Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">အန္တရာယ်ကြားက သီသီလေးလွတ်မြောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေတဲ့ လင်းန်က ချက်ချင်း ထချင်ပေမဲ့ တောခွေးက သူ့မျက်နှာရှေ့ကို ရောက်နေပြီလေ။</p> <p>​လင်းန် လန့်သွားပြီး တောခွေး ထပ်မကပ်လာနိုင်အောင် သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကမန်းကတန်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​[အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​တောခွေးရဲ့ ခေါင်းက ရုန်းကန်နေပြီး လင်းန်ကို ကိုက်ဖို့ အဆက်မပြတ် ကြိုးစားနေတယ်။</p> <p>​စေးကပ်ကပ် အရည်တွေတောင် လင်းန်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေပေါ် ကျလာတယ်။</p> <p>​စိတ်လှုပ်ရှားနေပေမဲ့ သူ မပြာယာခတ်သွားဘဲ ခေါင်းထဲက အမဲလိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဒီအကျပ်အတည်းကနေ ရုန်းထွက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို အမြန် စဉ်းစားလိုက်တယ်။</p> <p>​အကြိမ်ကြိမ် ကိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မအောင်မြင်တဲ့နောက် အစကတည်းက ပိန်ချုံးနေတဲ့ တောခွေးက နည်းနည်း မောလာတယ်။</p> <p>​လင်းန်က တောခွေးရဲ့ လည်ပင်းကို လက်မောင်းနဲ့ ထောက်ထားပြီး ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ ကျောက်ဓားကို ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီးတာနဲ့ ဘာမှတုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မီးခတ်ကျောက် ဓားသွားကို တောခွေးရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။</p> <p>​[အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​လင်းန်က လုံးဝ ရပ်မသွားဘဲ တစ်ချက်ထိုးလိုက်၊ ပြန်နှုတ်လိုက်၊ ပြီးတော့ ထပ်ထိုးလိုက်နဲ့ လုပ်နေတော့တယ်။</p> <p>​ဝူး... ဝူး...</p> <p>​ဝမ်းဗိုက်က နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပုံရပြီး တောခွေးဆီကနေ ခပ်အုပ်အုပ် ညည်းသံလေး ထွက်လာတယ်။</p> <p>​အဝါရောင် သားရဲမျက်လုံးတွေက သနားစရာ ကောင်းနေပုံရတယ်။</p> <p>​သူက ထွက်ပြေးချင်ပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီဆိုတာ နားလည်လိုက်တယ်။</p> <p>​တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တောခွေးက အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ် ခွေကျသွားကာ သူ့ရဲ့ သားရဲမျက်လုံးတွေလည်း အလင်းရောင် ကင်းမဲ့သွားတော့တယ်။</p> <p>​[အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​[အရွယ်ရောက်ပြီး တောခွေး] - သေဆုံးသွားပါပြီ၊ ပရိုတင်းဓာတ် မြင့်မားစွာ ပါဝင်ပြီး သတ္တုဓာတ် အမျိုးမျိုး ကြွယ်ဝသည်။</p> <p>​လင်းန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က တောခွေးအသေကောင်နဲ့ အနီနဲ့ အဖြူရောင် ရောနေတဲ့ အရာတွေကို ကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရတယ်။</p> <p>​အနီနဲ့ အဖြူရောင် ရောနေတဲ့ အရာတွေဆီက ထွက်လာတဲ့ စူးရှတဲ့ အနံ့ကို သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p>​မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်းန်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သိုးမွေးကြမ်း ဝတ်ရုံ နည်းနည်း စုတ်ပြဲသွားတာကလွဲပြီး တခြား ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိဘူး။</p> <p>​ယုန်ကလီစာတွေကို ငါးစာလုပ်ပြီး ဒီတောခွေးကို ပြန်လာအောင် မြူဆွယ်တာက တကယ်ကို အန္တရာယ် ကြီးမားလှတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လင်းန်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ။</p> <p>​သူ အစားအစာ လိုအပ်နေတာကိုး။</p> <p>​မြစ်ရေ နည်းနည်း သောက်ပြီးတာနဲ့ လင်းန်က အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စတင် ရှင်းလင်းတော့တယ်။</p> <p>​အနီနဲ့ အဖြူရောင် ရောနေတဲ့ အရာတွေရယ်၊ ကျောက်တုံးအောက်က ယုန်ကလီစာတွေရယ်ကို လင်းန်က မြေကျင်းတစ်ခုထဲမှာ အတူတူ မြှုပ်ပစ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ပြင်းထန်တဲ့ သွေးနံ့ကို ချက်ချင်း မရှင်းလင်းရင် တခြား သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။</p> <p>​တောခွေးကို မြစ်ကမ်းစပ် ရေတိမ်ပိုင်းဆီ ဆွဲယူသွားပြီး လင်းန်က တောခွေးအသေကောင်ကို စတင် သန့်စင်တော့တယ်။</p> <p>​ဒီတောခွေးက နည်းနည်း ပိန်နေပုံရပေမဲ့ လင်းန် သန့်စင်ပြီးသွားတဲ့အခါ တောခွေးသား ပေါင်လေးဆယ်ကျော်တောင် ကျန်သေးတယ်။</p> <p>​လင်းန် ရက်အတော်ကြာ စားဖို့ လုံလောက်တယ်။</p> <p>​လက်တစ်ဖက်က တောခွေးသားကို ကိုင်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က မြေအိုးကို ဆွဲကာ လင်းန် တဲငယ်ဆီ ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ဒီအချိန်မှာ နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်ကို ရောက်နေပြီ။</p> <p>​မီးဖိုရှေ့မှာ။</p> <p>​အဝါနုရောင် မီးတောက်တွေက လင်းန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ကခုန်နေတယ်။</p> <p>​မြေအိုးထဲမှာတော့ တောခွေးသားတွေ ဆူပွက်နေပြီး သားစားချင်စရာ အနံ့လေးတွေ သင်းပျံ့နေတယ်။</p> <p>​စောင့်နေရင်းနဲ့ လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို ဆက်ပြီး ဖန်တီးနေတယ်။</p> <p>​လင်းန် မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန် နှစ်လက် ဖန်တီးပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ အသားဟင်းနံ့က သူ့နှာခေါင်းထဲကို အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာတယ်။</p> <p>​တောခွေးသား သေချာကျက်သွားမှပဲ လင်းန် စတင် စားသောက်တော့တယ်။</p> <p>​တောခွေး ပေါင်သားတစ်တုံးကို ယူပြီး သူ စတင် ကိုက်ဖြဲတော့တယ်။</p> <p>​အရသာက နည်းနည်း ညှီပေမဲ့ အသားက ကျစ်လစ်ပြီး ဝါးလို့ကောင်းတယ်။</p> <p>​အကယ်၍ အချိန်အကြာကြီး ပြုတ်မထားရင် လင်းန် ဝါးရတာ တော်တော် ခက်ခဲမှာပဲ။</p> <p>​အရသာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လင်းန်က သဘာဝအတိုင်း ဂျီးမများတတ်ပါဘူး။ ဒီမြေရိုင်းပြင်မှာ အစာစားရပြီး အားအင် ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးနိုင်တာကတင် ကံကောင်းနေပြီလေ။</p> <p>​တောခွေးသား အိုးတစ်ဝက်လောက် စားပြီး မြစ်ရေ နည်းနည်း သောက်ပြီးတဲ့နောက် လင်းန်ရဲ့ ဗိုက်က ပြည့်သွားတယ်။</p> <p>​တောခွေး အရိုး စားကြွင်းစားကျန်တွေ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်တွေကို ဆက်လုပ်နေတယ်။</p> <p>​ခုတ်ထားတဲ့ သစ်လုံး အရေအတွက်က လင်းန် ရိုးရှင်းတဲ့ သစ်သားအိမ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။</p> <p>​အကယ်၍ တောခွေး တစ်ကောင် နှစ်ကောင်လောက်ပဲဆိုရင် တဲငယ်လေးက တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ တောခွေးအုပ်၊ တောဝက်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဝက်ဝံညိုတွေနဲ့ဆိုရင်တော့ တဲငယ်လေးက ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​သစ်သားအိမ်တစ်လုံး ဆောက်နိုင်မှပဲ သူ့မှာ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိလာမှာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​နောက်ထပ် မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန် နှစ်လက် လုပ်ပြီးတဲ့နောက် လင်းန် ရပ်တန့်လိုက်တယ်။</p> <p>​နေ့ဘက် သစ်ခုတ်တဲ့ အလုပ်ရယ်၊ တောခွေးနဲ့ အသက်လု တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတာရယ်ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ။</p> <p>​တဲငယ်လေးထဲ သူ တိုးဝင်သွားတဲ့ အချိန်လေးမှာပဲ ပြင်းထန်တဲ့ အသက်ရှူသံတွေနဲ့အတူ ခြေသံတွေက အဝေးကနေ နီးကပ်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီး လက်ထဲက လှံရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​တဲငယ်လေးရဲ့ အဟွာတွေကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အဝါနဲ့ အစိမ်းရောင် ရောနေတဲ့ သားရဲမျက်လုံး ဆယ်စုံနီးပါးက မီးရောင်ပြင်ပမှာ သွားလာနေကြတယ်။</p> <p>​တောခွေးအုပ်ကြီးပဲ။</p> <p>​သူတို့က တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေပုံရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ မြက်ခင်းကို အကြိမ်ကြိမ် အနံ့ခံနေကြတယ်။</p> <p>​မကြာခင်မှာပဲ။</p> <p>​တောခွေး တစ်ကောင်က လင်းန် တောခွေးနဲ့ ယုန်ကလီစာတွေ မြှုပ်ထားတဲ့ မြေကျင်းကို ရှာတွေ့သွားတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ရှေ့လက်သည်းတွေက မြေကြီးကို ဆက်တိုက် တူးဆွနေတယ်...</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်က တောခွေးတွေလည်း စုဝေးလာကြပေမဲ့ ကလီစာတွေကို ခွဲဝေစားသောက်မယ့် အစား အနံ့ကို ခံကြည့်ပြီး သတိထားကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြတယ်။</p> <p>​မြေကွက်လပ်မှာ တောခွေးအူသံတွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် တောခွေးအုပ်ကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ခွာသွားကြတယ်။</p> <p>​မီးရှိနေတာကြောင့် တဲငယ်လေးကို စူးစမ်းဖို့ အစီအစဉ်ကို သူတို့ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြတာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​ရင်ခုန်စရာ ကောင်းပေမဲ့ ဘာမှတော့ ထပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။</p> <p>​လင်းန်က မြက်ပုံပေါ်မှာ လှဲလျောင်းရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်မောကျသွားတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​နောက်တစ်နေ့။</p> <p>​လင်းန် စောစော နိုးလာတယ်။</p> <p>​အဲဒီ ကလီစာတွေကို ပြန်မြှုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး သွားကြည့်တော့ မြေကျင်းက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​အဲဒီ ကလီစာတွေကို တခြား အသားစား တိရစ္ဆာန်တွေ စားသွားကြပြီလေ။</p> <p>​အဓိက အချက်က လင်းန် ဘာမှ မသိလိုက်တာပဲ။</p> <p>​အကယ်၍ အသားစား တိရစ္ဆာန် အသေးစားတွေဆိုရင် ကိစ္စမရှိပေမဲ့ ဝက်ဝံညိုလို အကောင်ကြီးတွေသာ ဆိုရင်တော့...</p> <p>​သစ်သားအိမ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့က လင်းန်အတွက် ပိုပြီး အရေးတကြီး လိုအပ်လာပြီ။</p> <p>​တောခွေးသား နည်းနည်း စားပြီး မြစ်ရေ အနည်းငယ် သောက်ပြီးတဲ့နောက် လင်းန်က သစ်သားအိမ်ကို စတင် ဆောက်လုပ်တော့တယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ်ကို တဲငယ်လေးဘေးက မြေကွက်လပ်မှာ ဆောက်လို့ ရပြီး မြက်တွေ၊ ကျောက်တုံးတွေ ရှင်းဖို့ မလိုတော့ဘူး။</p> <p>​စင်တီမီတာ နှစ်ဆယ် အရွယ်ရှိတဲ့ သစ်လုံးတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ပြီး လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို မြှောက်ကာ စတင် ခုတ်ထစ်တော့တယ်။</p> <p>​[ဆောက်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​[ဆောက်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​တစ်ဆင့်ချင်းစီ သူ့ရဲ့ [ဆောက်လုပ်ခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှု အတွေ့အကြုံတွေ တက်လာပြီး သစ်သားအိမ် ဆောက်လုပ်တာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတတွေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်ကာ ပေါင်းစပ်သွားတယ်။</p> <p>​ခိုင်ခံ့အောင် ချိတ်ဆက်ဖို့ သံမှိုတွေ မရှိတဲ့အတွက် လင်းန်က သစ်သားအိမ် ဆောက်ဖို့ ဆက်ကြောင်းနဲ့ အစွပ် နည်းပညာတွေကိုပဲ သုံးနိုင်တယ်။</p> <p>​ခေါင်းထဲက ဆက်ကြောင်းနဲ့ အစွပ် နည်းပညာ ဗဟုသုတတွေကို ချေဖျက်ရင်း လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေတယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ဖို့အတွက် သူက အရင်ဆုံး အောက်ခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်ပြီး အဲဒါက အောက်ခံတိုင်တွေ ချတာပဲ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က သစ်လုံးတစ်လုံးကို တစ်မီတာကျော် အရှည် ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ထိပ်နှစ်ဖက်ကို အောက်ခံတိုင်တွေ အဖြစ် ပြောင်းပြန် ကတော့ပုံစံ ဖြစ်အောင် ခုတ်ချွန်းကာ တည်ငြိမ်မှု ရှိစေဖို့ မြေကြီးထဲ ရိုက်သွင်းလိုက်တယ်။</p> <p>​အဲဒီနောက် လင်းန်က ကြီးမားတဲ့ မီးခတ်ကျောက် ဓားသွားတစ်ခုကို ယူပြီး အောက်ခံတိုင်တွေမှာ အပေါက်တွေ ဖောက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီအပေါက်တွေရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်က သစ်သားအိမ်အတွက် တည်ငြိမ်တဲ့ အောက်ခံကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ အောက်ခြေတန်းတိုင်တွေရဲ့ ထိပ်က အစွပ်တွေနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>​စတုရန်းပုံ သစ်သားအိမ် အောက်ခံတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးသွားချိန်မှာတော့ မွန်းတည့်နေပြီ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန်မှာ သစ်သားအိမ် ဆောက်လုပ်ဖို့ ဗဟုသုတ ရှိပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆောက်လုပ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူးလေ။</p> <p>​အကယ်၍ သူ့ဆီမှာ ရွာသားတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တချို့သာ ရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့က သစ်သားအိမ်ကို နေ့ဝက်အတွင်း အပြီးသတ်နိုင်မှာပဲ...</p> <p>​လုပ်အားများရင် အလုပ်တွင်တယ် ဆိုတဲ့ စကားက တကယ်ကို မှန်တယ်။</p> <p>​နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လင်းန်က မနားဘဲ သစ်သားအိမ်ကို ဆက်လက် ဆောက်လုပ်တော့တယ်။</p> <p>​မြေပြင်ကနေ စတင်ပြီး နံရံတွေ တည်ဆောက်ဖို့ သစ်လုံးတွေကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး အထပ်ထပ် စီလိုက်တယ်။</p> <p>​ကပ်လျက် သစ်လုံးတွေ ကြားမှာ ခိုင်ခံ့အောင် ဆက်ကြောင်းနဲ့ အစွပ် ဖွဲ့စည်းပုံတွေ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင် မီးခတ်ကျောက် ဓားသွားနဲ့ အပေါက်ဖောက်ပြီး အစွပ်ရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ သစ်သားသပ်တွေ ရိုက်သွင်းလိုက်တယ်...</p> <p>​အလားတူပဲ တံခါးတွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ အတွက်လည်း ဆက်ကြောင်းနဲ့ အစွပ် ဖွဲ့စည်းပုံတွေကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။</p> <p>​တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်ရဲ့ အလျားလိုက်နဲ့ ဒေါင်လိုက် သစ်သားဘောင်တွေ ကြားမှာ တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်ဖို့ အစွပ်တွေနဲ့ အပေါက်တွေ ဖန်တီးလိုက်တယ်။</p> <p>​မဟုတ်ရင် တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်က ကြီးမားတဲ့ သစ်ရဲတိရစ္ဆာန်တွေကို ရင်ဆိုင်ရာမှာ အားနည်းတဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​ကံကောင်းတာက လင်းန် ခုတ်ထားတဲ့ သစ်လုံးတွေက သစ်သားအိမ်ဘေးမှာတင် ရှိနေတာပဲ။</p> <p>​ထပ်ပြီး သယ်ယူဖို့အတွက် အပိုခွန်အားတွေ အကုန်ခံစရာ မလိုတော့ဘူး။</p> <p>​တစ်နေ့တာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူက သစ်သားအိမ်ကို တစ်မီတာကျော် အမြင့်အထိ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p>​ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာတယ်။</p> <p>​ဗိုက်ပြည့်အောင် စားသောက်ပြီးနောက် လင်းန်က တဲငယ်လေးထဲ မတိုးဝင်ခင် မီးခတ်ကျောက် ဓားသွားတချို့ကို အကျင့်ပါနေတဲ့အတိုင်း ဖန်တီးလိုက်တယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ် နံရံတွေက သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး ခေါင်မိုးရဲ့ အဓိက ထုပ်တန်းကိုလည်း တင်ပြီးသွားပြီ။</p> <p>​ခေါင်မိုးအတွက် သိပ်သည်းစွာ စီထားတဲ့ ဒိုင်းတန်း အတန်းလိုက်ကိုလည်း ဆက်ကြောင်းနဲ့ အစွပ်တွေ သုံးပြီး အပေါက်တွေထဲ ထည့်သွင်းထားတယ်။</p> <p>​ပထမဆုံး ကြားဟနေတဲ့ နေရာတွေကို အထောက်အကူ ဖြစ်အောင် သစ်ကိုင်းသေးသေးလေးတွေ ခင်းလိုက်ပြီး နောက်တော့ ကောက်ရိုးနဲ့ မြက် တစ်လွှာ ဖုံးအုပ်လိုက်တယ်...</p> <p>​ခေါင်မိုးချွန်ပါတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ သစ်သားအိမ်တစ်လုံး လင်းန်ရဲ့ ရှေ့မှာ မတ်မတ်ရပ်နေပြီ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save