Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပျားရည်ထောင်ချောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ပင်မစစ်တဲကြီးအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း အနေရခက်နေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>ဟဲရှန့်က သူ၏ သဘောဆန္ဒအလျောက် နေရာယူပြီးနောက် ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ ပို၍ပင် အကျည်းတန်သွားလေသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ဟဲရှန့်သည် ကြောက်တတ်ပြီး ထူးခြားမှုမရှိသော အဆင့်နိမ့် ဒုတိယမျိုးဆက်အရာရှိသား တစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ဟဲကျင်းသည် တစ်ချိန်က လက်ရှိမင်းဆက်၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဟဲရှန့်သည် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ရာထူးမြင့် အရာရှိတစ်ဦး၏သား ဖြစ်သင့်၏။ သို့သော်လည်း ဤဒုတိယမျိုးဆက် အရာရှိသားသည် လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ မောက်မာပြီး ဖြုန်းတီးတတ်သော အကျင့်စရိုက်များ မရှိရုံသာမက ပညာတတ်အရာရှိ အစုအဝေးကြီးနောက်သို့ လိုက်ကာ ဂန္ထဝင်စာပေအချို့ကိုပင် လေ့လာခဲ့သေးသည်။ ထို့ကြောင့် ပြဿနာရှာရန် အလွန် သင့်တော်နိုင်သူတစ်ဦးသည် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်နှစ်ခုစလုံးတွင် အသုံးမကျသော အမှိုက်တစ်စအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့ကဲ့သို့ အောက်ခြေမှ တက်လာသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် ဓားတံခါးစနစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သေချာပေါက် ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် စားတော်ပွဲအတွင်း သူတို့ လိုချင်သမျှကို တောင်းဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဟဲရှန့်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်အချိုးကျနေပြီး နှိမ့်ချလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မောက်မာလွန်းခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားတွင် စစ်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းဖူးသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ ကြမ်းတမ်းသော ထက်မြက်မှုမျိုး မရှိသော်လည်း သူသည် စိမ်းလန်းသော ထင်းရှူးပင် သို့မဟုတ် မြစိမ်းရောင် ဝါးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်ပြီး မညွတ်တွားချေ။ ဤအချက်က သူတို့နှစ်ဦးကို ထူးဆန်းသွားစေပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ နှိုင်းယှဉ်ကာ ရှက်ရွံ့သွားမိစေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ဟဲရှန့်သည် ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဤနှစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ်ပင် အထင်သေးနေ၏။ အခြားအကြောင်းများကြောင့် မဟုတ်လျှင်တောင်မှ အခုလေးတင်က ရုပ်ဆိုးသော ဓားတံခါးစနစ်နှင့် ဤပင်မစစ်တဲကြီး၏ ပြင်ဆင်မှုတို့အတွက် သူတို့ကို အထင်မသေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူတို့က ရိုင်းစိုင်းပြီး အဆင့်အတန်းမရှိကာ အလွန် သေးသိမ်လွန်းလှသည်။</p> <p>ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဤစားတော်ပွဲနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့က ပြင်ဆင်မှုအပိုင်းတွင် ပိုမို အားထုတ်သင့်သည်။ စားပွဲများ၊ အစားအစာများနှင့် အရက်များရှိပြီး မျက်နှာပြင်များ သို့မဟုတ် အနီရောင် ကော်ဇောများ မလိုသော်လည်း စစ်တဲ၏ ထောင့်များမှာ အလွန်ရှုပ်ပွနေ၏။ ခေါင်းလောင်းများကို လှံများကြားတွင် ထိုးသိပ်ထားပြီး ကူချင်များကို ဝါးရွက်များနှင့် စစ်ရေးဗျူဟာများဘေးတွင် ထားရှိသည်။ အရာအားလုံးက ငါးလည်းမဟုတ် ကြက်လည်းမဟုတ်ဘဲ အဆင့်အတန်း လုံးဝ မရှိချေ။</p> <p>ထို့အပြင် နေရာချထားမှုလည်း ရှိသေးသည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဟဲရှန့်သည် သူတို့၏ သခင်ဟောင်း၏ သားဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဤသုံးဦးနှင့် ရာထူးတူညီနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ထိပ်ဆုံးတွင် နေရာပေးသင့်၏။ သို့သော်လည်း သူတို့က အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည် မခွဲခြားဘဲ နေရာချထားခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ မလုံခြုံမှုကို ချက်ချင်း ဖော်ပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဟဲရှန့် စစ်တဲထဲသို့ မဝင်မီကပင် ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန် တို့က ရှေ့ဆုံးထိုင်ခုံ နှစ်ခုကို လုယူထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ပို၍ပင် ရိုင်းစိုင်းပြီး အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ပုံ ပေါ်စေ၏။ သူတို့က စိတ်ထားမည်းနက်ပြီး မျက်နှာက ပိန်ပါးကား သူတို့၏ သေးသိမ်မှုက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်ကိုတစ်ဖက် လေးစားမှု မရှိကြဘဲ ဟန်ဆောင်နှုတ်ဆက်ခြင်းများကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။ ၎င်းက အလယ်တွင် ပိတ်မိနေသော ဝူခွမ်းကို ငရုတ်သီးစားထားသော မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကုတ်နေစေတော့သည်။</p> <p>အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ စစ်တဲအတွင်းရှိ လူလေးယောက်ထဲမှ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြပေ။ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော တပ်သားများပင်လျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤသည်က စားတော်ပွဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>*ဘာလို့ အသုဘအိမ်နဲ့ တူနေရတာလဲ... တော်တော်လေး ခြောက်ခြားစရာကောင်းတယ်…*</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဝူခွမ်းမှာ ပထမဆုံး စိတ်မရှည်သူဖြစ်လာပြီး လေထုကို အသက်ဝင်စေရန် တာဝန်ယူလိုက်ရသည်။ သူက ဦးစွာ ငတုံးတစ်ယောက်လို အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီနေ့က သခင်လေး တပ်မှူးအဖြစ် ရာထူးစတင်တဲ့နေ့ပဲ... ဒါက အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝမ်းမြောက်စရာ အခါသမယပါပဲ... သခင်လေးကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒီခွက်ကို ကုန်အောင် သောက်သင့်တယ်..."</p> <p>ဝူခွမ်းက သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဟဲရှန့်ကလည်း အိမ်ရှင်၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ မျက်နှာပါးပါးနှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးရှိကာ အခွင့်အရေးသမား တစ်ယောက်နှင့် တူသော ဝူတန်ကလည်း သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အလွန် ဟန်ဆောင်လွန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။</p> <p>"မှန်တယ်... သခင်လေးက စစ်ခုံးနဲ့ တစ်ကြိမ်ပဲ တွေ့ရသေးတာတောင် ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လာခဲ့ပြီ... ဟဲမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ပြန်လည်ရရှိဖို့က နီးကပ်နေပြီဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်..."</p> <p>ကျန်းကျန့်တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသများမှာ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သေးချေ။ သို့သော်လည်း အခြားသုံးဦး ခွက်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူကလည်း မကျေမချမ်းဖြင့် သူ၏ ခွက်ကို အလျားလိုက် ကိုင်ကာ တောင့်တောင့်ကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လာ... ဒီခွက်ကို ကုန်အောင်သောက်ကြ..."</p> <p>အဖွင့်အရက်ကို ဤမျှအရသာမရှိဘဲ ဟန်ဆောင်မှုများဖြင့် သောက်သုံးခဲ့ကြ၏။</p> <p>ယခုအခါ ဟဲရှန့်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး အရာအားလုံးကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝူခွမ်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပုံရ၏။ သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အလွန် မောက်မာသော ဟန်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကချေသည်မပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အရက်သောက်လို့ ကောင်းမှာလဲ... မိန်းကလေးတွေ... ထွက်လာပြီး ကပြကြစမ်း..."</p> <p>ပထမဆုံး အရက်တစ်ငုံကိုပင် မမျိုချရသေးသော ဟဲရှန့်မှာ ရုတ်တရက် သီးသွားပြီး ဝူခွမ်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>*အစ်ကိုခွမ်း... ခင်ဗျားသာ ဒီခေတ်ကြီးမှာ နေရာမှားနေတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ... တကယ်လို့ ကျွန်တော့် ခေတ်မှာသာ ခင်ဗျားက ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေး မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျိန်းသေပေါက် ထိပ်တန်းရောက်မှာပဲ... အထူးသဖြင့် 'မိန်းကလေးတွေ' လို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ အော်ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံက... တကယ့်ကို ပြည့်တန်ဆာခေါင်းကြီးရဲ့ စတိုင်မျိုးပဲ…*</p> <p>ဟဲရှန့် သီးသွားခြင်းကပင် စားတော်ပွဲ၏ လေထုကို ရုတ်တရက် အသက်ဝင်သွားစေခဲ့သည်။ ဝူတန်က ဟာသကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ဝင်မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ လီခွေ ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ကြိုးစားနေသည့် ကျန်းကျန့်ပင်လျှင် သူ၏ ဇာတ်ရုပ်မှ မထွက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေချိန်တွင် အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရပြီး လှုံ့ဆော်ခံရလွယ်သည်မှလွဲ၍ ဝူခွမ်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အတော်လေး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားသုံးဦး၏ ရယ်မောမှုကို သူက ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။</p> <p>မကြာမီတွင် ပါးလွှာပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ပိတ်ပါးစများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကချေသည် ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ လှံများနှင့် စစ်ရေးဗျူဟာမြေပုံများကြားတွင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ပိတ်မိနေသော တေးဂီတပညာရှင်များသည်လည်း အချိန်ကိုက် တီးခတ်လာကြ၏။ တစ်ခဏတာမျှ ကချေသည်များက သူတို့၏ အဖွင့်အမူအရာများကို ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် စစ်တဲမှာ နောက်ဆုံးတွင် စားတော်ပွဲတစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် တူလာလေတော့သည်။</p> <p>"တူတော်... သူတို့က လောယန်မြို့က ပြည့်တန်ဆာရပ်ကွက်ကနေ ဦးရီးတို့ အထူးဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ နာမည်ကြီး ကချေသည်တွေပဲ... သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်က အံ့မခန်းပဲ... မင်းတော့ ကံကောင်းပြီ..."</p> <p>ကချေသည်များကို ကြည့်ရင်း ဟဲရှန့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူတန်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဟဲရှန့်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုလာ၏။</p> <p>“ဒါ့အပြင် ဒီကချေသည်တွေ အားလုံးက အပျိုစင်တွေပဲ... မင်း မျက်စိကျတဲ့သူရှိရင် မင်းကို အလုပ်အကြွေးပြုဖို့နဲ့ ကုတင်နွေးပေးဖို့ ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်..."</p> <p>ပြည့်တန်ဆာရပ်ကွက်ဆိုသည်မှာ ညဘက်တွင် အနီရောင်မီးများလင်းနေသော ရပ်ကွက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဟန်မင်းဆက်တွင် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းမှာ ထန်နှင့် စုန့်မင်းဆက်များကဲ့သို့ မစည်ကားသေးပေ။ ဤအချိန်တွင် 'ပြည့်တန်ဆာ' ဟူသော စကားလုံးမှာ မရှိသေးချေ။ ယခင် ဟန်မင်းဆက်၏ ချန်အန်းမြို့တွင် ထိုကဲ့သို့သော နေရာများ စုစည်းနေသည့် ကျန်းထိုက်လမ်း ရှိခဲ့သောကြောင့် ထိုခေတ်က လူများက ဖျော်ဖြေရေးရပ်ကွက်များကို ရည်ညွှန်းရန် 'ကျန်းထိုက်' ဟု အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် 'ကျန်းထိုက်ကို ဖြတ်သန်းစီးနင်းခြင်း' သည် ပန်းများနှင့် မိုးမခပင်များကို ရှာဖွေခြင်းအတွက် ဗန်းစကားတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p>ဟန်မင်းဆက်တွင် ဤအဆောက်အအုံများသည် အဓိကအားဖြင့် အဆိုတော်များကိုသာ ဖျော်ဖြေစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွင့်လင်းစွာ ရောင်းချသူများ သိပ်မရှိကြောင်း မှတ်သားထားသင့်သည်။ နှောင်းပိုင်းဟန်မင်းဆက်တွင် မြို့တော်ကို လောယန်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ ထွန်းကားလာမှုနှင့်အတူ ထိုကဲ့သို့သော နေရာများ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကချေသည်များမှာ အပျိုစင်များဖြစ်ကြောင်း ဝူတန် ပြောဆိုခြင်းမှာ အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်၏။</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ဟဲရှန့်မှာ ကချေသည်များအပေါ် လုံးလုံးလျားလျား စွဲလမ်းသွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက သူတို့၏ အမျိုးမျိုးသော သွယ်လျပြီး ကောက်ကြောင်းလှသော ကိုယ်လုံးများပေါ်သို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။ သူက ဝူတန် ထံသို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဦးလေးရဲ့ ကြင်နာတဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် လက်ခံပါ့မယ်..."</p> <p>ဟဲရှန့်က ခေါင်းပင်မလှည့်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝူတန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တွန့်ကွေးသွားသည်။</p> <p>*မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... သူက မိန်းမဆိုတာ ဘာမှန်းမသိသေးတဲ့ ငှက်ပေါက်စလေး တစ်ကောင်ပါပဲ... သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး... စောစောကတော့ တော်တော်လေး သိက္ခာရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာ... ဒီမြေခွေးမလေးတွေကို မြင်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်မှန် ပေါ်လာတော့တာပဲ... *</p> <p>“ဒါပေမဲ့ တူတော်... ကချေသည်တွေက အပျိုစင်တွေဆိုတာ မင်း စိတ်ချလို့ ရတယ်... မင်းရဲ့ ဦးလေးဝူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ပြီးပြီ…”</p> <p>ဤဂုဏ်ယူစရာအချက်ကို တွေးမိရင်း ဝူတန်မှာ အလယ်ရှိ ကချေသည်များကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ မကြာမီတွင် စစ်တဲအတွင်းရှိ တေးသွားမှာ ပို၍ ယစ်မူးဖွယ်ကောင်းလာပြီး ကချေသည်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပို၍ ရဲတင်းကာ မြန်ဆန်လာ၏။</p> <p>ကျက်သရေရှိသော ကကွက်များကြားတွင် တစ်ခါတစ်ရံ လျင်မြန်သော အပြောင်းအလဲများက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပေါင်တံများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ရဲတင်းသော ကချေသည် အနည်းငယ်က ဟဲရှန့်ကို မြူဆွယ်သော အကြည့်များနှင့် နူးညံ့သော အပြုံးများ ပေးပို့လိုက်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော လေထုတွင် ဟဲရှန့်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ မျက်နှာထား တင်းတင်းထားလိုသော ကျန်းကျန့်ပင်လျှင် သူ၏ အမူအရာကို မလျှော့ချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အကမှာ ပို၍ မြူးကြွပြီး ရဲတင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဟဲရှန့်မှာလည်း လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားပုံရ၏။ ဝူတန်နှင့် ဝူခွမ်းတို့ ကမ်းပေးသော အရက်ကို မကြာခဏ သောက်ရုံသာမက ခေါင်းဆောင်ကချေသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကြည့်... အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ ခါးလေးကို ကြည့်စမ်း... အိုး ဘုရားရေ... အဲဒါက ပုံစံဘယ်နှစ်မျိုးလောက်ကို သော့ဖွင့်နိုင်မလဲ မသိဘူးနော်..."</p> <p>"ပုံစံတွေကို သော့ဖွင့်တယ်.."</p> <p>ဝူတန်သည် ဖျော်ဖြေရေးရပ်ကွက်များတွင် ဝါရင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားစုကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အလိုအလျောက် နားလည်မှုမျိုးသည် အမျိုးသားများကြားတွင် သဘာဝအလျောက် တည်ရှိနေ၏။ ဟဲရှန့်၏ စကားများကို နားမလည်သော်လည်း ဟဲရှန့်၏ ရမ္မက်ကြီးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြည့်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက အားရပါးရ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"တူတော်... ဒီည သူတို့အားလုံးကို ခေါ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း... သော့ဖွင့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."</p> <p>"တကယ်လား..."</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ဟဲရှန့်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်အားထက်သန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှံကျလာမတတ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>"ဦးလေးက အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ... ကျေးဇူးကို ဘယ်လိုဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး..."</p> <p>ဝူတန်က အေးအေးလူလူ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲနေသော ကျန်းကျန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်ကျပြီဟု ခံစားရသဖြင့် ကျန်းကျန့်က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဤသဘောတူညီချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝူတန် က ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တူတော်... မင်းက မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာပြီး သဘောထား ပြည့်ဝတယ်... တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ဖို့အတွက် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီစစ်စခန်းက အခြေခံကျပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ... လူတွေကို ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံရုံနဲ့ မင်း ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်မယ့် အရာမဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ဟဲရှန့်က နားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>"ဦးလေးဝူက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."</p> <p>"တူတော်... ဦးလေးတို့ အားလုံးက မင်းအဖေရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေဆိုတော့ သဘာဝကျစွာပဲ မင်းဘက်မှာ ရှိနေတာပေါ့..."</p> <p>ဝူတန်က ဟဲရှန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အလွန် နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော... လောလောဆယ် မင်းရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးလေးတို့ဆီ လွှဲပေးထားပြီး ဦးလေးတို့က မင်းကိုယ်စား စီမံခန့်ခွဲပေးမယ်လေ... ဒါဆိုရင် မင်းက တစ်ဖက်မှာ ဂန္ထဝင်စာပေတွေကို လေ့လာဖို့ အချိန်ပေးနိုင်သလို အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အဲဒီပုံစံတွေကို သော့ဖွင့်နိုင်တာပေါ့... ဒီနည်းအားဖြင့် စစ်ခုံးက မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ အဲဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မသွားဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save