Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တကယ့်ကို အံ့မခန်း ပြဇာတ်ပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကချေသည်မလေးတစ်ဦးက သူမ၏ ရှည်လျားသော အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်သွားရာ သူ၏ နှာခေါင်းဖျားတွင် သူမ၏ မိတ်ကပ်နံ့များ အပြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဝူတန်က ဟဲရှန့်ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် မြူဆွယ်နေချိန်တွင် သူမက နောက်ထပ် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ထပ်မံပေးစွမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟဲရှန့်သည် အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားပုံရသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူက ကချေသည်မလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးနှင့် သူမ၏ ညှို့ငင်နေသော သွယ်လျသည့် ခါးလေးကို ငေးမောကြည့်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ လက်ထဲရှိ စစ်ရေးအာဏာကို စွန့်လွှတ်ရန် ဝန်လေးနေပုံရ၏။ သူက ရွေးချယ်စရာများကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ချိန်ဆနေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝူတန်က ကျန်းကျန့်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းကျန့်က သဘောပေါက်သွားပြီး ကချေသည်များကို တွန်းဖယ်ကာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဟဲရှန့်ကို ရန်လိုသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တူတော်... မင်း ဒါကို သေချာစဉ်းစားတာ ပိုကောင်းမယ်... တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ကွပ်ကဲရတာက မင်း ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူးနော်... အခု စစ်ခုံးက အာဏာကို အသစ်ရယူထားတာဆိုတော့ သူ့လက်အောက်က အတွင်းရေးအုပ်စုတွေက အမြဲတမ်း အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတယ်... ဂရုမစိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုက မင်းရဲ့ အသက်ကို အချိန်မရွေး ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိတယ်..."</p> <p>ဟဲရှန့်မှာ ယခုအခါ လုံးလုံးလျားလျား ကြောက်လန့်သွားပုံရပြီး ထစ်အကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မ... မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား... အဲဒီ တပ်သားတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်စကားကို တော်တော်လေး နားထောင်ကြတာကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ပါတယ်..."</p> <p>"စကားနားထောင်တယ် ဟုတ်လား... ဟမ့်..."</p> <p>ကျန်းကျန့်က မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကချေသည်များကို စိတ်မရှည်စွာ မောင်းထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း..."</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးက စစ်တဲအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သွေးများ ပေကျံနေသော အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာကြ၏။ အကျဉ်းသားမှာ အဆုံးမရှိသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီး သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်နေကာ အချိန်မရွေး အသက်ထွက်သွားနိုင်ပုံရသည်။ ဟဲရှန့်မှာ စိတ်ထဲတွင် လန့်ဖြန့်သွား၏။ ကျန်းကျန့်၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို သူ မသိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။</p> <p>"တူတော်... ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."</p> <p>ကျန်းကျန့်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲကျနေသော အကျဉ်းသားကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ရက်စက်မှုနှင့် မောက်မာမှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>“သူက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ သူ ဒီလိုမျိုး နှိပ်စက်ခံရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ့နောက်ကို သုံးနှစ်တိတိလိုက်ခဲ့တဲ့ ဒီကိုယ်ရံတော်က ငါ့ကို လုပ်ကြံချင်နေလို့ပဲ..."</p> <p>"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p>ဟဲရှန့်မှာ ကျန်းကျန့် ဘာကြံစည်နေသည်ကို မသေချာသေးသဖြင့် သူက ကြောက်လန့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာကိုသာ ဦးစွာ ဖော်ပြလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကောင်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်ရုံသာမက ကျောက်ရုံရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေလို့ပဲ..."</p> <p>ကျန်းကျန့်က ဤသို့ပြောရင်း ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခါးရှိ ထက်မြက်သော ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ကာ အမျိုးသား၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်၏။ လည်ပင်းမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး သွေးများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာသည်။ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့က စစ်တဲကြီးအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းကို ကြောက်လန့်မသွားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ကျန်းကျန့်၏ တိုက်ခိုက်မှုက လုံးဝ သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှသည်။ ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်သကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ထိုရက်စက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားသူ တစ်ဦးကို တကယ်ကို ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူ၏ ထိုင်ခုံမှ နှစ်ကြိမ်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန် တို့၏ အမြင်တွင် ဤသည်က စာဂျပိုးတစ်ယောက် ကြောက်လန့်သွားသည့် ပုံမှန် တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မောက်မာသော အမူအရာများကို မဖော်ပြဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဟဲရှန့်အပေါ် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ဝူခွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူက ဟဲရှန့်နည်းတူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ရှင်းလင်းစွာပင် ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့က သူတို့ ပြသနေသည့် ဤပြဇာတ်အကြောင်းကို သူ့အား ကြိုတင် အသိပေးထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"ဒီလူက ငါ့နောက်ကို သုံးနှစ်တိတိ လိုက်ခဲ့တာတောင်မှ ရုတ်တရက် ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာပဲ... ပြီးတော့ ငါက အဲ့အကြောင်းကို ဘာမှမသိခဲ့ဘူး... အကယ်၍သာ ငါ့ရဲ့ ပုံမှန် တင်းကျပ်တဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ ငါ အိပ်ရင်တောင် ဓားကို ကိုင်ပြီး အိပ်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်သာ မရှိခဲ့ရင် ဒီခွေးသူခိုးကို တကယ်ပဲ အောင်မြင်ခွင့် ပေးလိုက်မိမှာ..."</p> <p>ကျန်းကျန့်က သွေးများ ယိုကျနေဆဲဖြစ်သော ခေါင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ဟဲရှန့်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p>"ပြီးတော့ ဒီလူက ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတစ်ဒါဇင်လောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ထောင်သောင်းချီတဲ့ လူတွေကြားထဲမှာ သူနဲ့တူတဲ့လူ ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ပုန်းအောင်းနေသေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ... တူတော်... စစ်စခန်းက အခုချိန်မှာ လုံခြုံတယ်လို့ မင်း ထင်နေတုန်းပဲလား..."</p> <p>"ဒါ... ဒါက..."</p> <p>ဟဲရှန့်က ထစ်အကာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားပုံရသည်။</p> <p>ဝူတန်ကလည်း အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းကျန့်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ ဟဲရှန့်ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တူတော်... မင်းရဲ့ ဦးလေးကျန်းရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... သူက မင်းရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ခဲ့တာပါ... ဒါတွေမရှိဘဲနဲ့ ဒီစစ်စခန်းက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p>"ဒါ... ဒါက... မဟုတ်ဘူး... ဦးလေး... အဲဒီ လူသတ်သမားတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးမယ်လို့ အခုလေးတင်က ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."</p> <p>ဟဲရှန့်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းကိုပင် ကောင်းကောင်း မဖွဲ့စည်းနိုင်ဘဲ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းသာ ပြောနိုင်တော့၏။</p> <p>ဟဲရှန့်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့က အောင်ပွဲခံသည့် အပြုံးဖြင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ကိစ္စက ပြီးပြတ်သွားပြီ။</p> <p>သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့၏ ဤကြီးကျယ်သောပြဇာတ်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီဟု ထင်နေချိန်တွင် ဟဲရှန့်၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူက လေသံကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပါဝင်နေ၏။</p> <p>"အဲ... အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ခင်ဗျားတို့ဆီ ကျိန်းသေပေါက် မလွှဲပေးနိုင်တော့ဘူး..."</p> <p>"တူတော်က ဘယ်အချိန် ရှေ့တိုးရမယ်၊ ဘယ်အချိန် နောက်ဆုတ်ရမယ်ဆိုတာ တကယ် သိတာပဲ... ပြီးတော့ အခြေအနေ အကျိုးအကြောင်းကိုလည်း နားလည်တယ်..."</p> <p>ဝူတန်က နွေးထွေးစွာ ထပ်ပြုံးပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဟဲရှန့်၏ စကားများကို သေချာစွာ ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမှာ မှင်တက်မသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"တူ... တူတော်... အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."</p> <p>"ကျွန်တော် ပြောတာက အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ဦးလေးတို့ကို ဒီလောက် ဒုက္ခမပေးနိုင်တော့ဘူး... ကျွန်တော်က ငယ်ရွယ်ပြီး သန်စွမ်းသေးတယ်လေ... ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်..."</p> <p>ဟဲရှန့်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။ ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ကြေးပြားအနည်းငယ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဟန်ဖြင့် တင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဦးလေးတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ပထမဆုံး တံခါးပေါက်... ပြီးတော့ မြူဆွယ်နေတဲ့ ကချေသည်တွေ... နောက်ဆုံးတော့ မျောက်ကို ခြောက်ဖို့ ကြက်ကို သတ်ပြတာပဲ... အထူးသဖြင့် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က လူဆိုးလူကောင်း ဇာတ်ရုပ်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ပုံက တကယ့်ကို သေသပ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... တကယ့်ကို အံ့မခန်း ပြဇာတ်ပဲ..."</p> <p>"ကောင်လေး... မင်းက ငါတို့ကို ကစားရဲတယ်ပေါ့လေ..."</p> <p>ထိုအခါမှသာ ကျန်းကျန့်က ဟဲရှန့်သည် သူ့နှင့် ဝူတန်ကို သာမန် ဖျော်ဖြေရေးသမားများကဲ့သို့ အစကတည်းက သဘောထားနေခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက် ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဟဲရှန့်က အဆုံးတွင် ကြေးပြား ခုနစ်ပြားသာ ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ကို သူတောင်းစားတွေလို့များ သတ်မှတ်နေတာလား။</p> <p>ဤသည်က သည်းခံနိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းကျန့်က ဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်သော ဗီဇကို တိုက်ရိုက် ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူက သွေးများ ပေကျံနေသော ဓားကို ရုတ်တရက် မြှောက်ကာ ဟဲရှန့်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်လေး... မင်း စစ်တဲထဲကို ဝင်လာမှတော့ စစ်ရေးအာဏာကို လွှဲပေးချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလွှဲပေးချင်သည်ဖြစ်စေ... ဒီနေ့ မင်း လွှဲပေးရလိမ့်မယ်..."</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဟဲရှန့်က သူ၏ စရိုက်မှန်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ကျန်းကျန့်၏ ဓားကြီးကို အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ရင်ဆိုင်ကာ သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး ဝူတန် ကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဦးလေးဝူ... ခင်ဗျားကရော..."</p> <p>"ကောင်လေး... ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ကမ်းလှမ်းတာကို ငြင်းဆန်ပြီး အကြမ်းဖက်ခံရအောင် မလုပ်နဲ့နော်..."</p> <p>ဝူတန်လည်း ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်နေ၏။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝသူဟု သတ်မှတ်ထားပြီး ဤကြမ်းတမ်းသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်များကြားတွင် လတ်ဆတ်သော လေပြေတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ထားသည်။ သို့သော် ဟဲရှန့်က သူ့ကို အစမှအဆုံး မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူက သူ၏ စရိုက်မှန်ကို မဖော်ပြဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း။</p> <p>"အဲဒါမှ ပိုပြီး သဘာဝကျမယ်... ခင်ဗျားက ပြည့်တန်ဆာလုပ်ချင်နေမှတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အပျိုစင်ဘဝအတွက် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင် စိုက်ထူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့..."</p> <p>ဟဲရှန့်က ဝူတန်ကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် ဦးလေးဝူ ကို ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဦးလေးဝူ... ခင်ဗျားကရော... တူတော်ရဲ့ စစ်ရေးအာဏာကို လိုချင်သေးလား..."</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>ဝူခွမ်းမှာ မှင်တက်သွားပြီး အရေးကြီးသော အခြေအနေတွင် သူက အမှန်တရားကို ပြောလိုက်မိ၏။</p> <p>"သခင်လေး... ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မသိခဲ့ပါဘူး... မူလက သူတို့နှစ်ယောက်က သခင်လေးကို ကူညီပေးချင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာမို့ သဘာဝကျစွာပဲ ဒါကို မြင်ရတာ ဝမ်းသာခဲ့ပေမယ့် အခြေအနေတွေက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."</p> <p>ဟဲရှန့်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် သိတာ ကြာပါပြီ..."</p> <p>"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့... ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့..."</p> <p>ဝူခွမ်းက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>*နေပါဦး... အခုချိန်မှာ ဟဲရှန့်က စဉ်းတီတုံးပေါ်က အသားဖြစ်နေပြီး ကျန်းကျန့်နဲ့ ဝူတန်တို့က ဓားတွေ ဖြစ်နေတာလေ.. ဘာလို့ ငါက သက်ပြင်းချနေရတာလဲ…*</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝူခွမ်းက ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့က သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ဝူခွမ်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် သူက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာ၏။</p> <p>*သောက်ကျိုးနည်း... ငါ ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားဘူး... စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးအပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့တာပဲ... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းတို့ သစ္စာဖောက်နှစ်ကောင်က ငါ့စခန်းမှာ ဒီလောက် မောက်မာနေဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ…*</p> <p>"ကောင်လေး... ဉာဏ်ကောင်းတာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ... ဒါပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုကို ထုတ်ကြွားနေတာက အရူးမိုက်ဆုံး အရာပဲ..."</p> <p>အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသော ဝူတန်သည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာပြီး သူ့ခါးရှိ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>"မင်းမှာ ကြက်တစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်ဖို့တောင် ခွန်အားမရှိဘူး... မင်း သတ်ဖို့တောင်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး... မင်းက ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝူတန်က သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟဲရှန့်ကို ကယ်တင်ရန် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမည့် အပြင်ဘက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသော တပ်သားများက ထက်မြက်သော ဓားများဖြင့် လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်ကာ ဖမ်းဆီးထားလိုက်၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝူခွမ်းက နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက်... အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... စောစောက မင်းတို့ ဘာလို့ စားတော်ပွဲကို ကိုယ်ရံတော်တွေအများကြီး ခေါ်လာပြီး လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်းနေစေခဲ့တာလဲလို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ... အားလုံးက ဒီအချိန်လေးအတွက်ကိုး..."</p> <p>"အဘိုးကြီးဝူ..."</p> <p>ဝူခွမ်း ဤမျှ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူတန်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"ငါတို့ တပ်ဖွဲ့တွေကိုရတာနဲ့ မင်းကို တစ်ထောင်ပေးမယ်..."</p> <p>"မင်း... မင်းတို့..."</p> <p>ဝူတန်၏ စကားများက ရေခဲရေတစ်ပုံးကဲ့သို့ ဝူခွမ်း၏ ဒေါသကို ရုတ်တရက် ငြိမ်းသတ်သွားစေခဲ့သည်။ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် စစ်ရေးအာဏာသည် လူတစ်ဦး၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်၏။ သူသည် ဟဲကျင်းအပေါ် သစ္စာရှိသော်လည်း ရွှီလျန်ကဲ့သို့ သူ၏ယုံကြည်ချက်အတွက် အသက်ပေးမည့် အခြေအနေသို့ မရောက်သေးချေ။ ဝူတန်၏ ကတိကို ကြားသောအခါ သူက တစ်ခဏမျှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟဲရှန့်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တူတော်... ဒီကိစ္စကို ဦးလေးတို့ ဆွေးနွေးလို့ ရသေးတယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."</p> <p>ဟဲရှန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝူခွမ်း၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ဒေါသထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်တွေ ထပ်မဖြုန်းချင်တော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save