Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ထင်ပြခြင်း၊နတ်ဘုရားတောင်တန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​နေမင်းကဲ့သို့ ပူပြင်းတောက်ပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် မီးနဂါးများ ရစ်ပတ်ထားသည့် ထိုရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားကြီးရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်ရှိ တတိယ နတ်ဘုရားမျက်လုံးသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>​လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများသာ မြင်တွေ့ရပြီး အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသဖြင့် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှနှင့်တင်</p> <p>မိစ္ဆာအတတ်များ ကျင့်ကြံသည့် အောက်လမ်းဆရာများနှင့် လမ်းမှားတာအိုကိုယ်တော်များမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ် တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>​ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် လက်ဝါးကြီးမှာ နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် ရှတစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ပြတ်တောက်နေတဲ့ အကြွင်းအကျန် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကများ ချုပ်နှောင်မှုကို ရုန်းထွက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား... အတင့်ရဲလှချင်လား "</p> <p>​ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် တောင်ပိုင်းဒေသ၏ အရှင်သခင် မီးနတ်ဘုရား အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲထားကာ သူ့ အသံမှာလည်း ဟိန်းထွက်နေသည်။</p> <p>​သူသည် ခန္ဓာကိုယ်တွင် မီးနဂါးများကို ရစ်ပတ်လျက် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>မီးနတ်ဘုရားကြီး ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ အဆုံးမဲ့သော အာဏာစက်ပြည့်ဝသည့် နတ်ဘုရားမီးလျှံများ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p>​၎င်းမှာ မီးနတ်ဘုရား အမိန့်တော်ပြန် တော်ဖူ နှင့်အတူ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်၊ နဂါးငါးပါးစက်ဝိုင်း စသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ မီးမှော်လက်နက်တုများမှ ပေါက်ဖွားလာသည့် သမာဓိမီး များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ဖြတ်သန်းသွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အပုပ်နံ့များ၊ အဆိပ်ငွေ့များနှင့် တစ္ဆေဝိညာဉ်ငွေ့များ အားလုံးမှာ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသန့်စင်သွားရသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် မိစ္ဆာဆိုးမျှ လီယန်ချူ၏ အနားသို့ မကပ်ရဲကြပါ။</p> <p>​ဝူး...</p> <p>လက်ဝါးကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>၎င်းကို ဗဟိုပြု၍ မည်းနက်သော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်လာသည်။</p> <p>​၎င်းသည် မီးနတ်ဘုရားရဲ့ သမာဓိမီး ကို ခုခံရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်</p> <p>၎င်းမှာ မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အလွှာပေါင်း ထောင်ချီ၍ အသွင်ပြောင်းလဲနေသည်။</p> <p>​ထိုလက်ဝါးကြီးသည် ထိုစဉ်က သတ်ဖြတ်ခြင်း မခံရဘဲ ထိုထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအရာသည် တစ်ချိန်က မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်စရာကောင်းခဲ့သည်ကို သိသာစေသည်။</p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုစဉ်က နတ်ဘုရားတို့၏ တာအိုကျောင်းတော်ကို ရိုက်ချေဖျက်ဆီးခဲ့သူမှာ ထိုလက်ဝါးကြီး၏ ပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ဒိန်း...</p> <p>​ထိုနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် မီးပင်လယ်ကြီး ပျံ့နှံ့သွားလေပြီ</p> <p>နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးမှာ ဝိညာဉ်ကိုပင် ဆွဲထုတ်သွားနိုင်လောက်သည်။</p> <p>​ထိုနတ်ဘုရားမီးလျှံများ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ တိုက်ခိုက်လာသော လက်ဝါးကြီး၏ အရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးလိုက်ရုံတင်မကဘဲ...</p> <p>မီးလျှံများမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားပြီး မည်းနက်သော မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များကို အမြစ်ပြတ် လောင်ကျွမ်းပစ်ကာ ရှေးဟောင်းလက်ဝါးကြီးနှင့် အားကုန် တိုးတိုက်မိတော့သည်။</p> <p>​ဒိန်း...</p> <p>​ထပ်မံ၍ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ မီးပင်လယ်ကြီး ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများမှာ ပေါက်ကွဲအားကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် နတ်ဘုရားမီးလျှံများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။</p> <p>​၎င်းမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူချင်း တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်းမျိုး မဟုတ်တော့ပါ။</p> <p>တကယ့် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်တို့ သတ်ဖြတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​မီးနတ်ဘုရားကြီးသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုစူးရှလာပြီး နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>​တောက်ပလှပကာ မြင့်မြတ်လှသော အာဏာစက်များမှာ ဒီရေအလား တိုးဝှေ့လာပြီး လက်ဝါးကြီးကို သတ်ဖြတ်ရန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှေးဟောင်းလက်ဝါးကြီးသည် အလွှာပေါင်း ထောင်ချီ၍ အသွင်ပြောင်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရုတ်တရက် အဆမတန် မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>​၎င်းမှာ လေးလံလှသော ပုကျိုး နတ်ဘုရားတောင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ပင် လီယန်ချူကို အသားစိပ်စိပ်လေး ဖြစ်သွားအောင် ဖိချေပစ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သာမန် ယင်ဝိညာဉ်  ကျင့်ကြံသူသာ ထိုကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်ကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သေချာပေါက် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပါ။</p> <p>​ရုပ်ခန္ဓာရော၊ ဝိညာဉ်ပါ ထိုရှေးဟောင်းလက်ဝါးကြီး၏ ဖိချေမှုအောက်တွင် ပျက်စီးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ မတူညီချေ။</p> <p>သူ၏ ကျောဘက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် နတ်ဘုရားမီးလျှံများ ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး...</p> <p>နတ်ဘုရားလေး၊ နတ်ဘုရားဓား၊ မီးနဂါး၊ မီးကျီးကန်းများနှင့်အတူ တော်ဖူ တစ်ခုမှာလည်း မီးပင်လယ်ထဲတွင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လွင့်မျောနေသည်။</p> <p>​ထိုမျှများပြားလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားနှင့် မှော်ရတနာများမှာ လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်</p> <p>​သူသည် ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်ဖြင့် လေးကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားကာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။</p> <p>သူသည် ထိုလက်ဝါးကြီးကို ဦးတည်၍ မြားသုံးစင်း ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>​၎င်းမှာ မှော်လက်နက် ၅ မျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် မိုင်တစ်သောင်း တိမ်တိုက်မီးလျှံ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဒိန်း...</p> <p>ဒိန်း...</p> <p>ဒိန်း...</p> <p>​ထိုရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် လက်ဝါးကြီးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p>အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံး ကျောက်ခဲများကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ဖျက်ဆီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>လက်ဝါးကြီးရဲ့ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တောင်တန်းကြီးများအလား တစ်တန်းတည်း တည်ရှိနေပြီး မီးနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>​"မိစ္ဆာဆိုး... သေပေတော့"</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>ဒိန်း...</p> <p>​ယခုအချိန်တွင် အာဏာစက်ပြည့်ဝလှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးကာ လောင်ကျွမ်းလာသဖြင့် မည်သည့်နေရာမှ ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်တော့ပါ။</p> <p>မီးနတ်ဘုရားကြီး၏ နတ်ဘုရားမျက်လုံးမှာ လျှပ်စီးအလား တောက်ပနေပြီး ထိုတန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်ကာ...</p> <p>လက်ဝါးကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် အချောကိုင် လိုက်တော့သည်။</p> <p>ပြာတစ်စပင် မကျန်တော့အောင် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းစွာ လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p>​လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်</p> <p>ထိုကောင်းကင်ဘုံ နတ်ဘုရားနှင့် ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ...</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မီးနတ်ဘုရားမှ လက်ဝါးကြီးကို အပြီးတိုင် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားလေပြီ</p> <p>​သို့သော်လည်း</p> <p>လီယန်ချူမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>စောစောက ထိုလက်ဝါးကြီးသည် နတ်ဘုရားမီးလျှံများ၏ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသော်လည်း...</p> <p>​မဟာတာအိုအသံ ကို မကြားရသလို</p> <p>ကုသိုလ်မှတ် များလည်း ကျဆင်းမလာခဲ့ပါ</p> <p>​ဆိုလိုသည်မှာ ထိုလက်ဝါးကြီးသည် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ လွတ်မြောက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ၎င်းသည် ပြည့်စုံသော သက်ရှိဖြစ်တည်မှု မဟုတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မီးနတ်ဘုရားရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်ရှိ တတိယနတ်ဘုရားမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လောကအတွင်းရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ဝါးတစ်ဖက်တည်းသာ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။</p> <p>​သူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း အများကြီး ထပ်မတွေးတော့ဘဲ...</p> <p>စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မီးနတ်ဘုရားကိုယ်ပွားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဝါကျင်ကျင်အရောင်ရှိသော တော်ဖူ တစ်ခုမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>​"ဒီတော်ဖူက မီးနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားကိုတောင် ပင့်ဖိတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရလဒ်ပဲ "</p> <p>​လီယန်ချူက တစ်ကိုယ်တည်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် လက်ဝါးကြီးကို နှိမ်နင်းရာတွင် ကုသိုလ်မှတ် မရရှိခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် ကျန်းဝေနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကာ နှစ်ဦးသား ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဆက်လက် စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျန်းဝေသည် လီယန်ချူကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။</p> <p>ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>​"ချောင်ချောင်တာအိုဆရာ... ခင်ဗျားက တကယ်ကြီး လူ့လောကမှာ ပျော်ပါးနေတဲ့ စီနီယာကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား  ကျင့်ကြံဆင့်ကို နှိမ့်ချပြီးမှ ဒီထောင်ယွမ်ရှန်းထဲကို ဝင်လာတာ မဟုတ်လား "</p> <p> ကျန်းဝေက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အမ်"</p> <p>"မင်းက ဒါကိုတောင် ရိပ်မိသွားတာလား... ဟုတ်တယ်၊ ငါက ဝူစန်း တောင်ပေါ်မှာ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေတာ အခုဆို နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ရှိပြီ၊ အခုမှ တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ပြန်ထွက်လာတာ "</p> <p>လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာ"</p> <p>ကျန်းဝေက အလန့်တကြား အော်လိုက်မိသည်။</p> <p>"နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ဟုတ်လား"</p> <p>​သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ထိုချောင်ချောင်တာအိုဆရာသည် အသက် ၅၀၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သော စီနီယာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဒါပေမဲ့</p> <p>ဒီ ဝူစန်းတောင် ဆိုတာ ဘယ်နေရာလဲ သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါလား။</p> <p>​ကျန်းဝေသည် မိမိကိုယ်မိမိ အသိအမြင် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလှသည်ဟု ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျန်းဝေကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။</p> <p>ကျန်းဝေသည် ဗြုန်း ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ပေါင်ကို ဖက်လိုက်လေသည်။</p> <p> "ချောင်ချောင်စီနီယာကြီး... ကျနော်က မျက်စိမပါလို့ တောင်ကြီးကို မမြင်မိတာပါ။ အရင်က စီနီယာကြီးရှေ့မှာ ရိုင်းပျခဲ့မိတာတွေရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး "</p> <p>​ကျန်းဝေ တစ်ယောက် အရှက်သည်းနေမိသည်။</p> <p> အရင်က မိမိကိုယ်မိမိ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးကဖြစ်ကြောင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးမိသည့်အခါ မျက်နှာပူလာတော့သည်။</p> <p>ထိုချောင်ချောင်စီနီယာကြီးက အသက် ၅၀၀ ကျော်နေသည့် တကယ့် တာအိုနတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ပါလား</p> <p>လူတွေရဲ့ အကြောင်းကို သူ မသိတာ ဘာရှိတော့မှာလဲ</p> <p>​"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါက တောင်ပေါ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့တာဆိုတော့ လောကီရေးရာတွေနဲ့ ကင်းကွာနေတာ ကြာပြီ။ အခုခေတ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေအကြောင်း မင်းဆီကနေ ပိုပြီး သိချင်သေးတယ်"</p> <p> လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေ တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p>မူလက သူသည် ကျင့်ကြံဆင့်တူသူချင်းထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ယောက်နှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုမူ တကယ့်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရှိန်အဝါကြီးမားသူ၊ အနည်းဆုံး အသက် ၅၀၀ ကျော်နေသည့် တာအိုနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ဒီလူကြီးရဲ့ ခြေထောက်ကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် ဖက်ထားရမယ်။</p> <p>​"စီနီယာကြီး... ဒီထောင်ယွမ်ရှန်း ခရီးစဉ် ပြီးသွားရင် ကျနော့်အိမ်ကို ကြွလှမ်းခဲ့ပါဦးလို့ ဖိတ်ကြားချင်ပါတယ်၊ ကျနော့်မိသားစုဝင်တွေကိုလည်း စီနီယာကြီးရဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ဖူးမြော်ခွင့် ပေးစေချင်ပါတယ်ဗျ "</p> <p>ကျန်းဝေက ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်</p> <p>"ငါတို့ တာအိုကျင့်ကြံသူတွေက စိတ်အလိုအတိုင်း သွားလာတတ်ကြတယ်၊ ဒီကိစ္စကိုတော့ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"</p> <p>​ကျန်းဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ မိမိသည် တာအိုနတ်ဘုရားကြီးတစ်ပါးနှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့ကြောင်း မိသားစုကို ပြောပြရလျှင် သူတို့ မည်မျှအထိ အံ့အားသင့်သွားကြမည်ကို ကြိုတင်၍ စိတ်ကူးယဉ်နေမိတော့သည်။</p> <p>​ဒီချောင်ချောင်စီနီယာကြီးက ဘာကို ဝါသနာပါသလဲ မသိဘူး၊ သူ့စိတ်ကြိုက်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပြီး သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်ရမယ်</p> <p>ကျန်းဝေက စိတ်ထဲမှ တေးထားလိုက်သည်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် မကြာမီမှာပင် မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိသော်လည်း...</p> <p>ထိုတောင်တန်းကြီးမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ထိုနေရာတွင် ဝပ်နေသကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>လူကို ရင်ထိတ်စေသည်အထိပင်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုတောင်တန်းကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>"ဒီတောင်ရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save