Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၉)</h2> <h2 style="text-align:center">အဆင့် ၃ မုဆိုး</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>လင်းန် မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပဲ ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ဆီကို အားတက်သရော ပြေးလာတယ်။</p> <p>ဒါက သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ လူသားတွေရဲ့ သဘာဝ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပဲ။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးနောက်က တောခွေးက ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာပြီး သူမရဲ့ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်တယ်။</p> <p>တောခွေးအတွက်တော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီးသား။</p> <p>ဒါပေမယ့် သူမရှေ့ကို တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ရောက်လာတာကိုတော့ လုံးဝ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။</p> <p>လင်းန် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးကို ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ ဘေးကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။</p> <p>တောခွေးရဲ့ သွေးငတ်နေတဲ့ ပါးစပ်ကြီးက တစ်ချက်တည်း ပိတ်သွားပြီး အမျိုးသမီးရဲ့ လည်ပင်းအနားကို လုနီးပါး ကိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။ သွားတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တိုက်မိသွားတဲ့ အသံက ကြိတ်သံကြမ်းကြမ်းတစ်ခုလို ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းန်က ညာဘက်လက်နဲ့ ကျောက်လှံကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေထဲမှာပဲ တောခွေးကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။</p> <p>ဘုတ်!</p> <p>ထက်မြက်တဲ့ ကျောက်လှံဓားသွားက ချက်ချင်းပဲ တောခွေးရဲ့ အမွှေးထူတွေကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး အဆုတ်နဲ့ နှလုံးကို တစ်ချက်တည်း ဖောက်ထွင်းသွားတယ်။</p> <p>အရင်က အမဲလိုက်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် လင်းန်က သားရဲတစ်ကောင်ကို ဘယ်လို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သတ်ဖြတ်ရမလဲဆိုတာ သိနေပြီးသား။</p> <p>လင်းန် လှံကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ဘေးရှောင်လိုက်တဲ့အခါ တောခွေးက မြေပြင်ပေါ်ကို ဘိုင်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။</p> <p>တစ်မီတာလောက် ရှည်တဲ့ လှံရိုးက မြေပြင်ထဲ စိုက်ဝင်နေပြီး ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားက တောခွေးရဲ့ ကျောပြင်ကနေ ဖောက်ထွက်နေတယ်။</p> <p>တောခွေးက ခဏလောက် တုန်လှုပ်လှုပ် လှုပ်ရှားနေပြီး မကြာခင်မှာပဲ အသက်ငွေ့ ကင်းသွားတယ်။ နီရဲတဲ့ သွေးတွေက မြေပြင်ပေါ်ကို စီးဆင်းလာတော့တယ်။</p> <p>အန္တရာယ် ကင်းသွားတာကို မြင်တော့ ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>“ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အနားကို ပြေးလာမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မကို ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်က… ရှင်က မုဆိုးတစ်ယောက်လား”</p> <p>လင်းန်က သစ်ရွက်ခြောက်အနည်းငယ် ကောက်ယူပြီး ကျောက်လှံပေါ်က သွေးတွေကို သုတ်ရှင်းလိုက်ရင်း ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>“ကျွန်တော်က မုဆိုး မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>လင်းန်က အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ စာသားတန်းတစ်ခု ပေါ်နေတယ်။</p> <p>[ကွီစီ ဟာပါ] — စိုက်ပျိုးခြင်း အဆင့် ၂၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း အဆင့် ၂၊ စုဆောင်းခြင်း အဆင့် ၂</p> <p>ကျွမ်းကျင်မှု သုံးခုစလုံးက အဆင့် ၂ တွေချည်းပဲ။</p> <p>“မုဆိုး မဟုတ်ဘူးလား…”</p> <p>ကွီစီရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ချက်ချင်းပဲ မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။</p> <p>သူမက နားမလည်နိုင်သလို မေးလိုက်တယ်။</p> <p>“ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောခွေးကို သတ်တဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ”</p> <p>လင်းန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>“ကံကောင်းသွားလို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”</p> <p>ကွီစီရဲ့ အသံထဲမှာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုတွေ ပြည့်နေတယ်။</p> <p>“သခင်၊ ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား။ ရက်ဒ်… ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုက တောခွေးတွေ ဝိုင်းထားတာ ခံနေရလို့ပါ။ သူ့ကို ကယ်ပေးနိုင်မလား”</p> <p>လင်းန် မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်သွားတယ်။ သစ်တောအစပ်မှာ ဒီလောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်နေတာတောင် တောခွေးတစ်ကောင်မှ မတွေ့ရတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။</p> <p>တောခွေးတွေ အားလုံးက သူတို့ဆီကို ဆွဲဆောင်သွားကြတာကိုး။</p> <p>လင်းန်က ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်တယ်။</p> <p>“မင်းတို့ကို ဘာလို့ တောခွေးအုပ်က လိုက်နေတာလဲ”</p> <p>ဒီမြေရိုင်းပြင်မှာ လူတွေကို တွေ့ရတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။</p> <p>ကွီစီက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသလိုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>“ကျွန်မတို့က ချီဟွာဟွာ ရွာက ရွာသားတွေပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ယုတ်မာတဲ့ ဓားပြဂိုဏ်းတစ်ခုက ရွာကို ဝင်တိုက်ပြီး မီးရှို့လုယက်ကြလို့ ကျွန်မတို့ ထွက်ပြေးလာရတာပါ”</p> <p>လင်းန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။</p> <p>“ဒီနားမှာ ရွာ မရှိပါဘူး”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ကွီစီက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>“ချီဟွာဟွာရွာက ဒီကနေ တော်တော်ဝေးပါတယ်။ လေးငါးရက်လောက် ခရီးနှင်ရပါမယ်”</p> <p>ကွီစီက ဆက်ရှင်းပြတယ်။</p> <p>“ဓားပြတွေကို ရှောင်ဖို့ ရက်ဒ်က သစ်တောထဲ ဝင်ဖို့ အကြံပြုခဲ့တာပါ။ အစကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီဘက်ကို ရောက်တော့ တောခွေးအုပ်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံလိုက်ရတယ်။ ရက်ဒ်က အမဲလိုက် ကျွမ်းကျင်ပေမယ့်လည်း…”</p> <p>“နေဦး”</p> <p>လင်းန်က ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ မင်းပြောပုံအရ မင်းတို့က ရိုးရိုး ရွာသားနှစ်ယောက်တည်းလေ။ ဘာလို့ ဓားပြတွေက မင်းတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေရတာလဲ”</p> <p>ရွာသားတွေကို ဓားပြတွေ လိုက်ဖမ်းတယ်ဆိုတာက သူတို့ အရမ်းဆင်းရဲနေကြတာ မဟုတ်ရင် အလွန်လောဘကြီးပြီး လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသားတွေကို ဖမ်းဆီးကာ ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>ဒါပေမယ့် တရားဥပဒေ စိုးမိုးတဲ့ ကာရက်ဒီ အင်ပါယာမှာ ဒီလိုမျိုး လင်းန် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။</p> <p>ဖမ်းမိတာနဲ့ ကြိုးစင်တက်ရမယ့် ပြစ်ဒဏ်ပဲ။</p> <p>ကျွန်ကုန်သွယ်မှုကို လုပ်နေတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့။</p> <p>ကွီစီရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ တုံ့ဆိုင်းသလို ဖြစ်သွားပြီး စကားတွေ ထစ်သွားတယ်။</p> <p>“ကျွန်မလည်း… မသိပါဘူး…”</p> <p>လင်းန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော့် စွမ်းရည်က အကန့်အသတ်ရှိလို့ မင်းကို ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>အဲဒီလို ပြောပြီး လင်းန်က ရှေ့ကို လှမ်းကာ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။</p> <p>သူ့ရှေ့က ကွီစီဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးမှာ စုဆောင်းခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုတွေ အားလုံး အဆင့် ၂ တွေ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>သူမကို ရွာသားတစ်ယောက်အဖြစ် ရခဲ့ရင် အလွန် အသုံးဝင်မယ်။</p> <p>ပေါင်းပင်တွေ ရှင်းဖို့၊ စိုက်ပျိုးဖို့နဲ့ ချက်ပြုတ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မှာပဲ။</p> <p>ဒါပေမယ့် လင်းန်က ဒီကိစ္စအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြဿနာထဲ မဆွဲသွင်းချင်ဘူး။</p> <p>ခြေနှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်ပြီးတဲ့အခါ ကွီစီက အမီလိုက်လာပြီး ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားမိပါတယ်”</p> <p>“ရက်ဒ်က ဓားပြသုံးယောက်ကို မြားနဲ့ ပစ်သတ်လိုက်လို့ ဓားပြခေါင်းဆောင် ဒေါသထွက်သွားတာပါ။ သူတို့က လက်စားချေဖို့ ကျွန်မတို့ကို လိုက်ဖမ်းကြတာပါ”</p> <p>“ရက်ဒ်က ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာရပြီး သွေးအများကြီး ဆုံးရှုံးသွားလို့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ ကျွန်မကို အရင်ထွက်ပြေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုပါ… သူ့ကို ကယ်ဖို့ ကျွန်မ နည်းလမ်း ရှာရပါမယ်”</p> <p>ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားတယ်။</p> <p>မြားနဲ့တင် ဓားပြသုံးယောက်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်ကာ ဓားပြတွေကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်တယ်။</p> <p>ဒါ ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ။</p> <p>ဒါက ဂိမ်းကမ္ဘာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>တစ်ယောက်တည်းနဲ့ စစ်တပ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးတွေ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဒါက တကယ့် အင်ပါယာကမ္ဘာ။</p> <p>လင်းန်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။</p> <p>“မင်းအစ်ကိုကို တောခွေး ဘယ်နှစ်ကောင် စောင့်နေတာလဲ။ သူ ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ကွီစီက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>“တောခွေး ငါးကောင်ပါ။ ဒီကနေ သိပ်မဝေးပါဘူး… ဒီကုန်းစောင်းရဲ့ အနောက်ဘက်မှာပါ”</p> <p>လင်းန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>“မင်းအစ်ကိုကို ငါ ကယ်ပေးနိုင်ရင် ငါ့အတွက် ဘာရမလဲ”</p> <p>ကွီစီ ခဏတာ ကြက်သေသေသွားပေမယ့် ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်။</p> <p>သူမရှေ့က လူငယ်က အကျိုးအမြတ် လိုချင်နေတာပဲ။</p> <p>ဒါက အလွန် လက်တွေ့ကျတဲ့ ကိစ္စ။</p> <p>လောကမှာ အလကားရတဲ့ အရာဆိုတာ မရှိဘူး။</p> <p>အထူးသဖြင့် အသက်အန္တရာယ် စွန့်ရမယ့် အကူအညီဆိုရင် ပိုပြီးတော့ပဲ။</p> <p>လင်းန်က ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>“နွေဦး ထွန်ယက်ချိန် နီးလာပြီ။ မြေယာတွေ ထွန်ယက်ဖို့နဲ့ မျိုးစေ့ချဖို့ ပြင်ဆင်ရာမှာ ကူညီပေးမယ့်သူ လိုတယ်”</p> <p>ကွီစီက လုံးဝ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>“သေချာတာပေါ့ သခင်… မဟုတ်ဘူး… အရှင်သခင်”</p> <p>သူမရဲ့ အသံထဲမှာ ဝမ်းသာမှု အနည်းငယ်တောင် ပါနေတယ်။</p> <p>ကွီစီ မမျှော်လင့်ထားတာက သူမရှေ့က လူငယ်မှာ ကိုယ်ပိုင် မြေယာ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ။</p> <p>သူမနဲ့ ရက်ဒ်က မူလကတည်းက လယ်ယာလုပ်ကိုင်ပြီး အသက်မွေးကြတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ ရွာသားတွေ။</p> <p>လယ်မြေအနည်းငယ် စိုက်ပျိုးပြီး တစ်ခါတလေ ရက်ဒ်က မြို့စားကြီးရဲ့ သစ်တောထဲမှာ အမဲလိုက်ကာ အသက်မွေးကြတယ်။</p> <p>“အရှင်သခင်” ဆိုတဲ့ အခေါ်ကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းန် မထင်မှတ်ဘဲ ကျေနပ်သွားတယ်။</p> <p>ဒါက အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုက ပေးတဲ့ ခံစားချက်လား။</p> <p>အဆင့် ၂ ကျွမ်းကျင်မှု သုံးခုရှိတဲ့ ကွီစီနဲ့ မြားနဲ့ ဓားပြသုံးယောက်ကို သတ်နိုင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်ကိုသာ ကယ်နိုင်ရင် လင်းန်မှာ သူတို့ကို သိမ်းသွင်းထားဖို့ နည်းလမ်း ရှိတယ်။</p> <p>ကွီစီ လမ်းပြမှုနဲ့ လင်းန်က ရက်ဒ် ပိတ်မိနေတဲ့ နေရာကို တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားတယ်။</p> <p>ကုန်းစောင်းကို ကွေ့ပတ်ပြီး သွားလိုက်တယ်။</p> <p>လင်းန်နဲ့ ကွီစီက တောခွေးအုပ်ရဲ့ အနောက်ဘက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေကြတယ်။</p> <p>ရှေ့ မီတာအနည်းငယ်အကွာမှာ ခပ်နိမ့်နိမ့် သစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ အကိုင်းခွကြားမှာ အရပ်ရှည်ပြီး တုတ်ခိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ညပ်နေတယ်။</p> <p>[ရက်ဒ် ဟာပါ]  အမဲလိုက်ခြင်း အဆင့် ၃၊ စိုက်ပျိုးခြင်း အဆင့် ၂၊ ဆောက်လုပ်ခြင်း အဆင့် ၂</p> <p>တကယ်ပဲ။</p> <p>အဆင့် ၃ အမဲလိုက်ခြင်း။</p> <p>ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုး တစ်ယောက်ပဲ။</p> <p>အရေးအကြီးဆုံးက ရက်ဒ်က အရမ်း ငယ်ရွယ်နေသေးပုံရပြီး အများဆုံးရှိလှ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ပဲ ဖြစ်မယ်။</p> <p>အနာဂတ် အလွန်ကြီးမားတယ်။</p> <p>ရက်ဒ်ရဲ့ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကနေ ထွက်နေတဲ့ သွေးအနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလာခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ရက်ဒ်ရော ကွီစီပါ တောခွေးတွေ ရောက်လာတာကို မသတိထားမိခဲ့ကြဘူး။</p> <p>လင်းန်က ကွီစီကို လက်ဟန်ပြပြီး နောက်ကလိုက်လာဖို့ ပြောကာ အဝေးကို ခေါ်သွားတယ်။</p> <p>ကွီစီက တုံ့ဆိုင်းနေတယ်။</p> <p>“အရှင်သခင်၊ ရှင် ယုံကြည်မှု မရှိရင်လည်း ဒုက္ခခံမနေပါနဲ့တော့… ကျွန်မ တခြားနည်းလမ်း စဉ်းစားပါ့မယ်”</p> <p>အမဲမလိုက်ဖူးတဲ့ ကွီစီတောင်မှ ရက်ဒ် ရောက်နေတဲ့ အန္တရာယ်ကို နားလည်တယ်။</p> <p>အဝေးပစ် လက်နက်မရှိဘဲနဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်တောင် တောခွေးငါးကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မရင်ဆိုင်ရဲဘူး။</p> <p>ကွီစီက သူမတောင်းဆိုမှုကြောင့် သူမရှေ့က လူငယ် အသက်ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မလိုချင်ဘူး။</p> <p>ရွှံ့တွေ ပေကျံနေတဲ့ ကွီစီရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လင်းန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>“ငါ့မှာ နည်းလမ်း မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ”</p> <p>ကွီစီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။</p> <p>“ဒါဆို ဘာလို့ အရှင်သခင်က ကျွန်မကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်လာတာလဲ”</p> <p>လင်းန်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>“ဗျူဟာချဖို့ အရင် နေရာကို လေ့လာရမယ်လေ”</p> <p>အစက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ကွီစီရဲ့ မျက်လုံးတွေ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာတယ်။</p> <p>“အရှင်သခင်… ဒါဆို နည်းလမ်း ရှိတယ်ပေါ့”</p> <p>ရက်ဒ်ကို ကယ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်ပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save