Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးရှောင်အဆောင်၊ ကံထူးမှုကို ဒီလိုနည်းနဲ့ လုယူကြတာမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာမူ ထိုအခြေအနေကို ကြိုတင်သိရှိထားသည့်အလား တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။</p> <p>​စောစောက ထွက်ခွာသွားကြသော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> သူတို့သည် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးနှင့် ၎င်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော သွေးဓာတ်ဆေးလုံး၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>​ကျောတွင် မက်မွန်သားဓားကို လွယ်ထားသည့် ဖရိုဖရဲနှင့် တာအိုအိုကြီးတစ်ဦးသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ မီးရှောင်အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ နဖူးတွင် ကပ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုဆေးဖော်စပ်အိုးကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူသည် အသက်ကြီးလွန်းလှပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍သာ ထိုသွေးဓာတ်ဆေးလုံးကို ရရှိပါက တစ်ကိုယ်လုံး အသက်စွမ်းအားများ ပြန်လည်နိုးထလာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>​"ဟေး... နှာခေါင်းကြီးတဲ့ တာအို အဖိုးကြီး... ခင်ဗျားကတော့ အလကားရတာကို နှိုက်ချင်နေတာပဲ "</p> <p>ဝတ်ရုံနက်အဘိုးကြီးတစ်ဦးက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေလက်ကြီးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတာအိုအဖိုးကြီးထံသို့ လျှပ်စီးအလား ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>တာအိုအဖိုးကြီး၏ ကျောမှ မက်မွန်သားဓားသည်လည်း အလိုအလျောက် ဓားအိမ်မှထွက်လာပြီး</p> <p>​ချွင်</p> <p>ထိုတစ္ဆေလက်ကြီးနှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆေးဖော်စပ်အိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းကိုင်နိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးရှောင်အဆောင် မှာမူ လျင်မြန်စွာ ပူနွေးလာပြီး စတင်လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ အဆောင်စာရွက် ပျက်စီးတော့မည့် ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပင်။</p> <p>သို့သော် တာအိုအဖိုးကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။</p> <p>အချိန်မီသေးသည်ဟု သူတွက်ဆထားသည်။</p> <p>​သူသည် ဆေးဖော်စပ်အိုး၏ အဖုံးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဖုံးမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပါ။</p> <p> သူသည် နောက်ထပ် ဝါဂွမ်းရောင် အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ နဖူးတွင် ထပ်ကပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> အိုမင်းနေသော သူ၏လက်မောင်းများတွင် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကြီးများ စီးဆင်းလာပြီး လေးလံလှသော ဆေးအိုးအဖုံးကို အတင်းဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>တောက်ပလှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ထူထဲလှသော ဆေးရနံ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> ယခုအခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးရှောင်အဆောင် မှာ ထက်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တာအိုအိုကြီးမှာ စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သွေးဓာတ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်းထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်လှသော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဧရာမ သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းမှာ ပိုမိုပူပြင်းတောက်ပလာသဖြင့် လူတိုင်း မျက်စိမဖွင့်ရဲအောင်ပင် ဖြစ်ရသည်။</p> <p> ထိုသူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။</p> <p>စောစောက ကျားသစ်ဦးခေါင်းနှင့် ပညာရှင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပါ။</p> <p>​သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ဟိုမှသည်မှ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>တာအိုအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး မက်မွန်သားဓားကို အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခုခံလိုက်သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုအဟုန်ကြောင့် တာအိုအိုကြီးမှာ လွင့်စင်သွားပြီး</p> <p>ဖူး</p> <p>သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရသည်။</p> <p> သူ၏နဖူးပေါ်မှ အဆောင်နှစ်ရွက်စလုံးမှာလည်း လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>​"ရတနာဆိုတာ အစွမ်းရှိသူနဲ့သာ ထိုက်တန်တာပဲ... ဒီထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှာ ငါကလွဲလို့ ဒီနတ်ဘုရားပေးတဲ့ ရတနာကို ရယူဖို့ ဘယ်သူ အရည်အချင်းရှိဦးမှာလဲ "</p> <p>​သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး အေးစက်မောက်မာကာ ဗိုလ်ကျလိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> သူသည် စောစောက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ပညာရှင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ၏အကြည့်မှာ လူတိုင်းကို အထင်သေးနေပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာလည်း ကျန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>အချို့သော နတ်ဘုရားရတနာများမှာ အသိစိတ်ရှိတတ်ကြပြီး မိမိသဘောမကျသူက လုယူသွားပါက မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများမှာ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။</p> <p> ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသက်ရှူသံများ မြန်လာရသည်။</p> <p>​သို့သော်</p> <p>ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားပြီး သူ၏လက်မောင်းမှာ ၎င်းကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​"ဟင်"</p> <p>သူတော်စင်မှာ အံ့ဩသွားသည်။</p> <p>ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုး ရှိနေသလော။</p> <p> သူ၏လက်တွင် ငြိမ်းချမ်းလှသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖမ်းဆွဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> ကျောဘက်မှ မီးဝိုင်းမှာလည်း တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။</p> <p>​လေထုပင် တုန်ခါသွားသော်လည်း ထိုဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> ထို့နောက် ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းသည် တားမြစ်ချက် အရှိန်အဝါများအားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သာမန်ဆေးဖော်စပ်အိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>​သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား - "..."</p> <p>​သူသည် အံ့ဩလွန်း၍ ဒေါသများ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> ဤသည်မှာ မည်သို့သော အခြေအနေနည်း။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာ လက်သီးအရာပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုလက်သီးချက်မှာ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေပြီး လုံးဝ ညှာတာမှုမရှိပါ။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး သူကလည်း လက်သီးတစ်ချက် ပြန်လည်ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ဒိန်း</p> <p>အလွန်ပင် ထူထဲလှသော သွေးချီစွမ်းအား များမှာ သူ၏လက်သီးမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင်လက်သီးအရာများကို အကုန်လုံး ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရတော့သည်။</p> <p>​ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p>တစ်နယ်မြေလုံး သေမင်းတမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်</p> <p>​စောစောက လှုပ်ရှားမှုကြီးကြောင့် ထွက်ခွာသွားသော ကျင့်ကြံသူများစွာ ပြန်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p> ယနေ့ခေတ် လူငယ်ပါရမီရှင်တွေက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီလောက် ကြမ်းနေကြတာလဲ။</p> <p>​ထိုချောမောခန့်ညားသော တာအိုဆရာလေးမှာ စောစောကတည်းက ဘေးမှာ ရပ်ကြည့်နေရုံသာ ရှိပြီး ဝင်ရောက်လုယူခြင်း မရှိခဲ့ပါ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့က ဤလူငယ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သိနားလည်ကာ ဂိုဏ်းကြီးများ၊ အဘိုးကြီးများကြားတွင် ဝင်မပါရဲဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုတာအိုဆရာလေးက ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။</p> <p>​လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လိုက်သလော။</p> <p>ရှူး...</p> <p>လူတိုင်း ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားပြီး အသက်ပင် မဝဲရဲကြတော့ပါ။</p> <p>ထိုသူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလှသော အစွမ်းကို လူတိုင်း သိမြင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သီးချက်ကို ဤလူငယ်က အလွယ်တကူ ချေဖျက်လိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ထို့ပြင် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကရော ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ ဒီလူငယ်ဆီကို အလိုအလျောက် ပျံသွားရတာလဲ။</p> <p>ဒါက တာအိုဆရာလေးရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီရတနာက သူ့ကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်တာလား။</p> <p>ဘယ်အချက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုကျင့်ကြံသူအားလုံးအတွက်တော့ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>​သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။</p> <p>"ဆေးဖော်စပ်အိုးကို ပေးစမ်း"</p> <p>​စောစောက လက်သီးချက်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း ထိုတာရှန်းကော်ကျောင်းတော်မှ လျှို့ဝှက်လူငယ်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p>အဆင့်တူလျှင် သူသည် အနှိုင်းမဲ့ဟု ယူဆထားသည်။</p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူ ပြောလိုက်သော စကားမှာ လူတိုင်းကို အံ့ဩသွားစေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ "</p> <p>​သူသည် ဆေးဖော်စပ်အိုး၏ တစ်ဖက်ကို အသာအယာကိုင်ကာ အားမပါသကဲ့သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>ဗြုန်း</p> <p>ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ဤသည်မှာ သန့်စင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ရှိပေသည်။</p> <p>​ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်သဖြင့် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>စောစောက သူတော်စင်ကို အထိမခံခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကာ သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထွားကြိုင်လှသော ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကြီးမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရရှာသည်။</p> <p>​တစ်နယ်မြေလုံး ထပ်မံငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p> ဤသည်မှာ တန်ဖိုးကြီးလှသော ဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးကို အသုံးပြုကာ လူကို ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်းလား။</p> <p>​ထို့ပြင် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ လူကို သွားတိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပျံသန်းလာရုံတင်မကဘဲ လီယန်ချူ၏ နားကိုပါ နှစ်ချက်ခန့် တိုးဝှေ့ပြနေသေးသည်။</p> <p>​သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။</p> <p>သူတို့တစ်သိုက်မှာ သွေးဓာတ်ဆေးလုံးနှင့် ဆေးအိုးကို ရဖို့အတွက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး အသက်ကို ဖဝါးလက်စုံ မိုးကာ ရင်းနှီးခဲ့ကြရသည်။</p> <p> လူတိုင်း အထိနာခဲ့ကြရသည်။</p> <p>အချို့မှာ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားများ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အချို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ဝတ်ရုံနီအဘိုးကြီးဆိုလျှင်လည်း တန်ဖိုးကြီး မှော်လက်နက်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး တာအိုအဖိုးကြီးဆိုလျှင်လည်း အသက်စွန့်ကာ မီးရှောင်အဆောင်များကို သုံးပြီး ဆေးအိုး၏ မီးလျှံများကို ခုခံခဲ့ရသည်။</p> <p>​အားလုံးက ကံထူးမှုအတွက် အသက်နှင့်ရင်းခဲ့ကြရသည်။</p> <p>ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်စရာ မရှိပါ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီတာအိုဆရာလေးက နတ်ဆေးလုံးရော၊ ဆေးအိုးရောကို အသုံးပြုပြီး လူကို ပစ်ပေါက်နေရုံတင်မကဘဲ ရှေးဟောင်းရတနာကြီးက သူ့ကိုပါ အလိုအလျောက် ကပ်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ သူတို့အားလုံး စိတ်ထဲမှာ အခြေအနေတွေက တကယ်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်ပြီ လို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ကံထူးမှု လာရှာကြတာချင်း အတူတူ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။</p> <p>​ယခုအခါ အရှက်ရဆုံးနှင့် ဒေါသအထွက်ဆုံးမှာတော့ မောက်မာလှသော သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပြီး လီယန်ချူကို စိမ်းစိမ်းဝါးဝါး ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>​သူတင်မကဘဲ ကျန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အကြည့်များမှာလည်း ထက်မြက်လှသော ဓားများအလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရသည်။</p> <p>​"သူတို့တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"</p> <p>လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေက မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားရင်း</p> <p>"တာအိုဆရာကလည်း... မေးနေရသေးတယ်၊ ကံထူးမှုကို ဒီလိုနည်းနဲ့ လုယူကြတာမျိုးလည်း ရှိသေးတာလားဗျာ "</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save