Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မာနကြီးသော ကျန်းလျောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ခေတ္တစောင့်ဦး..."</p> <p>ကျန်းလျောင်က ထိုစကားကို ဆိုလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ညွှတ်ကိုင်းနေဆဲဖြစ်၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟွာအန်းက သူ့ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်သော သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက ကမန်းကတန်း ရှေ့သို့ တိုးသွား၍ ကျန်းလျောင်ကို ထူပေးရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆွဲထူသော်လည်း ကျန်းလျောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားပေ။ ဤသည်က ဟွာအန်းကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အရှင်.. အရှင်က... ဘာများ အမိန့်ပေးစရာ ရှိပါသေးလဲ..."</p> <p>ထိုအခါမှသာ ကျန်းလျောင်က ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ သံလှံရှည်ကို လှည့်လိုက်၏။</p> <p>"ခင်ဗျား ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျုပ် တစ်ခုတော့ ပြောလိုက်မယ်..."</p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ လေသံ၌ အံကြိတ်ထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး စကားလုံးတိုင်းကို ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ယနေ့ကိစ္စမှာ ခင်ဗျားတို့ လျန့်ပြည်နယ်က လူတွေဘက်မှာ အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံတယ်လို့ ဆိုနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အကြောင်းမဲ့သက်သက် ပမ်းပြည်နယ်က လူတွေကို ရန်စလာမယ် ဆိုရင်တော့ ကျုပ်က ယနေ့လိုမျိုး ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း ကျန်းလျောင်က ပြောင်းပြန် ကိုင်ထားသော လှံရှည်ကို မြေကြီးထဲသို့ အားကုန်စိုက်ချလိုက်ရာ တစ်ပေကျော် ရှည်လျားသော လှံသွားက မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားတော့၏။</p> <p>ဟွာအန်းမှာ မှင်တက်သွားပြီး ယနေ့ ကိစ္စများကြောင့် ကျန်းလျောင်နှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူက ထိတ်လန့်သွားပြီး နှုတ်ပင် မဆက်ရဲတော့ဘဲ အမြီးကုပ်သွားသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှက်ရစွာဖြင့် သူ၏ လျန့်ပြည်နယ် သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား နှစ်ရာကို အလောတကြီး ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>မြင်းတပ်များ မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါမှသာ ကျန်းလျောင်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဟဲရှန့်ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။ သူက မျက်တောင် နှစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် အရိုအသေပေး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ လက်ထောက်စစ်ရေးတပ်မှူးက ဒီပဋိပက္ခကို တားဆီးဖို့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်စွာ ဝင်ပါခဲ့တယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်... ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးပါပဲ။ လက်ထောက်စစ်ရေးတပ်မှူး ကျုပ်ရဲ့ အရိုအသေကို လက်ခံပေးပါ..."</p> <p>သို့သော်လည်း ဤအခိုက်၌ ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်အထိ စနစ်ထံမှ အသိပေးသံကို သူ မကြားရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် ကျန်းလျောင်ကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားသော သူတစ်ယောက်က ဟဲရှန့်အပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလျောင်၏ ယခင်လုပ်ရပ်များအရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူသည် အပြင်ပန်းတွင် သဘောထားကြီးဟန်ပြသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌ မာနကြီးပြီး လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် သတိကြီးသူ တစ်ဦးမျှသာဖြစ်သဖြင့် ဤမျှလွန်လွန်ကဲကဲ ယဉ်ကျေးနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်မှာ စိတ်ထဲမှ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းပြီးနောက် အဓိကဇာတ်ဆောင်၏ ဘုရင်အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို ဒူးထောက် အညံ့ခံစေကာ နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးများနှင့် ဗျူဟာမှူးများကို စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ပြောခဲ့သနည်းဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က ကျန်းလျောင်၏ ဟန်ဆောင် အရိုအသေပေးမှုကို လျစ်လျူရှု၍ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"တပ်မှူးလေးတစ်ယောက်က လက်ထဲမှာ လက်နက်မရှိဘဲ မနေသင့်ဘူး... လက်နက်မရှိရင် အာဏာလည်း မရှိဘူး... ဝူမင်... ကျန်းကုန်းရှီရဲ့ လှံရှည်ကို သွားယူလိုက်..."</p> <p>(ကုန်ရှီ- စီမံခန့်ခွဲရေးအရာရှိ(သို့မဟုတ်) ဘုရင်ခံ၏ လက်ထောက်)</p> <p>အပြင်ပန်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌ ထက်မြက်လှသော ဝူမင်က ဟဲရှန့်၏ လေသံမှတစ်ဆင့် ကျန်းလျောင်အပေါ် မကျေနပ်ဖြစ်နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ကျန်းလျောင်ကို အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားပြီးနောက် လက်တစ်ဖက်တည်းကိုသာ ဆန့်ထုတ်၍ ကျန်းလျောင်၏ သံလှံရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး အမူအရာမပျက်ဘဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အရှင်ကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ လှံကို ပြန်ယူပါ..."</p> <p>သူက အားကုန်သုံး၍ စိုက်သွင်းထားသော လှံရှည်ကို အမည်မဲ့သူရဲကောင်းက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲနုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျောင်မှာ အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် အမည်မဲ့သူရဲကောင်းက လှံကို ကမ်းပေးလိုက်သောအခါ ကျန်းလျောင်၏ မျက်နှာကလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရဲစွမ်းသတ္တိကို ယုံကြည်မှုရှိသူပီပီ လှံကို ယူရန် လက်တစ်ဖက်တည်းကိုသာ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝူမင်မှာ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပေါင်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အလေးချိန်ရှိသော သံကြိုးတပ် တင်းပုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်နိုင်သည့် ကြမ်းတမ်းသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျန်းလျောင်မှာ သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ခွန်အားသက်သက်အရဆိုလျှင် ဝူမင်၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းလျောင်က ခွန်အားကို အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်သုံးလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီရဲသွားသော်လည်း ဝူမင့်လက်ထဲမှ လှံရှည်ကို မယူနိုင်သေးသည်ကို ဟဲရှန့် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းလျောင်မှာ ဒေါသထွက်၍ အရှက်ရလာကာ လှံကို ဆွဲလုရန် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်ထုတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အမည်မဲ့သူရဲကောင်းက လှံကို ကိုင်ထားသည့် လက်ကို အလိုက်သိစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သဖြင့် ကျန်းလျောင်မှာ လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ကွဲမည့်ဘေးမှ လွတ်ကင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဟဲရှန့်က သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အေးစက်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အသိပေးသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟန်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းနှင့် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းလျောင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ၁၀၀ တိုးလာသည်။ စုစုပေါင်း ဂုဏ်သတင်းအမှတ် -၂၂၄၇”</p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ဟဲရှန့်က ကျန်းလျောင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ တည်ကြည်လေးနက်မှုမရှိတဲ့ လူရှစ်ယောက်ကို ကွပ်မျက်စေခဲ့မိတာက ငါရဲ့အပြစ်ပါ..."</p> <p>စစ်သည်ရှစ်ဦး သေဆုံးသွားခြင်းက ဟဲရှန့်နှင့် ကျန်းလျောင်တို့ကြားရှိ အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ ဟဲရှန့် အနေဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်မှာ သေချာသော်လည်း ဤကိစ္စကို ကျန်းလျောင်နှင့် စောစီးစွာ ရှင်းလင်းမထားပါက သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမှန်တကယ် ပွင့်လင်းနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ပို၍ပင် ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p>“လက်ထောက်စစ်ရေးတပ်မှူးက လေးနက်လွန်းနေပါပြီ... ယနေ့ လက်ထောက်စစ်ရေးတပ်မှူးသာ ဝင်မပါခဲ့ရင် ဒီထက်ပိုကြီးတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ကျုပ်က အကြောင်းအကျိုး မသိတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး...လက်ထောက်စစ်ရေးတပ်မှူးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို ကျုပ် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>ဤအခိုက်တွင် သူ၏ မာနကို ချိုးနှိမ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကျန်းလျောင်၏ စကားများ၌ စိတ်ရင်းမှန်များ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဟဲရှန့်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်မိ၏။ ဟဲရှန့်က ပမ်းပြည်နယ် စစ်သည်များကို ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခမဖြစ်စေရန် တားဆီးပေးခဲ့သောကြောင့် ဟဲရှန့်၏ ကျေးဇူးကို မှတ်သားထားမည်ဟု ကျန်းလျောင်က ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစကားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျန်းလျောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သာမန် အရပ်သားများ၏ အသက်ကို ဦးစားမပေးသေးကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ခေတ်ကာလ၏ ယေဘုယျ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများအရ ဟဲရှန့်အနေဖြင့် များစွာ တောင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဤသည်က သူတို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးမှုမရှိသေးဘဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြောဆိုခြင်းက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုများကိုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤအကြောင်းများကို တွေးတောနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စနစ်က ဝူမင်၏ ထွက်ပေါ်လာချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပေးလာ၏။ ဟဲရှန့်မှာ လက်မလွှတ်ချင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝူမင်၏ နှမြောတသဖြစ်နေသော အကြည့်ကို အမှန်တကယ် မြင်လိုက်ရသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် ဤတစ်ကြိမ် ဟဲရှန့်၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ့ကို ကူညီရန် ဝူမင်၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပို၍ ခိုင်မာသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် အချိန် မကျသေးပေ။ ဟဲရှန့်က ဝူမင်ကို သူ့အနားသို့ အမြဲတမ်း ဆင့်ခေါ်ရန်အတွက် ကျသင့်မည့် တန်ဖိုးကို ကြည့်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အင်း... အလွန်ဈေးကြီးပြီး ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ငါးသောင်းပင်ဖြစ်၏။</p> <p>"သခင်လေး... ဒီနေရာမှ ကိစ္စကပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဝူမင့်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး.."</p> <p>ဝူမင်က မထွက်ခွာမီ ဟဲရှန့်ကို နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏ သံကြိုးတပ် တင်းပုတ်ကြီးကို ဆွဲ၍ ထွက်သွားတော့သည်။ သူက သာမန်အရပ်သားများအနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ သူတို့က အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးကြ၏။</p> <p>သဘာဝကျစွာပင် ဟဲရှန့်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ပြုလုပ်၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တောင်တွေကမြင့်ပြီး မြစ်တွေက ရှည်လျားပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ပြန်တွေ့ကြဦးမှာပါ..."</p> <p>"သခင်လေးမှာ အမိန့်ပေးစရာများရှိခဲ့ရင် ဝူမင်က အသက်ပေးပြီး ကူညီပေးပါ့မယ်..."</p> <p>လူအုပ်ထဲမှနေ၍ ဝူမင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဟဲရှန့်ကို ထပ်မံ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မော၍ ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p>"တကယ့်ကို ခေတ်အဆက်ဆက် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ သူရဲကောင်းပဲ..."</p> <p>ဟဲရှန့်နှင့် ဝူမင်တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးအပေါ် ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာသော်လည်း ဤသည်က ဝူမင်အတွက် ကျန်းလျောင်၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးမှုကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဝူမင်က ဟဲရှန့်အပေါ် နာခံမှုရှိသည်ကို ကြည့်၍ ကျန်းလျောင်က ဝူမင်မှာ ဟဲရှန့်၏ အစေခံဖြစ်မည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်ခဲ့မိသည်။ ဤအခြေအနေက ဤမျှ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှာ သူ၏အဆင့်အတန်းကြောင့် ဖုံးကွယ်ခံထားရသည့်အတွက် ကျန်းလျောင်ကို နှမြောတသ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝူမင်က လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်းက ထိုနှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ထိုမျှ မရိုးရှင်းကြောင်း ကျန်းလျောင်ကို သဘောပေါက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>ကျန်းလျောင်က အလွန်မာနကြီးသူဖြစ်ရာ ဝူမင်ကဲ့သို့ လူမျိုးတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်မာန ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင် သိထားသည်။ သို့သော်လည်း ဟဲရှန့်က ဤကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို ချိုးနှိမ်ထားနိုင်ခြင်းက ဟဲရှန့်တွင် ဝူမင်၏ လေးစားမှုကို ရရှိစေနိုင်သော အထူးခြားဆုံး အရည်အချင်းအချို့ ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဟဲရှန့်သည် လျန့်ပြည်နယ်နှင့် ပမ်းပြည်နယ်တို့မှ ရန်သူများသဖွယ် ဖြစ်နေသော စစ်သည်များကြားရှိ ပဋိပက္ခကို အမှန်တကယ် တားဆီးနိုင်ခဲ့ကြောင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ခြင်းက ဟဲရှန့်မှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးသော်လည်း အရည်အချင်းမရှိသည့် အပြင်ပန်းတွင် ကြမ်းတမ်းပြီး အတွင်းစိတ်၌ ကြောက်ရွံ့တတ်သော သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင် သခင်လေးများထဲမှ တစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်းကို ပို၍ သက်သေပြလိုက်၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလျောင်မှာ ဟဲရှန့်နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုသော ဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>“လက်ထောက်စစ်ရေးတပ်မှူး... ဘယ်ကို သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါသလဲ..."</p> <p>တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ဝူမင်ထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ကျန်းလျောင်က ဟဲရှန့်ကို ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ စကားများက သဘာဝကျသော စိတ်ရင်းမှန်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>"စစ်ခုံးရဲ့အမိန့်အရ တပ်တွေကို ကြီးကြပ်ဖို့ အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်ထဲကို ဝင်ရမှာပါ..."</p> <p>ဟဲရှန့်တွင် ဤအရာကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းပြချက်မရှိပေ။ သို့သော်လည်း သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ အကြည့်က ကျန်းလျောင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော လူတစ်ယောက်ထံသို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွား၏။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ် တောက်ပမှုများကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ သူက အမှတ်အသားတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်၍ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျန်းလျောင်၏ နောက်တွင်ရှိသော ပမ်းပြည်နယ် စစ်သည်များက သူ့ကို မတားဆီးကြချေ။ ထို့အစား သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူ့အပေါ် ရိုသေလေးစားမှု အရိပ်အယောင်များကိုပင် တွေ့ရသေး၏။</p> <p>ဟဲရှန့်ထံသို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုလူငယ်လေးက အလိုက်သိစွာ အရိုအသေပေး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေးဟဲ... ကျွန်တော်က ဖျင်ကျင်းခံတပ်မှူးရဲ့သား ကျားကျီပါ... အဖေက သခင်လေးဆီကို သတင်းစကားပါးဖို့ ကျွန်တော့်ကို စေလွှတ်လိုက်တာပါ..."</p> <p>ဖျင်ကျင်းခံတပ်မှူးဆိုသည်မှာ ကျားရှ၏ တရားဝင်ရာထူးဖြစ်ကြောင်းကို ဟဲရှန့်က သေချာပေါက် သိထား၏။ သို့သော် ကျားရှက မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် ကူညီခြင်း သို့မဟုတ် မှတ်ချက်ပေးခြင်းမရှိဘဲ ဤအချိန်ကျမှ နောက်ကျနေသော အကြံဉာဏ်များကိုပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ကျားရှ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ဟဲရှန့်၏ အမူအရာက ဘာမှမသိသော စစ်သည်များထက်ပင် ပို၍ ရိုသေလေးစားမှုရှိနေ၏။ သူက ဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေးကျားရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို ရိုသေစွာ တောင်းခံပါတယ်..."</p> <p>"ကိစ္စကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>သူ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ကို ဦးညွှတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျားကျီမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"တကယ်တော့ အဖေက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... သခင်လေးကို သတင်းလာပေးဖို့ အဖေ့ရဲ့ အမှတ်အသားပြားကို ကျွန်တော် ခိုးယူလာခဲ့တာပါ... မြို့ရိုးပေါ်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ စစ်လီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့လူတွေနဲ့အတူ ရောက်လာတော့မှာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပါ..."</p> <p>"စစ်လီအုပ်ချုပ်ရေးမှူး.. ဟိုလိပ်မသား ယွမ်ရှောက်လား..."</p> <p>(စစ်လီအုပ်ချုပ်ရေးမှူး-  မြို့တော်ဝန်ကြီးချုပ်(သို့မဟုတ်) အဂတိတိုက်ဖျက်ရေးမှူးလို့ ခေါ်ပြီး အလွန်အာဏာပြင်းပါတယ်)</p> <p> </p> <p>ဟဲရှန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ခွေးကောင်ပဲ... ဒါကြောင့် သခင်လေးဟဲ အနေနဲ့ အခု..."</p> <p>ဟဲရှန့်က အမှန်တကယ်ပင် ယွမ်ရှောက်ကို အထင်အမြင်သေးကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျားကျီမှာ စိတ်သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်သူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ပြီ... လေတိုက်လာပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရှောင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီပဲ..."</p> <p>ဤကျားကျီလေးမှာ တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဟဲရှန့်က မြည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အလျင်စလို ဖြစ်နေသော်လည်း ကျားကျီကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရန် မမေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>"သခင်လေးကျား... ခံတပ်မှူးကျားက မင်း သူ့ရဲ့ခါးဆွဲအမှတ်အသားပြားကို ခိုးယူသွားတာကို သတိမထားမိဘဲ ခွင့်ပြုလိုက်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူက မင်းကို သတင်းလာပေးဖို့ တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်တော်နဲ့ မရင်းနှီးဘူးဆိုတာကို ပြသဖို့အတွက် မင်း အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုခုကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."</p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျေနပ်နေသော ကျားကျီ၏ အပြုံးက အေးခဲသွားပြီး နောင်တရမှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p>"တကယ်ပဲ အဖေ့ရဲ့ အကွက်ထဲကို ထပ်ရောက်သွားပြန်ပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် အိမ်ထဲမှာပဲနေပြီး ကိုယ့်အမှားကို ပြန်သုံးသပ်ဖို့ အပြစ်ပေးခံရတော့မှာ သေချာတယ်..."</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က သူ၏မြည်းကို စီး၍ အနောက်ဘက်သို့ အမြန်ထွက်ခွာသွား၏။ ကျားကျီကမူ သူ့ဝတ်ရုံကို မ၍ အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျန်းလျောင်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ အနောက်တွင်ရှိသော စစ်သည်များကို ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် သူက ဟဲရှန့်ကို ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေး... ကျွန်တော်လည်း သတင်းပို့ဖို့ အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်ကို သွားရမှာပါ... အတူတူ သွားကြမလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save