Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃ )</h2> <h2 style="text-align: center;">မြွေပွေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းန် ရုတ်တရက် ရောက်လာတာက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခံရတယ်လို့ ခံစားသွားစေတာ သေချာတယ်။</p> <p>​မြွေပွေးက တစ်ကိုယ်လုံး ခွေလိပ်ထားပြီး အလယ်က မြွေမြီးကတော့ တရှဲရှဲ အသံပေးရင်း ရန်သူကို အပြင်းအထန် သတိပေးနေတယ်။</p> <p>​လှံရှည်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လင်းန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။</p> <p>​မြွေပွေး အကိုက်ခံရရင်တော့ ချက်ချင်း ပွဲသိမ်းသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။</p> <p>​လင်းန်က လှည့်ပြေးရမလားဆိုပြီး တုံ့ဆိုင်းနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက မြွေပွေးရဲ့ ရုတ်တရက် ပေါက်မယ့် အမြန်နှုန်းကိုတော့ မမီနိုင်ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​ရုတ်တရက် ခွေလိပ်နေတဲ့ မြွေပွေးက ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့ပိုင်းကို မော့လိုက်ပြီး ခေါင်းက လေထဲကို လျင်မြန်စွာ ထိုးခွဲကာ လင်းန်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် တိုက်ခိုက်လာတယ်။</p> <p>​မြွေပွေးကို ရင်ဆိုင်ရင်း လင်းန်လည်း ကမန်းကတန်း ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး လှံရှည်နဲ့ ရှေ့ကနေ ကာကွယ်လိုက်တဲ့အတွက် မြွေပွေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လမ်းကြောင်း လွဲသွားတယ်။</p> <p>​[အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​မြွေပွေးက လက်လျှော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ တုတ်ခိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးညွတ်၊ အားယူပြီး လင်းန်ဆီ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖို့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြန်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကျောက်လှံကို အမြန်မြှောက်ပြီး ကာကွယ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီလောက် မြန်ဆန်ပြီး အားပြင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကျောက်လှံမှာ ရိုက်ခတ်သွားတဲ့ တုန်ခါမှုကိုတောင် သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​[အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​ဒါပေမဲ့လည်း သေမင်းရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကနေ လာတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ဖိအားကြောင့် လင်းန်က မြွေပွေးဆီကနေ မျက်လုံးမခွာရဲဘဲ အသက်ကိုပါ အမှတ်မထင် အောင့်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​တရှဲရှဲ တရှဲရှဲ။</p> <p>​မြွေပွေးရဲ့ အမြီးက အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး ကျက်သရေမရှိတဲ့ အသံတွေကို ထုတ်လွှင့်နေတယ်။</p> <p>​နှစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ နည်းနည်း မောသွားပုံရပေမဲ့ ခွေလိပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းက လင်းန်ဆီ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ခွန်အားတွေ စုဆောင်းနေသလို လျှာကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေတယ်။</p> <p>​လှံရှည်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လင်းန်ရဲ့ ညာဘက်လက်ဖဝါးမှာ ချွေးလေးတွေ စို့လာပြီး မြွေပွေးရဲ့ ခေါင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ကျသွားတာကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ကို တင်းလိုက်တယ်။</p> <p>​ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျောက်လှံကို မြွေပွေးဆီ ထိုးချလိုက်တယ်။</p> <p>​သေချာ သွေးထားတဲ့ ဓားသွားက မြွေပွေးရဲ့ ခေါင်းကို တိတိကျကျ ဖောက်ထွင်းသွားပြီး မြေကြီးထဲအထိ စိုက်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ခွေလိပ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း ပုံစံပြောင်းသွားပြီး ကျောက်လှံကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်လှံဆီက ရတဲ့ နာကျင်မှုကို ဒီအားနဲ့ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကျောက်လှံကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ကို နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ မြွေပွေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။</p> <p>​အန္တရာယ်က တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီဆိုတာ သေချာသွားတော့မှ နီရဲနေတဲ့ လင်းန်ရဲ့ မျက်နှာက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်နိုင်တယ်။</p> <p>​သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ လင်းန် တကယ်ပဲ တင်းမာပြီး ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာပါ။</p> <p>​လင်းန် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ငြိမ်ကျသွားချိန်မှာတော့ မြွေပွေးက အသက်ရှူရပ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဝမ်းဗိုက်အဖြူရောင်က ပက်လက်လန်နေပြီ။</p> <p>​[မြွေပွေး] - သေဆုံးသွားပါပြီ၊ အဆိပ်ရှိသည်၊ မြွေသားတွင် အရည်အသွေးမြင့် ပရိုတင်း၊ အဆီနှင့် အခြား အာဟာရဓာတ်များ ပါဝင်သည်။</p> <p>​လင်းန် အနားသွားပြီး ကျောက်လှံကို ဆွဲနှုတ်လိုက်တော့ မြွေပွေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပါ ပါလာတယ်။</p> <p>​မြွေပွေးကို လွှင့်ပစ်ဖို့ လုပ်လိုက်ပေမဲ့ တစ်ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတော့ သိမ်းထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဓားကို ထုတ်ပြီး မြွေပွေးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ လှံစိုက်ထားလို့ ဖြစ်နေတဲ့ အပေါက်ထဲမှာ မြှုပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်ရရင် ခေါင်းမပါတဲ့ မြွေပွေးရဲ့ အလေးချိန်က သုံးပေါင်လောက် ရှိမယ်။</p> <p>​အခု နေ့လယ်ဘက် ရောက်နေပြီ။ မြစ်နားမှာ အစားအစာ ဘာမှမတွေ့ဘူးဆိုရင် ဒီမြွေပွေးက သူ့အတွက် အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ပဲလေ။</p> <p>​ဆယ်မီတာလောက် ကျယ်တဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လင်းန်က မြစ်ကမ်းစပ် ရေတိမ်ပိုင်းကို ရောက်လာပြီး သတိဝီရိယနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကာရက်ဒီ အင်ပါယာရဲ့ မြေပုံမှာတော့ ဒီမြစ်ကို အာကေးဒီးယားမြစ်လို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>​ဒီမြစ်က ကာရက်ဒီ အင်ပါယာနဲ့ အယ်လ်ဖီနီ အင်ပါယာကို ပိုင်းခြားထားတဲ့ နယ်နိမိတ်မျဉ်း ဖြစ်တယ်။</p> <p>​မြစ်ပြင်က အတော်ကျယ်ပြီး အနည်းဆုံး မီတာ သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်လောက် ရှိမယ်။ ကြီးမားတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကြီးတွေ ရေသောက်ဆင်းလာတဲ့ အရိပ်အယောင်တော့ မတွေ့ရဘူး။</p> <p>​မြစ်ကမ်းစပ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ မြစ်ရေက လင်းန် ထင်ထားသလို ကြမ်းတမ်းမနေဘူး။</p> <p>​အဲဒီအစား ရေက ကြည်လင်နေပြီး ရေတိမ်ပိုင်းမှာတောင် ငါးတချို့ကို မြင်နေရတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကျောက်လှံနဲ့ ငါးထိုးချင်ပေမဲ့ ရေတိမ်ပိုင်းဆိုတဲ့ နေရာကတောင် တော်တော်လေး နက်နေသေးတယ်။</p> <p>​တစ်မီတာလောက်ရှည်တဲ့ ကျောက်လှံနဲ့ ရေအောက်ကြမ်းပြင်ကို မမီနိုင်တဲ့အတွက် လက်လျှော့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မြစ်ရေကို ခပ်ပြီး သောက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကံကောင်းတာက ဘာအရသာ ထူးထူးခြားခြားမှ မရှိသလို ရေဆိုးမြောင်းက ရေလိုမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​မြစ်အထက်ပိုင်း အဝေးကြီးမှာတောင် မြို့ရွာတွေ မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။</p> <p>​ဒီကမ္ဘာမှာ အဖွံ့ဖြိုးဆုံး အရာက ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာပဲ ဖြစ်ပြီး မြို့ပေါ်က လူတွေတောင် လမ်းပေါ် အညစ်အကြေးတွေ ပစ်ချကြတာလေ။</p> <p>​ရေကို အားပါးတရ သောက်ပြီးနောက် လင်းန်က အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ကာ ရေတိမ်ပိုင်းမှာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​မြစ်ရေက နည်းနည်း အေးစက်နေပေမဲ့ လင်းန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်နဲ့ဆိုရင်တော့ တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်။</p> <p>​ချွေးထွက်လွန်းလို့ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်က သူ့ကို သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေတာ ကြာပြီလေ။</p> <p>​နာရီဝက်လောက် ကြာတော့ လင်းန် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးသွားတယ်။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်ပြီး အကဲခတ်လိုက်ရင်း ရေတိမ်ပိုင်းမှာ ပုံနေတဲ့ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ သစ်တုံးတချို့ကို ကောက်ယူဖို့ လုပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူ မျက်ခုံးပင့်သွားတယ်။</p> <p>​ရေတိမ်ပိုင်း အစွန်းမှာရှိတဲ့ ဘဲဥပုံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုက လင်းန်ရဲ့ မျက်စိကို ဖမ်းစားသွားတယ်။</p> <p>​ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားပြီး လင်းန်က အဲဒီ ဘဲဥပုံ အရာဝတ္ထုကို မြက်ခင်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​[ပျက်စီးနေသော အလယ်အလတ်အရွယ် မြေအိုး] - အစားအစာများ ချက်ပြုတ်ရန်၊ ရေနွေးကျိုရန် စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားတယ်။ ကံကောင်းတာက အဲဒါက ချက်ပြုတ်တဲ့ အိုးဖြစ်နေပြီး ညအိပ်ရာသုံး ဆီးအိုး မဟုတ်နေတာပါပဲ။</p> <p>​မြေအိုးရဲ့ အချင်းက စင်တီမီတာ သုံးဆယ်လောက် ရှိပြီး အမြင့်က စင်တီမီတာ နှစ်ဆယ့်ငါးလောက် ရှိတယ်။ အိုးနှုတ်ခမ်းနားမှာ စင်တီမီတာ ငါးခု ခြောက်ခုလောက် ပဲ့နေပေမဲ့ အသုံးပြုလို့ ရသေးတယ်။</p> <p>​မြစ်ဘက်ကို သွားပြီး မြက်ပင်တွေ၊ သဲတွေကို သုံးကာ မြေအိုးကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မြစ်ရေ ဖြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မပြီး မြေကွက်လပ်ဆီ ပြန်သယ်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရေတိမ်ပိုင်းကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားပြီး သစ်တုံးနှစ်တုံးကို စုဆောင်းကာ မြေကွက်လပ်ဆီကို ဆွဲယူလာခဲ့တယ်။</p> <p>​ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာတယ်။</p> <p>​အနွေးဓာတ်ရဖို့ လင်းန်က အမြန် မီးမွှေးဖို့ လိုနေပြီ။ မဟုတ်ရင် အေးစက်တဲ့ ညက သူ့အသက်ကို သေချာပေါက် နုတ်ယူသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​ရေတစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် လင်းန်က စတင် မီးမွှေးတော့တယ်။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက မြက်ခင်းပြင်တွေချည်းဆိုတော့ မီးမွှေးဖို့ အစပျိုးစရာ ရှာရတာ လွယ်ကူပါတယ်။</p> <p>​ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်တာနဲ့ ကိုင်းပင်က အမွေးအမျှင်လေးတွေ တစ်စည်းကို တွေ့လိုက်တယ်။ မီးမွှေးဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပါပဲ။</p> <p>​ခွပ် ခွပ် ခွပ်။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​လင်းန်က လက်တစ်ဖက်စီမှာ မီးခတ်ကျောက် တစ်တုံးစီ ကိုင်ပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရိုက်ခတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် နှစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားတိုင်း သေးငယ်တဲ့ မီးပွင့်လေးတွေ ထွက်လာတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ မီးပွင့်လေးတွေက အမွေးအမျှင်တွေပေါ် ကျသွားပေမဲ့ မီးတောက်လာမယ့် အရိပ်အယောင် မပြဘူး။ မီးခတ်ကျောက်တွေ ရိုက်ခတ်လို့ ထွက်လာတဲ့ အပူချိန်က မလုံလောက်လို့ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန် ရပ်မသွားဘဲ မီးခတ်ကျောက် နှစ်ခုကို ဆက်တိုက် ရိုက်ခတ်နေတယ်။</p> <p>​ကောင်းကင်က ပိုမှောင်လာပြီး ညချမ်းရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ မီးခတ်ကျောက်နဲ့ မီးမွှေးတဲ့ ဗဟုသုတတွေ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက်ရဲ့ ပုံစံမကျတဲ့ သဏ္ဍာန်... ရိုက်ခတ်ရမယ့် ထောင့်ချိုး... အပူချိန်က အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ကို ပြန့်ကျဲသွားတာတွေ...</p> <p>​မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ။</p> <p>​လင်းန်က ဘယ်ဘက်လက်က မီးခတ်ကျောက်ကို နောက်တစ်တုံးနဲ့ အစားထိုးလိုက်ပြီး ပြန်စရိုက်တယ်။</p> <p>​ဖြောက်။</p> <p>​ခွပ် ခွပ်။</p> <p>​အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ခတ်ပြီးတဲ့နောက် ကြီးမားတဲ့ မီးပွင့်တစ်ခုက ကိုင်းပင် အမွေးအမျှင်တွေပေါ် ကျသွားတယ်။</p> <p>​မီးခိုးရောင် အခိုးအငွေ့လေးတွေ ခပ်ဖဲ့ဖဲ့ ထွက်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန် ဝမ်းသာသွားပြီး မီးခတ်ကျောက်ကို အမြန်ချကာ အမွေးအမျှင်တွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ကိုင်ပြီး မီးပွားလေးနဲ့ သေချာ ထိတွေ့စေလိုက်တယ်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အောက်ဆီဂျင် အလုံအလောက်ရဖို့ အမွေးအမျှင်တွေကို ညင်ညင်သာသာနဲ့ ခပ်မြန်မြန်လေး မှုတ်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးတွေက ပိုများလာပြီး လင်းန်က အမွေးအမျှင်တွေရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးစလေးတွေကိုတောင် မြင်နေရပြီ။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ မီးတောက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​မီးတောက်လေးကို အောက်ချလိုက်ပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်လေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်ပေးလိုက်တော့ မီးစွဲသွားပြီး မီးတောက်က ပိုပိုကြီးလာတယ်။</p> <p>​ကြီးမားတဲ့ သစ်တုံးကြီး တချို့ကို အနားမှာချထားလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းလောင်စေတာက အချိန်အကြာကြီး မီးလောင်ကျွမ်းနေစေဖို့ သေချာစေတယ်။</p> <p>​ကောင်းကင်က လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီး ညကျလာပြီ။</p> <p>​နေရောင်ခြည် မရှိတော့တဲ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက အမှောင်အတိ ကျနေတယ်။</p> <p>​အပူချိန်ကလည်း လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာတယ်။</p> <p>​မီးပုံဆီက သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ အနွေးဓာတ်ကို ခံစားရင်း လင်းန် သက်ပြင်းချဖို့ လုပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ အဝေးဆီကနေ အူသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ဝူး... ဝူး... ဝူး...</p> <p>​လင်းန် အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ကမန်းကတန်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​အဝေးက သစ်တောအစပ်မှာ အဝါနဲ့ အစိမ်းရောင် ရောနေတဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန် မျက်လုံးအစုံပေါင်းများစွာက သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​တောခွေးအုပ်ကြီးပဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save