Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေရောင်မိုးကြိုး ရတနာပင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းလျက် “ရပါတယ်၊ ငါအခု ပြန်ရောက်လာပြီပဲဟာ” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာအားအင်ချိနဲ့နေသည်ကို မြင်လျှင် ချန်ဒါချောင်သည် သူ၏အင်္ကျီကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးနှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဒဏ်ရာနှစ်ခုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားလေရာ ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ချုပ်ထားသော်ငြား မြင်ရသူအဖို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲဟင်...” ချန်ဒါချောင်သည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချောင်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာကို မြင်သော် လန့်ဖျပ်ကာ အော်ဟစ်မိပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် “ဖုန်းအစ်ကို... ဖုန်းအစ်ကိုရယ်...” ဟု ဆိုကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းခါရင်း “ကဲပါ... မငိုကြနဲ့တော့၊ ငါမသေသေးပါဘူး” ဟု ချော့မော့ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... အခုလို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရလာခဲ့တာကိုး...” ချန်ဒါချောင်မှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“တော်တော့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟောက်လိုက်မှသာ ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာ လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ “ဒဏ်ရာကိုလည်း စည်းနှောင်ထားပြီးပြီ၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာမို့လို့ မစိုးရိမ်ကြနဲ့တော့”။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုသော်ငြားလည်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ စိတ်မချနိုင်ကြသေးဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခန်းထဲသို့ တွဲခေါ်သွားကာ အပြင်သို့ ပေးမထွက်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ထိုသူမနှစ်ဦးကို ကျင့်ကြံခြင်း ပြုလုပ်ခိုင်းထားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ ကျင့်ကြံခြင်း စတင်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ခဏမျှ ငြိမ်သက်ပြီးနောက် ငိုက်မြည်းလာကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုတင်ပေါ်တွင် သုံးဦးသား ယှဉ်တွဲထိုင်နေကြစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မနည်းကြိုးစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာကြောင့် အားအင်ချိနဲ့နေခြင်းနှင့် ထျန်းယီတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် သူသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမိပြီ ဖြစ်ရာ မကြာမီပင် ကုတင်ပေါ်၌ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာသော် ချန်ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်တစ်ဖက်စီကို ဖက်တွယ်လျက် အိပ်မောကျသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း နိုးလာသောအခါ မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အလွန်ပင် လေးလံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> လှည့်ကြည့်လိုက်သော် ချန်ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် သူ၏လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်၍ အိပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အထူးသဖြင့် ရှောင်ချောင်မှာ အိပ်ပျော်နေရုံသာမက လက်မောင်းပေါ်သို့ သွားရည်များပင် ကျနေသည်မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို အသာအယာ တွန်းဖယ်ကာ လက်ကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အရုဏ်ဦးအချိန်ဖြစ်၍ လောကတစ်ခုလုံး ရွှေရောင်နေခြည်များ ဖြာကျနေပြီး ရှေ့မှ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော စိုက်ခင်းများကို ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်မှာ ကြည်လင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာနေရတာက ပိုကောင်းပါသေးတယ်၊ နှမြောစရာကောင်းတာက အစီအရင်  က ရပ်တန့်နေပြီ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး  တွေ ထပ်ထုတ်သုံးရဦးမှာပဲ” ဟု သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်ကို ဆက်လက် လည်ပတ်စေရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ လိုအပ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မိမိအိမ်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်၍ နှမြောနေမိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ပိုက်ဆံရှိရင်လည်း အသုံးအစွဲ တတ်ရဦးမယ်” ဟု သူသည် စိတ်ထဲမှ ကြံစည်နေမိသည်။</p> <p>“ဒါနဲ့ ရှောင်လင်  ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းပြကွက်  ကို တစ်ချက်လောက် ထုတ်ပြပါဦး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အရည်အချင်းပြကွက် ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> * သခင် : ချင်ယွမ်ဖုန်း</p> <p> * အသက် : ၁၈ နှစ်</p> <p> * ကျင့်စဉ်အဆင့် : ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာ</p> <p> * တိုက်ခိုက်ရေး ပညာရပ်များ : ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်၊ အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်၊ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်</p> <p> * ကျင့်စဉ် : စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်</p> <p> * ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး  : ၂၄၄,၂၈၇</p> <p> </p> <p>“အံ့ဩစရာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးတွေက နှစ်သိန်းလေးသောင်းကျော်တောင် ရှိနေပြီပဲနည်းနည်းလောက် ထပ်ကြိုးစားလိုက်ရင် အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးကို ဝယ်နိုင်တော့မှာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူအပြင်သို့ ရောက်နေသည့် သုံးရက်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုယန့်ဓား  ကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက ချန်ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့အတွက်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များနှင့် လက်နက်များကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူရရှိထားသော မီးထိုးတံ နှင့် တူသည့် နတ်ဆေးပင်ကို သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ မီးလောင်ထားသည့် သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုနှင့်သာ တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လင်... ဒါကို ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“စိုက်ရမှာပေါ့ သခင်ရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးပင်ကို လူသူမနီးတဲ့ နေရာမှာ စိုက်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ ဒီဆေးပင်က သာမန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်” ဟု ရှောင်လင်က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ရှောင်လင်၏ အကဲဖြတ်မှုကို ယုံကြည်သဖြင့် အိမ်နောက်ဖက်ရှိ ရေကန်အနီးတွင် ထိုမီးထိုးတံကို သွားရောက် စိုက်ပျိုးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား” ဟု သံသယဖြစ်မိသော်လည်း သဘာဝ နတ်စမ်းရေ တစ်စက်ကို မီးထိုးတံပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p>အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်သော်လည်း မီးထိုးတံမှာ ထူးခြားမှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“သေသွားတဲ့ ဆေးပင် ထင်ပါရဲ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုသည်။ သို့သော် ရှောင်လင်က “သခင် စိတ်မစောပါနဲ့ဦး၊ အဆင့်မြင့်ဆေးပင်တွေက နတ်စမ်းရေ ပိုလိုတတ်ပါတယ်၊ နောက်ထပ် အစက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ထည့်ကြည့်ပါဦး” ဟု အကြံပြုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက သဘာဝ နတ်စမ်းရေလေပုလင်းတစ်လုံးကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ သောင်းနဲ့ချီ တန်တာကို” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှမြောတသစွာ ဆိုရင်း နတ်စမ်းရေ ပုလင်းလေးကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> ရှောင်လင်မှာမူ မိမိသခင်၏ ကပ်စေးနှဲပုံကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်စမ်းရေများကို ထပ်မံလောင်းထည့်လိုက်ရာ ပုလင်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကုန်သွားသည့်အခါတွင်မှ မီးထိုးတံမှာ စတင် ပြောင်းလဲလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဦးစွာ ကြယ်စင်လေးများသဖွယ် အလင်းစက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မီးလောင်ထားသော အပေါ်ယံအလွှာများ ကွာကျသွားကာ အတွင်းပိုင်းရှိ ရွှေရောင်အဆင်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက... ရွှေရောင်ကြီးပါလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ရှောင်လင်က မှင်တက်လျက် “ဒါ... ဒါက ‘ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင် ’ ပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုအမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် သခင်၊ ကျွန်မတို့ ကံထူးပြီ! ဒါက အဆင့် ၈ ရှိတဲ့ နတ်ဆေးပင် ပဲ” ဟု ရှောင်လင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျသွားရပြီး “အဆင့် ၈ ဆေးပင် ဟုတ်လား” ဟု မေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်က ရှင်းပြသည်မှာ ဤအပင်သည် ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက မျိုးသုဉ်းသွားပြီဟု ယူဆရသည့် အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင် များပြားလှသော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများအဖို့ ထိုစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူ အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတင်မကသေးဘူး သခင်၊ သခင်က အစီအရင်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ကုန်မှာ နှမြောနေတယ် မဟုတ်လား၊ ဒီရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်က စွမ်းအင်တွေကို သူ့အလိုလို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိပြီး ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေထက်တောင် မလျော့ပါဘူး၊ ဒါကို အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် အသုံးပြုရင် အစီအရင်က အမြဲတမ်း လည်ပတ်နေနိုင်မှာပါ”။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလှချည်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်မိသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ မလိုဘဲ အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်က ဆက်လက်၍ “နောက်ထပ် ပြောစရာတစ်ခုရှိပါသေးတယ်၊ ထိုက်ချင်း နတ်လေပြည် အစီအရင်  ဆိုတာ အဆင့်မြှင့်လို့ရတဲ့ အစီအရင်မျိုးပါ၊ သင့်တော်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှာနိုင်ရင် ဒါကို အဆင့်မြှင့်ပြီး ခုခံမှုကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်သလို အစီအရင်ထဲက အရာအားလုံးကို ဖျောက်ထားလို့လည်း ရပါတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖျောက်ထားတယ်ဆိုတာ အစီအရင်ထဲက အရာအားလုံးကို မမြင်ရအောင် လုပ်တာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးရာ ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီသဘောပါပဲ၊ တကယ်လို့ ဒီအစီအရင်ကို အဆင့် ၉ ထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ရင် အစီအရင်ထဲက နေရာလပ်ကို သီးခြားကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ်တောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ရှင်းပြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save