Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားတံခါးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်ကျော်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ညဦးယံကုလားကာကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာပြီး အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်၏ ကျယ်ပြန့်သော စစ်စခန်းကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဤအချိန်တွင် ဟဲရှန့်သည် ဤစစ်စခန်း၌တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>မနေ့က ဝူခွမ်း၊ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်ဟူသော လူသုံးယောက်ထံမှ ပူးတွဲဖိတ်ကြားစာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဟဲရှန့်သည် သူ၏ စစ်တဲအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေကာ သူ၏ ခေါင်းထဲရှိ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ အချက်အလက်အချို့ကို သေချာစွာ ချေဖျက်နေခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြစ်စေ၊ သူ၏ယခင်ဘဝက အင်တာနက်မှ အချက်အလက်များဖြစ်စေ ဟဲရှန့်အတွက် များစွာအထောက်အကူ မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>သေချာပေါက်ပင် ဤသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဝူခွမ်း၊ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့က အထူးသဖြင့် အင်အားကြီးမားလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤလူသုံးယောက်မှာ အလွန် အရေးမပါလွန်းလှပေ။ 'သမိုင်းတွင် နာမည်ကျန်ရစ်ခဲ့သူတိုင်းက အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလို့ရသူ မဟုတ်ဘူး' ဟူသော သီအိုရီကို လိုက်နာမည်ဆိုပါက ဤသုံးယောက်မှာ အလွန်ဆုံး ဖယောင်းတိုင် သုံးတိုင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဆီစားသက်သာရုံသာမက ဆီလုံးဝ မစားသည်ပင် ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>သို့တိုင်အောင် ဤဖယောင်းတိုင် သုံးတိုင်ကပင် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ခက်ခဲသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်းကို ဟဲရှန့် ဝန်ခံရပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သုံးယောက်စလုံးက စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ဖူးသော ဗိုလ်ချုပ်များဖြစ်ကြပြီး လူနှစ်ယောက်သာ သတ်ဖူးသေးသည့် ဟဲရှန့်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူ တစ်ဦးနှင့် အဆင့်အတန်းတူ မဟုတ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ ထို့အပြင် ထိုသုံးယောက်၏ ပေါင်းစပ်တပ်ဖွဲ့အင်အားမှာ ဟဲရှန့်၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားထက် သုံးဆကျော် ပိုများနေ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးအချက်အနေဖြင့် စားတော်ပွဲကို ဝူခွမ်း၏ စစ်တဲတွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး ဟဲရှန့်က ဧည့်သည်အဖြစ် တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူတို့က အိမ်ကွင်းအားသာချက်ကိုလည်း ရယူထားကြ၏။</p> <p>၎င်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်နေ့လုံး ငေးမောနေခဲ့သော်လည်း ဟဲရှန့်သည် သူ၌ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေရန် ငရဲပြည်၏စနစ်ကို အသုံးပြုရန်ပင် ဖြစ်၏။ ကျန်သည့်အရာများက သူ၏ အခြေအနေနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုမူနိုင်စွမ်းအပေါ် မူတည်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“တုံကျိုးနဲ့အတူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ မုန်တိုင်းကြီးတွေတောင် ပြီးသွားခဲ့ပြီပဲ... ဒီရွှံ့ဗွက်အိုင်သုံးခုထဲမှာတော့ ငါ လှေမှောက်မခံသင့်ပါဘူးနော်...”</p> <p>သူ၏ ပြင်ဆင်မှုများကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဟဲရှန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ရှေးရိုးစွဲ ပညာရှင်ဆန်သော အပြုအမူကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး စစ်တဲထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>စစ်တဲအပြင်ဘက်တွင် ရွှီလျန်က ကိုယ်ရံတော် ရာနှင့်ချီ၍ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖြစ်သည်။ ဟဲရှန့် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီလျန်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သခင်လေး... ရှေးခေတ်ကတည်းက 'ကောင်းမွန်တဲ့ အရက် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းမွန်တဲ့ စားတော်ပွဲဆိုတာ မရှိဘူး'တဲ့... သခင်လေးက အဲဒီအရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာသုံးယောက်နဲ့တွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားမှတော့ လက်အောက်ငယ်သားကို အစောင့်အဖြစ် လိုက်ပါခွင့်ပြုပါ...”</p> <p>သို့သော် ဟဲရှန့်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အစောင့်တစ်ဦး ယူဆောင်လာပေးသော မြည်းငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ယူလိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်ပြီး ဖြောင့်မတ်နေ၏။</p> <p>“ဦးလေးရွှီရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဟဲမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေမှတော့ ကျွန်တော်က ဘာလို့ သူတို့ကို ကြောက်နေရမှာလဲ...”</p> <p>ဟဲရှန့်၏ ခေါင်းမာသော အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ရွှီလျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မပေါ်လာဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏ ဤသခင်လေးသည် စာဖတ်လွန်းသဖြင့် တကယ်ကို စာအုပ်ရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ စစ်စခန်း၏ တောတွင်းဥပဒေသတွင် ငါးမန်းဥပဒေသက အမြဲတမ်း ကြီးစိုးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သနားကြင်နာမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ပြောရုံမျှဖြင့် ထိုသားရဲသုံးကောင်ကို ခေါင်းငုံ့သွားစေနိုင်မည်ဟု ဟဲရှန့်က တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။</p> <p>သို့သော် ရွှီလျန်က ဟဲရှန့်ကို အကဲခတ်နေစဉ် ဟဲရှန့်ကလည်း သူ့ကို အကဲခတ်နေကြောင်း ရွှီလျန် မသိခဲ့ပေ။ ရွှီလျန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အောက်စိုက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုက ရွှီလျန်ကို မလှည့်စားနိုင်ကြောင်း ဟဲရှန့် သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က သူ၏ ဗျူဟာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရွှီလျန်ကို သူ၏ နားနားသို့ ဆွဲယူကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသင့်ဘူးဆိုပေမယ့် သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ သတိထားရမယ့် စိတ်တော့ အမြဲရှိနေရမယ်... ဦးလေးရွှီ... ကျွန်တော်က ဦးလေးကို စခန်းမှာပဲ ချန်ထားခဲ့ချင်တာက နောက်ထပ်လုံခြုံရေးအလွှာတစ်ခု ရှိနေစေဖို့ပါပဲ...”</p> <p>ရွှီလျန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး ဟဲရှန့်က သူ့ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွား၏။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ ဟဲရှန့်ကို ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်ချပါ သခင်လေး... ဒီည ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်သားတွေက သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့အတွက် လက်နက်တွေကို ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်ကြမှာဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ရှိနေပါလိမ့်မယ်... ဝူခွမ်းရဲ့ စခန်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေး နည်းနည်းလေး ရှိတာနဲ့ သခင်လေးကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သွားပါ့မယ်...”</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဦးလေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်...”</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဟဲရှန့်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး အတော်လေး ကြမ်းတမ်းပုံရသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်ခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝူခွမ်း၏ စခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>မကြာမီတွင် လူနှစ်ဆယ်ကျော် ပါဝင်သော အုပ်စုသည် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေသော ဝူခွမ်း၏ စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အမည်များကို ကြေညာပြီးနောက် တံခါးစောင့်များက သူတို့ကို ချက်ချင်း ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူတို့ ခြေလှမ်းတစ်ရာပင် မလျှောက်ရသေးမီ ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ရှေ့ရှိ စစ်တဲကြီး၏ ကုလားကာများကို အပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ လိပ်တင်ထားပြီး လူအရွယ်အစားရှိ ကြေးဝါမီးအိမ်ရှစ်လုံးကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တန်းစီချထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်းစားပွဲလေးလုံးကို ထောင့်တစ်ခုစီတွင် အတိအကျ နေရာချထားပြီး ဧည့်သည်များနှင့် အိမ်ရှင်များအတွက် တရားဝင်နေရာချထားမှု လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>စားပွဲများပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသားများနှင့် အရက်များ အများအပြား ရှိနေသည်။ အဝင်ဝကို မျက်နှာမူထားသော မျက်နှာပြင်တွင် ကြီးမားသော ကြေးမုံပြင်ကြီးတစ်ခုကို မြှုပ်နှံထားပြီး စစ်တဲကို ပိုမိုကျယ်ဝန်းနက်ရှိုင်းသည်ဟု ထင်ရစေ၏။ အလယ်ရှိ လွတ်လပ်နေသော နေရာတွင် အလျားအနံ နှစ်ကျန်းခန့်ရှိသော အနီရောင် ကော်ဇောတစ်ချပ်ရှိနေပြီး ထိုင်ခုံ သို့မဟုတ် စားပွဲတစ်လုံးမျှ မရှိပေ။</p> <p>ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပြင်ဆင်မှုက အိမ်ရှင်၏ ရိုးသားမှုကို ပြသနေသည်။ သို့တိုင်အောင် စစ်တဲ၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော တပ်သား နှစ်ဆယ်က ရှည်လျားသော ဓားများကို တစ်လက်နှင့်တစ်လက် ထိယှက်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အေးစက်ကာ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ဓားတံခါး ဆယ်ခုကို ဖန်တီးထား၏။ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော စခန်းမီးရောင်အောက်တွင် ဓားသွားများ၏ အေးစက်သော အရောင်လက်မှုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခြောက်ခြားစရာကောင်းသော လေထုကို ပိုမို ပြင်းထန်စေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဟဲရှန့်က စားတော်ပွဲအတွက် စစ်တဲထဲသို့ ဝင်လိုပါက ဤဓားတံခါး ဆယ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အရူးတစ်ယောက်ပင်လျှင် သိသာထင်ရှားလှသည်။ သင်၏ အဆင့်အတန်း မည်မျှပင် ဖြစ်ပါစေ၊ ဤတံခါးများကို ဖြတ်သန်းရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပါက အထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ပြန်မော့ရန် မစဉ်းစားနှင့်တော့။</p> <p>ထို့ကြောင့် စစ်တဲအပြင်ဘက်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားမှုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟဲရှန့်၏အနောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဆယ်၏ မျက်နှာများတွင် ဒေါသတကြီး အမူအရာများ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဦးဆောင်လာသော တပ်ဖွဲ့မှူးတစ်ဦးက ဓားတံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုတ်ပိုင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ခါးရှိ ကွင်းတပ်ဓားရှည်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ့ဓားက တစ်ဝက်ခန့် ထွက်လာချိန်တွင် နွေးထွေးသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ ဟဲရှန့်က ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ရာ စစ်တဲမှာ အလွတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူက မထီမဲ့မြင် အပြုံးတစ်ခုကို မဖော်ပြဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဓားတံခါးများ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် သူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဖိတ်ကြားချက်အရ စားတော်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ ယခင်စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့သား ဟဲရှန့် ရောက်ရှိလာပါပြီ...”</p> <p>သူ၏အသံ ဆုံးသွားပြီးနောက် စစ်တဲအတွင်းမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာသလို သရဲတစ်ကောင်မျှပင် ပေါ်မလာချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုက ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားလာ၏။ သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အိမ်ရှင်က မရောက်လာသေးမှတော့ ဒီစားတော်ပွဲက ရိုးသားမှုမရှိတာ သေချာတယ်... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ နောက်နေ့မှ ပြန်လာခဲ့ကြတာပေါ့...”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟဲရှန့်က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူ၏ အနောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဆယ်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ဟဲရှန့်က ဤမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း လှည့်၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ဟဲရှန့် စခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် စစ်တဲကြီး၏ အရှေ့ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“သခင်လေး... သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး နေပါဦး...”</p> <p>ဟဲရှန့်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>*မင်းတို့လို လူမိုက်လေးတွေ... ငါ့ကို စားတော်ပွဲဖိတ်ဖို့ တစ်ခုခုကို လိုချင်နေတာ သေချာတယ်... ဒါတောင်မှ ဒီလိုမျိုး ဟန်ရေးပြချင်သေးတယ်... ငါက ထွက်သွားမလို ဟန်ဆောင်လိုက်တာနဲ့ မင်းတို့က လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထွက်ပြီး ကြိုဆိုရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…*</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟဲရှန့်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်ဘက်အရာရှိ ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးစစ်တဲထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဓားတံခါးများဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တပ်သားများက ပုံစံဖော်ထားဆဲဖြစ်ကာ ငတုံးများကဲ့သို့ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားဟန် ဆောင်ကာ အော်ငေါက်လိုက်၏။</p> <p>“အမြန်ချထားလိုက်စမ်း... ဒါက ငါတို့ရဲ့ သခင်ဟောင်းရဲ့ သားပဲ... မင်းတို့က ဒီအင်အားပြမှုနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ...”</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း အမျိုးသားက သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ ဓားတံခါးများကို စည်းကမ်းမဲ့စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ သူက ဟဲရှန့်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် အရိုအသေပြုကာ ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>“ခွင့်လွှတ်ပါ သခင်လေး... ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒီစခန်းမှာ ပဋိပက္ခတွေ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိတော့ အဲဒါတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ စစ်ရေးအရှိန်အဝါ လိုအပ်လို့ပါ... ဒီည သခင်လေး လာမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မေ့သွားပြီး စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားတယ်... သခင်လေးက အပြစ်မယူဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”</p> <p>ဟဲရှန့်က ထိုအမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝူခွမ်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ ဤလူက ဟဲကျင်းအပေါ် အတော်လေး သစ္စာရှိ၏။ ဟဲကျင်း သေဆုံးပြီးနောက် ဒေါသထွက်ကာ အခြားသူများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဟဲကျင်းနှင့် ဘယ်သောအခါမှ စိတ်သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ခဲ့သော ဟဲမြောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အင်း... ဘယ်လိုပြောရမလဲ... သူက သွေးဆူလွယ်သော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝူခွမ်းသည် ဆောင်းဦးပေါက်ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော ဟဲရှန့်၏ မျက်လုံးများအောက်တွင် အလွန် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ထပ်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ် ဟဲရှန့်က ရုတ်တရက် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တပ်မှူးဝူ... ခင်ဗျား အရမ်းစိုးရိမ်နေပြီ... တပ်ဖွဲ့တွေကို ကွပ်ကဲတာနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားထက် နိမ့်ကျတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်... တပ်မှူးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဖခင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာပြီး လမ်းညွှန်မှုတွေ ပေးဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို ထောက်ပြဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့လို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်...”</p> <p>ဝူခွမ်းမှာ မှင်တက်သွား၏။ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူက 'ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး' ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ ဟဲရှန့်ကို စစ်တဲကြီးအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဟဲရှန့် ခေါ်ဆောင်လာသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်ကျော်မှာမူ သဘာဝကျစွာပင် အစောင့်အဖြစ် စစ်တဲအဝင်ဝတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ယခင်က အလွတ်ဖြစ်နေသော စစ်တဲတွင် ယခုအခါ နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန် တို့ ရှိနေသည်ကို ဟဲရှန့် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟဲရှန့်ကို ဝူခွမ်းက ရိုသေစွာ ဖိတ်ခေါ်လာသည်ကို သူတို့နှစ်ဦး မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက ယင်ကောင်များကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း အကျည်းတန်သွားလေသည်။</p> <p>ဟဲရှန့်က စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတို့သုံးယောက်ကို အုပ်စုနှစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ခွဲခြားလိုက်၏။ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန် တို့က ပြဿနာရှာရန် ဤနေရာသို့ ရောက်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။ ဤငတုံး ဝူခွမ်းသည် လောဘကြောင့် မျက်စိကန်းသွားပြီး ဤနှစ်ယောက်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့ကို အရေးတယူ မဆက်ဆံခဲ့ပေ။ သူက လွတ်နေသော စားပွဲတစ်လုံးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်၏။</p> <p>ဤဟုန်မန်စားတော်ပွဲက စတင်တော့မည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save