Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူသား သားရဲ ရုပ်သေးနတ်သမီးရုပ်တု၊ နေမင်းတမျှ တောက်လောင်သောမီး၊တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက မထီမဲ့မြင်ပြုသောအပြုံးဖြင့် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>"ချောင်ချောင်တာအိုဆရာ... မြန်မြန်၊ သူ့ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်တော့ဗျာ"</p> <p>​လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p>"မင်းဆီက လမ်းညွှန်ချက် တွေကလည်း သိပ်အလုပ်မဖြစ်ပါလား။ ခေတ်ကုန်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို တမင်သက်သက် လိမ်တာလား "</p> <p>​ကျန်းဝေက ပျာပျာသလဲ ပြန်လည်ရှင်းပြတော့သည်။</p> <p>"ချောင်ချောင်တာအိုဆရာ... အဲဒီလိုပြောရင်တော့ ကျနော် ကို စွပ်စွဲရာကျပါပြီဗျာ  ကျနော် က ခင်ဗျားရဲ့ ခြေထောက်ကို အပိုင်ဖက်ထားချင်တဲ့သူပါ၊ ဘာလို့ လမ်းညွှန်ချက်အမှားတွေ ပေးရမှာလဲ တကယ်တော့ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေလို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာရတာပါ"</p> <p>​လီယန်ချူက ခပ်ပြုံးပြုံးသာ လုပ်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ချေ။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ချောမောသော စာပေပညာရှင်မှာ ဆက်လက်တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ လက်ကို ဗိုက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် နှိုက်ထည့်လိုက်ကာ လူတစ်ရပ်နီးပါး မြင့်သော ရှေးဟောင်း ကြေးညိုရောင် ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ထိုခေါင်းလောင်းမှာ မူလက တာအိုဂိုဏ်း၏ မှော်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ မှိန်ဖျော့ပုပ်စပ်နေသော သွေးကွက်များ စွန်းထင်နေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ခေါင်းလောင်းတစ်ခုလုံးမှ မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ သာမန် ရန်လိုသော ဝိညာဉ်များ၏ ယင်ဓာတ် ထက်ပင် ပိုမို အေးစိမ့်လှသည်။</p> <p>​"ဒါက တစ်စုံတစ်ခုရဲ့ ညစ်ညမ်းစေမှုကို ခံထားရတဲ့ တာအိုမှော်လက်နက်ပဲ"</p> <p>  လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>​အတိတ်ကာလက ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် မိစ္ဆာများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရသည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများနှင့်မူ အမျိုးအစားတူချင်မှ တူပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ချွင်</p> <p>​လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဓားအလင်းတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းသွားပြီးနောက် ထိုစာပေပညာရှင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုကြေးညိုရောင် ခေါင်းလောင်းကြီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လိမ့်ကျမသွားဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် ရပ်တန့်နေခြင်းပင်။</p> <p>​တင်... တင်... တင်...</p> <p>​ထူးဆန်းပြီး အက်ရှလှသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ လူကို စိတ်တိုဒေါသထွက်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>​ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းဝေသည် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ နီမြန်းလာတော့သည်။</p> <p>​"သတ်ကြစမ်း... သတ်ကြစမ်း... မင်းတို့အားလုံး သေကုန်ရင် ဒီရတနာတွေ အားလုံးက ငါ့ဟာတွေ ဖြစ်မှာ"</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ထိတ်လန့်မနေသည့်အပြင် သူတစ်ပါး ဘေးဒုက္ခရောက်သည်ကိုပင် ခပ်သိသိသာသာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ခေါင်းလောင်းသံရဲ့ ညစ်ညမ်းစေမှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>​ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ၊ မကြာမီမှာပင် ကျန်းဝေမှာ ဒူးထောက် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူကမူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒီတာအိုကျောင်းမှာ အမှန်တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်နေသနည်း။</p> <p>​သူသည် ကျန်းဝေ၏ မိန်းမောတွေဝေနေသော အကြည့်များကြားမှ ထိုကြေးညိုရောင် ခေါင်းလောင်းကြီး၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်ပြီး ဓားဖြင့် အားကုန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်</p> <p>​အခြားသူများမှာ ထိုခေါင်းလောင်းကို ရှောင်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း၊ လီယန်ချူ၌မူ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော နည်းလမ်း ရှိနေသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ ဇွတ်အတင်း ဝင်တိုက်ခြင်း ပင်</p> <p>​ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ကြည်လင်သော အသံထွက်ပေါ်မလာပါ။</p> <p> ထိုကြေးညိုရောင် ခေါင်းလောင်းကြီးမှာ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး ဖြတ်ထားသော မျက်နှာပြင်မှာလည်း ချောမွတ်ညီညာနေသည်။</p> <p>၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ကျဆင်းသွားပြီး သာမန် ကြေးညိုရောင် ခေါင်းလောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>​တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ လူသတ်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် လက်နက်နှစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်  ၎င်းတို့မှာ နဂါးဦးခေါင်းနှင့် ငှက်နတ်ဘုရားပုံတူ ပန်းချီကား နှင့် ကြေးညိုရောင် ခေါင်းလောင်းသံတို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုသတ်ဖြတ်တတ်သည့် လက်နက်ကြီး နှစ်ခုလုံးမှာ လီယန်ချူ၏လက်ထဲတွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။</p> <p>​သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ ထိုစာပေပညာရှင်၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပြင်ဆင်ထားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ မင်းကို တိုက်ရိုက် ခုတ်သတ်လိုက်ရမလား"</p> <p>လီယန်ချူက  ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>​မင်းကတော့ တကယ့် အဆိပ်ပဲကွာ</p> <p>စာပေပညာရှင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပမာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ငါ..."</p> <p>​သူ၏ စကားတစ်ဝက်မှာပင် အေးစိမ့်လှသော ဓားအလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ အလွန်ချောမောလှသော ထိုစာပေပညာရှင်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် အသတ်ခံလိုက်ရတော့သည်  ဦးခေါင်းမှာ အမြင့်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများမှာလည်း ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ မီးလျှံတစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် တောက်လောင်သွားတော့သည်။</p> <p> ထို့နောက် သူသည် ထိုနတ်သမီးရုပ်တု၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အစပိုင်းက ဘာကြောင့် မလှုပ်ရှားခဲ့သနည်းဆိုသော် ထိုကျင့်ကြံသူများကို ရတနာလုခိုင်းခြင်းဖြင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> လူများလေလေ ရေနောက်မှာ ငါးဖမ်းရ လွယ်ကူလေလေ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​နတ်သမီးရုပ်တုမှာ ယခုအချိန်တွင် ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ သာမန်ကျောက်ရုပ်တစ်ခုအလား ရှိနေသည်။</p> <p>သို့သော် ဓားအလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားသည့်အခါ ကျောက်ရုပ်မှာ ထက်ပိုင်းပြတ်ကာ ဘေးတစ်ဖက်စီသို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ရုပ်တုအတွင်း၌ မြေသား သို့မဟုတ် ကျောက်ခဲများ ရှိမနေဘဲ ဖြူဖွေးနေသော အသားစိုင်များသာ ရှိနေလေသည်  ကလီစာများ မရှိ၊ အရိုးများ မရှိ၊ အသားစိုင်သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုအသားစိုင်မှာ အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>​"အမေရေးးးးဒါ ဘာမိစ္ဆာကြီးလဲကွာ"</p> <p>ကျန်းဝေက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မသိစိတ်အရ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​သူသည် လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>မူလက သူသည် မိမိ၏ အရင်က အတွေ့အကြုံများကို အသုံးပြုကာ ထိုချောင်ချောင်တာအိုဆရာနှင့် ပူးပေါင်းပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေကို စူးစမ်းရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> သို့သော် ယခုအခါ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သူ မခန့်မှန်းနိုင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကိစ္စများစွာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့ မှတ်တမ်းများမှာလည်း အရေးပါမှု အလွန်နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ထိုချောင်ချောင်တာအိုဆရာကမူ...</p> <p>သူသည် ဤမျှအထိ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းဝေ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပါ အဖြေရှာမရသော ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် မိစ္ဆာများမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် လက်သီးတစ်ချက်၊ ဓားတစ်ချက်သာ ခံနိုင်ကြသည်။</p> <p>တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်သမားကြီး ပင်။</p> <p>​ထိုအသားစိုင်ကြီးမှာ အချင်းချင်း ပြန်လည် ပေါင်းစည်းရန် ဆက်တိုက် တွန့်လိမ်နေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ကျန့်ကျောင်းဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခြင်း ခံထားရသော အရာတစ်ခုမှာ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပါ။</p> <p>လှပဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာမှန်သမျှကို ထိုဓားက နှိမ်နင်းပြီးသားပင်</p> <p>​"တာအိုဆရာ... အဲဒီ တော်ဖူ က ဒီတာအိုကျောင်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်လား "</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ယခုအခါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူဆိုသော ထိုခြေထောက်ကြီးကိုသာ အပိုင်ဖက်ထားချင်တော့သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်၏ ဘေးတွင် ရှိနေပါက နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ မည်မျှပင် အန္တရာယ်ရှိပါစေ သူသည် အဆုံးအထိ အသက်ရှင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"ငါ့မှာ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်၊ စမ်းကြည့်လို့ရတယ်"</p> <p> လီယန်ချူက ဆိုသည်။</p> <p>​ယခုအခါတွင်မူ တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကာ ထူးဆန်းသောအမှောင်ထုမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ထိုအမှောင်ထုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ မိစ္ဆာများဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုမိစ္ဆာအားလုံးကို လီယန်ချူက အပြတ်ရှင်းလိုက်ပြီ မဟုတ်ပါလား</p> <p>​အကယ်၍ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မည်သူမဆို လီယန်ချူထက် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် သို့မဟုတ် ပိုမိုလွယ်ကူအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>အဓိကမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားပင် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းရည်မှန်သမျှကို နှိမ်နင်းထားနိုင်သည်။</p> <p>ထူးဆန်းသော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းများမှာလည်း လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်တော့ပါ။</p> <p> (ထောင်ယွမ်ရှန်းထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က တွေ့ခဲ့သော မျက်နှာမပါသည့် အမျိုးသမီးကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှလွဲ၍ ဖြစ်သည်။)</p> <p>​သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ချက် ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>အလောင်းများကို ရှာဖွေတတ်သည့် သူရဲ့ ကောင်းမွန်သော အကျင့်မှာ ယခုထိ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>ရှာတွေ့သမျှမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ပါသော မှော်လက်နက်အချို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းလက်ရာပါသော မြေပုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားတော့သည်။</p> <p> ဤကဲ့သို့သော မြေပုံမျိုး သူ၌ တစ်ချပ် ရှိနေခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ အရင်က ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း ၏ ကောင်းကင်ဘုရင် သုံးပါးကို သတ်ဖြတ်စဉ်က ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဒီမြေပုံက နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်နေရာကို လမ်းညွှန်မလဲဆိုတာ မသိဘူး ဟု လီယန်ချူ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။</p> <p>​မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ပါသော မှော်လက်နက်များကိုမူ သူသည် အစဉ်အမြဲ မနှစ်မြို့ပါ။</p> <p>ဤအရာများမှာ သန်လျက်သွား နှစ်ဖက်ကဲ့သို့ပင် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း၊ အသုံးပြုသည့်အခါတွင် ပါဝင်သော နာကြည်းနေသည့် ဝိညာဉ်များ၊ အငြိုးအတေးများနှင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများက အသုံးပြုသူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုမှော်လက်နက်များကို ငျန့်ကျောင်းဓားဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေမှာ အနည်းငယ် နှမြောသွားမိသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အစောပိုင်းကပင် သူသည် ယန်ယွမ်သီး  တစ်လုံးသာ လိုအပ်ကြောင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စဉ်အတွင်း ရရှိသမျှ အရာအားလုံးကို လီယန်ချူက ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးသား မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ထို့အပြင် ယခုကြည့်ရသည်မှာ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အဖော်အဖြစ်ပင် လိုအပ်ပုံမရပါ။</p> <p>တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းသွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>လီယန်ချူ ပြောခဲ့သော နည်းလမ်းမှာ ဘာဖြစ်မည်ကို သူ အလွန်ပင် သိချင်နေမိသည်။</p> <p>​"ငါ့ဘေးမှာ ရပ်နေ၊ လျှောက်မသွားနဲ့"</p> <p> လီယန်ချူက ဆိုသည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူသည် အရာဝတ္ထုများကို ထိန်းချုပ်သည့် အတတ် ကို အသုံးပြုကာ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်၊ နဂါးငါးပါးစက်ဝိုင်း နှင့် မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး ဟူသော မှော်လက်နက် သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါတွေက မီးနတ်ဘုရားရဲ့ လက်နက်တွေ မဟုတ်လား "</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက အမှန်တကယ်ပင် ဘယ်သူနည်း ဘာကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော မှော်လက်နက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုးမှာ မီးတာအိုဂိုဏ်း မှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်လား။</p> <p>နဂါးငါးပါးစက်ဝိုင်း မှာလည်း သူ မမှားဘူးဆိုလျှင် မော်ရှန်းတောင်မှ တန်းရန်ကျီ ဆိုသော ရက်စက်လှသော လူသတ်သမားရဲ့ လက်နက် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ယခုမူ ထိုအရာအားလုံးမှာ သူ့ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်လား</p> <p>​ကျန်းဝေ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လီယန်ချူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ မီးမှော်လက်နက်များကို စတင် အသုံးပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးရှိ နတ်ဘုရားမီးလျှံများမှာ တာအိုကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်မှာ ထိတွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>​နေမင်းတမျှ တောက်လောင်သောမီး</p> <p>​မီးနဂါးများနှင့် မီးကျီးကန်းများမှာ တာအိုကျောင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုကျောင်းမှာ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ အကြွင်းအကျန်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ မိစ္ဆာများ၏ ကြီးစိုးရာနေရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။</p> <p>နတ်ဘုရားများ၏ ပုံတူများပင် မရှိတော့ဘဲ မိစ္ဆာများသာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အမြင်မှာမူ ထိုနေရာကို မီးဖြင့်သာ တစ်ချက်တည်း တိုက်ရိုက် တိုက်ဖျက်လိုက်ခြင်းက ပို၍ အပြတ်ရှင်းကာ သန့်ရှင်းသွားစေလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save