Book List

<h2 style="text-align: center;">C671</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာလို့ လူသားတွေပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ..</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အဒေါ့ဖ် နှင့် ဒေါက်ဂလပ်စ်တို့ဟာ လူဆယ်ယောက်ပါဝင်သော အဖွဲ့၏နောက်မှနေ၍ ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ထို့ပြင် ဤအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ သူတို့ကို အဖွဲ့အမှတ် (၂) တွင် ခန့်အပ်ခဲ့သည့် အသူရာပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤအဖွဲ့တွင် အသူရာ ငါးဦး၊ နတ်ဆိုး နှစ်ဦး၊ မုဆိုး တစ်ဦးနှင့် လူသားနှစ်ဦး ပါဝင်ပြီး လူသားနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ဒေါက်ဂလပ်စ်နှင့် အဒေါ့ဖ်တို့မှလွဲလျှင် ကျန်ရှိသူများမှာ သူတို့ထက် အဆင့်အတန်းများစွာ သာလွန်သူများဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် လမ်းကြောင်းရှာဖွေရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး လေးနှင့်မြှားကို အသုံးပြုသော ဆံပင်နီနှင့် မုဆိုးကင်းထောက်မှာ ပို၍ပင် ထူးခြားနေသည်။</p> <p>အသူရာများမှာ လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တောင်ပံခရမ်းရောင်နှင့် နတ်ဆိုးများမှာမူ ဓားရှည်နှစ်လက်ကို အသုံးပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဒေါ့ဖ်နှင့် ဒေါက်ဂလပ်စ်တို့မှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေသည်။</p> <p>"အစ်ကို အဒေါ့ဖ်... သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ တကယ်မှန်သွားပြီ။ ဒီလိုလူတွေရှိနေမှတော့ ဒီသားရဲတောအုပ်ထဲမှာ ငါတို့ ဘေးကင်းမှာပဲ"</p> <p> ဒေါက်ဂလပ်စ်က အဒေါ့ဖ်ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ"</p> <p>အဒေါ့ဖ်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ အေ့စ်က ဒေါက်ဂလပ်စ်ကဲ့သို့ အကောင်းမမြင်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တွင် သာမန်လူသားတစ်ယောက်ထက် ပိုမိုသိမြင်နိုင်သော အာရုံရှိသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး မုဆိုးနောက်သို့ လိုက်ပါလာသော နတ်ဆိုးများနှင့် အသူရာများကို ကြည့်ရင်း သူ၏နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း တစ်နေ့ခင်းလုံး မည်သည့်အန္တရာယ် သို့မဟုတ် သားကောင်နှင့်မျှ မတွေ့ဆုံခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အသူရာခေါင်းဆောင် ဂျွန်နီက ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် စခန်းချရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး နဆ်ဆိုးများက စခန်းပတ်လည် လုံခြုံရေးအတွက် စတင်အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသားနှစ်ဦးကိုမူ ထင်းကောက်ရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီနေရာက ဒီလောက်အေးချမ်းမယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မထင်ထားဘူး။ ဒီနေရာမှာ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ ပြည့်နေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက အခြေအမြစ်မရှိတာပဲ။ အကျိုးအမြတ်တွေကို သူတို့ချည်းပဲ လက်ဝါးကြီးအုပ်ချင်လို့ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေနဲ့ အသူရာတွေက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သတင်းလွှင့်ထားတာလားလို့တောင် ငါသံသယဖြစ်မိတယ်"</p> <p>ဒေါက်ဂလပ်စ်က ထင်းကောက်ရင်း အဒေါ့ဖ်ကို ပြောပြနေသည်။</p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာပဲ"</p> <p>အေ့စ်က ဂရုမစိုက်သလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးများနှင့် အသူရာများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုရှိသောကြောင့် အမဲလိုက်အဖွဲ့များတွင် သူတို့သာ အများဆုံးပါဝင်လေ့ရှိပြီး အစားအစာရရှိမှုကိုလည်း သူတို့ကပင် ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ သူတို့မှာ အမဲလိုက်၍ရသောအရာများကို အခြားကုန်စည်များအတွက် ဈေးကွက်တွင် ရောင်းချကြရသည်။</p> <p>'ရှဲ... ရှဲ...'</p> <p>ထိုစဉ် တောအုပ်ထဲမှ အသံများထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဒေါက်ဂလပ်စ်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသော်လည်း အေ့စ်မှာမူ မည်သို့မျှ အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ လှမ်းကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ.."</p> <p> ဒေါက်ဂလပ်စ်က အော်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ထင်းများကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချကာ လှံဖြင့် အသံလာရာဘက်သို့ သတိကြီးစွာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p>'ရှဲ... ရှဲ...'</p> <p>အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အသံများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ငါတို့ကို ဝိုင်းထားပြီ"</p> <p> အေ့စ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဒေါက်ဂလပ်စ်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပြာနှမ်းသွား၏။</p> <p> "အော်ပြီး အကူအညီတောင်းကြရအောင်။ ငါတို့ စခန်းချတဲ့နေရာနဲ့ မဝေးဘူး။ သူတို့ ကြားနိုင်မှာပါ"</p> <p>အေ့စ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> "အစ်ကို ဒေါက်ဂလပ်စ်... အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ကို ဝိုင်းထားတာ တခြားသူတွေမဟုတ်ဘဲ ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ"</p> <p>"ဘာ"</p> <p> ဒေါက်ဂလပ်စ်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အဒေါ့ဖ်ကို ကြည့်ရင်း အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားသည်။</p> <p>အေ့စ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ အေးစက်သောအပြုံးဖြင့် ပြောလ်ုက်၏။</p> <p>"ထွက်လာပြီး ငါ့သူငယ်ချင်းကို ရှင်းပြပေးပါဦးလား၊ ခေါင်းဆောင် ဂျွန်နီ"</p> <p>အဒေါ့ဖ်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ဂျွန်နီ၏ ဟားတိုက်ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှဲရှဲမြည်သံများ အကုန်လုံး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူ၏ ထူးဆန်းသော ရယ်သံကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>အဒေါ့ဖ် ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သဖြင့် ဒေါက်ဂလပ်စ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သို့သော် သူက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောရင်း တုန်ယင်စွာ ပြာလိုက်၏။</p> <p> "ခေါင်းဆောင် ဂျွန်နီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး လာမခြောက်ပါနဲ့"</p> <p>နတ်ဆိုးသားရဲများ ဝိုင်းထားခြင်း မဟုတ်သည့်အတွက် သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"</p> <p>ပြောရင်း ဂျွန်နီက တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျန်အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>အေ့စ်က သူတို့အားလုံးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> "ဒါဆို မင်းတို့က ငါတို့ကို ဒီလို လူသူမနီးတဲ့နေရာကို ခေါ်လာတာ ငါတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ သက်သက်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>ဂျွန်နီဟာ အဒေါ့ဖ်၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ခံစားချက်မျှသာဖြစ်သဖြင့် သူ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူက အရင်ကလည်း ယခုကဲ့သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်လည်း ထူးခြားမည်မဟုတ်ဟု ထင်နေသည်။</p> <p>သူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> "မင်း ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ.. ငါ မင်းတို့ကို ဒီကို မျှားခေါ်လာတာ သိနေရင်တောင် ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်တာလဲ"</p> <p>"မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"</p> <p>ဒေါက်ဂလပ်စ်မှာ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း စတင်ခံစားလာရသဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အေ့စ်ကတော့ အေးဆေးစွာပင် ရှိနေသည်။</p> <p> "ငါတို့ကို မင်းတို့အဖွဲ့ထဲ ထည့်လိုက်တဲ့အချိန်ကတည်းက ဘာလို့ ဒီကို မျှားခေါ်လာသလဲဆိုတာကို ငါသိပြီးသားပါ။ အဖြေကိုလည်း ကြာလှပြီ သိခဲ့တာ။ ငါက မင်းတို့ ဒီလို ယုတ်မာတဲ့လုပ်ရပ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်နိုင်အောင် သေချာအောင် လုပ်ချင်ရုံပါပဲ"</p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်.. ဟားဟား... မင်းက လူအပဲလား..."</p> <p>အခြားအသူရာတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏အသံမှာ ပြတ်တောက်သွားသည်။</p> <p>'ဘုန်း'</p> <p>သူ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသော ခုနစ်ဦးမှာ သူတို့အပေါ်သို့ သွေးများ လွင့်စင်လာသည်ကိုပင် သတိမထားနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဒေါက်ဂလပ်စ်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အိမ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>"ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တယ်.."</p> <p>ဂျွန်နီက ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>အားလုံးက ထိတ်လန့်နေရာမှ သတိဝင်လာပြီး ကြောက်လန့်တကြား ခုခံရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အစမှ အဆုံးအထိ ၎င်းမှာ ဤလူသားနှစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အေ့စ်က သူတို့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် ဂျွန်နီ... မင်းက လူသားတွေကို အမဲလိုက်ရတာကို သဘောကျပြီး သူတို့ အသက်ဘေးက လွတ်ဖို့ တောင်းပန်တာကို မြင်ရရင် စိတ်လှုပ်ရှားတတ်တယ် မဟုတ်လား။ အထူးသဖြင့် လူသားအသားရဲ့ အရသာကို အရာအားလုံးထက် ပိုကြိုက်တယ်လေ"</p> <p>"ဒါကြောင့်လည်း လူသားတစ်ယောက်ယောက်က အမဲလိုက်အဖွဲ့မှာ လာမှတ်ပုံတင်တိုင်း မင်းရဲ့အဖွဲ့ထဲ အမြဲထည့်တာပေါ့။ မင်း သူတို့ကို သတ်တာကို ငါလျစ်လျူရှုထားလို့ ရပေမယ့် မင်းလုပ်တဲ့ တခြားအရာတွေကိုတော့ ငါမကြိုက်ဘူး။ အထူးသဖြင့် သူတို့ကို နှိပ်စက်ပြီး စားသောက်တဲ့ အပိုင်းပေါ့။ ပြောစမ်းပါဦး... ဘာလို့ လူသားတွေကိုပဲ ရွေးတာလဲ"</p> <p>ဂျွန်နီ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အဒေါ့ဖ်ရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အခြားသူများလည်း ထိုနည်းတူပင်။</p> <p>"မ မင်း ဘယ်လိုလုပ်..."</p> <p>သို့သော် ဂျွန်နီ စကားမဆုံးမီမှာပင်</p> <p>"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."</p> <p>ခြောက်ကြိမ်ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲသံများ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟိန်းထွက်သွားပြီး ဂျွန်နီတစ်ဦးတည်းသာ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အသားစများနှင့် သွေးများအကြား ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>သူဟာ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော လူသားကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအပြုံးက သူ လူသားများကို အမဲလိုက်သည့်အခါ ပြုံးလေ့ရှိသော အပြုံးနှင့် အလွန်တူနေသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>ဆီးထွက်မတတ် ကြောက်ရွံ့လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ လူသားများက နိမ့်ကျပြီး သူတို့အတွက် အစာမျှသာဟု သူ အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူသည် စစ်မှန်သော လူသားတစ်ယောက်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>"အားကိုးရာမဲ့တဲ့ လူသားတွေကို သတ်တာက ဘာအကျိုးဆက်မှ မရှိဘူးဆိုရင်တော့၊ မင်းတို့ကို သတ်တာကလည်း ထူးခြားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်"</p> <p>အေ့စ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဂျွန်နီသည်လည်း သူ၏ အပေါင်းအသင်းများကဲ့သို့ပင် ထိုနေရာ၌ပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>အေ့စ်က သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ကြည့်ရှုပြီးဖြစ်သဖြင့် သူ၏ သံသယကို အတည်ပြုပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားရုံသာ ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုသူများက လူသားများအပေါ် ပြုမူပုံကို သိရှိသွားသောအခါ အားကိုးရာမဲ့ လူသားများအပေါ် သူတို့ ပြုမူခဲ့သည့်အတိုင်း ပြန်လည်သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူဟာ ယခင်က လူများစွာကို သတ်ခဲ့ဖူးသလို၊ နောင်တွင်လည်း သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေကြရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း လူသတ်ရခြင်းကို ဘယ်သောအခါမှ မပျော်ပိုက်ခဲ့သလို ဂုဏ်ယူခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူက ခိုးယူခြင်းနှင့် ခိုးယူသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကိုသာ နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်း... မင်း..."</p> <p>ဒေါက်ဂလပ်စ်မှာ ရူးမတတ် ဖြစ်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားသည်။</p> <p>'စိတ်ခိုးယူခြင်းအတတ်- ကြေးညိုရောင် သူခိုးလက်ဝါး'</p> <p>အေ့စ်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ကြေးညိုရောင်အဖြစ် ခဏတာ တောက်ပသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ထိုအခါ ငိုင်တိုင်တိုင် ရပ်နေသော ဒေါက်ဂလပ်စ်က မြေကြီးပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>'ဒီလောက်ဆို ရပြီ။ သူ စခန်းချဖို့ ရပ်နားခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ဘာကိုမှ မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး'</p> <p>အေ့စ်က ဒေါက်ဂလပ်စ်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>စိတ်ခိုးယူခြင်းအတတ်၏ ပထမအဆင့်ဖြစ်သော ကြေးညိုရောင် သူခိုးလက်ဝါးကို ကျွမ်းကျင်ပြီးနောက် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ခိုးယူခြင်းမှာ အေ့စ်အတွက် ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဒေါက်ဂလပ်စ် နိုးလာပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့သည့်အခါ ပျောက်ဆုံးနေသော မှတ်ဉာဏ်အကြွင်းအကျန်များကို သူ့ဘာသာသူပင် ပြန်လည်ဖြည့်စွက်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>အေ့စ်ဟာ အလုပ်ပြီးမြောက်သွားသောအခါ သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရိပ်ကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save