Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ ဖွဲ့တည်ရန် နည်းလမ်း  ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဖုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို မကုသပေးနိုင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ရက်ပိုနေရတာက တင် ကောင်းလှပြီ”</p> <p>လုကျိုးက ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျုပ်တို့ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာမယ်”</p> <p>"ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေတာလဲ”</p> <p>လုကျိုးက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလိုကိစ္စမျိုးက နောက်ကျမှ လုပ်တာထက် စောစောစတာ ပိုသင့်တော်တယ်”</p> <p>"ဟုတ်ပြီ”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး နှစ်ယောက်သားက သဘောတူညီချက် ရသွားလေ၏။</p> <p>နောက်နေ့ နံနက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်သည် မဟာသူတော်စင်ချန်ဖုက သူ၏တပည့်များနှင့် လောကတစ်ခွင် ခရီးနှင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ဖုသည် သူ့၏တပည့်များကို စုစည်းပြီး သူတို့အားလုံးကို သူနှင့်အတူ သင်းပျံ့တောင်ကြားဆီ ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူ့တပည့်များ အားလုံးက ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း ဖျက်ဆီးခံထားရသော ကျန့်ရှောင်ရွှမ်းနှင့် လျိုကျန်းတို့က မဟာလေဟာနယ်နှင့် အဆက်အသွယ် ရထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ပြဿနာများ မတက်စေရန်အတွက် သူတို့ကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို သင်းပျံ့တောင်ကြားသို့ ခေါ်သွားရမည်။ လူတိုင်း စုဝေးနေချိန်၌ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ တပည့်များသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ စီးတော်သားရဲများကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူတို့နှင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကြား ကွာဟချက်များကို တွေ့မိပြီး သက်ပြင်းချမိသွားလေ၏။</p> <p>မွန်းတည့်ချိန်၌ လုကျိုးသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူတို့ကို သင်းပျံ့တောင်ကြားဆီ ခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲမင်သဲ့က ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ပေါ်၌ ပေါ်လာသည်။ သူက မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် တီးတိုးပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"တံဆိပ်ပြားက စွမ်းအင် နောက်ဆုံးအမျှင်က ဒီနေရာမှာ ပျောက်သွားတာ”</p> <p>သူ၏စွမ်းအင်ကို ဖြန့်ကျက်လျက် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ခဏကြာ၌ သူဘာသာသူ ရေရွတ်ပြောလိုက်ပြန်၏။</p> <p>"ဒီမှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>သူသည် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ဆီ လှစ်ခနဲ ဝင်သွားရာ ရှင်းလင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနား၌ မည်သူမှ မရှိပေ။</p> <p>ကွဲကျေသွားသော အပြာရောင် ကျောက်တုံးများက သူ့၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သဖြင့် သူတစ်ချက်သွားကြည့်လိုက်သည်။ သူက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားလေ၏။</p> <p>"တိုက်ပွဲက မပြင်းထန်ဘူးပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲမင်သဲ့က လှစ်ခနဲ ပျောက်သွားပြန်သည်။</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချန်ဖုသည် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ ကျန်သည့်တပည့်များကိုလည်း ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>အကြီးအကဲမင်သဲ့က မည်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့တာ သဘာဝကျသည်။ သူသည် လေထဲရှိ စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်နောက်သာ လိုက်ကာ နေရာအနှံ့ ပျံ့သန်းနေတော့သည်။ အဆုံး၌ သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကွဲကြေသွားသော အပြာရောင်ကျောက်တုံးများဆီသာ ပြန်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p>"သူဘယ်သွားတာလဲ”</p> <p>အကြီးအကဲမင်သဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ခဏကြာ၌ သူသည် အဆောင်တစ်ခုကို မီးမြိုက်ကာ ဤကိစ္စကို ကျန့်ဝမ်ရွှီထံ အကြောင်းကြားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ပြီးနောက် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျန့်ဝမ်ရွှီ... ခင်ဗျားက တကယ်ကံဆိုးတာပဲ။ ချန်ဖုက ထွက်ပြေးသွားပြီ”</p> <p>အကြီးအကဲမင်သဲ့က လက်နောက်ပစ်ထားပြီး ခဏကြာ၌ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်သည် အလင်းတို့ဖြင့် ရောထွေးသွားတော့သည်။</p> <p>"မဟာလေဟာနယ် တံဆိပ်က ကြွင်းကျန်စွမ်းအင်က ဒီလောက် အလွယ်တကူ မပျော်ဝင်သင့်ဘူး။ ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”</p> <p>အကြီးအကဲမင်သဲ့က ပြောပြီးနောက် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ရှာလေ၏။ ခဏကြာ၌ သူသည် လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားကာ မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် သင်းပျံ့တောင်ကြား၏ ဝင်ပေါက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ဖုသည် တောင်တန်းဒေသကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အရှေ့မှာပဲ။ တောင်ကြားထဲ ဝင်ပြီးရင် နေရာတစ်ခုလုံးကို ချိပ်ပိတ်လိုက်မယ်”</p> <p>လုကျိုးသည် နက်ရှိုင်းပြီး ဝေးလံသော နေရာဆီ ဦးတည်နေသော လျှို့ဝှက် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"သွားကြမယ်”</p> <p>"နားလည်ပါပြီ”</p> <p>"ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်"</p> <p>လူတိုင်းသည် လုကျိုး၊ ချန်ဖုတို့နှင့်အတူ သင်းပျံ့တောင်ကြားဆီ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>"အချိန်ဖြုန်းနေတာ ရပ်လိုက်တော့... မင်းပဲ နောက်ကောက် ကျန်နေတာ”</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ တတိယတပည့် ကျိုးကွမ်းက လျိုကျန်းကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ လျိုကျန်းက သူ့၏ကျင့်ကြံဆင့် ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ခရီးဆက်ရန်အတွက် ကျန်သည့်သူများကိုသာ အားကိုးနိုင်၏။</p> <p>လျိုကျန်းက မြေပြင်ပေါ် သွေးတစ်ကွက် အန်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားတာကြောင့် စစ်ရှစ်ရှိုးကို ဒုက္ခပေးမိတာပါ”</p> <p>"ငါ့ကို အဲ့လိုမခေါ်နဲ့။ မင်းက ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ရဲ့ တပည့်မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့အသက်ဆုံးမှာ ကြောက်တယ်”</p> <p>ကျိုးကွမ်းက ပြောလိုက်၏။ လျိုကျန်းက မျက်နှာသေ ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးကွမ်း၏ စွမ်းအင်သည် လျိုကျန်းကို လွှမ်းခြုံလျက် ပျံသန်းသွားသည်။ သူတို့ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ဆီ ဝင်သွားချိန်၌ လျိုကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းက ကွေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>လူတိုင်း မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ချုံချီ၏ ကျောပေါ်၌ လိုက်ပါစီးလာသော မင်ရှစ်ရင်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ မင်ရှစ်ရင်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သွေးအိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟ... ဒီလိုလှည့်ကွက်မျိုးက သုံးနှစ်သားကိုပဲ ရင်ဆိုင်လို့ရမယ်”</p> <p>ပြီးနောက် မင်ရှစ်ရင်သည် သွေးအိုင်ကို ရှင်းလိုက်သည်။ မည်သည့် စွမ်းအင်၊ မည်သည့် သွေးမှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save