Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>(၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း၏ အိမ်ဝင်းအတွင်းဝယ်။</p> <p>နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီးတို့သည် အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြမှသာ လုံခြုံမှုအနှစ်သာရကို ခံစားရတော့သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေစွ။ ပထမဆုံးအကြိမ် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရသည့် တာဝန်လေး၌ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့်ရှိသော ဓားပြများနှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။</p> <p>နောင်တွင် ဖြစ်နိုင်လျှင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။ စင်စစ် တောင်ပေါ်၌ လယ်စိုက်နေရုံဖြင့်လည်း သူ၏ အစွမ်းများမှာ တိုးတက်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>"သမင်ကြီး... မင်းရော ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား" သူက လှည့်၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>"အူးးးး~~~"</p> <p>စိမ်းစိုနေသော အပင်ပေါက်ကလေးများကို ဝါးစားနေသည့် သမင်အူကြောင်ကြီးက ခေါင်းမော့ကာ ဘာမျှမဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်လည်း သမင်ကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အလောင်းများထံမှ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို စတင်စစ်ဆေးတော့သည်။</p> <p>သာမန်ဓားပြနှစ်ဦးထံ၌ ငွေစအနည်းငယ်သာ ပါရှိသော်လည်း "တတိယခေါင်းဆောင်" ဆိုသူထံ၌မူ ပစ္စည်းအတော်အတန် ပါရှိပေသည်။ ၎င်း၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးနှင့်အတူ ဖုန်ထူနေသော စာအုပ်ဟောင်းတစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရ၏။</p> <p>နင်တောက်ရန်က ထိုစုတ်ပြတ်နေသော စာအုပ်ကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် စနစ်က ချက်ချင်း မှတ်တမ်းတင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် အဝါရောင်အဆင့်နိမ့် (မကျင့်ကြံရသေး)"</p> <p>...</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ သိရှိထားသမျှအရ ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းများကို အမြင့်မှအနိမ့်သို့ ကောင်းကင်၊ မြေကမ္ဘာ၊ နက်နဲခြင်းနှင့် အဝါရောင် ဟူ၍ လေးဆင့် ခွဲခြားထားပြီး အဆင့်တစ်ခုချင်းစီ၌လည်း အထက်၊ အလယ်၊ အောက် ဟူ၍ အတန်းအစားများ ရှိပြန်ပေသေးသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့်၊ အခြေတည်အဆင့်နှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည်ပင် နက်နဲခြင်းနှင့် အဝါရောင်အဆင့်ရှိ ကျင့်စဉ်များကိုသာ အဓိက ကျင့်ကြံကြရ၏။</p> <p> နတ်ဘုရားသန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်နှင့် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်များသို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်မှသာ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်အဆင့်ရှိ ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံခွင့် ရရှိကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရရှိရန်မှာ ခဲယဉ်းလွန်းလှသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကဝယ် 'တာအို၊ ဥစ္စာ၊ အဖော်၊ မြေ' ဟူသော အရေးကြီးသည့် အခြေခံလေးပါးအနက် ''တာအို၊ ' တည်းဟူသော ကျင့်စဉ်ကို ပထမဆုံးအဆင့်၌ ထားရှိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>နင်တောက်ရန် အစောပိုင်းက ရရှိထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ်၊ ဝိညာဉ်မိုးသွန်းကျင့်စဉ်နှင့် ယခုရရှိသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ်တို့မှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည့် "အဝါရောင်အဆင့်နိမ့်" အတန်းအစားများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p>ယင်းတို့ထက် နိမ့်သော အဆင့်မရှိသည့် ကျင့်စဉ်များလည်း ရှိသေးရာ ယင်းတို့ကို "လက်လှည့်ကျင့်စဉ်" များဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကဝယ် အနှံ့အပြား ရှိနေတတ်ကြ၏။</p> <p>သို့သော် ယင်းတို့မှာ စွမ်းအားနည်းပါးလွန်းလှသဖြင့် သာမန်ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်စိထဲ၌ပင် ထည့်စရာ မလိုသည့် အရာများ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p>"ဒါကတော့..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ စဉ်းစားရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ ဖြစ်ချင်နေသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားခြင်းကြောင့် သူတစ်ပါး သံသယဝင်မည်ကို စိုးရိမ်နေချိန်ဝယ် အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော ဤကျင့်စဉ် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အမှန်ပင် အခန့်သင့်လှပေသည်။</p> <p>အဝါရောင်အဆင့်နိမ့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်လျှင်မူ သူ၏ အဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ကောက်နှံများမှာ မှည့်ဝင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ မကြာမီတွင် ကျင့်ကြံမှုအချိန်အသစ်များကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်မိမိ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ဤထိန်းချုပ်ခြင်းကျင့်စဥ်ကို ဦးစားပေး ကျင့်ကြံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်။</p> <p>"သမင်ကြီး... စပါးရိတ်ရအောင်ဟေ့"</p> <p>သူရော သမင်ပါ တံစဉ်များကို ကိုင်လျက် အိမ်ဝင်းအတွင်း တက်ကြွစွာ ရိတ်သိမ်းကြတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျင့်ကြံမှုအချိန် (၂၀၈) နှစ် ထပ်မံရရှိခဲ့၏။ ယခင်က ကျန်ရှိသော လေးနှစ်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း ၂၁၂ နှစ် ရှိသွားချေပြီ။</p> <p>အိမ်ငယ်လေးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအချိန်များကို ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဥ်အတွင်းသို့ လောင်းထည့်၍ ကျင့်ကြံမှုကို စတင်လိုက်လေသည်။</p> <p>[ (၁) နှစ် - အရှင်သည် အရှိန်အဝါ စီးဆင်းမှု စည်းချက်ကို ခံစားမိကာ နားလည်မှုအသစ်များ ရရှိလာခဲ့ပါသည်။]</p> <p>[ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် အဝါရောင်အဆင့်နိမ့် (အခြေခံအဆင့်)]</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ သူ၏ ဤအတတ်အပေါ် နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေ၍လား။</p> <p>ဆက်၍ ကျင့်ကြံဦးမည်။</p> <p>[ (၅) နှစ် - အရှင်သည် ကန်အတွင်းရှိ ငါးကလေးများ အမြီးခတ်ပုံနှင့် သစ်ခွပန်းလေးများ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြွေကျပုံကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤကျင်စဥ်မှာ ကျင့်ကြံရန် ဤမျှ ခဲယဉ်းလိမ့်မည်ဟု အရှင် မထင်ထားခဲ့ပါ။]</p> <p>[ (၁၆) နှစ် - အရှင်သည် ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများ တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားပုံကို မြင်လိုက်ရချိန်ဝယ် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းသွားခဲ့ပါသည်။]</p> <p>[ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ် အဝါရောင်အဆင့်နိမ့် (အသင့်အတင့်အဆင့်)]</p> <p>[(၃၁) နှစ် - အရှင်သည် မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အရှင်၏ ဆံပင်စများမှာ ငွေရောင်သမ်းလာခဲ့ကာ အရှင်၏ မယားငယ်ကလည်း သူမကို အချိန်မပေးဟု စတင်ညည်းညူလာခဲ့ပါပြီ။]</p> <p>[(၇၂) နှစ် - အရှင်သည် လောကီနယ်ပယ်ဝယ် လမ်းပျောက်နေကာ မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုသာ အပတ်တကုတ် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ အခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခန်းမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အရှင် အချစ်ဆုံးသော မယားငယ်မှာ စာတစ်စောင် ထားခဲ့ကာ အခြေတည်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ပါသည်။]</p> <p>[ထိုအချိန်၌ အရှင်သည် လူ့ဘဝတွင် မိမိကိုယ်မိမိသာလျှင် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊ အချစ်ဆိုသည်မှာ တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ပင် နောက်ဆုံး၌ တည်ငြိမ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိမြင်သွားခဲ့ပါသည်။]</p> <p>[ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် - အဝါရောင်အဆင့်နိမ့် (အဆင့်မြင့်အဆင့်)]</p> <p>[ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံမှုအချိန် - ၁၄၀ နှစ်]</p> <p>"ဟူးးး..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ချလိုက်မိကာ မျက်ဝန်း၌လည်း မျက်ရည်စများ ဝဲနေတော့သည်။ ကျင့်ကြံမှုအချိန်အတွင်း ခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်များက သူ့ကို ကူးစက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ထိုမယားငယ်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ သူ နှစ်သက်သော အမျိုးအစားပင် ဖြစ်ချေသည်...။</p> <p>သို့သော် ထိုဝမ်းနည်းမှုမှာ ခဏမျှသာ ဖြစ်၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤကျင့်စဥ်မှာ တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ ရောက်သွားသည် မဟုတ်လော။ ကျင့်ကြံမှုအချိန်များလည်း အများအပြား ကျန်နေသေးရာ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်အောင် တွန်းတင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လျက် ကျင့်ကြံမှုအချိန်များအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။</p> <p>[(၁၇၀) နှစ် - ဤကျင့်စဥ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အတားအဆီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား ရှိနေ၏။ အရှင်သည် ရှေးဟောင်းကဗျာဆရာများအလား အိမ်ဝင်းအတွင်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပါ။]</p> <p>[ အရှင်၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာလည်း အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပါသည်။]</p> <p>[ (၁၉၂) နှစ် - ဘဝဆိုသည်မှာ တိုတောင်းလှပေစွ၊ သင်၏ အဆုံးသတ်မှာလည်း လက်တစ်ဖျစ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ အရှင်သည် ကျောက်တံတားပေါ်၌ ထိုင်နေရင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးအဖြစ် နေဝင်ချိန်၌ ပြေးလွှားခဲ့ဖူးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရကာ လွမ်းဆွတ်မိသွားပါသည်။]</p> <p>[ထိုအခါ အရှင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ငြိမ်သက်သွားကာ နှလုံးသားမှာလည်း ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းသွားခဲ့ပါပြီ။]</p> <p>[ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် အဝါရောင်အဆင့်နိမ့် (ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)]</p> <p>[ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံမှုအချိန် - ၂၀ နှစ်]</p> <p>...</p> <p>ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်အတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာကာ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်၏။ မိမိ၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် များစွာ နက်နဲသွားသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးကြောအတွင်း စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်တိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ မတွေးဆနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဝါရောင်အဆင့်နိမ့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သမိုင်းတစ်လျှောက် ဤကျင့်စဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်ထိ ကျင့်ကြံနိုင်သူ မည်မျှရှိပါအံ့နည်း။</p> <p>ကျင့်ကြံမှု သက်တမ်းဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှရာ ပုံမှန်လူဆိုလျှင် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် လေးတစ်ခုအတွက် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာနီးပါး အချိန်ဖြုန်းပါမည်လော။</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ကျင့်ကြံမှုအချိန်၏ နက်နဲသော သဘောတရားကို စတင်ဆင်ခြင်ကြည့်မိသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ်ကို အဆင့်မြင့်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံခြင်းက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သုံးဆင့်မျှ တိုးတက်စေခဲ့သော်လည်း၊ ဤဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံခြင်းကမူ သူ၏ အဆင့်ကို လုံးဝ မပြောင်းလဲစေခဲ့ပေ။</p> <p>ကျင့်စဉ်အမျိုးအစားချင်း မတူညီခြင်းကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေကာ သွေးကြောများကို သန့်စင်ပေးသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တိုက်ရိုက် တိုးတက်စေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ်မှာမူ "အတတ်ပညာ" သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်ရန်အတွက်မူ များစွာ အထောက်အကူ မပြုချေ။</p> <p>သို့သော် အတတ်ပညာ များလေ ကောင်းလေ မဟုတ်လော။</p> <p>ယခုအခါ နင်တောက်ရန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြင့်မားသော အဆင့်ရှိ ကျင့်စဉ်များကို မမက်မောတော့ပေ။ အကယ်၍ အဝါရောင်အဆင့်ရှိ ကျင့်စဉ်များကိုသာ ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံထားနိုင်လျှင် သူသည် မိမိနှင့် ရွယ်တူများကြား၌ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူသည် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ကာ အပြင်ပန်း၌ ပြသထားသော အဆင့်ကို အဆင့်(၄)မှ အဆင့်(၂)သို့ လျှော့ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ကောင်းပြီ၊ ယခုမှပင် စိတ်အေးရတော့သည်။ ယခုဆိုလျှင် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးများပင် သူ၏ အစစ်အမှန်ကို မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>"သမင်ကြီး..."</p> <p>သူသည် တက်ကြွစွာဖြင့် ဝိညာဉ်ပေါက်တူးကို ကိုင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာကာ "မျိုးစေ့ပြန်ချပြီး ဝိညာဉ်စပါးတွေ ဆက်စိုက်ရအောင်" ဟု ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာလည်း "အူးးး" ဟု အော်ကာ အပင်ပေါက်ကလေးများကို နေလှန်းခြင်း၊ မြေတူးခြင်း၊ မျိုးစေ့ချခြင်းနှင့် ပျိုးပင်ရွှေ့ခြင်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတော့သည်။</p> <p>နေဝင်မိုးချုပ် အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် မြေကွက်လပ်ကလေးမှာ ဝိညာဉ်ပျိုးပင်များဖြင့် စိမ်းစိုလာပြန်သည်။ လေပြည်အောက်တွင် ပျိုးပင်လှိုင်းကလေးများမှာ ယိမ်းနွဲ့နေကြချေပြီ။</p> <p>အိမ်ငယ်လေးအတွင်းဝယ် နင်တောက်ရန်မှာ ဖျာခင်း၍ ခေတ္တ အနားယူနေ၏။</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာလည်း သူ၏ ဘေး၌ နားရွက်ကလေးများ ထောင်လျက် ငြိမ်းချမ်းသော ညနေခင်းကို ခံစားနေသည်။</p> <p>"သမင်ကြီး... အခုတလော ငါတို့ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်သွားတယ်။ မင်းလည်း ပင်ပန်းသွားပြီ"</p> <p>"အူးးးး~~~"</p> <p>သမင်ကြီးက သူ၏ ခေါင်းကြီးဖြင့် နင်တောက်ရန်၏ လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ကာ မပင်ပန်းကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် နင်တောက်ရန် မိမိကို စွန့်ပစ်သွားမည်ကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် နင်တောက်ရန် နောက်ပြောင်လေ့ရှိသော "သမင်ခွန်အားဆေး" သို့မဟုတ် "သမင်သားဟင်း" ဆိုသည့် စကားလုံးများမှာ သမင်ကြီးအတွက်မူ အိပ်မက်ဆိုးများပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ သမင်ကြီးနှင့် စည်းနှောင်ထားသဖြင့် ၎င်း၏ စိတ်ကို သိရှိနေပေရာ ပြုံးလျက် သမင်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ "သိပ်ပြီး မတွေးပါနဲ့။ မင်းသာ မရှိရင် ဒီလို အရာကို ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရတာ ဘယ်လောက် ပျင်းဖို့ကောင်းလိမ့်မလဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ သမင်ကြီးမှာ စိတ်အေးသွားကာ နင်တောက်ရန်ကို ချစ်ခင်စွာဖြင့် တိုးဝှေ့နေတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ညနေစောင်းချိန်ဝယ် အဝေးက တောင်ထိပ်ထက်၌ နေမင်းမှာ မီးလုံးကြီးတစ်လုံးအလား နိမ့်ဆင်းနေချေပြီ။</p> <p>နွေညနေခင်း၏ လေအေးကလေးများအောက်တွင် နင်တောက်ရန်မှာ ထမင်းစတင်ချက်တော့သည်။</p> <p>သူ ချက်ပြုတ်သမျှမှာ ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးထားသော အရာများသာ ဖြစ်၏။ ငရုတ်သီးစိမ်းနှင့် အာလူးကြော်၊ ခရမ်းသီးနှပ် စသည်တို့ဖြင့် ဟင်းသားမပါသော်လည်း စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်စပါးကို စားသုံးရပေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ဆန်စေ့ကလေးများမှာ ကြည်လင်တောက်ပလျက် ရှိနေ၏။ ဤဝိညာဉ်ထမင်း၏ အရသာမှာ သဘာဝအတိုင်း အပင်နံ့သင်းပျံ့နေကာ စားသုံးပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အား ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုပါ ပေးစွမ်းနိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံသူတို့အတွက် မရှိမဖြစ် အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ထမင်းစားရအောင်ဟေ့"</p> <p>နင်တောက်ရန်က ပြုံးလျက် သမင်ကြီးနှင့်အတူ မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ကြသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ထမင်းမှာ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ပေးစွမ်းနေတော့သည်။ ဤဖြစ်စဉ်မှာ သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထမင်းစားသောက်ပြီး ပန်းကန်များ ဆေးကြောကာ အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေ၏။</p> <p>သူ၏ အတွေးမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ်မှာ အခြားကျင့်စဥ်များနှင့် မတူဘဲ ကျင့်ကြံမှုအချိန် အမြောက်အမြား လိုအပ်လှ၏။ အကယ်၍ အချိန်အနည်းငယ်စီ ခွဲသုံးနေပါက နောက်တစ်ဆင့်သို့ မတက်နိုင်ဘဲ အချိန်များ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နင်တောက်ရန်မှာ ထိုကျင့်စဉ်အတွက် ကျင့်ကြံမှုအချိန်များကို အလျင်စလို မသုံးစွဲတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကိုသာ ဆက်လက်စိုက်ပျိုးကာ နှစ်ကုန်ခါနီးမှသာ စုဆောင်းထားသမျှကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်မိုးသွန်းကျင့်စဉ်အတွက်မူ ပို၍ပင် မလောတော့ချေ။</p> <p>ထိုကျင့်စဉ်မှာ ဝိညာဉ်စိုက်ပျိုးသူများအတွက် အလွန်အလွန်ပင်အသုံးဝင်ကြောင်းသူ သိရှိထားပေသည်။ ယင်းသည် လေပြည်ညင်းအောက်၌ မိုးပေါက်များ ကျဆင်းစေကာ သီးနှံများကို ရေသွင်းပေးနိုင်သည့်အပြင် အထွက်နှုန်းကိုလည်း များစွာ တိုးတက်စေနိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p>အကယ်၍ ထိုကျင့်စဉ်ကိုအဆင့်(၄)အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပါက ဒုတိယတန်းစား ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကို စိုက်ပျိုးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်(၇)အထိ ရောက်ပါက ဒဏ္ဍာရီလာ တတိယတန်းစား ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကိုပင် စိုက်ပျိုးနိုင်မည်ဟု ဆိုပေသည်။</p> <p>ထိုအဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်ကောက်နှံများမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးများအတွက်ပင် အလွန်ပင် အားရှိစေသောအရာများ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p>သို့သော် နင်တောက်ရန်မှာ ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ကာစ ဖြစ်သဖြင့် အခြေတကျ မရှိသေးပေ။ ယခုအချိန်၌ အရေးကြီးဆုံးမှာ မထင်မရှား နေထိုင်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p>မထင်မရှား နေထိုင်သူများမှာ အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေး ပိုများလှသည် မဟုတ်လော။ အကယ်၍ သူသာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကို စိုက်ပျိုးနေသည်ဆိုပါက သူတစ်ပါး၏ မနာလိုမှုနှင့် ရန်ပြုမှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>မသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာ ရှည်လျားလှပေစွ။ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်ပေးပါရမီဖြင့် သူသည် အခြားသူများနှင့် ခွန်အားပြိုင်နေရန် မလိုအပ်ချေ။</p> <p>...</p> <p>"အဆွေတော်နင်... အဆွေတော်နင် အိမ်မှာ ရှိပါသလား"</p> <p>နင်တောက်ရန် လေ့ကျင့်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ (၈၁) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းကို တာဝန်ယူထားသော လူကြီး လု ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်စိုက်ပျိုးသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဩော်... အဆွေတော်လု ပါလား။ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲခင်ဗျ"</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ သမင်အူကြောင်ကြီးကလည်း ဘေးမှ လိုက်ပါလာခဲ့လေတော့သတည်း။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save