Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာနယ်မြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>စင်စစ်သော်ကား ယင်းမှာ ကောလာဟလမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။ အဘယ်သူမျှ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ဝမ်တောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အရပ်သို့လည်း မည်သူမျှ မရောက်ရှိဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောအုပ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကာ စားသုံးရန် သင့်လျော်သော တောရိုင်းကြက်နှင့် ယုန်များကို စတင် ရှာဖွေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် သူသည် နှင်းကြက် သုံးလေးကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့၏။ ထိုကြက်များ၏ ခြေထောက်များမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အသားမှာလည်း အလွန်ပင် အရသာရှိလှသဖြင့် လူအများ၏ ထမင်းဝိုင်းတွင် အနှစ်သက်ဆုံး ဟင်းလျာတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နှင်းကြက်တို့သည် အလွန်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ကာ နိုးနိုးကြားကြား ရှိလှသဖြင့် ဖမ်းဆီးရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်၏ အကူအညီဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအဖို့မူ ထိုကြက်များကို ဖမ်းယူရန်မှာ လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် နွယ်ပင်တစ်ပင်နှင့် သစ်ကိုင်းရှည် တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး နှင်းကြက်များ၏ ခြေထောက်များကို နှစ်ကောင်တစ်တွဲစီ ချည်နှောင်ကာ ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းလျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ခြေတစ်ဝိုက်မှာ မုဆိုးများ မကြာခဏ လာရောက်တတ်သော နေရာဖြစ်ပြီး အချို့သော သားရဲများ၏ သားရေမှာ ကောင်းသော ဈေးနှုန်းကို ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဖြူဖွေးသော အရိပ်တစ်ခုသည် ချုံပုတ်များအတွင်းသို့ ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... နှင်းမြွေပါလေးလား" ဟု သူက မျက်လုံးများ ပြူးကျလျက် ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>နှင်းမြွေပါလေးတို့သည် သားရဲများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အဆင့်နိမ့် သားရဲများသာ ဖြစ်ကြပြီး အခြားသော အဆင့်နိမ့် သားရဲများထက်ပင် ရန်မူနိုင်စွမ်း အနည်းဆုံး ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြဘဲ တောသစ်သီးများကိုသာ မှီဝဲ စားသောက်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆီးနှံကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွှေးအမျှင်များနှင့် ချစ်စဖွယ် ပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့် သူဌေးသူကြွယ်များ၏ အချစ်တော် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးကိုသာ ဖမ်းသွားရင် ဒါချောင်နဲ့ ရှောင်ချောင်တို့ အလွန်ပဲ ဝမ်းသာကြမှာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောရင်း ပခုံးပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းကို ဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတွင် တင်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနှင်းကြက်များမှာ နေလှန်းထားသော အသားများကဲ့သို့ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် တွဲလောင်း ခိုနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖြူလွလွ မြူခိုးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသော နှင်းမြွေပါလေးသည် အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးလေတော့ရာ မြေအနေအထားကို ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မှပင် လွတ်မြောက်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်တဲ့အတိုင်း မွေးရာပါ အားသာချက်တွေ ရှိနေတာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်အတွင်းမှ မှတ်ချက်ပြုရင်း အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် နှင်းမြွေပါလေးနောက်သို့ တောအုပ်အတွင်း အထပ်ထပ် အခါခါ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလေရာ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်နှင့်ပင် မထိတော့ဘဲ လူ့မျက်စိဖြင့် မမှီနိုင်အောင် လျင်မြန်လှသော ရိပ်ခနဲ အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် သူတို့သည် တောအုပ်၏ အစွန်အဖျားမှ ဝေးကွာသွားကာ အတွင်းဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ တောင်ကုန်း တောင်တန်းများ ထူထပ်လှပြီး သစ်ပင်ကြီးများ စိပ်လှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအဖို့ အရှိန်ကို အပြည့်အဝ မမြှင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဟင်းလင်းပြင်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုနှင်းမြွေပါလေးကို သူ ဖမ်းမိပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် သတိမထားမိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်ကြား လျှိုမြောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ရှေ့မှ ပြေးနေသောနှင်းမြွေပါလေးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားချေသည်။ နှင်းမြွေပါလေး ဤသို့ ရပ်တန့်သွားမည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တွေးမထားမိသဖြင့် ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကို တိုက်မိကာ နဖူးတွင် အဖုကြီး ထွက်သွားရ၏။ "</p> <p> </p> <p>မင်းက ဘရိတ်တောင် အုပ်တတ်နေပြီပေါ့လေ" ဟု သူက ဒေါသတကြီး ဆိုကာ နှင်းမြွေပါလေးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုခဏတွင် ဖဲရက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျသွားပြီး အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် ဟသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ထိုနေရာမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းကောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>အချို့သော အရိုးစုများမှာ အိမ်တစ်လုံးခန့် ကြီးမားလှပြီး အချို့မှာမူ ဆယ်မီတာကျော် ရှည်လျားကာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများပင် ထွက်ပေါ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရိုးစုများ၏ အဆုံးသတ်တွင်မူ လှိုင်ဂူကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p>ထိုလှိုင်ဂူမှာ အလွန်ပင် မှောင်အတိ ကျနေသော်လည်း အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ ထိုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါးပါးရဲ့ ဂူဗိမာန်များလား..." ဟု တွေးတောရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်မိသွားသည်။ သူ၏ သိချင်စိတ်မှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း အလိုလို သိမြင်နေသော စိတ်ခံစားမှုကမူ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ပါက အသက်ပျောက်နိုင်သည်ဟု သတိပေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော ကြောက်ရွံ့စိတ်မှာ လက်ဝါးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အေးစိမ့်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ထိုနေရာမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အစအနပင် မကျန်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသော ရှေ့မှ မြေပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များလည်း မရှိတော့သကဲ့သို့ အလောင်းကောင်များလည်း မတွေ့ရတော့ဘဲ အရာအားလုံးမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ပြယ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏လက်ထဲမှ နှင်းမြွေပါလေးမှာမူ တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ ရှောင်လင်... မင်းရော မြင်လိုက်ရဲ့လား" ဟု သူက မေးလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်အက်ရှနေပြီး ကျောပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ချွေးစေးများဖြင့် ရွဲနစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း မြင်ပါတယ် အရှင်သခင်... အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ မသိပေမယ့် အဲဒီနေရာဟာ အလွန်ပဲ အန္တရာယ်ကြီးတယ် ဆိုတာတော့ သေချာပါတယ်" ဟု ရှောင်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အန္တရာယ်ရှိမှန်းတော့ ငါလည်း သိတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။ "ဒါနဲ့... ဒီနေရာက ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာဆိုတော့... နဝမအဆင့် အစီအရင်တွေဟာ သီးခြား ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ မင်းပြောဖူးတဲ့ စကားမျိုးလား"။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "အဲဒီလိုပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အစီအရင်တိုင်းကတော့ သီးခြားကမ္ဘာငယ်ကို မဖန်တီးနိုင်ကြပါဘူး... ဒါကြောင့် အခုနက ဖြစ်ရပ်က အဲဒီလိုမျိုးလား ဆိုတာတော့ ကျွန်မ အတပ်မပြောနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည် စုစည်းပြီးနောက် သူ၏ ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် ထိုဟင်းလင်းပြင်ကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်သွားကြည့်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုနေရာမှာ သစ်ပင်ပန်းမာလ်များ မရှိသော သာမန် လွင်တီးခေါင်ပြင်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အလောင်းကောင်များ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ သီးခြား ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတာပဲ... ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့မှပဲ အဲဒီထဲကို ဝင်လို့ရမယ် ထင်တယ်" ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပြုမိသည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချို့ယွင်းချက်အချို့ ဖြစ်ပေါ်ရာမှ ဤသို့ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု သူက ခန့်မှန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းလော ကံဆိုးခြင်းလော ဆိုသည်ကိုမူ သူ မဝေခွဲနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆိုးဆုံးတွေ မဖြစ်ခဲ့တာပဲ တော်ပါသေးတယ်... ငါ အမြန်ပြန်တာကမှ စိတ်ချရမယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှင်းမြွေပါလေးကို ဖမ်းမိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ခရီးမှာ အချည်းနှီးတော့ မဟုတ်တော့ချေ။ သို့ရာတွင် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောရိုးအတွင်းမှ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဖျတ်"</p> <p>လုယန့်ဓားကို အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှည့်ကြည့်ကာ ဓားကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နောက်ဘက်တွင်မူ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။</p> <p>ယင်းမှာ အနက်ရောင် ကျားသစ်ကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် တောက်ပနေကာ သူ၏ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများမှာ ဓားရှည်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ချွမ်း" ဟူသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ... ဒါက ညဉ့်နက်ပျံကျားသစ်ပဲ... ငါလည်း မသိလိုက်ဘဲ ဝမ်တောင်တန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲကို ရောက်လာမိတာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save