Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">၁၂ ခုမြောက် ပွင့်ချပ်နှင့် သူတော်စင် (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လုကျိုးက သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို သေသေချာချာ လေ့လာရင်း ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖျော့တော့သည့် စွမ်းအင်ကို အာရုံခံကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တောက်ပနေသော ပုလဲထံမှ စွမ်းအင်မှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး နူးညံ့လှပေသည်။ ထိုအထဲ၌ မွေးဖွားဇယားချပ်များ၏ စွမ်းအား ကိန်းဝပ်နေသည်ကိုလည်း သူ အာရုံခံမိနေ၏။</p> <p>'အခု နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ဖွဲ့တည်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မွေးဖွားဇယားချပ်တွေရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲ... စမ်းကြည့်ရမှာပေါ့' လုကျိုးက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီးနောက် လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>သင်းပျံ့တောင်ကြား၏ ညကောင်းကင်ယံမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း သိပ်မကြည်လင်လှပေ။ လုကျိုးက ဟင်းလင်းပြင်ရှိ တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် ပေါ်လာပြီးနောက် နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ထုတ်ကာ မီးတောက်ရွှေကြာမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲက ဝေဟင်ထဲတွင် ဝဲပျံနေရင်း တဝီဝီ မြည်ဟည်းလာသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက စတင် လည်ပတ်တော့သည်။ နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ဗဟိုပြု၍ မီးတောက်ကြာပွင့်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပစ်ထွက်သွားကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ပင် တောက်ပလှပနေပေသည်။</p> <p>လုကျိုးသည် ခေတ္တမျှ ထိုမြင်ကွင်းတွင် နစ်မျောသွားရသည်။ မီးတောက်ကြာပွင့်များမှာ အရင်ကထက် ပို၍ပင် လှပနေတော့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ခေတ္တမျှ စိတ်လွတ်သွားသောကြောင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့မှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြား ပေ ၁၀၀ ခန့်အထိ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒုက္ခပဲ”</p> <p>အကယ်၍ ဆူညံသံက အရမ်းကြီးသွားပါက အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် သင်းပျံ့တောင်ကြားထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်၍ သိပ်ဝေးဝေး မသွားနိုင်ပေ။ လုကျိုးက သူ၏ ဒုတိယမြောက် မွေးဖွားစမ်းသပ်မှု စွမ်းရည်ဖြစ်သော ရေကြာမုန်တိုင်းကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် စွမ်းရည်ကြောင့် တောအုပ်အတွင်းရှိ မီးများမှာ ချက်ချင်းပင် ငြှိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>လုကျိုးက နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ပြန်သိမ်းကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မွေးဖွားင်းစမ်းသပ်မှု စွမ်းရည်တွေကို မထိခိုက်စေရုံတင်မကဘဲ ပိုတောင် အားကောင်းလာစေတယ်...”</p> <p>လုကျိုးက လှည့်ထွက်လာပြီး လျှပ်စီးပမာ အရှိန်ဖြင့် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် သူက နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ထပ်မံ ထုတ်လိုက်သည်။ ရလဒ်အပေါ် သူ အလွန်ကျေနပ်နေ၏။ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်မှာ ၂၅ ခုမြောက် မွေးဖွားဇယားချပ်ကို ဖွင့်ရန် မဟုတ်ဘဲ ၁၂ ခုမြောက် ပွင့်ချပ်ကို ထွက်လာအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>'ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ်က အခုထိ မွေးဖွားဇယားချပ် ၂၆ ခုမှာပဲ ရှိနေသေးတာ။ အခုတော့ ၁၂ ခုမြောက် ပွင့်ချပ်အပေါ်မှာပဲ မျှော်လင့်ချက် ထားရတော့မယ်' လုကျိုးက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲက သူ့ရှေ့တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။</p> <p>ဝူး</p> <p>ကြာပလ္လင် ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲက ကြာပလ္လင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ စက်ဝိုင်းပုံ ဧရိယာပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မွေးဖွားနန်းဆောင်ပေါ်လာ၏။ မွေးဖွားနန်းဆောင်အတွင်းရှိ တြိဂံ ၃၆ ခုမှာ ခဏမျှ လင်းလက်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မွေးဖွားနန်းဆောင် ချဲ့ထွင်လာသည်ကို သူ နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ချဲ့ထွင်လာပြီပဲ” လုကျိုး အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ “နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲမှာ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ”</p> <p>အကယ်၍ အားနည်းချက် တစ်ခုခု ရှိခဲ့ပါက သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးသော ပြိုင်ဘက်နှင့် တွေ့ဆုံပါက တစ်ဖက်လူက သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခြေမွှသွားနိုင်သည်။ မွေးဖွားဇယားချပ်များသည် နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့က သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ချေဖျက်ပေးနိုင်ပြီး ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ပေးနိုင်သည်။</p> <p>နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အခြား ကျင့်ကြံသူများတွင် ရုပ်သေးရုပ်များ၊ သားရဲခန္ဓာကိုယ် နည်းစနစ်များကဲ့သို့သော အသက်ကယ် နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။ ဤအရာများကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ပို၍ ကောင်းမွန်မည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လုကျိုးသည် သူ၏ မွေးဖွားဇယားချပ် အကန့်အသတ်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ဖွဲ့တည်လိုက်ချိန်တွင် ဤပြဿနာ ပြေလည်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဂါရဝပြုပါတယ် ရှစ်စွင်း”</p> <p>လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ”</p> <p>တစ်ဖက်က ပြန်ပြောလာသည်။ “မင်ရှစ်ရင်ပါ”</p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p>မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။ “ရှစ်စွင်း... အစောပိုင်းက အရှေ့ဘက်တောင်ကုန်းနားက တောအုပ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုတချို့ ရှိနေလို့ တပည့် သွားကြည့်ခဲ့တာပါ။ ဘယ် ကလေက၀ကများ တောအုပ်ကို တိတ်တိတ်လေး လာရှို့သွားမှန်း မသိဘူး။ အဲဒီကောင့် ကျင့်ကြံမှုကလည်း မနိမ့်ဘူးဗျ၊ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိအောင် လာသွားတာ။ သင်းပျံ့တောင်ကြားထဲ ကျူးကျော်သူတွေ ရှိနေပြီလို့ သံသယရှိတဲ့အတွက် လာပြီး သတင်းပို့တာပါ”</p> <p>လုကျိုးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကျုံ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p>“ရှစ်စွင်း။ ရှိနေရဲ့လား”</p> <p>လုကျိုးက လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာလား”</p> <p>“ဟမ်”</p> <p>ဟမ် တစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအထဲ၌ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ကြားနိုင်ပေသည်။</p> <p>မင်ရှစ်ရင်၏ အသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နာကျင်ခံစားနေရသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တပည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးပြီး အမှားကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပါ့မယ်။ အခု သွားပါတော့မယ်...”</p> <p>အကယ်၍ လုကျိုး၏ အကန့်အသတ်သာ တိုးမလာခဲ့ပါက သူသည် စတုတ္ထတပည့်ကို အပြစ်ပေးမိပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ မင်ရှစ်ရင်၏ မသိနားမလည်မှု အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ မင်ရှစ်ရင်က ဤမျှ သတိကြီးပြီး အားကိုးရသည်မှာ ကောင်းသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့”</p> <p>မင်ရှစ်ရင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့။ တပည့် အခုပဲ သွားပါပြီ”</p> <p>မင်ရှစ်ရင်သည် ချုံချီကို စီးနင်းကာ ညမှောင်မှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မင်ရှစ်ရင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သစ်ပင်ပတ်လည်တွင် နွယ်ပင်များစွာ ပေါက်ရောက်လာပြီး အပေါ်သို့ တွားတက်သွားကာ သစ်ပင်ထက်တွင် ယာယီအသိုက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မင်ရှစ်ရင်က ထိုအထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါးတစ်ချက်ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တခြားလူတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်ပါတတ်တဲ့ ငါ့အကျင့်က တကယ် ဆိုးတာပဲ။ နောင်ကျရင် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး” မကြာမီမှာပင် မင်ရှစ်ရင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>လုကျိုးက သူ၏ မွေးဖွားနန်းဆောင်ကို ခဏမျှ ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ... ၁၂ ခုမြောက် ပွင့်ချပ်ကို ထွက်လာအောင် လုပ်ကြတာပေါ့” လုကျိုးက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကြာပလ္လင်၏ အထက်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ ဖွဲ့တည်ခြင်းမှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း ပွင့်ချပ်များ ထွက်စေသည့် ဖြစ်စဉ်ကိုမူ သူ ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်၏ ခါးပတ်လည်တွင် အလင်းကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသောအခါ ပွင့်ချပ်ထွက်မည့် ဖြစ်စဉ်မှာ ချောမွေ့နေမည်ကို သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>ပြီးနောက် သူ၏ အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုကျိုး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ရွှေရောင်လား”</p> <p>တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ကြာပလ္လင်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် အားလုံးမှာ ရွှေရောင်ပြောင်းသွားပြီး ၎င်းတို့ ပတ်လည်တွင် အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းလေးများသာ တဝီဝီ မြည်နေတော့သည်။</p> <p>“ဘာလို့ အရောင်ပြောင်းသွားတာလဲ။ ဒါက နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲရဲ့ နောက်ထပ် အာနိသင်တစ်ခုလား”</p> <p>လုကျိုးက ကြာပလ္လင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>“အဲဒါတွေက အရင်ကတည်းက ပေါင်းစည်းသွားတာလား”</p> <p>သူ၏ ရွှေရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ပေါင်းစည်းသွားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ လုကျိုးသည် အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်၏ အင်အားကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အင်အားမှာ လျော့ကျမသွားသည့်အပြင် အနည်းငယ် ပိုမိုအားကောင်းလာပုံပင် ရသည်။ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမှာလည်း မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိဘဲ အရင်ကထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်လာသည်။</p> <p>နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ဖွဲ့တည်လိုက်ခြင်းက အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်အပေါ်တွင်လည်း သက်ရောက်မှု ရှိသွားပုံရသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ရွှေရောင်ကြီးပဲ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ပေါင်းစည်းသွားတယ်ဆိုရင်တောင် တစ်ဝက်က ရွှေရောင်၊ တစ်ဝက်က အပြာရောင် ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား” လုကျိုး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save