Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>​</p> <p> </p> <p>သုံးရက် ကြာပြီးနောက်။</p> <p>​ရိုးရှင်းတဲ့ သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံးကို လင်းန် နောက်ဆုံးတော့ အပြီးသတ် ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။</p> <p>​အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ထင်းရှူးကိုင်းတွေဆီက သင်းပျံ့တဲ့ အနံ့လေးက ဆီးကြိုနေပြီး လတ်ဆတ်ပေမဲ့ အနံ့မပြင်းလွန်းဘူး။</p> <p>​အိမ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး နေရာကလည်း သိပ်မကျယ်လှဘူး။ အလျား လေးမီတာ၊ အနံ သုံးမီတာနဲ့ အမြင့်က နှစ်မီတာကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိတယ်။</p> <p>​တစ်ယောက်အိပ် ကုတင် နှစ်လုံး ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်အသေး တစ်လုံးလောက်တော့ ထည့်လို့ရပြီး ကုတင်ဘေးမှာ ပစ္စည်းတချို့ ထားဖို့ နေရာလေး နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးမွှေးဖို့အတွက် အိမ်အလယ်မှာ နေရာလွတ်လေး တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။</p> <p>​အိမ်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင်တော့ မပါဘူး။ သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင် ဆောက်ဖို့ဆိုတာ အချိန်အရမ်း ပေးရမှာလေ။</p> <p>​လင်းန်က မီးဖိုထဲက မီးခဲရဲရဲတွေကို အိမ်ထဲ ယူလာပြီး ခြောက်သွေ့တဲ့ အမွေးအမျှင်လေးတွေ ထည့်ကာ ပါးစပ်နဲ့ ညင်ညင်သာသာ မှုတ်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​မီးခဲကြောင့် အမွေးအမျှင်လေးတွေ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး မီးခိုးငွေ့လေးတွေ ထွက်လာတယ်။ မီးခိုးတွေ ရှင်းသွားတဲ့အခါ မီးတောက်လေး ထတောက်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်က သစ်ကိုင်းသေးသေးလေးတွေ တဖြည်းဖြည်း ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး အနားမှာ တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်လုံးတွေပါ ထားလိုက်တော့ မီးတောက်က တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာတယ်။</p> <p>​အဲဒီနောက် မီးတောက်ပေါ်ကို စိုစွတ်နေတဲ့ ပေါင်းပင်ပုံ တစ်ပုံ ဖုံးအုပ်လိုက်တော့ မီးခိုးမည်းတွေ တစ်ထောင်းထောင်း ထွက်လာတယ်။</p> <p>​မီးဖိုအောက်က မြေပြင်က သဲနဲ့ ကျောက်စရစ်တွေ ဖြစ်ပြီး ဘေးပတ်လည်ကိုလည်း ကျောက်တုံးကြီးတွေနဲ့ ကာရံထားတဲ့အတွက် အိမ်ကို မီးကူးစက်လောင်ကျွမ်းမှာ ပူစရာမလိုတော့ဘူး။</p> <p>​မကြာခင်မှာပဲ အိမ်လေးထဲမှာ မီးခိုးငွေ့တွေ ပြည့်နှက်သွားပေမဲ့ လင်းန်ကတော့ မအံ့သြပါဘူး။</p> <p>​မီးလင်းဖိုနဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင် မရှိတဲ့အတွက် ထင်းခြောက်တွေ လောင်ကျွမ်းလို့ ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးတွေက နံရံက အဟွာတွေနဲ့ ကောက်ရိုးအမိုးကနေတစ်ဆင့်ပဲ အပြင်ကို ထွက်နိုင်မှာလေ။</p> <p>​ဒီမီးခိုးငွေ့တွေက ပိုးမွှားတွေကို မောင်းထုတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် သတ်ဖို့နဲ့ ထင်းရှူးသားထဲက စိုစွတ်မှုကို ခြောက်သွေ့သွားစေဖို့ ကွက်တိပဲ။</p> <p>​လင်းန်က အိမ်အပြင်ထွက်ပြီး သစ်သားတံခါးကို ပိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​မြေအိုးကို ကိုင်ပြီး အနီးနားက မြစ်ဆီကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>​ရေတိမ်ပိုင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး ဆေးကြောပြီးနောက် ရေဖြည့်ထားတဲ့ မြေအိုးကို ကိုင်ကာ လင်းန်က အိမ်ဆီကို ပြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ သိပ်မဝေးခင်မှာပဲ ကျယ်လောင်တဲ့ တောခွေးအူသံတစ်ခု အဝေးကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်က အသံထွက်လာရာဆီ ကမန်းကတန်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မီတာ ရာဂဏန်းလောက် အကွာက သစ်တောထဲကနေ တောခွေး ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်လောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​အူလိုက်တဲ့ တောခွေးက တောခွေးဘုရင် ဖြစ်လောက်တယ်။ လင်းန်ကို တွေ့သွားတဲ့အခါ တခြား တောခွေးတွေကို အမိန့်ပေးလိုက်ပုံရတယ်။</p> <p>​အမြီးတွေ ထောင်နေတဲ့ တောခွေး ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်က လင်းန်ဆီကို လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာကြတယ်။</p> <p>​လင်းန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်မြန်မြန် လျှောက်လိုက်တယ်။</p> <p>​မြေအိုးထဲက ရေတွေ ဖိတ်ကျနေတာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမြန်ပြေးတော့တယ်။</p> <p>​အိမ်နဲ့ သူနဲ့က မီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ဝေးနေသေးတယ်လေ။</p> <p>​အစကတော့ စက္ကန့်သုံးဆယ်လောက်ပဲ ကြာမယ့် ခရီးက အခုတော့ လင်းန်အတွက် အရမ်းကို အလှမ်းဝေးနေသလိုပဲ။</p> <p>​ဟား... ဟား...</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းက မြန်ဆန်လာတယ်။</p> <p>​တောခွေး ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းကို ရောက်လာကြပြီ။</p> <p>​အနောက်ကနေ လှမ်းဆွဲလိုက်တဲ့ အားတစ်ခု ကြားထဲကနေပဲ လင်းန်က အိမ်ထဲကို ဒိုင်ဗင်ထိုး ဝင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဘိုင်း။</p> <p>​ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ သစ်သားတံခါးကြီး ပိတ်သွားတယ်။</p> <p>​အိမ်အပြင်ဘက်ကနေ တောခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ နာကျင်စွာ အူလိုက်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူက တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ယူပြီး သစ်သားတံခါးကို ခံကာ ထောက်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​တံခါးအဟွာကနေ ကြည့်လိုက်တော့ မီးခိုးရောင် တောခွေး ရှစ်ကောင် ကိုးကောင်လောက် တံခါးဝမှာ သွားလာနေတာကို လင်းန် မြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​စိတ်ပျက်သွားတဲ့ တောခွေး အနည်းငယ်က သစ်သားတံခါးကို သူတို့ရဲ့ ရှေ့လက်သည်းတွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်နေကြလို့ ဒေါက်ဒေါက် ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အသက်ရှူသံက နည်းနည်း မြန်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​သူ့အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သိုးမွေးကြမ်း ဝတ်ရုံ ပြဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​စောစောက လှမ်းဆွဲလိုက်တဲ့ အားက တောခွေးတစ်ကောင် သူ့ဝတ်ရုံကို ကိုက်ဆွဲလိုက်တာပဲ။</p> <p>​တောခွေးတွေ တံခါးကို တွန်းမဖွင့်နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားတော့မှ လင်းန်က မီးဖိုနား လျှောက်သွားပြီး မီးတောက်တွေပေါ် ဖုံးထားတဲ့ မြက်စိုတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။</p> <p>​မီးခိုးတွေ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းသွားတယ်။</p> <p>​အိမ်အပြင်ဘက်က တောခွေးအုပ်က မအောင်မြင်တဲ့အတွက် နောက်ဆုတ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ စိတ်အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပေမဲ့ သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပဲ။</p> <p>​တောခွေးအုပ်က ပုံမှန်အားဖြင့် ညဘက်မှ ထွက်လေ့ရှိတာလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခုက ညနေစောင်းလေးပဲ ရှိသေးတာကို သစ်တောထဲကနေ ထွက်လာကြတယ်။</p> <p>​တောခွေးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်မိတာက သူ့ကို ဒီတောခွေးတွေရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားစေတာများလားလို့ လင်းန် သံသယဝင်မိတယ်။</p> <p>​ကံကောင်းလို့ လင်းန်က သစ်သားအိမ်ကို ဆောက်ထားလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေက မှန်းဆလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​စိတ်ငြိမ်သွားအောင် မြစ်ရေ တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က မြေအိုးကို မီးခဲတွေပေါ် တင်လိုက်ပြီး ကျန်နေတဲ့ တောခွေးသား အနည်းငယ်ကို ထည့်ကာ ပြုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​အိတ်ကပ်ထဲကနေ စုဆောင်းထားတဲ့ သစ်ရွက်တချို့ကိုလည်း အမှတ်တမဲ့ ထည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​[ရိုစမာရီ] - အနံ့ပြင်းသည်၊ အရသာကို ပိုကောင်းစေပြီး အနံ့အသက်ဆိုးများကို ဖယ်ရှားပေးသည်။</p> <p>​[ချက်ပြုတ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း လင်းန်က မီးဖိုထဲက မီးတောက်တွေကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အတွေးနက်နေတယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ် ရှိနေတဲ့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ် သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ရန်နဲ့ အိပ်စက်ဖို့ ကိစ္စတွေကို ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။</p> <p>​ရေအတွက်ကတော့ အာကေးဒီးယားမြစ်ကြီး တစ်ခုလုံး ရှိနေတာမို့ ပူစရာကို မလိုတာပါ။</p> <p>​အခု သူ့ရဲ့ အဓိက စိုးရိမ်စရာက အစားအစာ တည်ငြိမ်မှု ရှိဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်က ပေါင်းပင်တွေ ထူထပ်နေပြီး ချုံပုတ်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့အတွက် တောယုန်တွေ၊ ရစ်ငှက်တွေနဲ့ ငုံးတွေ ရှင်သန်ပေါက်ဖွားဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p>​အထူးသဖြင့် ယုန်တွေ အရမ်းပေါတာ။</p> <p>​မကြာသေးခင်က ယုန်တစ်ကောင် အထိတ်တလန့်နဲ့ ဝင်တိုက်ပြီး သတိလစ်သွားတာကို ကြည့်ရင် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​သူ ရိုးရှင်းတဲ့ ယုန်ထောင်ချောက် တချို့ ဖန်တီးနိုင်တယ်။</p> <p>​အာကေးဒီးယားမြစ်ထဲမှာ ငါးတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ရေနက်လွန်းလို့ ကျောက်လှံလေး တစ်ချောင်းတည်းနဲ့တော့ ဖမ်းလို့ မရနိုင်ဘူး။</p> <p>​ငါးဖမ်းဖို့ ငါးဖမ်းမြုံး တစ်ခုတော့ သူ ရက်လုပ်နိုင်တယ်။</p> <p>​အဲဒါတွေအပြင် အမဲလိုက်တာလည်း ရှိသေးတယ်။</p> <p>​သတ္တဝါ အရင်းအမြစ်တွေ ပေါကြွယ်ဝတဲ့ သစ်တောကြီးက အိမ်နဲ့ မီတာ ရာဂဏန်းအကွာမှာ ရှိတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ အန္တရာယ်တွေလည်း ရှိနေတယ်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် မြေရိုင်းရှင်းတာပဲ။</p> <p>​လယ်ယာစိုက်ပျိုးတာက အစားအစာ ရဖို့ အတည်ငြိမ်ဆုံး အရင်းအမြစ်ဆိုတာ ယုံမှားသံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။</p> <p>​အခု မတ်လဆန်းပိုင်းဆိုတော့ နွေဦးထွန်ယက်ဖို့ အချိန်ကောင်းပဲ။</p> <p>​သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ အစားအစာကို ပိုမြန်မြန် ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ လိုအပ်နေတယ်...</p> <p>​ကုတင်နဲ့ ပရိဘောဂတွေ မရှိပေမဲ့ လင်းန်က နည်းနည်းလေးမှ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး။</p> <p>​အသက်ရှင်သန်ရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။</p> <p>​လင်းန်က မီးလှုံရင်း မြက်ပုံပေါ်မှာ လှဲလျောင်းကာ အိပ်မောကျသွားတယ်။</p> <p>​ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက ဒါဟာ လင်းန်အတွက် အပြည့်ဝဆုံး အိပ်စက်ခြင်းပါပဲ။</p> <p>​မီးငြိမ်းသွားမှာ ဒါမှမဟုတ် သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်မှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။</p> <p>​...</p> <p>​အရုဏ်တက်ချိန်မှာ။</p> <p>​ကျန်နေတဲ့ တောခွေးသား နှစ်တုံးကို စားပြီး မြေအိုးထဲက ဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ချက်ချင်း အန္တရာယ်ပေးနိုင်မယ့် အရာတွေ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာအောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းန်က ကျောက်လှံကို ကိုင်ကာ အိမ်အပြင် ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ယုန်ထောင်ချောက်တွေ လုပ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ ရှာရမယ်၊ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာအရင်းအမြစ်တွေ ရှိလဲဆိုတာကိုလည်း စူးစမ်းရမယ်။</p> <p>​တောင်ပေါ်နေရင် တောင်ကို မှီခို၊ ရေနားနေရင် ရေကို မှီခိုရမှာပေါ့။</p> <p>​လင်းန်က မြေရိုင်းပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း မြွေတွေ၊ အင်းဆက်တွေ လန့်ပြေးသွားအောင် ကျောက်လှံနဲ့ ပေါင်းပင်တွေကို ရိုက်ခတ်သွားတယ်။</p> <p>​ထူထပ်တဲ့ ပေါင်းပင်တွေနဲ့ ချုံပုတ်တွေက တောယုန်တွေ၊ တောကြက်တွေ အများကြီး နေထိုင်ရာ နေရာပဲ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန် ချဉ်းကပ်လာတာကို သိတာနဲ့ သူတို့က အသိုက်တွေထဲ ပြေးဝင်သွားကြတယ်။</p> <p>​ကြက်တချို့က လန့်ပြီး တွန်တောင် တွန်သေးတယ်။</p> <p>​လင်းန် သူတို့ကို ဖမ်းချင်ပေမဲ့ ပေါင်းပင်တွေက အရမ်းထူထပ်နေပြီး သင့်တော်တဲ့ အမဲလိုက် ကိရိယာတွေ မရှိဘဲ သူတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို လိုက်မီဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>​သားရဲထောင်ချောက်တွေ လုပ်ပြီးသွားရင်တော့ သူတို့ကို အကုန်ဖမ်းပစ်မယ်။</p> <p>​ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လင်းန်က သိပ်မဝေးတဲ့ သစ်တောဆီကို ဦးတည်လိုက်တယ်။</p> <p>​ယုန်ထောင်ချောက်တွေ လုပ်ဖို့ ဘောင်အတွက် သစ်ကိုင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝါးတွေ လိုအပ်ပြီး ကွက်ကျားရက်ဖို့ ကြိုးနဲ့ အစပျိုးယန္တရားအတွက် ကြိုးတစ်ချောင်း လိုအပ်တယ်။</p> <p>​သစ်တောထဲမှာ တောခွေးတွေ ခိုအောင်းနေတယ်ဆိုတာ လင်းန် သိပေမဲ့လည်း အန္တရာယ်ကိုတော့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်မှာ ဒီလို ပစ္စည်းတွေ မရှိဘူးလေ။</p> <p>​သစ်တောအစပ်ကို ရောက်တော့ လင်းန်က အတွင်းပိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​သစ်ကိုင်းတွေ ထူထပ်နေတဲ့ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် သစ်ပင်ကြီးတွေက နေရောင်ခြည်ကို ကာကွယ်ထားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ အဆုံးမရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ သစ်ရွက်ကြွေလွှာတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အဲဒီအောက်မှာတော့ အနက်ရောင် သစ်ဆွေးမြေတွေ ရှိတယ်။</p> <p>​သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းနဲ့ စမ်းကြည့်တော့ မြေကြီးက ဖွယ်နေပြီး အနည်းဆုံး စင်တီမီတာ သုံးဆယ်လောက် နက်တယ်။</p> <p>​သစ်တောတစ်ခုလုံးက သစ်ဆွေးမြေတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပဲ။</p> <p>​...</p> <p>​သစ်တောအစပ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားရင်း လင်းန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဝီရိယနဲ့ အကဲခတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​[လင်ဂွန်ဘယ်ရီသီးခြောက်] - အဆိပ်မရှိပါ၊ ဗီတာမင်ဓာတ် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပြီး ဆာလောင်မှုကို ပြေပျောက်စေနိုင်သည်။</p> <p>​သစ်ပင်ငယ်လေး တစ်ပင်ကနေ ဘယ်ရီသီး နှစ်လုံး ခူးလိုက်ပြီး လင်းန်က အခွံခွာကာ ပါးစပ်ထဲ ပစ်သွင်းလိုက်တယ်။</p> <p>​ချဉ်ဖြုန်းဖြုန်း အရသာလေးက သစ်သီးရနံ့ သင်းသင်းလေး ပါနေတယ်။</p> <p>​ဒါတွေက မနှစ်က ကျန်ခဲ့တာတွေ ဖြစ်လောက်ပေမဲ့ နည်းနည်းလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။</p> <p>​လင်းန်က လင်ဂွန်ဘယ်ရီသီး အနှစ်ကို မျိုချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အဝေးဆီကနေ တောခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ အူသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ရွှေ့သွားပြီး အသံထွက်လာရာကို ရှာဖို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ။</p> <p>​ဖုန်ပေနေတဲ့ မီးခိုးရောင် ပိတ်ကြမ်းဝတ်ရုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို တောခွေးတစ်ကောင်က လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေတယ်...</p> <p>​ဝတ်ရုံနဲ့ အမျိုးသမီးက လင်းန်ကို မြင်သွားပြီး "ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save