Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပင်ကိုယ်သဘာဝအရ သတိကြီးသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကိုယ်ပျောက်ကျင့်စဉ်ဟူသည်မှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားအောင် ဖန်တီးကာ သူတစ်ပါးတို့၏ အမြင်အာရုံမှ ကင်းလွတ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သော အတတ်ပညာတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> ယေဘုယျအားဖြင့်မူ ယင်းမှာ အသေးအဖွဲ အတတ်ပညာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အရေးကြုံလာပါက အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဝိညာဉ်အသံစုပ်ယူခြင်းကျင့်စဉ် မှာမူ ပို၍ပင် ထူးခြားလှသေး၏။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေလျက် သေးငယ်သော အာရုံခံနယ်ပယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံဗလံများကို စုပ်ယူလိုက်ခြင်းဖြင့် အခြားသူများအား မိမိ၏ အသံကို မကြားနိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤကျင့်စဉ်နှစ်ခုလုံးမှာ သာမန်အားဖြင့် အသုံးမဝင်လှသကဲ့သို့ အနည်းငယ်လည်း ထူးဆန်းနေပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း နင်တောက်ရန် ၏ ဉာဏ်မျက်စိတွင်မူ အတွေးသစ်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။</p> <p>အကယ်၍ အသက်ရှုဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ်၊ ကိုယ်ပျောက်ကျင့်စဉ်နှင့် ဝိညာဉ်အသံစုပ်ယူခြင်းကျင့်စဉ်တို့ကိုသာ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်ပါမူ...သူ့စိတ်ထဲ၌ စကားလုံးတစ်လုံးသာ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ယင်းမှာ "ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ခြင်း" ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> ဤသည်မှာ လူသတ်သမားတို့၏ အထွတ်အထိပ် အတတ်ပညာ မဟုတ်လော။ အကယ်၍သာ ဤအခြေခံကျင့်စဉ် သုံးခုကို ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် ထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပါမူ မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် ထိုအတတ်များကို ဦးစွာ သင်ယူထားမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအချိန်များကိုမူ အသုံးမပြုသေးဘဲ ချန်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စုဆောင်းထားသမျှ အချိန်များကို မိမိ၏ အခြေခံဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ် အတွက်သာ ဦးစားပေး အသုံးပြုရပေလိမ့်မည်။ သံကောင်းကို ဓားသွား၌သာ အသုံးချရမည် မဟုတ်လော။</p> <p>"နင်တောက်ရန်"</p> <p>ကျမ်းစာဆောင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စီနီယာအစ်ကို၏ အသံမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ "မင်းရဲ့ အချိန်ပြည့်ပြီ၊ အပြင်ကို ထွက်ခဲ့တော့"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ"</p> <p>သူသည် ကျမ်းစာဆောင်အတွင်းမှ ထွက်လာကာ မိမိ၏ ကျောက်စိမ်းပြားတံဆိပ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်စဉ် သမင်အူကြောင်ကြီး ၏ "အူးးး" ဟူသော ဝမ်းသာအားရ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ အပြင်ဘက်ရှိ သစ်တိုင်၌ ချည်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သဘောကောင်းလှသော စီနီယာအစ်မတစ်ဦးက ၎င်းအား မြက်တစ်ဆုပ် ကျွေးမွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"သမင်ကြီး"</p> <p>သူသည် လေသံကို ချက်ချင်းပင် နှိမ့်ကာ "သူများကျွေးတာကို ဒီအတိုင်း စားလို့မရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို ငါက အထူးတလည် ပြောနေရဦးမှာလား" ဟု တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"အူးးးး~~~"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးက သူ၏ ပုခုံးကို တိုးဝှေ့လျက် မျက်လုံးကလေးများကို ပုတ်ခတ်ကာ ထိုစီနီယာအစ်မမှာ အလွန်ပင် လှပပြီး ကြည့်ရသည်မှာလည်း လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု ပြန်လည်ပြောကြားနေသယောင် ရှိပေသည်။</p> <p>"နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေနဲ့၊ ကဲ... အိမ်ပြန်ကြစို့"</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ပြုံးလျက် သမင်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ဇက်ကြိုးကို ဖြုတ်၍ မိမိ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ သာမန်အားဖြင့် သူသည် သမင်ကြီးကို ချည်နှောင်ထားလေ့မရှိသကဲ့သို့ သမင်ကြီးမှာလည်း အချည်နှောင်ခံရသည်ကို အလွန်ပင် မုန်းတီးလှပေသည်။</p> <p>သူသည် (၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကို ဆက်လက်၍ ဝီရိယရှိရှိ စိုက်ပျိုးရိတ်သိမ်းနေတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ညတစ်ညဝယ်။</p> <p>ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် ပူအိုက်လှသဖြင့် နင်တောက်ရန်သည် ပဲတောင့်ရှည်နှင့် ကြက်သားငယ်ကို ဆီသတ်ကာ ငရုတ်သီးစိမ်း၊ အာလူးချောင်းကြော်တို့ဖြင့် ဟင်းလျာပြင်ဆင်ပြီး ဝိညာဉ်ထမင်း အိုးကြီးတစ်လုံးကိုလည်း ချက်ပြုတ်လိုက်၏။</p> <p>"သမင်ကြီး... ရာသီဥတုက ပူလွန်းတယ်ဗျာ"</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယပ်ခတ်ရင်း "ထမင်းစားပွဲကို အပြင်ဘက် ထုတ်စားကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်ရာ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ အမြီးကို တဖျတ်ဖျတ် ခါပြလေတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်သည် စားပွဲကို အပြင်ဘက်ရှိ အဆင့်နိမ့် တိမ်တိုက်မြူခိုး အစီအရင် ၏ အပြင်ဘက် မြေကွက်လပ်သို့ သယ်ထုတ်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် အသီးသီး ထိုင်ခုံပေါ်၌ ထိုင်ကာ မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ကြတော့၏။ အိမ်ထဲ၌ ပူအိုက်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ နွေညဦး၏ လေပြေက အလွန်ပင် အေးမြလှပေသည်။</p> <p>"ဟူးးး..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝ ကလေးဘဝအချိန်များကို သတိရသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစဉ်က မိသားစုမှာ ဆင်းရဲသဖြင့် အအေးပေးစက် မရှိပေရာ၊ နွေညများ၌ ယခုကဲ့သို့ပင် အပြင်ဘက်၌ စားပွဲထုတ်၍ ထမင်းစားခဲ့ကြဖူးသည် မဟုတ်လော။</p> <p>"သမင်ကြီး... အေးရဲ့လား"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာမူ ထမင်းပန်းကန်ထဲ မျက်နှာနှစ်ကာ ထမင်းများကို တဗျပ်ဗျပ် စားနေပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြနေ၏။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဟင်းခပ်သည့် အချိန်မှသာ ခေါင်းမော့နိုင်တော့သည်။</p> <p> သမင်၏ ခွာများဖြင့် မည်သို့လျှင် တူကို ကိုင်၍ ဟင်းခတ်နိုင်သနည်းဟု မမေးပါနှင့်။ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ ပါရမီထူးကဲသူ ဖြစ်ပေသတည်း။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် (၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းအနီးမှ လူနှစ်ဦး ဖြတ်လျှောက်သွားကြ၏။ ရှေ့မှ လျှောက်လာသူမှာ အပြာနုရောင် အပြင်စည်းတပည့် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော မိန်းမပျိုကလေး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမသည် အသက် (၁၂) နှစ် သို့မဟုတ် (၁၃) နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် နုနယ်လှပကာ ကျော့ရှင်းလှပေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူမသည် ကြီးလာပါက အလွန်ပင် လှပမည့်သူဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လိုက်၏။</p> <p>ထိုမိန်းမပျိုလေး၏ နောက်တွင်မူ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ ဤသူနှစ်ဦးမှာ (၇၈) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း ၏ ပိုင်ရှင်များပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>မိန်းမပျိုလေးသည် လူတစ်ယောက်နှင့် သမင်တစ်ကောင်ကို သတိပြုမိသွား၏။ သူမသည် နှုတ်မဆက်ဘဲ နေပါက မယဉ်ကျေးရာ ရောက်မည်ဟု ယူဆပုံရသဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p> "စီနီယာအစ်ကို နင်တောက်ရန် မဟုတ်လား၊ ဟန်ပင်းက စီနီယာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းထဲကို အတူတူ ဝင်ခဲ့ကြတာပေမဲ့ ဟန်ပင်းက စီနီယာ့ထက် တစ်ရက် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာတာပါ" ဟု ဆိုလာသည်။</p> <p>"ဩော်..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် တူကို ချကာ ထရပ်လိုက်ပြီး "နင်တောက်ရန်က ညီမလေး ဟန်ပင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"အူးးးး~~~"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာလည်း လည်ပင်းကို ဆန့်လျက် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် အသံပြုလိုက်ရာ ဟန်ပင်းမှာ ပါးစပ်ကလေးကို အသာအုပ်၍ တခိခိ ရယ်မောလေတော့သည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ နောက်မှ အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်၏။</p> <p>"စီနီယာ... ကျွန်မ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"</p> <p>"ကောင်းပါပြီဗျာ"</p> <p>ဟန်ပင်းနှင့် အစေခံအဘိုးအို ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နင်တောက်ရန်မှာ အထွေအထူး စိတ်ထဲမထားတော့ပေ။ အပြင်လောက၌ မည်သို့သော လေမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေပါစေ၊ သူကမူ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကိုသာ အေးအေးလူလူ စိုက်ပျိုးနေမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>...</p> <p>ရာသီစက်ဝန်း ပြောင်းလဲကာ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ကုန်ပိုင်း၏ အေးစိမ့်သော ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။ မြောက်ပြန်လေမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်လှပြီး တောင်တောတောင်တန်းများမှာလည်း ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။</p> <p>(၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းရှိ အိမ်ငယ်လေးအတွင်းဝယ် မီးသွေးခဲများမှာ ရဲရဲတောက်လျက် ရှိ၏။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သမင်အူကြောင်ကြီးကို မှီကာ အနွေးဓာတ်ကို ယူနေပေသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် သမင်ကြီး၏ အမွေးများမှာ အလွန်ပင် ထူထဲနွေးထွေးလှသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ဝိညာဉ်ထမင်းများကို အမြောက်အမြား စားသုံးထားရသဖြင့် ၎င်း၏ အမွေးများမှာ ပြောင်လက်တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အပြင်ဘက်ရှိ လေပြင်းနှင့် ဆီးနှင်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကူးပေါက်လာကာ သီချင်းအချို့ကိုပင် ညည်းဆိုနေမိ၏။ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာလည်း နားရွက်ကလေးများ ထောင်လျက် မျက်လုံးကလေးများ မှေးကာ ထိုအသံကို ခံစားနေရှာပေသည်။</p> <p>...</p> <p>"တစ်နေ့တာ အစီအစဉ်ဟာ နံနက်ခင်းမှာ ရှိတယ်၊ ပေါ့လျော့လို့ မဖြစ်ဘူး၊ ကျင့်ကြံရမယ်"</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အိပ်ရာမှထကာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ နှစ်ဝက်ခန့် စုဆောင်းခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါ ကျင့်ကြံမှုအချိန် နှစ်ပေါင်း လေးထောင်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>စင်စစ် သူသည် ကျင့်ကြံမှုအချိန် ရရှိမှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ဖူး၏။ သို့သော်လည်း မည်သို့ပင် စိုက်ပျိုးသည်ဖြစ်စေ၊ တစ်နှစ်လျှင် ရရှိနိုင်သော ကျင့်ကြံမှုအချိန်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိတိသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ နှစ်ပေါင်း လေးထောင်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဤသည်မှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းကို နှစ်ပေါင်းလေးထောင်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံနေခြင်းနှင့် အလားတူပေသည်။</p> <p>သူသည် နွေးထွေးသော အိမ်ငယ်လေးအတွင်းဝယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရှိကာ မိမိ၏ အခြေခံဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ် အတွင်းသို့ ကျင့်ကြံမှုအချိန်များကို လောင်းထည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>[(၁) နှစ်-အရှင်သည် အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော မိမိ၏ ကျင့်စဉ်ကို ကြည့်ကာ ရှေ့ဆက်ရန် လမ်းစမရှိတော့ဟု ခံစားနေရသည်။ ဤသည်မှာ အရှင်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။]</p> <p>[(၉၉၉) နှစ် - နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင် ကျင့်ကြံပြီးနောက် အရှင်သည် ဘဝကို သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ အရှင်၏ ပါရမီနှင့် ဉာဏ်ပညာမှာ ဤမျှပင် နိမ့်ပါးနေပါသလော။ အရှင်၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးလာခဲ့ကာ အရှင်နှင့်အတူ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သေဆုံးကုန်ကြပါသည်။]</p> <p>[(၂၀၀၆) နှစ် - မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ အရှင်သည် ကျင့်စဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျမ်းစာထဲမှ စာလုံးများမှာ နားလည်ရန် ခဲယဉ်းလှသော နတ်ဘုရားကျမ်းစာများ ဖြစ်နေသယောင် ရှိပါသည်။]</p> <p>[(၃၁၀၀) နှစ် - အရှင်၏ သွေးသားများမှာ စတင်ခြောက်ကပ်လာခဲ့သည်။ နှစ်ရှည်လများ ကျင့်ကြံမှုကြောင့် သင်သည် ခမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကန်ရေပြင်အလား ရှိနေချေပြီ။ သင်၏ အသက်ဇီဝမှာ ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ရန် မစွမ်းသာတော့ပါ။]</p> <p>"ဟာ... ဒုက္ခပါပဲ"</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ကျော်သည့်တိုင်အောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ်မှာ ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် သို့ မရောက်သေးပါလား။ သူ၏ ပါရမီမှာ ဤမျှပင် ဆိုးရွားနေတာလား။</p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် လက်မလျှော့ဘဲ ကျန်ရှိသော အချိန်များကို ဆက်လက် လောင်းထည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>[(၄၂၂၂) နှစ် - အရှင်၏ သွေးသားနှင့် အရှိန်အဝါမှာ နောက်ဆုံး၌ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ထိုအချိန်တွင် အရှင်သည် တွင်းနက်ထဲ၌ ထိုင်နေရင်း ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသူအလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အရှင်၏ ကျင့်ကြံလိုစိတ်မှာ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ချေပြီ။ အရှင်၏ သွေးသားများမှာ ဆူပွက်လာကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရိုးအကြောများကို သန့်စင်ပေးခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံး၌ ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါပြီ။]</p> <p>[ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ် - အဝါရောင်အဆင့်နိမ့် (ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်)]</p> <p>[ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့် (၅)]</p> <p>[ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံမှုအချိန် - ၃၅၆ နှစ်]</p> <p>"ဟူးးး..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ကျင့်ကြံမှုအတွင်းမှ ပြန်လည်နိုးထလာကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။</p> <p>ကျင့်စဉ်မှာ ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ခံစစ်အစွမ်းမှာလည်း မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p>ထို့ပြင် သတင်းကောင်းတစ်ခုမှာ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့် (၅)သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့် (၆) သို့ ရောက်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုမျှသာ ရှိတော့ပေသည်။</p> <p>"မဖြစ်ဘူး... နှိမ့်ချရမယ်၊ လုံးဝကို နှိမ့်ချရမယ်။ စိတ်ကို လွင့်မသွားစေနဲ့"</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုကာ မိမိ၏ အပြင်ပန်းအရှိန်အဝါကို အဆင့် (၃) ၌သာ ထိန်းထားလိုက်သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းထဲသို့ ရောက်သည်မှာ နှစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် အဆင့် (၁) မှ အဆင့် (၃) သို့ ရောက်သွားခြင်းမှာ အတန်ငယ် သဘာဝကျပေလိမ့်မည်။</p> <p>"မိတ်ဆွေ နင်တောက်ရန် အိမ်မှာ ရှိပါသလား"</p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ အဘိုးအိုလုပင် ဖြစ်ပေသည်။ နင်တောက်ရန်မှာ အစီအရင်ကို ဖွင့်ကာ အဘိုးအိုလုကို အိမ်အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် အောက်ခြေက ဟွမ်လုံဈေးကနေ လာတာပါ။ သေရည်တစ်အိုးနဲ့ ကြက်ကင်တစ်ကောင် ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ မိတ်ဆွေနဲ့ စကားစမြည် ပြောရအောင်လို့ပါ"</p> <p>"ကောင်းပါပြီဗျာ"</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သမင်ကြီး... ငါ့အတွက် ဟင်းနှစ်ပွဲလောက် ကြော်ပေးစမ်းပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်ရာ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထမင်းယောင်ချာကို ဆွဲကာ ဟင်းသွားကြော်လေတော့သည်။</p> <p> အဘိုးအိုလုမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်က ဟင်းချက်ပေးနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်လော။</p> <p>ယင်းတို့သည် သေရည်ကို အတူတူ သောက်သုံးကြရင်း စကားပြောကြရာမှ အဘိုးအိုလုက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စတင်ပြောဆိုလာသည်။</p> <p>"မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် ဟွမ်လုံတောင်တန်းထဲမှာ ပျက်စီးနေတဲ့ အစီအရင်တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ယင်းဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ အနားယူရာနေရာ ဖြစ်တန်ရာတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။ မိတ်ဆွေနင်အနေနဲ့ အတူတူ သွားရောက် စူးစမ်းကြည့်ချင်စိတ် ရှိပါသလား"</p> <p>'လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းဖို့လား'</p> <p>နင်တောက်ရန်၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွား၏။ ထိုသို့သော ကိစ္စများမှာ သေနှုန်း အလွန်မြင့်မားလှသည် မဟုတ်လော။ သူသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ အဘိုးအိုလုမှာ အတော်ကြာအောင် တိုက်တွန်းသော်လည်း သူကမူ လုံးဝ လက်မခံခဲ့ပေ။</p> <p>အဘိုးအိုလုမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်သွားခဲ့ရ၏။ နင်တောက်ရန်မှာ ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးဝင်နေမိသည်။</p> <p>သူသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အေးအေးလူလူ ဝိညာဉ်စပါးစိုက်ရင်းဖြင့်ပင် အဆင့်တက်ကာ အသက်ရှည်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် အန္တရာယ်များသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများသို့ သွားရပါအံ့နည်း။</p> <p>သူသည် ပင်ကိုယ်သဘာဝအရ အလွန်ပင် သတိကြီးသူဖြစ်ရာ သေချာရေရာသော ကိစ္စရပ်များကိုသာ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိပေသတည်း။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save