Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃) </h2> <h2 style="text-align: center;">ဆေးလုံးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုင်ဖေးကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>အိုင်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြရာ နှစ်ဦးသား စာကြည့်တိုက်အတွင်းမှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"လာပါ ဂျူနီယာညီလေး၊ မင်းကို တစ်နေရာ ခေါ်သွားချင်လို့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ပြောကြားလိုက်ရာ၊ အိုင်ဖေးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်တော်ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမလို့လဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဘာမျှ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုဘဲ ပြုံးလျက်သာ အိုင်ဖေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျောက်လှေကားထစ်များအနီးရှိ တပည့်သစ်များ နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ဦးတည်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟဲချိုင်ကျွင်း ယခင်က နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော အခန်းမှာ ယခုအခါ၌မူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ဟဲချိုင်ကျွင်းက အရူးဖြစ်သွားပြီလေ၊ အခုဆို ဂိုဏ်းထဲမှာ လျှောက်သွားနေတာ" ဟု အိုင်ဖေးက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက်ပင် "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ဆိုကာ ဟဲချိုင်ကျွင်း၏ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> ထိုအခန်းမှာ ခုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ထိုင်ခုံနှစ်လုံးသာရှိသော ရိုးရှင်းသည့် အခန်းငယ်လေးမျှသာ ဖြစ်ပေရာ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟဲချိုင်ကျွင်း၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အသုံးပြု၍ အခန်းလယ်ရှိ စားပွဲဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားကာ ဘေးသို့ အသာဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းကြမ်းပြင်မှာ သစ်သားပျဉ်ချပ်များ ခင်းထားခြင်း ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လျော့ရဲနေသော ပျဉ်ချပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဆွဲခွာလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပျဉ်ချပ်အောက်၌ ခြေဖဝါးခန့်ရှိသော အပေါက်ငယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုအပေါက်တွင်းသို့ လက်နှိုက်ကာ လေးထောင့်ပုံ သစ်သားသေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာလဲ" ဟု အိုင်ဖေးက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>"ဒါတွေက ဟဲချိုင်ကျွင်း တစ်သက်လုံး စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးတွေပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ဆေးလုံးပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> အများစုမှာ ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ ဒဏ်ရာကုသရာတွင် အသုံးပြုသော အဆင့်နိမ့် ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးမှာ တတိယအဆင့်ရှိသော ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံးပင် ဖြစ်ချေရာ၊ ဟဲချိုင်ကျွင်း မည်သည့်နည်းဖြင့် ရရှိထားသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို၊ ဟဲချိုင်ကျွင်းက ဒီမှာ ဆေးလုံးတွေ ဝှက်ထားတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု အိုင်ဖေးက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်မူ ဟဲချိုင်ကျွင်းသည် ဤနေရာ၌ ဆေးလုံးများ ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မိကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါကိုတော့ မမေးပါနဲ့ဦး၊ ရော့... ဒီဆေးလုံးအချို့ကို ယူထားပြီး မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ မြန်မြန်တက်အောင် လုပ်ပါ၊ အင်အားကြီးမှ သူတစ်ပါးကို ကြောက်နေစရာ မလိုမှာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဖေးသည်လည်း အားနာခြင်းမရှိဘဲ ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ယူဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုယူလိုက်ပါဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုက်တွန်းသော်လည်း အိုင်ဖေးက ငြင်းဆန်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မယူတော့ပါဘူး စီနီယာအစ်ကို၊ ဆေးလုံးတွေကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ လိုအပ်သလောက်ပဲ သုံးတာက ခွန်အားတိုးစေပေမဲ့ များသွားရင်တော့ အဆင့်မြင့်လာတဲ့အခါမှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာနိုင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ငါ နားလည်ပါပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် ဆိုသည်။ ထိုအကြောင်းကို သူလည်း သိရှိပြီးသားပင် ဖြစ်ပေရာ၊ "ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ကျရင် ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ဆေးလုံးတွေ မင်းအတွက် ငါ ရှာပေးပါ့မယ်" ဟု ကတိပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းကိစ္စအဖြာဖြာ ပြီးစီးသွားချိန်တွင် မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေချေပြီ။</p> <p>"ဂျူနီယာညီလေး၊ ငါ ပြန်ရတော့မယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ ချောင်ချန်းအန်းနဲ့ သူ့လူတွေကိုလည်း သတိထားဦး၊ သူတို့ မင်းကို ပြဿနာရှာလာမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အိုင်ဖေး၌ ထူးခြားသော နောက်ခံအကြောင်းရင်း ရှိသည်ကို သိထားသော်လည်း "အဘိုးကြီး ချောင်ယွမ်ကို သတ်ပစ်လိုက်" ဟု ပြောနိုင်ခြင်းကပင် အိုင်ဖေး၌ အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူနှင့် အိုင်ဖေးမှာ အချင်းချင်း၏ ကျောထောက်နောက်ခံများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော သံယောဇဉ်ဖြင့် ခင်မင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်ကိုသာ ပိုပြီး သတိထားပါ၊ ချောင်ချန်းအန်းမှာ တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အစ်ကိုရှိတယ်၊ သူက အစ်ကို့ကို ပြဿနာရှာလာနိုင်တယ်" ဟု အိုင်ဖေးက သတိပေးစကား ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။ အိုင်ဖေးလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လမ်းခွဲကာ ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုနဲ့ အချိန်လင့်သွားလိုက်တာ ညတောင် ရောက်တော့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဗရပွဖြစ်နေသော မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ သုံးရက်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အသက်နှင့်ပင် လဲခဲ့ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရရာ မိမိ၏ မြေနက်မြေလေးမှာပင် ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရကာ "မဟုတ်မှလွဲရော... နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပေ။ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာလည်း ချုပ်ရုံသာ ချုပ်ထားရသေးပြီး အသားမစပ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ လူရိပ်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ချောင်ချန်းအန်းနှင့် အလွန်တူနေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် ချောင်ချန်းဟုပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။ သူသည် ချောင်ချန်းအန်း၏ အစ်ကိုဖြစ်သည့်အပြင် နာမည်ကျော်ကြားသော တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရတပည့်  တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းလား" ဟု ချောင်ချန်းဟူက မေးမြန်းလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် "မင်းက ချောင်ချန်းဟူ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မိမိရှေ့မှ ချောင်ချန်းဟူ၏ ခွန်အားမှာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာထက် မနိမ့်ကျလှဘဲ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာ တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိနေသည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်" ဟု ချောင်ချန်းဟူက ဝန်ခံလိုက်ကာ၊ "မင်းက ငါ့ညီကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်အဆင့် တိုးမြှင့်တာကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတစ်ပါးက ငါ့ကို အရင် မနှောင့်ယှက်ရင် ငါကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်တတ်ဘူး၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ငြင်းပယ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတတ်တာပဲလေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း ဒဏ်ရာရနေတာ ငါ သိတယ်၊ ငါ မင်းကို မတိုက်ခိုက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်သုံးလမှာ ကျင်းပမယ့် ဂိုဏ်းတွင်း တိုက်ပွဲမှာတော့ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ချောင်ချန်းဟူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရကာ "ဂိုဏ်းတွင်း တိုက်ပွဲလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... မင်းက ဂိုဏ်းတွင်း တိုက်ပွဲအကြောင်းတောင် မသိဘူးလား" ဟု ချောင်ချန်းဟုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းတွင်း တိုက်ပွဲဆိုတာ တပည့်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အားပေးဖို့ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဝေယျာဝစ္စတပည့် တစ်ယောက်အနေနဲ့ တခြား ဝေယျာဝစ္စတပည့်တွေနဲ့တော့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ယင်းကို ရှောင်လွှဲရန် နည်းလမ်း မရှိတော့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ချန်းဟု ပြောသည်မှာ မှန်ကန်လှ၏။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်အဆင့်သို့ တိုးမြှင့်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပေရာ၊ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် တခြားသော တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ၊ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး သုံးလတာကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းသွားပေါ့" ဟု ချောင်ချန်းဟူက ပြောကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ချန်းဟူ၏ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ များစွာ အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်၏ အကူအညီသာ မပါဝင်ခဲ့ပါက သူသည် ယခုတိုင် ပထမအဆင့် ပညာသင်အဆင့် ရှိသော ဝေယျာဝစ္စတပည့် ဘဝမှာပင် ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်အဆင့်မှ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သုံးလဆိုသော အချိန်မှာ အလွန်ပင် တိုတောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> ချောင်ချန်းဟူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်မပျောက်လိုပါက မိမိ၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ငါလည်း လမ်းမှားဖြစ်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုပဲ အသုံးပြုရတော့မယ် ထင်ပါရဲ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်မှာ အခြားသူများ သို့မဟုတ် မှော်သားရဲများ၏ စွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူ၍ မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြှင့်တင်ရသော လွန်စွာ ယုတ်မာလှသည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုကျင့်စဉ်အပေါ် အလွန်အကျွံ အားကိုးခြင်း မပြုလိုသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။</p> <p>"အရင်ဆုံး ပြန်ပြီး ဒဏ်ရာကို ကုသရမယ်" ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ မြေနက်မြေသို့ ပြန်ရန် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် မြန်မြန်မပြေးဝံ့ရာ နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မှသာ ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လုံးဝ မှောင်အတိ ကျနေချေပြီ။ စနစ်မှ တည်ဆောက်ထားသော ထိုက်ချင်း နတ်လေပြည် အစီအရင်မှာလည်း ခပ်ယဲ့ယဲ့မျှသာ ရှိနေပြီး ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌၊ အသံကြားသဖြင့် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့" ချန်ရှောင်ချောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီသို့ ပြေးလာရာမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာကို ထိမိသွားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နာကျင်လွန်း၍ တွန့်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ချောင်..." အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ဒါချောင်မှာ အနားသို့ အပြေးလာရင်း "ဖုန်းအစ်ကို၊ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အစ်ကိုကြည့်ရတာ အရမ်း အားနည်းနေသလိုပဲ" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save