Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ရန်သူလား မိတ်ဆွေလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>တာအိုသူတော်စင်လီသည် ကိန်းကြီးခမ်းကြီး မနေဘဲ ချန်ဖု၏ ခုံ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့် ချန်ဖုသည် ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေရတော့သည်။</p> <p>ချန်ဖုက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားလေ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံစဉ်ကို အားကိုးပြီး လက်ကျန်စွမ်းအားဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ပံ့ပိုးထားရသည်။ သူ့ရှေ့ရှိလူက ရွှမ်းယီနန်းတော်မှ တာအိုသူတော်စင် လီချွင်းဖြစ်သည်။ လီချွင်းသည် မဟာလေဟာနယ်က ရံဖန်ရံခါ ပို့ပေးသည့် တမန်တော်လည်း ဟုတ်သည်။</p> <p>လီချွင်းက လုကျိုးကို အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေလေ၏။</p> <p>ရိုကျိုးခြင်း မမည်၊ ဝင်ကြွားခြင်းလည်း မရှိသည့် လုကျိုး၏ သဘောထားကို မြင်တွေ့ချိန်၌ သူ သိချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။ သူ့အဖို့တော့ လုကျိုးသည် မဟာလေဟာနယ်မှ လာသည့်သူကို မျက်နှာချိုသွေးရန် ရည်ရွယ်နေတာ သိသာ၏။</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မဟာလေဟာနယ်က ပါရမီရှင်တွေကို တန်ဖိုးထားတယ်။ နယ်မြေကိုးခုထဲမှာ သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်စွမ်း ရှိတဲ့သူက အင်မတန် ရှားပါးတာ။ မင်းဆန္ဒရှိရင် မင်းကို မဟာလေဟာနယ်ထဲ ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်”</p> <p>လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ်က သီးသန့်နေရတာ သဘောကျတယ်။ နှောင်ဖွဲ့ခံရတာ သဘောမကျဘူး။ ခင်ဗျား ကမ်းလှမ်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်”</p> <p>တစ်ဖက်သူသည် ရန်သူလား၊ မိတ်ဆွေလား အသိမပြုရသေးခင် လုကျိုးသည် ဘာမှ မလှုပ်ရှားချင်ပေ။ ရန်သူများစွာ ရှိလွန်းခြင်းက မလိုအပ်ပေ။</p> <p>လီချွင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မဟာလေဟာနယ်ကို ငြင်းဆန်တဲ့သူတွေက နောင်ကျ ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ ချန်ဖု မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p>အတိတ်တုန်းက မဟာလေဟာနယ်ကို ငြင်းဆန်ခဲ့သော ချန်ဖုသည် ယခုအချိန်၌ ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားပြီးဖြစ်သည်။ သူက သာဓကကောင်း တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ်ရဲ့မိတ်ဆွေက လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတာ ကြိုက်တယ်။ အနှောင်အဖွဲ့ မကြိုက်ဘူး”</p> <p>“ငှက်တွေက တူရာစုစည်းတယ်။ မင်းတို့ တကယ်ဆင်တူတာပဲ”</p> <p>လီချွင်းက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်၏။ ထိုအကြောင်းအရာကို သူ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ထိုအစား သူက ချန်ဖုကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ထိုင်ပြီး ငါနဲ့စကားပြောဦး”</p> <p>ချန်ဖုက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကုလားထိုင်တစ်လုံးက လွင့်ပျံလာလျက် သူ့နောက်၌ ငြိမ်သက်စွာ ကျလာ၏။ သူ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ကျုပ်ရဲ့ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ကို သူတော်စင်လီ ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲ မေးလို့ရမလား”</p> <p>လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကိစ္စသုံးခုကြောင့် ဒီကိုလာတာ”</p> <p>သူက ဆက်မပြောဘဲ လုကျိုးကို ကြည့်လိုက်၏။ ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူက ကျုပ်တို့လူပဲ”</p> <p>လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ပထမဆုံးအချက်က ထုဝေ့ခန်းမဆောင်က တာအိုသူတော်စင်က ဒီရောက်နေတယ်။ မင်းသူ့ကို တွေ့လား”</p> <p>“ထုဝေ့ခန်းမက တာအိုသူတော်စင်လား”</p> <p>“ငွေရောင်ချပ်ဝတ် အစောင့်ရှောက်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ တာအိုသူတော်စင် ကျန့်ဝမ်ရွှီ”</p> <p>လီချွင်းက ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>ချန်ဖုက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>“ဒီလိုလူကို မတွေ့မိပါဘူးဓ</p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ တစ်ချိန်တည်းတွင် ချန်ဖုသည် လျိုကျန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော မဟာလေဟာနယ် တံဆိပ်ကို ပြန်တွေးမိသွား၏။ လျိုကျန်းသည် လီချွင်း ပြောသည့်လူနှင့် တွေ့ခဲ့ဖူးသလား။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ လုကျိုးက ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျန့်ဝမ်ရွှီက ထုဝေ့ခန်းမရဲ့ တာအိုသူတော်စင်လား”</p> <p>“မင်း သူ့ကို သိလား”</p> <p>လီချွင်းက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတော့သည်။ လုကျိုးက တမင်တကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အတိတ်တုန်းက ရွှေကြာနယ်မြေမှာ ကျန့်ဝမ်ရွှီလို့ ခေါ်တဲ့ မင်းဆရာတစ်ယောက် ရှိဖူးတယ်။ သူတို့ နာမည်တူတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>လီချွင်းက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“သူ့ကို မင်း မတွေ့ဖူးလောက်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်”</p> <p>လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်၏။ စိတ်ထဲတွင်မူ သူ့ဘာသာသူ စဉ်းစားလိုက်၏။ ငါသာ သူ့ကို တွေ့ရင် နောက်ဆက်တွဲကို စဉ်းစားမနေဘဲ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်ပစ်မှာ။</p> <p>“ဒုတိယကိစ္စကတော့...”</p> <p>လီချွင်းက ပြောဖူးသည်။</p> <p>“ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အမွေအနှစ်သဲနာရီကို ရှာဖို့အတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်ကို အသင်းတစ်သင်း လွှတ်ခဲ့တယ်။ ယွဲ့ချီကို အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတော့ ငါတို့ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမည်မသိနယ်မြေထဲမှာ သဲနာရီရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို တွေ့ရတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ချန်ဖု မင်းက မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးပဲ။ အဲဒီအမွေအနှစ်ရဲ့ တည်နေရာကို သိလား”</p> <p>လီချွင်းက သဲနာရီအကြောင်း ပြောချိန်၌ လုကျိုး၏ အမူအရာသည် ပြောင်းလဲမှုမရှိပေ။ သူက သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်၏။ နောင်ကျ ဒါကို အသုံးပြုတာ လျှော့ချရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းကို တပ်မက်တဲ့သူ များလွန်းတယ်။ ပြောရရင် ဒါက တကယ်အသုံးဝင်တာပဲလေ။ ယွဲ့ချီမှာ ဘာအရည်အချင်းရှိလို့လဲ။ သူက အဲဒီပစ္စည်းကို သုံးဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။</p> <p>ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးလား။ အရင်တစ်ခေါက်လာတုန်းက သူ့အကြောင်း ပြောတာ မှတ်မိသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ပစ္စည်းက ဒီလောက် ကောင်းတယ်လား”</p> <p>လီချွင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး အကြောင်း မင်းသိတာ နည်းလွန်းတယ်”</p> <p>ပြီးနောက် သူက ချီးကျူးမှုများဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဧကရာဇ်ငါးပါးတောင် ကြောက်ရွံ့ရတဲ့သူပဲ”</p> <p>ထိုစဉ် လုကျိုးက ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့် ရှုံးနိမ့်သွားလဲ”</p> <p>လီချွင်းက လုကျိုးကို ကြည့်ပြီးနောက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူက လမ်းမှားရောက်သွားပြီး သွေဖည်သွားတာ။ မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ ခန်းမဆယ်ခုက အရာအားလုံး စွန့်ပြီး အထွတ်အထိပ်သက်ရှိလေးယောက်ကို ဆုံးရှုံးခံပြီး သူ့ကို ဖယ်ရှားခဲ့ရတယ်”</p> <p>လုကျိုးသည် စိတ်ထဲ အံ့ဩသွား၏။ အပြင်ဘက်တွင်မူ သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“လမ်းမှားရောက်သွားတယ်တဲ့လား”</p> <p>လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မင်းမသိတာ ပိုကောင်းမဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်”</p> <p>ချန်ဖုက မေးလိုက်၏။</p> <p>“တတိယကိစ္စက ဘာများလဲ”</p> <p>“တတိယအချက်က...”</p> <p>လီချွင်းသည် စကားပြော ခဏရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးရင် မင်းရဲ့တပည့်တွေကို မဟာလေဟာနယ်ဆီ ခေါ်သွားချင်တယ်။ သူတို့ကို ရွှမ်းယီနန်းတော်ရဲ့ မဟူရာ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်စေချင်တယ်”</p> <p>ချန်ဖုက စကားမပြောပေ။ သူသည် လီချွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ တကယ်တော့ သူသည် လီချွင်းကို တားမည့် နည်းလမ်း မရှိသလို ငြင်းဆန်ပြီး ဆွေးနွေးပိုင်ခွင့် မရှိမှန်းလည်း သိ၏။ ယင်းက မဟာလေဟာနယ်သာ ဖြစ်၏။ သူတို့ ကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ပုံက အမြဲတစေ ဤအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လီချွင်းကလည်း ချန်ဖုကို အကြောင်းကြားရန်အတွက်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာတာဖြစ်၏။ သူက ခွင့်ပြုချက် တောင်းနေတာ မဟုတ်ပေ။ ချန်ဖုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် တာ့ဟန်၌ မျှခြေကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသောကြောင့် ချန်ဖုကို အကြောင်းကြားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်ဖုက မေးလိုက်၏။</p> <p>"တာ့ဟန်က ကျုပ်နဲ့ တစ်ပါတည်း ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို မဟာလေဟာနယ်က တကယ် မကြောက်ရွံ့ဘူးလား"</p> <p>"နှစ်မြွှာကြာနယ်မြေရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ထူးကဲတယ်။ အမည်မသိ ကုန်းမြေနဲ့ ဆက်နွယ်နေပြီး ကျဉ်းမြောင်းပြီး ထိခိုက်လွယ်တဲ့ မြေတစ်ခုပဲ။ ရှေးအစီအရင်တွေနဲ့ မင်းချန်ခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတွေကို မိုးနဲ့မြေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပြုပြင်ပြီးပြီ"</p> <p>လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။ ချန်ဖုက သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤကုန်းမြေကို ဖြတ်တောက်လိုက်သရွေ့ နှစ်မြွှာကြာနယ်မြေသည် အမည်မသိ ကုန်းမြေနှင့် ဆက်နွယ်မှုကို အပြည့်အဝ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရမည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ကုန်းမြေက မြေကြီးထဲ နစ်ဝင်သွားပြီး ထာဝရဆုံးရှုံးသွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် အဆုံးမဲ့ သမုဒ္ဒရာထဲ ကူးပြောင်းသွားပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး တောင်ကဲ့သို့ ပျောက်ဆုံးသွားသော မြေဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူယူဆခဲ့ဖူးသည်။ ကုန်းမြေကို ပြုပြင်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ကုန်လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်၌ ချန်ဖုသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့၏။ ထူးဆန်းမှု တချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးတာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ကုန်းမြေ၌ အက်ကွဲမှုကို ပြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်မျိုးကို ခံစားခဲ့မိသည်။ ၎င်းက ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးများကို ပြုပြင်သည့် အင်အားနှင့် ဆင်တူ၏။ ထိုအင်အား မည်သည့်နေရာမှ လာကြောင်းနှင့် မည်သည့်အရာဆိုတာ သူ မသိခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးပေါ်၌ အက်ကွဲကြောင်းများ ပိုပေါ်လာချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကွဲများက တဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့သွား၏။</p> <p>ချန်ဖုသည် ထိုအင်အားသည် မိုးနှင့်မြေ၏ အတားအဆီးနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်ဟု ယူဆခဲ့ဖူးသည်။ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခြင်း နည်းလမ်းအရ လူသားများသည် အတားအဆီးမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သလို ထာဝရရှင်သန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူတို့၏ စွမ်းအားသည် မိုးနှင့်မြေဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>လီချွင်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>"ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် မင်းကို အပြစ်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ မင်းကို ကူညီနိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး။ မင်းရဲ့ တပည့်တွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ပေးပဲ တတ်နိုင်တယ်"</p> <p>ချန်ဖုက တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။ လုကျိုးသည် နောက်ဆုံး၌ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ ခင်ဗျားနဲ့ သွားချင်တာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"လူတိုင်းက မဟာလေဟာနယ်ကို သွားဖို့ တောင့်တနေကြတာ။ သူတို့ ဆန္ဒမရှိဘူးလို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ"</p> <p>လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ခင်ဗျား သူတို့ကို မေးတာနဲ့ သိရမှာပဲ"</p> <p>လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရွှမ်းယီနန်းတော်ရဲ့ အနက်ရောင် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ပြီးရင် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိလာမယ်။ သူတို့ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ကို စောင့်ကြပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ထုဝေ့ခန်းမ ဆိုရင်တော့ သူတို့ကို ရွေးချယ်စရာ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>လုကျိုးက ထရပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ် သဘောမတူဘူး"</p> <p>လူကျိုးသည် မဟာလေဟာနယ် အကြောင်း သိရချိန်မှစပြီး ၎င်းအပေါ် သူ၏ အထင်အမြင်က လျော့ကျနေပြီး ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ၌ သူက အမုန်းတရား ရှိနေ၏။ လီချွင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ခင်ဗျား ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ကျုပ်ကို ဖျောင်းဖျနိုင်ရင် ကျုပ်ချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်မယ်”</p> <p>လီချွင်း ဒေါသထွက်လာတာကို ခံစားမိသော ချန်ဖုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ တာအိုသူတော်စင်လီ၊ ကျုပ်တို့ ဒီကိစ္စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်”</p> <p>လီချွင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မဟာလေဟာနယ်ကို ဝင်ချင်တဲ့သူ အများအပြား ရှိပေမဲ့ သူတို့မှာ အခွင့်အရေး မရှိကြဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား။ လက်ရှိမှာ မဟာလေဟာနယ်က လူအင်အား ပြတ်လပ်နေတယ်။ ထုဝေ့ခန်းမက နေရာအနှံ့မှာ ပါရမီရှင်တွေကို စုဆောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ဒီတော့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် နောက်ကောက်ကျခံနိုင်မှာလဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်ပြီးတော့ မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရထားတဲ့သူတချို့လဲ ရှိတယ်။ ကျုပ်သာ သူတို့ကို ရှာနိုင်ရင် သူတို့ကို ခေါ်သွားမှာ။ သူတို့ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ညှိနှိုင်းစရာ ကဏ္ဍမရှိဘူး”</p> <p>“အဲလိုလား” လုကျိုးက လှည့်လာပြီး ချွင်းလီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ခင်ဗျားကို ဖျောင်းဖျနိုင်လား”</p> <p>ဝှစ်</p> <p>လုကျိုးက သူ၏ လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။ လီချွင်း၏ မျက်နှာရှေ့၌ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်၏ အလယ်တွင် အဖြူရောင် ဟူသော စကားလုံး ပါရှိနေ၏။</p> <p>"အဖြူရောင် ဧကရာဇ်လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save