Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကုသနိုင်စွမ်း၏ အာနိသင်</h2> <p style="text-align: center;">*</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်လင်၏ စကားကို နားထောင်ရင်း အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာရချေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပါမူ ထိုကမ္ဘာ၏ အရှင်သခင်မှာ သူပင် ဖြစ်ပေတော့မည်။ ထိုသို့တွေးတောမိရုံနှင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း 'ထိုက်ချင်း နတ်လေပြည် အစီအရင်' ကို နဝမအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ရန်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ရတနာပစ္စည်းများစွာ လိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ လက်ရှိ သူ၏ အခြေအနေနှင့် အလှမ်းဝေးကွာလွန်းနေသေးသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်ချေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေကို ခဏအသာထားလိုက်ပါဦး၊ အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအင်ရင်းမြစ်အဖြစ် ဒီ 'ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်' ကိုပဲ အသုံးပြုကြစို့။ အစီအရင်ရှိနေမှပဲ ငါလည်း စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မှာမို့လို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်၍ ဝန်ခံ၏။ အစီအရင်၏ စွမ်းအင်ရင်းမြစ်ကို 'ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး' အစား 'ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်' သို့ ပြောင်းလဲရန်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အစီအရင်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အစီအရင်၏ အပေါ်ယံတွင် ရွှေရောင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ယှက်နွယ်လျက်ရှိရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် 'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' မျိုးစေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ယင်းမှာ အလွန်တရာ အဖိုးထိုက်တန်လှသော အဆင့်၈ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် 'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' ကို 'ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်' မှ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းခန့် အကွာတွင် ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အလားတူပင် ထိုဆေးမြက်ပင် အမြစ်တွယ်၍ အပင်ပေါက်လာစေရန်အတွက် 'သဘာဝ နတ်စမ်းရေ' ပုလင်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို လောင်းရွှန်းပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်၈ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ 'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အခြားသော ဆေးမြက်ပင်များနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားလျက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖျော့တော့တော့ ရှိလှပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် နုနယ်လှသည်ဟု ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် 'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' အပေါ်သို့ 'သဘာဝ နတ်စမ်းရေ' အစက်အနည်းငယ် ထပ်မံချပေးပြီးမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ အစီအရင်၏ အစောင့်အရှောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများပင် အထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်တော့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း စိတ်အေးလက်အေး နားနားနေနေ နေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သုံးရက်အတွင်းမှာပဲ အဆင့်၈ ဝိညာဉ်ဆေးမြက် နှစ်ပင်တောင် ရလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး၊ ဒီအကြောင်းသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် လူတွေ သွေးရူးသေရူး ဖြစ်ကုန်ကြမှာ အမှန်ပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် 'မြေနက်မြေ' ဒေသမှာ မြောက်ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်တွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင် တံတိုင်းကြီးနှင့် တောင်ဘက်တွင် 'ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း' တို့ ရှိနေသောကြောင့် 'လုယွဲ့အင်ပါယာ' အတွင်း အလုံခြုံဆုံးသော နေရာဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ရှောင်လင်... နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ နင်ပြောခဲ့တယ်မလား၊ အခု ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကိုရော ကုသပေးနိုင်မှာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာနှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရကာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာပါက ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"သခင်... ဒါက အဆင့်၈ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပဲလေ၊ သူ့ရဲ့ အာနိသင်က သခင် ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး စွမ်းပါသေးတယ်" ဟု ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ပြုံးမိသွားပြီးနောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ 'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' မှ အရွက်တစ်ရွက်ကို ဂရုတစိုက် ဆွတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' တစ်ပင်လုံးတွင် အရွက်သုံးရွက်သာ ရှိပြီး အပေါ်ဖျားတွင်မူ မပွင့်သေးသော အငုံလေး တစ်ငုံသာ ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>အရွက်ကို ဆွတ်ယူလိုက်သောအခါ ဆေးမြက်ပင်လေးမှာ လူသားကဲ့သို့ပင် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားရာ ကြည့်ရသည်မှာ သနားစဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အားနာစိတ်လေးများ ဖြစ်ပေါ်လာရသော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းစေရန်အတွက် ထိုအရွက်ကိုပင် စားသုံးလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>နောင်တွင်လည်း အသစ်ပြန်ပေါက်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပေသည်။</p> <p>'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' ကို စားသုံးလိုက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပူနွေးသော စွမ်းအင်များ တိုးဝင်လာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရွက်မှာ သန့်စင်သော စွမ်းအင်လုံးလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပူနွေးစေခဲ့၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ 'ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်' ကို လှည့်ပတ်ကာ ထိုစွမ်းအင်များကို သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်မှ ကြီးမားသော ဒဏ်ရာနှစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာပင် ကျက်သွားတော့၏။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာများမှာ အမာရွတ်ပင် မကျန်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရင်ဘတ်ဒဏ်ရာသာမက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအချို့တွင်လည်း ထိခိုက်မှုများ ရှိနေခဲ့ရာ 'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' မှ ရရှိသော စွမ်းအင်များက ထိုဒဏ်ရာအားလုံးကိုပါ အကုန်အစင် ကုသပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ ဆေးမြက်ရွက် တစ်ရွက်တည်းနှင့်ပင် ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားရုံသာမက သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း အနည်းငယ် မြင့်တက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေတာပဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဒဏ်ရာအစအနကိုပင် မတွေ့ရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် 'နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်' အပေါ်သို့ 'သဘာဝ နတ်စမ်းရေ' အစက်အနည်းငယ် ထပ်မံချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ အိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေကွက်လပ်တွင် သူ ဝယ်ယူလာခဲ့သော 'မီးလျှံဆေးရွက်ကြီး' မျိုးစေ့ ခုနစ်စေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ စနစ်  မှ ပေးအပ်ထားသော 'ရုတ်တရက်တာဝန်' တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယင်းကို ပြီးမြောက်ပါက 'ထိုက်ချင်း နတ်လေပြည် အစီအရင်' ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုတာဝန်ကို ယခုတိုင် အပြီးသတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။</p> <p>သူသည် 'မီးလျှံဆေးရွက်ကြီး' မျိုးစေ့ ခုနစ်စေ့ကို စိုက်ပျိုး၍ မျိုးစေ့တစ်ခုချင်းစီအပေါ်သို့ 'သဘာဝ နတ်စမ်းရေ' တစ်စက်စီ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မျိုးစေ့များမှာ လျင်မြန်စွာပင် အမြစ်တွယ်၍ အပင်ပေါက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ရင့်မှည့်လာကြတော့၏။</p> <p>"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ ရုတ်တရက်တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ ဆုလာဘ်ကို ပေးအပ်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်] ဟု ရှောင်လင်၏ အသံမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း နောက်ဆုံးမှပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏၊ မဟုတ်ပါက စနစ်ထံမှ အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို... ဘာလို့ အစောကြီး ထနေတာလဲ" ဟု ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့က မေးမြန်းရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ကုတင်တစ်ခုတည်းတွင် အတူတူ အိပ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိရင်း သူတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ ရင်ခုန်လျက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လျက် ပြုံးပြကာ "အိပ်လို့မပျော်တာနဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ထလာတာပါ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို့ဒဏ်ရာက မကျက်သေးဘူးလေ၊ အနားယူသင့်တာပေါ့၊ လိုအပ်တာရှိရင် ညီမတို့ကို ခိုင်းပါလား" ဟု ချန်ဒါချောင်က စိုးရိမ်တ</p> <p>ကြီး ပြောဆို၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ကို အခန်းထဲသို့ တွဲခေါ်သွားရန် ပြင်ကြသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလျက် "မလိုပါဘူး၊ ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပြီ၊ ဒီမှာကြည့်" ဟု ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p>သူသည် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြလိုက်ရာ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာချေသည်။ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ အံ့ဩသွားကြ၏၊</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာကြီးနှစ်ခုမှာ တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>"ငါ  နေကောင်းသွားပြီလို့ ပြောသားပဲ၊ ငါ့အတွက် စိတ်မပူကြပါနဲ့တော့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို... ဘယ်လို မှော်ဆေးလုံးမျိုးကို သုံးလိုက်တာလဲဟင်" ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က အံ့ဩတကြီး မေးမြန်း၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက်နှင့် သူတို့ကို အိမ်နောက်ဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အသစ်တိုးလာသော အပင်နှစ်ပင်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာအပင်လဲဟင်၊ သိပ်လှတာပဲ" ဟု 'ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်' ကို ညွှန်ပြလျက် ချန်ဒါချောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟို မြက်ပင်လေးကလည်း ချစ်စရာလေးနော်၊ ဒီလောက်လှတဲ့ အပင်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" ဟု ချန်ရှောင်ချောင်ကလည်း ပြုံးလျက် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက အဆင့်၈ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်တွေပဲ၊ အပြင်လောကမှာတောင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှတာ၊ နောင်ဆိုရင် ဒီအပင်တွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးကြပါဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ အဆင့်၈ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ဟူသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု ကောင်းစွာ မသိကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားအရ ယင်းမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိကြောင်း နားလည်လိုက်သဖြင့် ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မထိရဲ မကိုင်ရဲပင် ဖြစ်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချန်ဒါချောင်က "ဒါနဲ့ ဖုန်းအစ်ကို... ညီမ သွားပြီး ထမင်းဟင်း ချက်လိုက်ဦးမယ်၊ အစ်ကို ပြန်လာကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးဘူးမလား" ဟု ဆိုကာ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ သူတို့အားလုံး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြ၏။ သူတို့ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ အိုးခွက်ပန်းကန်များနှင့် အခြား အသုံးအဆောင်များမှာ မီးဖိုချောင်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်းသာစရာပဲ ငါတို့ ထမင်းစားရတော့မယ်!" ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နေ့တိုင်း ငါးဟင်းနှင့်သာ စားနေရသော သူတို့အဖို့ ဆန်နံ့သင်းသင်းလေးကို အလွန်ပင် တမ်းတနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save