Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၅၀၅)</h2> <h2 style="text-align:center">ခွန်အားပြသခြင်း ၂</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စုပျယ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အရှင်မင်းကြီး သူတော်စင်ကို မပြောရ‌သေးဘူးလား”</p> <p>ချန်ဖုသည် တာ့ဟန်၏ဧကရာဇ်လည်းဖြစ်သည့် သူ၏တတိယမြောက်တပည့် လျိုကျန်းကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီးပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ပြော”</p> <p>“လောကီကိစ္စက ကျင့်ကြံခြင်းလောကနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” လျှိုကျန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အဲ့ဒီတုန်းက လူတွေရဲ့အကျိုးနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့အကျိုးအတွက် ထီးနန်းပလ္လင်ကို ဆက်ခံပြီး အကြံအစည်မများဖို့ အာဏာမမက်ဖို့ ငါ မှာခဲ့တယ်” ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ့စကားတွေကို မှတ်ထားပြီး မမေ့ရဲပါဘူး” လျိုကျန်းကပြောလိုက်သည်။ ထိုစဉ် လုကျိုးသည် လျိုကျန်း၏ အပြုအမူ သဘောထားနှင့် စကားပြောဆိုပုံကို တိတ်တဆိတ်လေ့လာနေ၏။ ထိုကဲ့သို့အခြေအနေအောက်၌ လျိုကျန်းက အလွန်တည်ငြိမ်နေသေးသည်။ သူသည် လက်ရည်ယှဉ်သည့်အဖြစ်အပျက်ကြောင့် သက်ရောက်မခံရပေ။ သူ၏အလိုလိုသိစိတ်အရ လျိုကျန်း တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ပြောနိုင်သည်။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>လျိုကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဝူရှစ်ရှိုးက ရှားပါးတဲ့ဆရာသခင်တစ်ပါးလို့ ခံစားမိတယ်။ ပါရမီက တာ့ဟန်အတွက် အရေးပါတယ်။ သူ့ရဲ့မွေးဖွားဇယားချပ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားရင် တာ့ဟန်အတွက် ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ရှစ်စွင်း သက်ညှာပေးဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ သူ့အတွက် မင်း တောင်းပန်ပြီလား” ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒီတော့ ဆရာက ဒီဟာကိုမှန်းဆထားပြီးသားပေါ့” လျိုကျန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မင်းက တာ့ဟန်ရဲ့ဧကရာဇ်တစ်ပါးဆိုပေမယ့် ကျန်းရှောင်ရော့ရဲ့ ရှစ်တိလည်းဟုတ်တယ်။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်မှာ ဧကရာဇ်မရှိဘူး။ မင်း နားလည်လား” ချန်ဖုက မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”</p> <p>“လျိုကျန်း” ချန်ဖုက လေသံအတက်အကျမရှိပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းနဲ့ကျန်းရှောင်ရော့ အတူအပြစ်ပေးခံရမယ်။ မင်းတို့တစ်ယောက်စီ မွေးဖွားဇယားချပ်သုံးခု ဖျက်ဆီးခံရမယ်။ ဟွားရင် မင်းက ငါ့ရဲ့တပည့်ကြီးဆိုတော့ ငါ့ကိုယ်စား အပြစ်ပေးပေး”</p> <p>“...”</p> <p>လူတိုင်း မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်းက မှင်တက်သွားတော့၏။ သူတို့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ချန်ဖု၏တပည့်များသည် ချန်ဖုပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အရာကို မဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။ ဟွားရင်က ဦးညွှတ်လျက် မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘာလို့လဲ ဆရာ”</p> <p>တနည်းအားဖြင့် ဤအပြစ်ပေးမှုအတွက် အကြောင်းအရင်းတစ်ခုရှိရမည်။</p> <p>ချန်ဖုက မေးလိုက်၏။ “မင်းတို့အားလုံးက ငါ ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်းအပြင်နှစ်ရပ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ငါ့ကို အမှောင်ထဲမှာ ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား”</p> <p>ရုတ်တရက်</p> <p>“ရာရာစစ”</p> <p>လျန်ယွီဖုန်းနှင့် ယွင်ထုံးရှောင်က ရုတ်တရက်လှည့်လာလျက် ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်းကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>“သူတို့ကို ထိန်းထား”</p> <p>ဆရာသခင်နှစ်ပါး လှုပ်ရှားချိန်၌ လေဟာနယ်က အေးခဲသွားပုံပေါ်၏။ သေရေးရှင်ရေးအခိုက်အတန့်တွင် ဝေ့ချန်းနှင့်စုပျယ်က လျှပ်တပြက်ဖြင့် ယွင်ထုံးရှောင်နှင့် လျန်ယွီဖုန်းကို ပိတ်ဆို့ကာကွယ်လိုက်၏။</p> <p>လျန်ယွီဖုန်းက ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ ဒုတိယမြောက်တပည့်ဖြစ်ပြီး ယွင်ထုံးရှောင်က  ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ စတုတ္ထမြောက် တပည့်ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ဆရာတူတပည့်များကို အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်သနည်း။</p> <p>“ထွက်သွား ဒါ မင်းတို့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး” ယွင်ထုံးရှောင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စုပျယ်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်သူမှတိုက်ခိုက်လို့မရဘူး”</p> <p>“ဒီမှာ ဧကရာဇ်မရှိဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ချီရှစ်တိပဲရှိတယ်။ ဘေးဖယ်နေ”</p> <p>“ဧကရာဇ်တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် လောကကြီး ပရမ်းပတာဖြစ်သွားမယ်” စုပျယ်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ပရမ်းပတာဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်ပစေ။ ဒါ့အပြင် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ရှိနေသရွေ့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်က လောကကြီးကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းမှု‌ဆောင်ယူပေးနိုင်လိမ့်မယ်” ယွင်ထုံးရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>နှစ်ဖက်က ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြတော့သည်။</p> <p>စကားအနည်းငယ်ဖြင့် လုကျိုးက အဖြစ်အပျက်ကိုသဘောပေါက်သွား၏။ ၎င်းသည် အတွင်းပိုင်းပဋိပက္ခဖြစ်၏။ လိုရင်းပြောရလျှင် အကြီးများက အငယ်များဆီကနေ လောကကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ချင်၏။ သို့သော် သူတို့၏ဆရာ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသောကြောင့် သူတို့မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p>လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ငါ သိပြီ”</p> <p>လုကျိုး၏လေးနက်သောအသံက လေထဲပျံ့နှံ့လာချိန်၌ လူတိုင်းရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p>ချန်ဖုက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စုပျယ် ဝေ့ချန်း မင်းတို့တွေ တာ့ဟန်ရဲ့ထောက်တိုင် ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းတို့တွေက ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ရဲ့ကိစ္စမှာ ဝင်စွက်ဖက်ခွင့်မရှိဘူး”</p> <p>ပြီးနောက် သူ၏လေသံက သုန်မှုန်သွားကာ ပြောလိုက်လေ၏။ “ထွက်သွား”</p> <p>ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ် “...”</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဆရာသခင်များဖြစ်သော်ငြား ချန်ဖုနှင့်ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ တခမ်းတနားပြုမူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>လျိုကျန်းက အခဲမကျေစွာပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ တာ့ရှစ်ရှိုး၊ စန်းရှစ်ရှိုး ကျွန်တော့်အတွက် ရပ်တည်ပေးရမယ်။ ကျွန်တော့်ကိုကျွန်တော် ကာကွယ်မယ်”</p> <p>ချန်ဖုသည် ရှုံ့ချလျက် ကျန်းရှောင်ရော့ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“မင်းက ကျင့်ဝတ်နဲ့ဂုဏ်ကျင့်သိက္ခာကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မင်းရဲ့သမီးကို ဒီကောက်ကျစ်တဲ့တပည့်နဲ့ လက်ထပ်ပေးတာ”</p> <p>တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားပြန်၏။</p> <p>ဟွားယင်နှင့် ကျူးကွမ်းသည် လျိုကျန်းနှင့် ကျန်းရှောင်ရော့ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏တပည့်များက စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။</p> <p>မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းကုတ်လျက် ပြောလိုက်တော့သည်။ “နေဦး။ ဒီလိုဆိုရင် သတ္တမတပည့်ဖြစ်တဲ့ ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့သမီးကို သူ့ရဲ့ပဉ္စမဆရာတူအစ်ကိုနဲ့လက်ထပ်ပေးတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား”</p> <p>ဤဆက်ဆံရေးက တကယ်ရှုပ်ထွေးပေ၏။</p> <p>မင်ရှစ်ရင်သည် လျိုကျန်းကို ညွှန်ပြပြီးဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းရဲ့ဝူရှစ်ရှိုးက မင်းကို ယောက္ခမလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့။ မင်းက ဒါဆို ဝူရှစ်ရှိုးကို ဘယ်လိုခေါ်မလဲ”</p> <p>လျိုကျန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့မိသွားသည်။ ယင်းသည် သူမပြောချင်ဆုံးအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့က ထရပ်လျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ ဒါကိုသတိပြုပြီးပြီဆိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဆက်ဆံရေးက အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးဆုံးက ကျွန်တော် ---ကို သဘောကျပြီး သူကလည်း ကျွန်တော့ကို သဘောကျတယ်”</p> <p>ကျွင်းရူသည် လျိုကျန်း၏ သမီးဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ဖုက ခေါ်လိုက်သည်။ “ဟွားယင်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ”</p> <p>“ငါ့အတွက် ဂိုဏ်းစည်းကမ်းတွေ ရွတ်ပြ” ချန်ဖုက လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက” ဟွားယင်က တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူ ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့လျှင် သူတို့ဆရာထွက်သွားသည်နှင့် သူတို့ကြားရှိ သွေးကြွေးကဖြေရှင်းမရဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p>ချန်ဖုက လှစ်ကနဲလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ လျှပ်တပြက်အတွင်း သူက ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်ရှေ့၌ ပေါ်လာပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သံသယဖြစ်ရန်မလို။ ဝေ့ချန်းနှင့်စုပျယ်က လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်ဖုက လှစ်ကနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏နား၌ စွမ်းအင်များ ဝေ့တက်လာသည်။ သူသည် ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်း၏လည်ပင်းကို အလွယ်တကူဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။ မည်သူမှ စကားမပြောရဲတော့ချေ။ လူတိုင်းက ချန်ဖုကို ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ချန်ဖုက အဖက်မတန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒဏ်ရာရနေတာကြောင့် မင်းတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>ထောက်</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏တပည့်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်လိုက်၏။ သူတို့စိတ်ထဲတွင်မူ သူတို့ဖာသာစဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရထားတာလဲ။ သူ အားအင်ပြည့်ဖြိုးနေတာ သိသာကြီးကို။ အားနည်းချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။</p> <p>ချန်ဖုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ အခုအိုလာပြီ။ မင်းတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ အယုံအကြည်ရဆုံး ဟွားယင်ကိုတောင် အားကိုးလို့မရဘူး။ ငါက ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ တကယ်ကျရှုံးခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save