Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငြိမ်ဝပ်ပိပြားစေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဟွားယင်သည် ယခုအချိန်၌ မွေးဖွားဇယားချပ် မရှိတော့သည့် လျိုကျန်းကို သူတို့ဆရာ၏ ခြေထောက်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ အစ၌ သူသည် ရင်နာခဲ့ပေ၏။ သို့သော်ငြား လျိုကျန်း၏ မျက်နှာထက်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စာနာမှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>တပည့်ကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဆရာတူတပည့်များကို သေသည်အထိ မတိုက်ခိုက်ချင်ပေ။ သို့သော်ငြား အဆုံးကျ ဘေးရန်က ပြင်းထန်လာသေး၏။ တကယ်တော့ အပေါ်ယံတွင် သူတို့က သဟဇာတဖြစ်ပုံပေါ်သော်ငြား ပြန်လှည့်မရသည့် ပဋိပက္ခက ရှိနေခဲ့ပြီးတာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ သူတို့ဆရာ၏ သေဆုံးသည်နှင့် ပဋိပက္ခက စတင်လာမှာ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖု၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားမှုနှင့် လုကျိုး၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် ပဋိပက္ခကို စောစီးစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။</p> <p>ထိုစဉ် လျန်ယွီဖုန်းနှင့် ယွင်ထုံရှောင်တို့က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူတို့၏ မွေးဖွားဇယားချပ်များကို လျင်လျင်မြန်မြန် ဖျက်ဆီးလိုက်ကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး မလှုပ်နိုင်တော့သည့် ကျန်းရှောင်ရော့က မြေပြင်ပေါ်၌ လှုပ်ရှားဖို့ ခက်ခဲစွာ လဲနေသော လျိုကျန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း... မင်းရဲ့ စစ်ကူတွေ ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>လျိုကျန်းက တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူ သွေးတစ်ပွက် အန်လိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေ၏။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ တပည့်များသည် ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကို လက်သင့်ခံရန် ခက်ခဲနေတော့၏။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပါသော်ငြား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်သွားရသနည်း။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ တပည့်ဆယ်ယောက်သည် သူတို့ အလေးစားရဆုံးလူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟွားယင်က ချန်ဖုရှေ့၌ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်တော်က တပည့်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ တာဝန်ကို မကျေပွန်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ သူတို့အမှားရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကို လက်ခံပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ ဆရာ”</p> <p>“ဗန်း...”</p> <p>ဟွားယင်က ဒူးထောက်ကန်တော့လိုက်၏။ သူသည် အပေါ်ယံတွင် ပဋိပက္ခကို သတိပြုမိသော်ငြား မျက်ကွယ်ပြုထားပြီး သူ့ဆရာတူညီအစ်ကိုများ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သည်းခံဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့ကျ သူတို့၏ ဆရာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့လျှင်တောင် သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးအနေဖြင့် သူတို့က သူ့ကို လေးစားနေကြပြီး ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရန်လိုခြင်း မပြုကြဟု မျှော်လင့်ခဲ့မိသည်။</p> <p>ချန်ဖုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဟွားယင်ကို အပြစ်မတင်ရက်သော်ငြား သူသည် ဟွားယင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်လည်း မပေးနိုင်ပေ။ ဆိုရလျှင် ဟွားယင်က သူနှင့် အမြင်တူပေ၏။ ဟွားယင်က ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားဘဲ တွေ့ဝေတတ်လွန်းသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။ သူသာ ဟွားယင်ကို အပြစ်ပေးခဲ့လျှင် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၌ အသုံးဝင်သူတစ်ယောက်မှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချန်ဖု မပြောရသေးခင် ဟွားယင်က သူ၏ မွေးဖွားနန်းဆောင်ကို ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်များက ချိတ်ကောက်ပုံပမာ ကွေးထားလျက် မွေးဖွားနန်းဆောင်ထဲမှ အသက်ဓာတ် နှလုံးသားတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>“မင်း... မင်း...”</p> <p>ချန်ဖုက မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ဟွားယင်သည် အသက်ဓာတ် နှလုံးသားတစ်ခုကို ခေါင်းမာစွာ ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် သူ၏ သွေးကြောနှစ်ခုကို ပိတ်လိုက်ပြီး စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ကို ချိပ်ပိတ်လိုက်၏။ သူက နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ချန်ဖုက သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။</p> <p>“မင်းတို့အားလုံးက အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ တပည့်တွေပဲ... ငါ့စကားကို မကြားသလို ပြုမူနေကြတယ်”</p> <p>“မလုပ်ရဲပါဘူး”</p> <p>ချန်ဖု၏ ကျန်သည့်တပည့်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်လာကြ၏။ ချန်ဖုသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖယ်ကြ...”</p> <p>ဟွားယင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားလေ၏။ ယခုအချိန်၌ ချန်ဖု မမြင်တွေ့လိုဆုံးလူက ဟွားယင်ဖြစ်သည်။ ဟွားယင်က သူ အယုံကြည်ရဆုံး တပည့်ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအချိန်၌ ဟွားယင်၏ ဆောင်ရွက်ချက်က စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။ ခဏအကြာ၌ သူက ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>“ကျန်းရှောင်ရော့နဲ့ လျိုကျန်းကို ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ကနေ နှင်ထုတ်လိုက်တော့။ အခုကစပြီး သူတို့ကို ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ။ သူတို့ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ပေါ် ခြေချခွင့် မရှိတော့ဘူး”</p> <p>ယခုအချိန်တွင်မူ သက်ညှာပေးရန် မည်သူမှ မတောင်းဆိုရဲတော့ချေ။ ဆိုရလျှင် လျိုကျန်းက မဟာလေဟာနယ်နှင့် တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းထားကြောင်း ယခုလေးတင် သူတို့ သိလိုက်ရ၏။ ၎င်းက သူတို့၏ ဆရာ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ဆရာနှင့် မဟာလေဟာနယ်သည် အစတည်းက ရန်သူများ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သူတို့ဆရာ၏ လက်ရှိဒဏ်ရာများသည် မဟာလေဟာနယ်ကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာပင်။</p> <p>လျိုကျန်းက ချန်ဖုကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ပြီးနောက် သူက ရုန်းပြီး ထရပ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖယ်စမ်း... ငါ့ဘာသာ လျှောက်နိုင်တယ်”</p> <p>လူတိုင်း ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ လျိုကျန်း၌ မွေးဖွားဇယားချပ် မရှိတော့ပေ။ ယခုအချိန်၌ သူ လမ်းလျှောက်နိုင်လျှင်တောင် သာမန်လူနှင့် မခြားပေ။ သူ့အဖို့ တောင်အောက်ဆင်းရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူ တောင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျပြီး သေသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်သည် အနောက်ဘက် မြို့တော်နှင့် သိပ်မဝေးသော်ငြား ဤမြင့်မြတ်သော နယ်မြေတွင်ကား လှပသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ ပြည့်နေပြီး တောင်က မတ်စောက်ကာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန် သားရဲများစွာ ရှိ၏။ လျိုကျန်းက အကူအညီ မပါဘဲ မည်သို့သွားမည်နည်း။</p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းရှောင်ရော့က ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ကာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွဲကူလိုက်၏။ သူတို့ အဝင်ဝနား ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လှည့်လာ၏။ ပြီးနောက် သူတို့က ချန်ဖုကို သုံးကြိမ်သုံးခါ တိုင်တိုင် ကန်တော့ခဲ့သည်။ ပြီးနောက် လျိုကျန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူတော်စင်ချန်... သင်ကြားပြသပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကို ခင်ဗျားပေးခဲ့တာ။ အခု ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီ။ အခုကစပြီး ကျုပ်က ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်နဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ဘူး”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့က လျိုကျန်းကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူက ထိုစကားများကို မပြောနိုင်သောကြောင့် ဤသို့သာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p>ထိုစဉ် လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သိပ်ကောင်းတယ်... တာ့ဟန်ရဲ့ ဧကရာဇ်က သူတော်စင်ချန်နဲ့ ဘာဆက်နွယ်မှုမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ကျုပ် မြို့တော်ကို ယူချင်တယ်။ ဘယ်သူ ကန့်ကွက်စရာ ရှိလဲ”</p> <p>လုကျိုး၏ အကြည့်က လူတိုင်းဆီ သိမ်းကျုံး ဖြတ်တိုက်သွားပြီးနောက် ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်ဆီ ရောက်သွားတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တာ့ဟန်ကို ကိုယ်စားပြုသော ဆရာသခင်များ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လျိုကျန်းနှင့် ကျန်းရှောင်ရော့တို့က ပြန်လှည့်လာပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းလာကာ မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားသည်။ ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်က လုကျိုးကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p>လုကျိုးက ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား”</p> <p>“မ... မ... မရှိပါဘူး”</p> <p>ဝေ့ချန်းက စကားထစ်နေလေ၏။ ပြီးနောက် ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရထားလုံးပျံများ၊ ကျင့်ကြံသူများ၊ စစ်သည်များ မရှိတော့ပေ။ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျန်သည့်သူများဘေး၌ ရပ်နေသော မင်ရှစ်ရင်နှင့် ရှောင်ယွမ်အာတို့သည် အရှုပ်အထွေးများ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ စစ်သည်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများ မည်သည့်နေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားမှန်း မသိပေ။ လူမည်မျှ သေဆုံးသွားကြောင်းနှင့် မည်သည့်နေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြောင်း သူတို့ မသိ။</p> <p>ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးလျက်သား ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ရှစ်စွင်း... ဒီအလုပ်က စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်တော့်ဆီ အပ်ထားလိုက်ပါလား။ ကျွန်တော် တာ့ဟန်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ယူမယ်လို့ ကတိပေးတယ်”</p> <p>“မင်း ယုံကြည်ချက် ရှိလား”</p> <p>လုကျိုးက မေးလိုက်၏။</p> <p>“ပြောရရင် ဒီတာ့ဟန်က မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှု ရှိနေပုံပဲ”</p> <p>မင်ရှစ်ရင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မဟာလေဟာနယ်က ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်တော် သိတာက တာ့ဟန်ကို အရင်ဆုံး ယူသင့်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို လက်မခံတဲ့သူတွေကို သတ်လိုက်ရုံပေါ့”</p> <p>လျိုကျန်း...</p> <p>ထိုစဉ် လျိုကျန်းက နောက်ဆုံး၌ သတိလစ်သွားလေ၏။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်ရော့က အော်လိုက်သည်။</p> <p>“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး...”</p> <p>လျိုကျန်းက မနိုးလာသောအခါ ခေါ်ပုံကို ပြောင်းလိုက်၏။</p> <p>“လောင်ချီ... ထတော့...”</p> <p>ထိုစဉ် ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့က သက်ညှာပေးရန် တောင်းပန်ကြတော့သည်။ ဝေ့ချန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်နေဖို့ လိုမှာလဲ။ တာ့ဟန်ရဲ့ အုပ်စိုးသူ ပြောင်းသွားခဲ့ရင် လူတွေ ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေနိုင် လုပ်ကိုင်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>“ဘန်း...”</p> <p>ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။ လုကျိုးက လစ်ခနဲပင် သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့၌ ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ဒီကိစ္စတွေကို မင်းတို့ ငါ့ကို သင်ပြပေးဖို့ လိုလို့လား။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ရဲရဲတင်းတင်း ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မိုက်မဲလိုက်တာ”</p> <p>လုကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အလင်းဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက တောက်ပလှပေသည်။</p> <p>“သူတော်စင်အလင်း...”</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ အဖွဲ့သားများသည် လုကျိုး၏ သူတော်စင်အလင်းကို မြင်သောအခါ သံသယများ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“သူက သူတော်စင်တစ်ပါးပဲ”</p> <p>ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်တို့သည် သူတော်စင်ရောင်ဝါ တောက်ပနေသော လုကျိုးကို မော့ကြည့်မိချိန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သည်းခံနေရလေ၏။ ယခုအချိန်၌ သူတို့သည် သူတို့က မမျှမတ ရှုံးနိမ့်တာ မဟုတ်မှန်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။ သူတို့ပြိုင်ဘက်က သူတော်စင်နှစ်ပါးဖြစ်ပြီး သေခါနီး သူတော်စင် ချန်ဖု မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူတော်စင်အလင်းသည် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်၏။ ထိုစဉ် ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အစ်ကိုလု... ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်နှာသာတချို့ ပေးပါဦး”</p> <p>လုကျိုးက ချန်ဖုကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ သူတော်စင်အလင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ခင်ဗျားကြောင့် ကျုပ် သူတို့အဆင့်ထိ မနှိမ့်ချတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာ ခင်ဗျား နားလည်ထားရမယ်။ ခင်ဗျား သေတောင် မသေသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခင်ဗျားကို မလေးစားတော့ဘူး”</p> <p>မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။ သူ့၏ ရှစ်စွင်းနှင့် ချန်ဖုတို့သည် ရဲကောင်းနှင့် ရဲဆိုး ပုံစံ လုပ်နေကြသည်ဟု သူ အလိုလို ခံစားမိသွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အတော်လေး ကောင်းပေ၏။</p> <p>ချန်ဖုသည် သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်သည့် မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရှိထားပြီး ချန်ဖု မရှိတော့လျှင်တောင် တာ့ဟန်ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ထို့ပြင် ယခုပုံစံကို ကြည့်လျှင် ချန်ဖုနှင့် လုကျိုးတို့က ဆက်ဆံရေးကောင်းရှိပုံ ပေါ်၏။</p> <p>ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ် ဒီလောက် အလွယ်တကူ မသေပါဘူး”</p> <p>“အင်း... ကျုပ်လည်း မျှော်လင့်တယ်”</p> <p>ဒူးထောက်နေသေးသော ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ ကျန်သည့်တပည့်များက ကန်တော့လိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့လိုဆို ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဆရာ ကောင်းကင်တမျှ အသက်ရှည်ကျန်းမာပါစေ”</p> <p>ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ရဲ့ စည်းမျဉ်းအတိုင်း သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး အပြစ်ပေးလိုက်။ သူတို့ရဲ့ ပြစ်မှုကို လောကကြီးသိအောင် ပြောပြီး ဆယ်နှစ် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p>ကျန်သည့် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင် တပည့်များကလည်း ဒူးထောက်ပြီး ကန်တော့လိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ ကောင်းကင်တည်သရွေ့ ရှင်သန်နေမှာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save