Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၆ )</h2> <h2 style="text-align: center;">တောခွေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​နာရီအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ဘေးမှာ မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်သုံးလက် ချထားတယ်။</p> <p>​သူက မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်တွေကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးနေတာကြောင့် [ထုတ်လုပ်ခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှု အတွေ့အကြုံတွေ ဆက်တိုက် တက်လာပြီး ခေါင်းထဲက ဗဟုသုတတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း များပြားလာတယ်။</p> <p>​မီးဖိုထဲကို တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်တုံးတချို့ ထည့်လိုက်တာကြောင့် နာရီအတော်ကြာ ဆက်လောင်နေဖို့ လုံလောက်သွားတယ်။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်က လွယ်လွယ်ကူကူ မီးလောင်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို ကူးစက်တာမျိုး မဖြစ်အောင် လင်းန်က မီးဖိုဘေးပတ်လည်ကို မီးခတ်ကျောက်ကွဲစတွေ၊ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ကာရံထားလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဓားကို ကိုင်ပြီး တဲငယ်လေးထဲ တိုးဝင်သွားကာ အဝင်ဝကို သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ အကြမ်းဖျင်း ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး မြက်ပုံပေါ်မှာ လှဲလျောင်းလိုက်တယ်။</p> <p>​တဲထဲကို ရောက်တာနဲ့ မြက်ခင်းရဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ အနံ့နဲ့ ထင်းရှူးကိုင်းတွေဆီက သင်းပျံ့တဲ့ ထင်းရှူးနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ရလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီအနံ့တွေက လင်းန်ရဲ့ ကိုယ်နံ့ကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်လို့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ခြေကို လျော့ကျစေတယ်။</p> <p>​ဒါ့အပြင် လင်းန်က သစ်ကိုင်းတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စီစဉ်ထားတာကြောင့် အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတွေ၊ အင်းဆက်တွေ ဝင်လာမှာကိုလည်း ပူစရာမလိုတော့ဘူး။</p> <p>​လင်းန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျောက်ဓားကို ကိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်း အိပ်မောကျသွားတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​တဖျပ်ဖျပ်။</p> <p>​သစ်ကိုင်းတွေပေါ် နင်းမိတဲ့ ခြေသံကြောင့် အက်ကွဲသံသဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​အရမ်းကို တိုးညင်းလှပေမဲ့ တဲထဲက လင်းန်ကတော့ ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်က ကျောက်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အသံမထွက်စေဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်က အမည်မသိ အန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ အမှတ်တမဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တာက သူတို့ကို ကြောက်လန့် ထွက်ပြေးသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​အဲဒီအစား သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသထွက်စေကာ မှန်းဆလို့မရတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။</p> <p>​ကြွပ်... ကြွပ်...</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ တဲအပြင်ဘက်ကနေ အရိုးဝါးစားနေတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အာရုံကြောတွေ တင်းမာသွားတယ်။</p> <p>​အဲဒီ အရိုးတွေ အားလုံးက လင်းန် စားကြွင်းစားကျန်တွေပဲ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​အသားစား သတ္တဝါများလား။</p> <p>​တောခွေးလား။</p> <p>​ဒါမှမဟုတ် ဝက်ဝံလား။</p> <p>​သစ်ကိုင်းတွေ ကြားက ဟာနေတဲ့ နေရာကနေ လင်းန် ကြည့်လိုက်တော့ မီးဖိုက လောင်ကျွမ်းနေဆဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်။</p> <p>​အပြင်က သားရဲက တကယ်ပဲ မီးရောင်ကို မကြောက်တာလား။</p> <p>​ကံကောင်းတာက ယုန်သားတွေ ထည့်ထားတဲ့ မြေအိုးကို လင်းန်က တဲထဲ ယူလာခဲ့လို့ပေါ့။</p> <p>​မဟုတ်ရင် အပြင်က သားရဲရဲ့ ယူငင်စားသောက်တာကို သေချာပေါက် ခံလိုက်ရမှာပဲ။</p> <p>​ယုန်ရိုးတွေကို စားပြီးသွားတာတောင် အားမရသေးတဲ့ သားရဲက တဲကို ပတ်ပြီး လျှောက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခြေသံထွက်ပေါ်ရာဆီ လိုက်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်နေတယ်။</p> <p>​သစ်ကိုင်းတွေ ကြားထဲကနေ ဆိုးရွားတဲ့ အပုပ်နံ့တစ်ခု တဲထဲကို ဝင်လာတာကြောင့် လင်းန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p>​နောက်တစ်ခဏမှာပဲ။</p> <p>​တဲအပြင်ဘက် ဟာနေတဲ့ နေရာကနေ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းတဲ့ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာပြီး လင်းန်နဲ့ အကြည့်ချင်း အံဝင်ခွင်ကျ ဆုံသွားတော့တယ်။</p> <p>​ဂါး...</p> <p>​သားရဲက ခြိမ်းခြောက်ခံရတယ်လို့ ခံစားသွားရပြီး လည်ချောင်းထဲကနေ ခပ်အုပ်အုပ် ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လင်းန်က ကျောက်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်တယ်။</p> <p>​ဝူး ဝူး ဝူး...</p> <p>​ကျောက်ဓားက သားရဲကို ဒဏ်ရာရသွားစေပုံပေါ်ပြီး ဟက်စကီခွေးလို နာကျင်စွာ အူသံထွက်လာကာ လျင်မြန်တဲ့ ခြေသံတွေနဲ့ ဆုတ်ခွာသွားတော့တယ်။</p> <p>​အဲဒါက တောခွေးတစ်ကောင်ဆိုတာ လင်းန် နားလည်လိုက်တယ်။</p> <p>​အရမ်းကို ဆာလောင်နေတဲ့ တောခွေးတစ်ကောင်ပဲ။</p> <p>​...</p> <p>​ဒေါက်။</p> <p>​ဒေါက် ဒေါက်။</p> <p>​နောက်တစ်နေ့ အဝေးက အရှေ့ဘက် အရပ်မှာ မိုးလင်းလာတယ်။</p> <p>​လုံ့လဝီရိယရှိတဲ့ လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို ကိုင်ပြီး ထင်းရှူးပင်တွေကို ခုတ်နေခဲ့ပြီ။</p> <p>​ခွပ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မြှောက်လိုက်ပြီး ပေါက်ဆိန်ရဲ့ အလေးချိန်နဲ့ အရှိန်ကို အသုံးချကာ ထင်းရှူးပင်ကို ရက်ရက်စက်စက် ခုတ်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပဲ ထက်ပိုင်း ပြတ်ကျသွားတယ်။</p> <p>​ကြီးထွားလာတဲ့ အချိန်အတွင်း ထင်းရှူးပင်က သူ့သဘာဝအတိုင်း အခေါက်တွေ ကွာကျတတ်တာမို့ လင်းန်က အလွယ်တကူပဲ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး သစ်လုံးနှစ်လုံး ရလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရဲရင့်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ နောက်ထပ် ထင်းရှူးပင်ဆီ ရွှေ့သွားတယ်။</p> <p>​သစ်ခုတ်သံတွေ ထပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်တယ်။</p> <p>​မွန်းတည့်ချိန်ရောက်မှ လင်းန်က တဲဆီ ပြန်လာပြီး နေ့လယ်စာစားဖို့ ပြင်ဆင်တော့တယ်။</p> <p>​တဲနားကို ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p>​အနွေးဓာတ်ရအောင် မီးဖိုဘေးမှာ ချထားခဲ့တဲ့ မြေအိုးက မီးဖိုထဲကို မှောက်ကျနေပြီ။</p> <p>​သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ကျန်နေသေးတဲ့ ယုန်သားတွေကလည်း အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ဘူး။</p> <p>​ဖိတ်ကျသွားတဲ့ ဟင်းရည်ကြောင့် မီးဖိုထဲက မီးသွေး အများစု ငြိမ်းသွားပြီး မီးခိုးမည်းတွေ တစ်ထောင်းထောင်း ထွက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကျောက်လှံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တဲကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​တဲအဝင်ဝမှာ ဝင်ရောက်ထားတဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေ ကျန်နေခဲ့ပြီး ထွက်နေတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေမှာ အဖြူရောင် အမွေးအစုလိုက်လေးတွေ ညိနေတယ်။</p> <p>​တောခွေးမွေးတွေပဲ။</p> <p>​တစ်ပတ်လောက် လျှောက်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် တောခွေးရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို လင်းန် မတွေ့ရတော့ဘူး။</p> <p>​ယုန်သားကို စားပြီးနောက် တခြား အစားအစာ မတွေ့လို့ တောခွေး ထွက်သွားခဲ့ပြီဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ ဒီမြေရိုင်းပြင်မှာ သူခိုးနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ဘူးလေ။</p> <p>​မနေ့ညက တောခွေးပဲ ဖြစ်လောက်မယ်လို့ သူ သံသယဝင်မိတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးဖိုထဲက မြေအိုးကို ကောက်ကိုင်ပြီး မြစ်ကမ်းစပ်ဆီ လျှောက်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>​မြစ်ရေ အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် မြေအိုးထဲ ရေဖြည့်နေတုန်း ရဲတင်းတဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်...</p> <p>​ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက်၊</p> <p>​လင်းန်က သွားကို ကြိတ်ကာ မနေ့က သဲထဲမှာ မြှုပ်ထားတဲ့ ယုန်ကလီစာတွေကို ပြန်တူးဖော်လိုက်တယ်။</p> <p>​ပြင်းထန်တဲ့ အပုပ်နံ့တစ်ခုက လင်းန်ရဲ့ နှာခေါင်းထဲကို ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာတယ်။</p> <p>​စခန်းဆီ ပြန်ရောက်တော့ လင်းန်က ယုန်ကလီစာတွေကို မြေတိမ်တိမ်မှာ မြှုပ်လိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ ကျောက်တုံးပုံနဲ့ ဖိထားလိုက်တယ်။</p> <p>​မီတာ အနည်းငယ် အကွာမှာ ရပ်နေရင်တောင် ကျောက်တုံးအောက်က အပုပ်နံ့ကို သဲ့သဲ့လေး ရနေတုန်းပဲ။</p> <p>​တောခွေးရဲ့ နှာခေါင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ကောင်းပြီး ကီလိုမီတာ နှစ်ခု သုံးခုလောက် အကွာကနေ သားကောင်ရဲ့ အနံ့ကို ခံနိုင်တယ်။</p> <p>​တောခွေးက ဒီမြေရိုင်းပြင်က မြက်ခင်းတွေကြားထဲမှာ ခိုအောင်းနေရမယ်လို့ လင်းန် ခံစားမိတယ်။</p> <p>​မီးကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ဒဏ်ရာရထားတာတောင်မှ လင်းန်ရဲ့ တဲကနေ အစားအစာ လာခိုးတယ်ဆိုတော့ ဒီတောခွေးက ထူးထူးခြားခြားကို ဆာလောင်နေတာ သေချာတယ်။</p> <p>​ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကြောင့် တခြားနေရာမှာ သားကောင် မရှာနိုင်လို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​အားလုံး လုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ လင်းန်က ထင်းရှူးပင်တွေကို ဆက်ခုတ်ပြီး ရှင်းလင်းနေလိုက်တယ်။</p> <p>​သစ်လုံး ခြောက်လုံး ခုနစ်လုံးလောက်ကို ထက်ပိုင်း ခုတ်ပြီးတဲ့နောက် လင်းန်က ရပ်တန့်လိုက်တယ်။</p> <p>​တဲဆီကို အကြည့်လှည့်လိုက်တော့ တိုးညင်းတဲ့ ညည်းတွားသံလေးတစ်ခု သူ့နားထဲ ဝင်လာတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို ချထားခဲ့ပြီး ကျောက်လှံကို ကိုင်ကာ တဲဆီကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။</p> <p>​ဆယ်မီတာကျော် လျှောက်ပြီးတဲ့နောက် ပိန်ချုံးနေတဲ့ တောခွေးတစ်ကောင် လင်းန်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာတယ်။</p> <p>​[ဒဏ်ရာရ အရွယ်ရောက်ပြီး တောခွေး] - အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ရှိသည်။ တောခွေးသားတွင် ပရိုတင်းဓာတ် မြင့်မားစွာ ပါဝင်ပြီး သတ္တုဓာတ် အမျိုးမျိုး ကြွယ်ဝသည်။</p> <p>​ခန္ဓာကိုယ်က ကိုင်းညွတ်နေပြီး နံရိုးတစ်ချောင်းချင်းစီက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတယ်။ သားမွေးတွေက ကြမ်းတမ်းပြီး အရောင်အဆင်း မရှိတဲ့အပြင် အချင်းချင်းတောင် ကပ်ငြိနေတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်မှာ အနာကျက်စ ဒဏ်ရာအမာရွတ် ရှိပြီး မျက်ထောင့်မှာလည်း သွေးထွက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို တွေ့ရတယ်။</p> <p>​ဒဏ်ရာတွေ သက်သာဖို့အတွက် တောခွေးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆီတွေ အားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။</p> <p>​အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေတဲ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိတာကို သိလျက်နဲ့ အစားအစာအတွက် မထွက်မဖြစ် ထွက်လာရတာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ဒီတောခွေးက လင်းန်ရဲ့ တဲကို အစားအစာ လာခိုးတဲ့ ကောင်ပဲ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​တောခွေးရဲ့ လက်သည်းတွေက မြေကြီးကို အဆက်မပြတ် ကုတ်ခြစ်နေပြီး ကျောက်တုံးအောက်က ယုန်ကလီစာတွေကို အရမ်း လိုချင်နေပုံရတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ခြေသံကို ကြားသွားပုံရပြီး တောခွေးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ လင်းန်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာတယ်။</p> <p>​ဂါး...</p> <p>​အဝါရောင် သားရဲမျက်လုံးတွေက လင်းန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ထက်မြက်တဲ့ သွားတွေကို ထုတ်ပြကာ သတိပေးသံတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ ပါးစပ်ကနေလည်း သွားရည်တွေ ကျနေတယ်။</p> <p>​ယုန်ကလီစာတွေရဲ့ မြူဆွယ်မှုကြောင့် ထွက်မပြေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကျောက်လှံကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တောခွေးဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားတယ်။</p> <p>​ဝူး...</p> <p>​တောခွေးရဲ့ ခပ်အုပ်အုပ် အူသံက ပိုပြီး ပီပြင်လာတယ်။</p> <p>​သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံး မြေကြီးနဲ့ ထိကပ်သွားတယ်။</p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ တင်းမာနေတဲ့ တောခွေးရဲ့ ခြေထောက်တွေက ခုန်ထွက်လာပြီး လင်းန်ဆီကို တိုက်ခိုက်လာတယ်။</p> <p>​ဒဏ်ရာရနေပေမဲ့လည်း တောခွေးရဲ့ အမြန်နှုန်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှပြီး ငါးမီတာ ခြောက်မီတာလောက် အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း ရောက်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရှေ့ကို ရောက်တာနဲ့ တောခွေးက အပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဟထားတဲ့ ပါးစပ်ကြီးနဲ့ လင်းန်ရဲ့ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖို့ ဝင်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကျောက်လှံကို ကမန်းကတန်း မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး တောခွေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။</p> <p>​[အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​တောခွေးရဲ့ လက်သည်းတွေက လင်းန်ရဲ့ ရှေ့ကို နင်းချလိုက်ရာ ကြီးမားတဲ့ အားကြောင့် သူ့ရင်ဘတ်တောင် နာကျင်သွားပြီး ခြေထောက်တွေက အမှတ်မထင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိတယ်။</p> <p>​တောခွေးက လက်မလျှော့ဘဲ ထပ်ပြီး ဝင်လုံးလာတာကို မြင်တော့ လင်းန်က ကျောက်လှံကို မြှောက်လိုက်တယ်။</p> <p>တောခွေး အရောက်မှာ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန် သွေးထားတဲ့ ကျောက်လှံက တကယ်ကို ထက်မြက်လှတယ်။</p> <p>​ဓားသွားက တောခွေးရဲ့ ကျောပြင်ကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ တောခွေးရဲ့ အရေခွံကို ခွဲချလိုက်ကာ သွေးရောင်တွေနဲ့ အရိုးအဖြူရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​[အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒါက အပေါ်ကို ခုန်တက်လာတဲ့ တောခွေးအတွက် သေလောက်တဲ့ ဒဏ်ရာတော့ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။</p> <p>​တောခွေးရဲ့ မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ အလေးချိန် ဖိအားအောက်မှာ လင်းန်က မြေပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် လဲကျသွားပြီး ကျောက်လှံကိုလည်း လွတ်ကျသွားတယ်။</p> <p>​တောခွေးရဲ့ ဟထားတဲ့ ပါးစပ်ကြီးက လင်းန်ရဲ့ လည်ပင်းဆီ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လာပြန်တယ်...</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save