Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးအို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားရသော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ဝယ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အဖြာဖြာတို့ လွှမ်းမိုးသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် စာအုပ်စင်များအနားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခြေလှမ်းကျဲ၍ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p>သို့ရာတွင် ထိုစဉ်၌ပင် ရှောင်လင်က “အရှင်သခင်၊ ဟိုဘက်က ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်ဆိုင်ရာ လက်စွဲကျမ်းက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပုံရတယ်” ဟု ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းစက်သွားကာ အမြန်လှည့်ကြည့်မိရာ ရှောင်လင် ညွှန်ပြနေသည်မှာ စာအုပ်စင်အောက်ခြေ၌ ထောက်ခံအဖြစ် ထည့်သွင်းထားသော ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်တစ်အုပ်သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်... ဒါက စာအုပ်စင်ကို တည့်မတ်အောင် ခုထားတာပဲဥစ္စာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစွမ်းထက်နိုင်မှာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး အရှင်သခင်၊ ဒီဆေးဖော်စပ်ခြင်း လက်စွဲကျမ်းက လုံးဝကို မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ခံစားမိနေပါတယ်” ဟု ရှောင်လင်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် တုံ့ပြန်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သံသယဖြစ်မိသော်ငြား ထိုကျမ်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စာအုပ်စင်မှာ အနည်းငယ်သာ တိမ်းစောင်းသွားပြီး ပြိုလဲကျခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် စာအုပ်ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုကျမ်း၌ ကာကွယ်ရေးအစီအရင် ပင် မရှိဘဲ အလွန်တရာ ဟောင်းနွမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ် လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာဖုံးပေါ်မှ စာလုံးများကို ခက်ခဲစွာ ဖတ်ကြည့်ရင်း “နာမည်ကတော့ တော်တော်လေးကို ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်သခင်... ရတနာသိုက်ကြီးကို တွေ့ပြီ” ဟု ရှောင်လင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားသံက ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်သဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။ လောက၌ နာမည်ကြီးပြီး အနှစ်သာရမရှိသော ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒီကျမ်းကို ရှေးဟောင်းခေတ်က အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အရာခပ်သိမ်းကို ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုတောင် သန့်စင်ဖော်စပ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်” ဟု ရှောင်လင်က လေးနက်စွာ ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသက်ရှူသံတို့မှာ မြန်ဆန်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျမ်းစာအုပ်ကို အမြန်ဖွင့်ဖတ်ကြည့်ရာတွင်မှ ယင်းကို အဘယ်ကြောင့် စာအုပ်စင်အောက်၌ ခုထားရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ဤစာအုပ်သည် တစ်ဝက်သာ ရှိတော့ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အမြန်ရှာကြည့်ဦးလေ” ဟု ရှောင်လင်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားကာ စာအုပ်စင်အားလုံး၏ အောက်ခြေများကို လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခုလုံးကို နှံ့စပ်အောင် ရှာဖွေပြီးသည့်တိုင် ကျန်ရှိသော အပိုင်းကိုမူ မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျန်တဲ့အပိုင်းကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ ထင်တယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလွန်တရာ နှမြောတသစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ဝက်ပဲ ရှိရင်တောင် ကမ္ဘာမြေအဆင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်တွေကို ယှဉ်နိုင်ပါသေးတယ်။ အခုခေတ် လူတွေကတော့ အမြင်မရှိကြလို့ ဒီလို ထားခဲ့ကြတာပါ” ဟု ရှောင်လင်က ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကို ချီးကျူးလျက် မထီမဲ့မြင် ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဒီကျမ်းသာ ပြည့်စုံနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်အဆင့်လောက် ရှိမလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရာ ရှောင်လင်က “နတ်ဘုရားအဆင့်  ထိပ်တန်းပဲ” ဟု ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ငါ ဒါကိုပဲ ယူတော့မယ်။ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်တောင် မရှိဘူးဆိုတော့ အမှတ်  လည်း ပေးစရာ မလိုလောက်ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမှတ်အချို့ သက်သာမည်ဟု တွေးတောကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၌ပင် သူသည် မသိမသာ ခံစားရသော အားကောင်းသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏ နောက်ကွယ်၌ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ မျက်နှာပြင်မှာ သစ်ခေါက်ခြောက်ကဲ့သို့ တွန့်လိပ်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အချိန်မရွေး ပြိုလဲကျသွားနိုင်လုမတတ် တုန်ရီကာ ကိုင်းညွှတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ သစ်မြစ်ကဲ့သို့ ကောက်ကွေးနေသော အမည်းရောင် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအဘိုးအိုကို မြင်လျှင် မြင်ချင်းပင် ယခင်က သူခံစားမိလိုက်သော အားကောင်းသော အရှိန်အဝါမှာ ဤသူထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> အကြောင်းမှာ ဤမျှ အိုမင်းရင့်ရော်၍ အားအင်ချိနဲ့နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးအား စွမ်းအားကြီးသူတစ်ဦးအဖြစ် တွေးတောရန် ခဲယဉ်းလှသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုး... သတိထားပါဦး” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမြန်ရှေ့တိုး၍ အဘိုးအိုအား ကူညီတွဲဖက်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူငယ်လေး” ဟု အဘိုးအိုက သူ၏ မှုန်ဝါးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြုံးပြလျက် “အဘိုး... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးမြန်းမိရာ အဘိုးအိုက “ငါလား... ငါက ဒီနေရာရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပါ” ဟု ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုချေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစောင့်အရှောက် အဘိုးကလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝိုင်းစက်သွားကာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤမျှ အရေးကြီးသော စာကြည့်တိုက် ကဲ့သို့ နေရာမျိုး၌ စွမ်းရည်မြင့်မားသူတစ်ဦးကိုသာ ထားရှိသင့်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> သို့တည်းမဟုတ် ဤအဘိုးအိုမှာ မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလေသလော။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဘိုးအိုအား သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ မတ်တပ်ပင် တည်ငြိမ်အောင် မရပ်နိုင်သော ဤသူသည် လျှို့ဝှက်ဆရာသခင်  တစ်ဦးနှင့်မူ လုံးဝ တူညီမှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“အဘိုး... ဒီအရွယ်ဆိုရင် အနားယူပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေသင့်နေပါပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် အဘိုးအိုက ခေါင်းယမ်းလျက် “ဟူး... ပြောရတာတော့ လွယ်ပေမဲ့ လုပ်ဖို့ကျတော့ ခက်သားလား ကွယ်၊ ဒီခေတ်က လူငယ်တွေက များသောအားဖြင့် စိတ်မရှည်ကြဘူး။ ငါလုပ်သလို မလုပ်နိုင်ကြတော့ ငါပဲ ဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေရတာပေါ့” ဟု သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဘိုးအိုအား ထောင့်စွန်းတစ်နေရာရှိ ထိုင်ခုံသို့ တွဲပို့ပေးလိုက်၏။</p> <p>ထိုနေရာမှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်နေပြီး အဘိုးအို ထိုင်နေသည်မှာ အသက်မဲ့သည့် ဝတ္ထုပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေရာ အာရုံမစိုက်ပါက သတိပြုမိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>“လူငယ်လေး... မင်းလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာ ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း လက်စွဲကျမ်း လား” ဟု အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး “ဟုတ်ပါတယ် အဘိုး၊ အကယ်၍ အမှတ် တွေ ပေးရမယ်ဆိုရင်လည်း ပြောပါ” ဟု ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ဒီဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကျမ်းက မပြည့်စုံတော့ပါဘူး။ မင်း ဒါကို တွေ့တာဟာ ကံတရား ကြောင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေ မရှိဘဲနဲ့တော့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ နောက်ဆုံးတော့ စာအုပ်စင်ခုပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပါ” ဟု အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ စကားတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆိုလိုရင်း ရှိနေသည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း ခံစားမိသော်ငြား သူက ခေါင်းခါယမ်းလျက်—</p> <p>“ကျွန်တော် ဒါကိုပဲ ရွေးချယ်ပါရစေ။ နောက်ဆက်တွဲ ကျမ်းစာတွေကို မတွေ့ရင်တောင် ကျွန်တော် နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“အေးအေး... ကောင်းပြီ၊ ယူသွားနိုင်ပါတယ်” အဘိုးအိုသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဘိုးအိုအား ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအိုမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သံသယများစွာ ရှိနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကို သိမ်းဆည်းကာ အိုင်ဖေးကို သွားရောက် ရှာဖွေလေ၏။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဖေးမှာ တိုက်ခိုက်ရေး ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်စင်များအကြား၌ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အိုင်ဖေး... ဘယ်လိုလဲ၊ မင်း နှစ်သက်တာ တွေ့ပြီလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အိုင်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “တွေ့တော့ တွေ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လိုအပ်တဲ့ အမှတ်တွေက အရမ်းများနေတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဂိုဏ်းတွင်း တာဝန်တွေ လုပ်ပြီး အမှတ်တွေ စုရဦးမယ် ထင်တယ်” ဟု ပြန်ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အမှတ် ၃၀၀ ဖြင့် အနည်းဆုံး ကျင့်စဉ်တစ်စုံ ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စာအုပ်တစ်အုပ်မျှပင် မရနိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၌ပင် စာအုပ်စင်ပေါ်မှ ထူးခြားသော တိုက်ခိုက်ရေး ကျင့်စဉ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့ရှိသွား၏။ ယင်းမှာ “ဓားဆွဲ ခုတ်ချက် ” ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် သာ ရှိပြီး အလွန်အစွမ်းထက်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ကောက်ယူလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို သဘောကျလို့လား” ဟု အိုင်ဖေးက ရှေ့တိုးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်ကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် “ဒါကတော့ အဆိုးဆုံးတွေထဲက အညံ့ဆုံးပဲ...” ဟု ဆိုလာ၏။</p> <p> </p> <p>“အမှိုက်  လို ညံ့ဖျင်းမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာ ငါ့အတွက် အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကိုပဲ လိုချင်နေတာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှောင်လင်ကို ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဖေးကမူ နားမလည်နိုင်သဖြင့် “စီနီယာအစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ဒါကိုပဲ ရွေးလိုက်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ပေါ်သို့ သူ၏ တံဆိပ်ပြားကို တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤ “ဓားဆွဲ ခုတ်ချက်” မှာ လူသားအဆင့်  အလယ်အလတ် ကျင့်စဉ်များထဲ၌ အသက်သာဆုံး ဖြစ်ပြီး အမှတ် ၂၀၀ သာ ကုန်ကျလေသည်။</p> <p> </p> <p>တံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် “၉၀” ဟူသော ကိန်းဂဏန်းသည် ခေတ္တမျှ ပေါ်လာပြီး သူ၏ အမှတ် ၉၀ သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း ဖော်ပြနေသလို၊ ဓားဆွဲ ခုတ်ချက် ကျင့်စဉ်သည်လည်း သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save