Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွန်အားပြသခြင်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ချန်ဖုသည် ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်းတို့ကို တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်၏။ ဤကျေးဇူးကန်းသော တပည့်ဆိုးနှစ်ဦးသည် လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အဓိကသော့ချက်များဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့သည် ပြန်လည်ပျံသန်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးတစ်ဖက်ထောက် ဆင်းသက်ကာ တောင်းပန်ကြတော့သည်။</p> <p>“သူတော်စင်ချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါ”</p> <p>လုကျိုးက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်း ဘုန်း</p> <p>ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့သည် သွေးအန်လျက် နောက်သို့ ထပ်မံလွင့်စဉ်သွားကြပြန်သည်။</p> <p>လုကျိုးက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ “ဒါဟာ သူတော်စင်တွေရဲ့ ကိစ္စပဲ၊ မင်းတို့ကများ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဝင်စွက်ဖက်ရဲနေတာလဲ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ချန်ဖုက ပြောလိုက်ပြီး ကျန်သူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။</p> <p>“အခုကစပြီး ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် မဆင်မခြင် လုပ်ရဲရင် ငါ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>တစ်ဖက်တွင် လွင့်ထွက်သွားသော ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့မှာ လုကျိုး၏ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ချန်ဖု၏လက်များမှာ တုန်ယင်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးပြန်လေရာ ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်းတို့ကို မတတ်သာဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်းတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြ၏။ ချန်ဖုမှာမူ သွေးတစ်ပွက် ထွေးထုတ်ရသည်အထိ ချောင်းဆိုးနေရှာသည်။</p> <p>“ဆရာ”</p> <p>ဟွားယင်သည် ယင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး အလျင်အမြန် ကူညီရန် ရှေ့တိုးလာသည်။ လျန်ယွီဖုန်းနှင့် ယွမ်ထုန်းရှောင်တို့၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေကြပြီး အနည်းငယ်တော့ အသိတရား ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>“ဖယ်စမ်း မင်းတို့လို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ တပည့်မျိုး ငါ့မှာ မရှိဘူး” ချန်ဖုက ဟွားယင်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။</p> <p>“တပည့် မှားသွားပါတယ်” ဟွားယင်က ဝန်ခံလိုက်၏။</p> <p>“မင်း တကယ်မှားမှန်း သိတယ်ဆိုရင် အဲဒီတပည့်ဆိုး နှစ်ယောက်ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ ငါ့ကို ကူညီစမ်း”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး ချန်ဖုက ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>“နားလည်ပါပြီ” ဟွားယင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို အရင်ချိုးဖောက်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့”</p> <p>ဝှစ်</p> <p>ဟွားယင်သည် သူ၏ ဆရာတူညီနှစ်ယောက်ထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမတစ်ခုလုံး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကုန်၏။</p> <p>“တာ့ရှစ်ရှိုး... ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” လျိုကျန်းက တိုက်ခိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆရာဖြစ်သူကို တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်ကာ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဝေ့ချန်း၊ စုပျယ်... သွားကြမယ်”</p> <p>“သူတို့ကို အလွတ်မပေးနဲ့” ယွမ်ထုန်းရှောင်နှင့် လျန်ယွီဖုန်းတို့မှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံရှိ ရထားလုံးပျံများမှ အလင်းမိုးများ ရွာသွန်းကျလာတော့သည်။</p> <p>“မဖြစ်ဘူး” ယွမ်ထုန်းရှောင်နှင့် လျန်ယွီဖုန်းတို့က အံ့အားသင့်စွာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ချီရှစ်တိ... မင်းမှာ တကယ် နည်းလမ်းတွေ ရှိတာပဲ။ ငါတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဒီလက်နက်ကို ရအောင် တော်တော်အားထုတ်ခဲ့ပုံရတယ်...”</p> <p>ရထားလုံးပျံ၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် သင်္ကေတများ ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုစဉ် အစီအရင်များအကြောင်း ကျွမ်းကျင်သော ကျောင်းဟုန်ဖုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါတွေက မဟာလေဟာနယ်က သင်္ကေတတွေနဲ့ တူတယ်”</p> <p>“မဟာလေဟာနယ်က ဟုတ်လား”</p> <p>“အနည်းဆုံးတော့ ကြည့်ရတာ အရမ်းဆင်တူတယ်” ဟု ကျောင်းဟုန်ဖုက ဆိုသည်။</p> <p>“ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ ဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိနေတာကိုး” လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖုက လုကျိုးကို အသနားခံသော မျက်နှာထားဖြင့် လက်သီးဆုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လုကျိုးသည် ချန်ဖု စကားပြောသည်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျား ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်”</p> <p>လုကျိုးက လက်ကို မြှောက်ကာ သဲနာရီကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p>လျှပ်စီးတန်းများက ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ မိုင် ၁၀၀ ပတ်လည်အတွင်း ဖြတ်တိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>ပန်းများ၊ သစ်ပင်များ၊ ငှက်များ၊ သားရဲများ၊ ရထားလုံးပျံများ၊ စစ်သည်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အေးခဲသွားကြလေသည်။</p> <p>ဘန်း ဘန်း</p> <p>လုကျိုးက ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့ကို လက်ဝါးစည်းတံဆိပ် နှစ်ခုဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ဘန်း ဘန်း</p> <p>လုကျိုးက ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် လျိုကျန်းတို့ကိုလည်း နောက်ထပ် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ် နှစ်ခုဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် လျိုကျန်း၏လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို သိမ်းယူကာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>ချန်ဖု “...”</p> <p>ချန်ဖုမှာ မဟာသူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဤအေးခဲစေသော အာနိသင်၏ သက်ရောက်မှုကို အနည်းဆုံးသာ ခံစားရသူ ဖြစ်သည်။ လုကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ သူ အလွန် လေးစားသွားမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤကဲ့သို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်မှန်း သူ သိနေသည်။</p> <p>အချိန် ပြန်လည်စီးဆင်းလာသည်နှင့် ကျန်းရှောင်ရော့၊ လျိုကျန်း၊ ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သွေးအန်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်ကြသည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ဟွားယင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခြားသူများလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်...။ သူတို့အမြင်တွင် ကျန်းရှောင်ရော့တို့ လေးယောက်မှာ ရုတ်တရက် မြေပေါ်လဲကျကာ သွေးအန်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းမိုးများ ကျဆင်းနေဆဲပင်။</p> <p>လုကျိုးက လက်ကို မြှောက်ကာ ပြစ်ချက်ရှိ ပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ဟစ်အော်လိုက်၏။</p> <p>ရွှေရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရထားလုံးပျံတစ်စီးကို ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>ရထားလုံးပျံသည် သင်္ကေတများနှင့်အတူ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူအားလုံး လွင့်စဉ်ကုန်ကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် လုကျိုးက အနည်းငယ် နောက်လှည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“မင်းတို့က ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ၊ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးကိုတောင် ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးရမှာလား”</p> <p>“တပည့် လုပ်ပါ့မယ်၊ တပည့် လုပ်ပါ့မယ်” မင်ရှစ်ရင်က လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားရာ ဝေဟင်မှာ ဂယက်ထသွား၏။ သူကလည်း ယခုအခါ ဆရာသခင်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“တပည့်လည်း လုပ်မယ်” ရှောင်ယွမ်အာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် နိဗ္ဗာနခါးစည်းကို ထုတ်ဖော်ကာ ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ဖြင့် အလင်းမိုးများကို ကာကွယ်ရင်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ယွမ်အာသည် သူမ၏ မွေးဖွားဇယားချပ်များကို မဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အခြားသူများကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“သူ့မှာ တကယ်ပဲ မွေးဖွားဇယားချပ် ၂၀ ရှိတာပဲ”</p> <p>“ဒီမိန်းကလေးက ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ တကယ်ကြီး ၂၀ ပါလား”</p> <p>ရှောင်ယွမ်အာသည် လူတိုင်း မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အသက်အငယ်ဆုံး ဇယားချပ် ၂၀ ပိုင်ရှင် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်မှာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးစာလောက် ကြီးမားလာပြီး ရထားလုံးပျံများကို တိုက်ခိုက်လေသည်။ ထိုကြီးမားလှသော ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်သည် ရထားလုံးပျံများအနီးရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>တစ်ဖက်သတ်တိုက်ပွဲဖြစ်၍ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းသော်လည်း ရှောင်ယွမ်အာကတော့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျံသန်းနေပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်တိုင်း လူပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်သော ရယ်မောသံမှာ ဆည်းလည်းသံလေးပမာ ကောင်းကင်ယံ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိုမှသည်သို့ ကူးလူးနေသော မင်ရှစ်ရင်ကို အာရုံစိုက်သူ နည်းပါးလှသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း လေဟာနယ်၌ ဂယက်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် တာအိုစွမ်းအားကို အသုံးပြုနေခြင်းမှာ သိသာလှသည်။</p> <p>ယွမ်ထုန်းရှောင်က ရေရွတ်လိုက်၏။ “ကံကောင်းလို့ ငါ သူ့ကို မရွေးခဲ့မိတာ”</p> <p>“ငါလည်း ကံကောင်းလို့ သူ့ကို မရွေးခဲ့တာပဲ” နောက်တစ်ယောက်က ထောက်ခံသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်ယံမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်အတွင်း၌ လုကျိုးသည် ကျန်းရှောင်ရော့၊ လျိုကျန်း၊ ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ချန်ဖုကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ချန်ဖု... ခင်ဗျားက မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးပဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ လွယ်ကူရဲ့သားနဲ့ ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေး အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရတယ်နော်...”</p> <p>ချန်ဖုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>လုကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေ့ ကျုပ်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့တာဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆရာတစ်ယောက် တာဝန်ကို ကျုပ် ကူညီဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ” ချန်ဖုက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>လုကျိုး၏ လက်သည် တောင်တစ်လုံး၏ အင်အားကို သယ်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>လျိုကျန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... မလုပ်ပါနဲ့ တပည့်မှာ မဟာလေဟာနယ် တံဆိပ်ပြား ရှိတယ်။ မဟာလေဟာနယ် တံဆိပ်ပြား ရှိပါတယ်”</p> <p>ဘန်း</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့ လဲကျသွားသည်။ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်မှ အင်အားသည် သူ၏နှလုံးကို ဖောက်ထွင်းကာ အတွင်းအင်္ဂါများကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော အင်အားက သူ့ကို အလွယ်တကူပင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p>“တင်း မွေးဖွားဇယားချပ် တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် ကုသိုလ်မှတ် ၁,၀၀၀”</p> <p>“တင်း မွေးဖွားဇယားချပ် တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် ကုသိုလ်မှတ် ၁,၀၀၀”</p> <p>“တင်း မွေးဖွားဇယားချပ် တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် ကုသိုလ်မှတ် ၁,၀၀၀”</p> <p>လက်ဝါးတစ်ချက်က မွေးဖွားဇယားချပ် သုံးခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်လေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကနဦးချီမုန်တိုင်း စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း လုကျိုးက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် အတင်းအကျပ် လူစုခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လုကျိုးက နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဝါးရိုက်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>လျိုကျန်းသည် လုကျိုး၏ လက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>လုကျိုးက ဆိုလိုက်၏။ “မင်း ဆရာကို လိမ်ညာခဲ့ရုံပဲဆို ခွင့်လွှတ်နိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မဟာလေဟာနယ်ဘက်ကို ကူးပြီး ပြင်ပက ဆရာသခင်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီးတော့ ကိုယ့်ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေကို ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... အကြင်နာတရား ကင်းမဲ့လိုက်တာ။ မင်းကို ဘယ်လို စီရင်ရမလဲ”</p> <p>ထိုစဉ် ချန်ဖုက လေသံအတက်အကျမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါ”</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့” လျိုကျန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျိုကျန်း၏ ကိုယ်ရှေ့မှ ထူးဆန်းသော အလင်းတစ်ခု ထွက်လာပြီး လုကျိုးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>လုကျိုးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>ဘန်း</p> <p>အင်အားနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် အပြန်အလှန် တွန်းကန်နေကြသည်။</p> <p>လျိုကျန်းက ရက်စက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်မပါသင့်ဘူး ဝင်မပါသင့်ဘူး”</p> <p>မဟာလေဟာနယ် တံဆိပ်ပြားသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ လုကျိုးသည် ထိုပေါက်ကွဲမှု အင်အားဆီမှ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ ချန်ဖုလည်း ထိုအန္တရာယ်ကို သိသဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“တပည့်ယုတ်”</p> <p>လုကျိုး၏ လေသံမှာ အေးစက်မြဲ အေးစက်နေဆဲပင်။ “မဟာလေဟာနယ်က ဖြစ်နေတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ”</p> <p>ခွပ်</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုကျိုး၏ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်မှာ ဖျတ်ခနဲ ဝင်းလက်သွားပြီး အလင်းလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ခြေမွှပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်မှာ လက်သီးဆုပ်အသွင်ဖြင့် လျိုကျန်း၏ စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ကို ထိုးနှက်လိုက်လေ၏။</p> <p>ဘန်း</p> <p>တိုက်ကွက်တစ်ကွက်တည်းဖြင့် လျိုကျန်း၏ ချီပင်လယ်မှာ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။</p> <p>“အားးး” လျိုကျန်းသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဟွားယင်သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည်။ လုကျိုးက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပုံမှန်မဟုတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ကျန်တာကို တပည့်ပဲ လုပ်ပါရစေ... တပည့်ပဲ လုပ်ပါရစေ...”</p> <p>မွေးဖွားဇယားချပ်အားလုံးနှင့် ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်သည်နှင့် မခြားပေ။ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို သံယောဇဉ်မှာ အရေးကြီးသော်လည်း သူ၏ ဆရာတူညီလေးမှာ ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဟွားယင် သိသည်။ ဤအမှားမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ဟွားယင်သည် လျိုကျန်းထံသို့ ပြေးသွားပြီး လျိုကျန်း၏ ကျန်ရှိနေသော မွေးဖွားဇယားချပ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။ လုကျိုးက ဟွားယင်ကို စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဤကုသိုလ်မှတ်လေးများကို ဂရုမစိုက်လှပေ။ သူ့အတွက် ကူညီပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ဟွားယင်မှာ ဤအလုပ်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသူပင် ဖြစ်သည်။ ဟွားယင်သည် ချန်ဖု၏ ပထမတပည့် မဟုတ်ပါလော... ချန်ဖု မရှိတော့လျှင်တောင် ဟွားယင်က လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဆိုပါက မဆိုးလှပေ။</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့မှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဟွားယင်က လျိုကျန်း၏ မွေးဖွားဇယားချပ်များကို တစ်ခုမကျန် ဖျက်ဆီးနေသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ကိစ္စရပ်များက မပြီးသေးပေ။ ချန်ဖုက ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ယွမ်ထုန်းရှောင်၊ လျန်ယွီဖုန်း... မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကိုလည်း မွေးဖွားဇယားချပ် ဖျက်ဆီးပြီး အပြစ်ပေးမယ်။ အပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံလား”</p> <p>လျန်ယွီဖုန်းနှင့် ယွမ်ထုန်းရှောင်တို့သည် ခုခံလိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် တညီတညွတ်တည်း လျှောက်တင်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“အပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံပါတယ် ဆရာ” ဤအပြစ်ဒဏ်မှာ လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ မွေးဖွားဇယားချပ်များကို ပြန်လည်ဖွဲ့တည်ရန် သုံးရက် အချိန်ရသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save