Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဖြေရှာမရသော သတ်ဖြတ်မှု၊ မိစ္ဆာ၊ ရုပ်ခန္ဓာဖြင့် အကုန်ချေမှုန်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသောအသံဖြင့် ခေါင်းလောင်းသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>​တင်... တင်... တင်...</p> <p>​ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ခေါင်းလောင်းသံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငြိုးအတေးများမှာ ဒြပ်သားတစ်ခုအလား ထင်ရှားနေတော့သည်။</p> <p>​"ဒီနေရာမှာ ခေါင်းလောင်းမှ မရှိတာ၊ ဘယ်က ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်လာတာလဲ"</p> <p>  လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ထိုစကားကို ကြားသော် မှင်တက်သွားမိသည်။</p> <p>သူသည် ထိုပြဿနာကို တစ်ခါမျှ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့မိပါ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့သော အလွန်အန္တရာယ်များသည့် နေရာမျိုးတွင် ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ်မှန်သမျှ ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"အဲဒီခေါင်းလောင်းက သူ့ရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတာ"</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး ထိုချောမောလှသော စာပေပညာရှင်ဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။</p> <p> သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။</p> <p> သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသော်လည်း သာမန်ထက်ထူးခြားသော အရာများကိုမူ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ မျက်နှာပျက်သွားကာ</p> <p>"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ခေါင်းလောင်းက သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတယ် ဟုတ်လား "</p> <p>​ထိုချောမောသော စာပေပညာရှင်ကမူ တခိခိ ရယ်မောလိုက်ရင်း</p> <p> "ဟိတ် တာအိုဆရာအိုလေ မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ "</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် အရှေ့ခန်းမမှာ အမှောင်ထုအတွင်းသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားပြီး၊ ထိုအမှောင်ထုမှာ နောက်ဖေးခန်းမဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ဝါးမြိုလာတော့သည်။</p> <p>ထွားကြိုင်းကြီးမားသော အရိပ်ကြီးမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာသည်။</p> <p>​ထိုနေရာမှာ သာမန်နေရာမဟုတ်ဘဲ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန့်ညားလှသည့် ထိုနယ်မြေအတွင်း၌ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ သရဲခြောက်ပြီဆိုပါက ၎င်းမှာ သာမန် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖြစ်ရပ်မျိုး မဟုတ်တော့ပါ။</p> <p>​ထို့ကြောင့်ပင် လူသားတို့၏ ယန်ဓာတ်ကို ဖိနှိပ်ထားသည့် သာမန်နည်းလမ်းများမှာ ကြာရှည် အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>​တင်... တင်... တင်...</p> <p>​ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ လူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်နေပြီး ထိုအသံမှာ ဘယ်အရပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုပင် ခွဲခြားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေသည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို အဆက်မပြတ် ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာကာ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ သံအပ်များဖြင့် ထိုးစိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထိုစာပေပညာရှင်၏ ထူးခြားမှုကို မည်သို့ ခွဲခြားသိမြင်သွားသနည်းဆိုသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပါ။</p> <p>​ထို့အပြင် ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ မြေအိုးထဲမှ ထွက်လာသော ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာနှင့်ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် ယခုအခါ အခန်းအတွင်း၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ လေးခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီခွေးသားတွေက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို လွှတ်လိုက်ကြတာလဲ "</p> <p>ကျန်းဝေသည် အစောပိုင်းက ထိုလူများကို ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားမိသည်။</p> <p>​ထိုတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အရာအချို့ ဖုံးကွယ်နေသည်မှာ သိသာလှပြီး၊ ထိုမြေအိုးမှာလည်း မိစ္ဆာများကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် အရာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p>ထိုသို့ကြည့်လျှင် သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ် လမ်းမှားတာအိုကိုယ်တော် မှာလည်း အရှေ့ခန်းမ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် မိစ္ဆာ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးကာ အသစ်ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပုံရသည်။</p> <p>​"တောက် လုပ်ပြီကွာ "</p> <p>တင်းကျပ်လှသော လေထုကြောင့် ကျန်းဝေ၏ အာရုံကြောများမှာ အစွမ်းကုန် တင်းခံထားရပြီးနောက် ထိုဖိအားကို ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ပါ။</p> <p>​"ကောင်းကင်နဲ့မြေပြင် အဆုံးအစမဲ့ခြင်း၊ လောက၏ တရားမျှတသော အစီရင်၊ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းစေ "</p> <p>​ကျန်းဝေက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထိုက်ကျိပုံရိပ်မှာ ခရမ်းရောင်၊ အဖြူရောင်၊ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် ရှိသော မှော်ဓား လေးလက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ထိုထွားကြိုင်းသော အရိပ်ကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​၎င်းမှာ တာအိုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးထံမှ သူ ရရှိထားသော ရတနာဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်သော အစွမ်းများနှင့် ကြီးမားသော စွမ်းပကား ရှိသည်။</p> <p>​ဒေါင်</p> <p>​လောကအတွင်း၌ ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး တစ်ချက် မြည်ဟီးသွားသည်။</p> <p> ထိုထွားကြိုင်းသော အရိပ်ကြီးမှာ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့နေပြီး၊ ထိုမှော်ဓား လေးလက်ကို အတင်းအကျပ် တောင့်ခံထားနိုင်လေသည်။</p> <p>​"အစီရင်ကို ဖြိုခွဲစမ်း "</p> <p>ကျန်းဝေက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ကွက် များ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ မှော်ဓား လေးလက်မှာ တစ်လက်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး ရှေးဟောင်းလက်ရာနှင့် လေးလံလှသော ဓားကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အနက်ရောင်အရိပ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ထိုအချိန်မှာပင် ထူးဆန်းသော အပြုံးရှိသည့် ရင့်ကျက်လှပသော မိန်းမလှမှာ ကျန်းဝေ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာတော့သည် ကျန်းဝေသည် နောက်ကျောဘက်မှ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏လည်ပင်းတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာကာ ကျောရိုးတစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားသည်။</p> <p>​သူသည် ယခုအချိန်တွင် ထိုမှော်ဓားကိုသာ အာရုံစိုက် ထိန်းချုပ်နေရသဖြင့် အလျင်စလိုပင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ရန် လက်ကွက်တစ်ခုကိုသာ ဖော်ဆောင်နိုင်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုမိန်းမလှ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်တိုမှာ သူ့ မန္တန်စွမ်းအားများကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ဖောက်ထွက်သွားကာ ကျန်းဝေ၏ အကာအကွယ်ဒိုင်းကို ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p>​သူမသည် မိစ္ဆာ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲရှိ ပါးလွှာလှသော ဓားမြှောင်မှာလည်း အကာအကွယ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းရည် ပါရှိလာပုံရသည်။</p> <p>​"ပြီးပြီ "</p> <p>ထိုတာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများမှာ ထိုမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းဝေ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကိုသာ ရင်ဆိုင်ရသေးသော်လည်း သူ့မှာ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ဘေးမှ လီယန်ချူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်</p> <p>သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ မြေကမ္ဘာပင် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအားများမှာ သူ၏လက်သီးမှ ထွက်ပေါ်လာကာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>​ဘုန်း</p> <p>​ထိုရင့်ကျက်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမလှမှာ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးအရှိန်အဝါကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားကာ ဝိညာဉ်အဖြစ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"..." ကျန်းဝေ တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမှာ ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော စာပေပညာရှင်ကိုလည်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိသည့်အလား ဘေးသို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ အာရုံပျံ့လွင့်သွားသဖြင့် သူ၏လက်ထဲမှ မှော်ဓားမှာ "ဘုန်း" ကနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ထိုထွားကြိုင်းသော အရိပ်ကြီး၏ လက်ထဲတွင် သံချေးတက်နေသော ထင်းခုတ်ဓား တစ်လက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းကို သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းကာ ကျန်းဝေကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ထိုဓားချက်မှာ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။</p> <p>​"မိစ္ဆာတွေ ငါ မင်းတို့နဲ့ အချိန်ဖြုန်းမနေနိုင်ဘူး "</p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ထိုအရာများမှာ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများနှင့် အမျိုးအစားတူ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> သူတို့၏ အငွေ့အသက်မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ တစ်နေရာတည်းမှ လာသည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>​သူသည် နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ ထိုအရိပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုတစ်လှမ်းကြောင့်ပင်</p> <p>နောက်ဖေးခန်းမဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာသော အမှောင်ထုမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p>​မည်သို့မျှ အဖြေရှာမရသော ထိုသတ်ဖြတ်တတ်သည့် မိစ္ဆာများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမဆို နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့အားငယ်မှုကို ခံစားရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူကမူ ကျန်းဝေ၏ အမြင်ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထက်မြက်ကာ တည်ကြည်ခက်ထန်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အားအင်များကို ပြသနေသည်။</p> <p> သူသည် ထိုအရိပ်ကြီး၏ ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဘုန်း" ကနဲ ကြီးမားသော အသံနှင့်အတူ ထိုအရိပ်ကြီးရဲ့ ဦးခေါင်းမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည် သို့သော် ထိုအရိပ်ကြီးမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ သံချေးတက်နေသော ထင်းခုတ်ဓားကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ကာ လီယန်ချူကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ရွှေရောင် အကာအကွယ် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလွန်ခိုင်ခံ့လှသည်။</p> <p>​ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်</p> <p>၎င်းမှာ သူကျွမ်းကျင်သော သိုင်းကျမ်း သုံးစောင်အနက် တစ်စောင်ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ် ပေးထားနိုင်ကာ ဓားလှံလက်နက်များ မဖောက်နိုင်သလို မန္တန်များဖြင့်လည်း ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါ။</p> <p>​ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ခြွင်းချက်မရှိဘဲ ထိုအရိပ်ကြီး၏ ထင်းခုတ်ဓားမှာ သူ၏ အကာအကွယ်ကို ဆယ့်သုံးလေးလွှာခန့်သာ ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး လုံးဝ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။</p> <p>လီယန်ချူသည် ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုသတ်ဖြတ်တတ်သော ဝိညာဉ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ထျန်းကန်းလက်ဝါး</p> <p>လက်သီးချက်မှာ လှံတစ်စင်းအလား</p> <p>​ထိုလက်သီး၏ အရှိန်အဝါမှာ သောင်းချီသော အလေးချိန်ထက်ပင် သာလွန်လှသည် ဦးခေါင်းမရှိသော ထိုအရိပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားကာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ထိုအရိပ်ကြီးကို ပေါက်ကွဲသွားအောင်ပင် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ ပထမဆုံး ထိတွေ့လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ထိုအရိပ်ကြီးမှာ အစောပိုင်းက လူငယ် လမ်းမှားတာအိုကိုယ်တော်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် တစ်စုံတစ်ခု၏ ပူးကပ်ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် အပုပ်အစက်  များ ပေါ်နေကာ အသားအရေမှာလည်း မှိန်ဖျော့နေပြီး သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​ဦးခေါင်းမရှိသော အရိပ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ အမှောင်ထုမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဖြည်းညင်းစွာပင် နောက်ဖေးခန်းမဆီသို့ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> အရာအားလုံးကို ထိုထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့မည့်အလားပင်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် ထိုစာပေပညာရှင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>"မြေးနိုး မင်းပဲ တကယ်ကို ကြံစည်နေတာပဲ"</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ နောက်ခံသမိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း ဆဲဆိုအပြစ်တင်တတ်သော သူရဲ့ပါးစပ်မှာမူ နတ်ဆရာကြီး နှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။</p> <p>ထိုစာပေပညာရှင်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p>"မင်းရဲ့ ဒီလို ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့  အငှားလင် မလုပ်ဘဲ ဒီလိုတွေ လျှောက်လုပ်နေတာ တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ တကယ်ကို အလဟဿပဲ "</p> <p>​"မင်း သေလိုက်စမ်း "</p> <p>​စာပေပညာရှင်ရဲ့ အသံမှာ စူးရှသွားပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အပုပ်အစက်များ စတင်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားတော့သည် သူ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာမှာလည်း စတင်ပုပ်ပွလာပြီး အလွန်ညစ်ပတ်နောက်ကျိလှသော အရည်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျလာတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save