Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်ကြံခြင်းအစပြုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အင်းလေ... နောက်နောင် ဘာစားချင်လဲဆိုတာ ငါ့ကိုသာ ပြောပြတော့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ဖော် မီးဖိုချောင်အတွင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့ကာ အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းရေကန်အတွင်းသို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သဘာဝ နတ်စမ်းရေ တစ်ပုလင်းလုံးကို လောင်းထည့်လိုက်ရာ ရေကန်တစ်ခုလုံးမှာ သန့်စင်သော နတ်ရေစင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ မရှိသည့်ရက်များအတွင်း ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် ထိုရေကန်မှရေကိုယူ၍ မြေနက်မြေကို ရေလောင်းခဲ့ကြရာ အပင်များနှင့် ဝိညာဉ်ပင်များမှာ အလွန်ပင် သန်စွမ်းထွားကျိုင်းစွာ ရှင်သန်နေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေကန်ထဲ၌ ကူးခတ်ကစားနေရင်း ကမ်းပေါ်သို့မတက်မီ ဆူဖြိုးလှသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဟိုး... ငါးတွေက တော်တော်တောင် ကြီးနေပါလား" ဟု သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်မိ၏။ သူ၏လက်ထဲမှ ငါးများမှာ အသားအလွန်ပြည့်ဝနေပြီး စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုငါးများသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးနေကြရသဖြင့် အခြားသောငါးများနှင့် မတူညီဘဲ ကွဲပြားခြားနားနေမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်သို့ရောက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ငါးကို ချက်ပြုတ်ရန် ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့အား စေခိုင်းရာ သူတို့ကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် လက်ခံကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မီးဖိုချောင်၌ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်စုံလင်စွာ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ညီအစ်မနှစ်ဖော်သည် ချိုချဉ်ငါးဟင်း အပါအဝင် မြိန်ရှက်ဖွယ် နံနက်စာကို အလျင်အမြန်ပင် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးသားမှာ မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်ကြကုန်သည်။ နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးထားသော ထိုငါးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေရာ အရသာပိုမိုကောင်းမွန်ရုံသာမက သိမ်မွေ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပင် ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ထိုငါးသည် သားရဲအဖြစ်သို့ သွေးသားပြောင်းလဲတော့မည်ဟူသော နိမိတ်ပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝလင်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် သုံးဦးသားမှာ မြေနက်မြေပေါ်၌ ထိုင်ကာ အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်ရင်း နောင်လာမည့် သာယာလှပသော ဘဝအခြေအနေများကို စိတ်ကူးယဉ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဩော်... ဒါနဲ့ ငါ မင်းတို့အတွက် ကျင့်စဉ်တွေ၊ တိုက်ခိုက်ရေး ပညာရပ်တွေနဲ့ လက်နက်တွေ ယူလာပေးတယ်... နောက်မှ ပိုကောင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ ရှာတွေ့ရင် ထပ်ပေးဦးမယ်" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်လာသည်များကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နှင်းပိုးနဂါး ဝိညာဉ်ကျမ်း၊ နှင်းပိုးနဂါး ပညာရပ်နှင့် ဆီးနှံကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော အေးမြသည့် ဓားနှစ်စင်မှာ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p> ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် ထိုဓားနှစ်စင်ကို မြင်မြင်ချင်းပင် အလွန်နှစ်သက်သွားကြကုန်၏။</p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ မင်းတို့ကို ကျင့်ကြံပုံကျင့်နည်းတွေ သင်ပေးမယ်... ပျင်းနေလို့တော့ မရဘူးနော်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း ပြိုင်တူပင် ခေါင်းညိတ်ပြကြ၏။ ပညာရှင်အဆင့်သို့ လှမ်းတက်နိုင်ရန်မှာ သူတို့အနေဖြင့် ယခင်က စိတ်ပင်မကူးရဲခဲ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်ကြံရာတွင် သတိထားရမည့် အချက်များကို ရှင်းပြပြီးနောက် သူတို့အား နှင်းပိုးနဂါး ဝိညာဉ်ကျမ်းကို စတင်ကျင့်ကြံစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ ပါရမီ အလွန်အမင်း ထူးချွန်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများဖြစ်ကြရာ အယူအဆများကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ကြပြီး မကြာမီပင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ဘေးတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကာ ဟဲချိုင်ကျွင်းထံမှ ရရှိထားသော ဖေယွမ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဤချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံးသည် တတိယအဆင့် ဆေးလုံးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး မဟာဆရာအဆင့်ရှိ ပညာရှင်များအတွက် အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၌ ကျင့်ကြံရန် ပါရမီ လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အင်အားတိုးတက်စေရန်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ဆေးလုံးများကိုသာ အားကိုးရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p> ဆေးလုံးကို စားသုံးလိုက်သောအခါ ဆေးစွမ်းမှာ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ သန့်စင်သော စွမ်းအင်များအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်စိကို အလျင်အမြန်မှိတ်ကာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအင်များကို သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းစေပြီး သွေးကြောများကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်ကာ သန်မာလာစေရန် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် ဤဆေးလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေကာ တတိယအဆင့်ဖြစ်လာရန် ခြေတစ်လှမ်း ပိုမိုနီးစပ်သွားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း အချိန်မှာ ကုန်လွန်မှန်းမသိ ကုန်ဆုံးသွားတတ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်စိဖွင့်လိုက်သောအခါ မွန်းတည့်ချိန်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုနေရာ၌ နှစ်နာရီကျော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပင် ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာအဆင့်မှ တတိယအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိတော့မည့် အခြေအနေဖြစ်ရာ သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားမိ၏။</p> <p> </p> <p> ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ဆေးဖော်စပ်သူများကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအရေးတယူ ရှိကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ နှစ်ဆမျှ ပိုမိုထိရောက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းမှ နိုးထလာခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး ရေကန်ထဲတွင် ရေချိုးနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်သည်နှင့်အမျှ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီး သွေးကြောများကို ချဲ့ထွင်ရာတွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးအချို့မှာ အပြင်သို့ ထွက်လာတတ်မြဲဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်စဉ်ဆိုသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစဉ်တစိုက် ပျိုးထောင်ပေးခြင်း၊ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိစေရန် အားထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦးမှာမူ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ညစ်ပတ်ပေရေမှုများကို စက်ဆုပ်ရွံရှာကြသဖြင့် ရေကန်သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ရေချိုးကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေထဲတွင် ကစားနေသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားပြီး သွေးများမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆောင့်တက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှာခေါင်းမှ အရည်များ စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ လက်နှင့် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယင်းမှာ သွေးများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ... ငါ နှာခေါင်းသွေး ထွက်နေတာပဲ" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ သူ၏ ရှက်ဖွယ်လိလိ အခြေအနေကို မမြင်လိုက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး... မသင့်တော်တာတွေကို မကြည့်နဲ့... သူတို့က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသက်မှာလည်း ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်ကိုမူ သူ မေ့လျော့နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်တာကမှ တော်ဦးမယ်... တောရိုင်းကြက်တွေ၊ ယုန်တွေကို ဖမ်းလာပြီး မွေးထားလိုက်ရင် နောက်နောင် အသားစားဖို့အတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး" ဟု သူက စိတ်ကူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် စနစ်၏ သတိပေးသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>"ရုတ်တရက်တာဝန် ပေါ်ပေါက်လာပါပြီ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> သူသည် စုစုပေါင်း ရုတ်တရက်တာဝန် သုံးခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ တစ်ကြိမ်စီတိုင်းတွင် များပြားလှသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိခဲ့ဖူးပေသည်</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို တာဝန်မျိုးလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်သခင်အနေနဲ့ မြေနက်မြေမှာ မတူညီတဲ့ ဝိညာဉ်ပင် ဆယ့်ငါးမျိုးကို စိုက်ပျိုးရပါမယ်... ဝိညာဉ်ပင် တစ်မျိုးစီဟာ အနည်းဆုံး အဆင့်သုံး ရှိရမှာဖြစ်သလို တစ်မျိုးကို အနည်းဆုံး ဆယ်ပင်စီ ရှိရပါမယ်" ဟု ရှောင်လင်က အေးဆေးစွာပင် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျသွားရပြန်၏။ "အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်ပင်တွေလား... ဆယ့်ငါးမျိုးတောင်လား... ဘယ်မှာသွားရှာရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကတော့ တာဝန်ပေးရုံပါပဲ" ဟု ရှောင်လင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အရှင်သခင် အနေနဲ့ သွားဝယ်လို့လည်း ရတာပဲလေ... အချုပ်ပြောရရင်တော့ အဆင့်သုံး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မြင့်တဲ့ ဝိညာဉ်ပင် ဆယ့်ငါးမျိုးကို မြေနက်မြေမှာ စိုက်ပျိုးနိုင်ရင် တာဝန်အောင်မြင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ လွယ်ကူလှသော အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ပင်၏ အဆင့်မြင့်လေလေ ရှာဖွေရခက်လေလေ ဖြစ်ရာ အဆင့်သုံးနှင့် အထက် ဝိညာဉ်ပင်များကို ရှာဖွေရန်မှာ သာ၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းတွင်မူ အချို့ရှိနိုင်မည်ဟု သူက တွေးတောမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးလျှံဆေးရွက်ကြီး ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ပင်အချို့မှာ လူတို့ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆုလာဘ်ကရော... ဒီတစ်ခါ ဆုလာဘ်က ဘာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်မပါသကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆုလာဘ်အနေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ၊ သားရဲတွေကို မွေးမြူနိုင်မယ့် မွေးမြူရေးခြံတစ်ခု ပေးအပ်မှာပါ" ဟု ရှောင်လင်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားချေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆုလာဘ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> နောင်တွင် သူ ဖမ်းမိသမျှသော သားရဲများကို ထိုနေရာ၌ မွေးမြူထားနိုင်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင် မလိုအပ်ခဲ့လျှင်ပင် ပြန်လည်ရောင်းချကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာနိုင်သည် မဟုတ်လော။ သားရဲများကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခြင်းမှာလည်း လွယ်ကူလှသောအလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ ရေချိုးနေကြစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေနက်မြေမှ ထွက်လာခဲ့ကာ အနောက်ဘက်ရှိ ဝမ်တောင်တန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ရာ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်၏ အစွမ်းဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေ၏။</p> <p> </p> <p> မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ သူ၏ အရှိန်ကြောင့် လွင့်စင်သွားကြကုန်သည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သော အချိန်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောင်ခြေရှိ တောအုပ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်တော့ မွေးဖို့အတွက် အများကြီး ဖမ်းသွားမှဖြစ်မယ်... ဒါမှ နောက်ခါ ဖမ်းဖို့အတွက် ဒီအထိ တစ်ကူးတစ်က လာနေရတဲ့ ဒုက္ခကနေ သက်သာမှာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုရင်း ဝမ်တောင်တန်း အတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောင်တန်းသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် သားရဲများစွာ မှီတင်းနေထိုင်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်တောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင် နတ်သားရဲများ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော သားရဲများပင် ရှိနေနိုင်သည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီများပင် ရှိနေပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save