Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နွေဦးကာလသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပန်းမာန်တို့ ဖူးပွင့်ဝေဆာလာပြီး မြစ်ရေခဲများလည်း အရည်ပျော်စပြုလာချေပြီ။</p> <p>ချုန်းပီတောင်ထိပ်တွင်လည်း စိမ်းလန်းစပြုလာသော မြက်ခင်းစကလေးများကို ဟိုတစ်ကွက် သည်တစ်ကွက် မြင်တွေ့လာရပြီး (၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း၏ ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိမ်းစိုလန်းဆန်းသော အသွင်ကို ဆောင်လာတော့သည်။</p> <p>“တစ်နှစ်တာရဲ့ အစီအစဉ်ဟာ နွေဦးမှာ ရှိတယ်၊ ငါတို့တွေ အပျင်းထူလို့ မဖြစ်ဘူး သမင်ကြီး”</p> <p>စောစောစီးစီး နံနက်ခင်းဝယ် လက်တိုအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော နင်တောက်ရန် မှာ ယခင်က တောရွာလေးမှ ဖျတ်လတ်တက်ကြွသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p>သူသည် မိမိတို့၏ အိမ်ဂေဟာလေးကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်သာ နေထိုင်ကြသည်ဖြစ်သော်လည်း ဘဝ၏ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ရန်မှာ သူ၏ အစဉ်အမြဲသော ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ မသေမျိုးအဖြစ် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အန္တိမပန်းတိုင်မှာလည်း အသက်ရှည်ရှည်နေပြီး ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ ခံစားနိုင်ရန် မဟုတ်လော။</p> <p>အိမ်ပြုပြင်ရန် တင်ပြထားသော လျှောက်လွှာမှာလည်း လွန်ခဲ့သော လဝက်ကပင် ကျလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အပြင်စည်းအကြီးအကဲကမူ အဆင့်နိမ့် တိမ်တိုက်မြူခိုး အစီအရင်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌သာ ဆိုပါက စိတ်ကြိုက် ပြုပြင်နိုင်ကြောင်းနှင့် လိုအပ်သော သစ်၊ ကျောက်များကို ချုန်းပီတောင်မှပင် ထုတ်ယူနိုင်ကြောင်း ခွင့်ပြုခဲ့ချေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီး တို့မှာ တက်ကြွစွာဖြင့် လုပ်ငန်းစတင်ကြတော့သည်။ သမင်အူကြောင်ကြီးက ခိုင်ခံ့သော ကုန်ကြမ်းများကို တောင်ပေါ်သို့ အခေါက်ခေါက်အခါခါ သယ်ယူပေးပြီး နင်တောက်ရန်ကမူ လွှ၊ ဆောက် အစရှိသော ကိရိယာများကို ငှားရမ်းကာ လက်မောင်းရင်း ဗလာကျင်းလျက် သစ်တုံးများကို ပျဉ်ချပ်များဖြစ်အောင် အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ဆောင်လေတော့သည်။</p> <p>အုတ်မြစ်ချရန်အတွက်ပင် ဆယ်ရက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရ၏။ ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်ရခြင်းမှာ အုတ်မြစ်ကို မြေအောက် ပေနှစ်ဆယ်ခန့်အထိ နက်အောင် တူးခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ပင်ကိုယ်သဘာဝအရ သတိကြီးသူဖြစ်ရာ မြေပြင်ပေါ်၌သာ နေထိုင်ခြင်းမှာ လုံးဝမလုံခြုံဟု ယူဆထားပြီး အန္တရာယ်အတွက် အမြဲတစေ ပြင်ဆင်ထားလိုသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် မြေအောက်နက်နက်ဝယ် အိပ်ခန်း၊ စိုက်ပျိုးခန်း၊ သိုလှောင်ခန်း၊ ဝိညာဉ်ပိုးမွှားခန်း၊ ကျင့်ကြံဆောင်နှင့် ဆေးဖော်ဆောင် အစရှိသည်တို့ကို ကြယ်တာရာများအလား ပြန့်ကျဲလျက် လျှို့ဝှက်စွာ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသတည်း။</p> <p>ထို့နောက်မှ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပိုင်းကို စတင်ဆောက်လုပ်တော့သည်။ ယင်းမှာ အထူးတလည် ပြောစရာမရှိဘဲ အလွန်မကြီးမားသော်လည်း ကျယ်ဝန်းကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော နှစ်ထပ်‌ဆောင်ကလေးတစ်လုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>ဝင်းခြံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ကောက်နှံ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ ရင့်မှည့်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ အေးစိမ့်သော နွေဦးလေညင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း လှိုင်းထနေသော ဝိညာဉ်စပါးခင်းကြီးမှာ ကြည့်မဝနိုင်အောင်ပင် လှပလွန်းလှချေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နင်တောက်ရန်မှာ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွား၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ကောက်နှံ မျိုးစေ့များ ကုန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် မျိုးစေ့ထုတ်ပေးမည့် အချိန်မှာမူ လဝက်မက လိုသေးသည်။ အကျိုးဆောင်ခန်းမတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း ယင်းမှာ သူတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကို မလိုအပ်ဘဲ ရရှိသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းဌာနမှ လယ်သမားများမှာ ယခင်နှစ်လယ်ကပင် မျိုးစေ့များ ထုတ်ယူခဲ့ကြပြီး ဖြစ်ရာ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် မလောက်မငဖြစ်ရန် အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားသူများ မရိပ်မိစေရန် တောင်အောက်ရှိ နာမည်ကျော် ဟွမ်လုံဈေးသို့သွား၍ ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“သမင်ကြီး... တောင်အောက်ကို လမ်းလျှောက်သွားကြမလား၊ ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်လာကတည်းက အပြင်မထွက်ရတာ ကြာပြီပဲ” ဟု နင်တောက်ရန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အူးးးး~~~”</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကြီးကို မော့ကာ အမြီးကို တဖျတ်ဖျတ် ခါပြလေတော့သည်။ ၎င်းသည်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်း၌သာ နေရသည်မှာ မှိုတက်တော့မည် ဖြစ်ရာ၊ အပြင်လောကသို့ ထွက်၍ ဗဟုသုတ ရှာချင်နေရှာပေသည်။</p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သိုလှောင်ခန်းအတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကောက်နှံ ပိဿာပေါင်း နှစ်ရာခန့်ကို ထုတ်ယူကာ သမင်အူကြောင်ကြီးအား သယ်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>ဈေးနှုန်းအရ ဝိညာဉ်ကောက်နှံ ၁၀ ပိဿာလျှင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးဖြစ်သော်လည်း မျိုးစေ့မှာမူ တစ်ပိဿာလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးအထိ အဆမတန် ဈေးကြီးလှပေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သာမန်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ လူမသိအောင် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရာ မည်သူနှင့်မျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ပေ။ တောင်တောတောင်တန်းများကြားဝယ် ငှက်သံတေးဆိုလျက် ပန်းမာန်တို့ ဖူးပွင့်နေကြသည်မှာ သာယာလှပေသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းတံခါးမှ ဟွမ်လုံဈေးအထိမှာ ခရီးအကွာအဝေး (၅၀) ခန့်ရှိရာ သူတို့သည် ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် လျှောက်ခဲ့ကြရသည်။ နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီးတို့မှာ ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။</p> <p>မွန်းမတည့်မီမှာပင် ဟွမ်လုံဈေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။</p> <p>“အမလေးဗျာ... အံ့ဩစရာကြီးပဲ”</p> <p>ဆိုင်ခန်းများနှင့် ခန့်ညားလှသော အဆောက်အအုံကြီးများကို ကြည့်ကာ နင်တောက်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤနေရာ၏ စည်ကားမှုမှာ အနန္တဂိုဏ်းထက်ပင် သာလွန်နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်တွင်မူ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မအများစုမှာ  ကျင့်ကြံနေကြသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ စည်ကားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>“အူးးးး!”</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာလည်း လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလေးများ ပြူးလျက် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် လျိုရှီးအရောင်းဆိုင် ဟု အမည်ရသော ဆိုင်ကလေးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ ဤဆိုင်မှာ အလွန်မကြီးသကဲ့သို့ အလွန်လည်း မသေးလှပေ၊ သူတစ်ပါး၏ အာရုံကို မဆွဲဆောင်နိုင်သော သာမန်ဆိုင်ကလေးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ သဘောကျသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့် (၃) သာရှိသော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖောက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုလေသည်။ နင်တောက်ရန်က ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကို ရောင်းချကာ ရရှိသမျှ ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝိညာဉ်မျိုးစေ့များကို ပြန်လည်လဲလှယ်လိုက်၏။</p> <p>မျိုးစေ့များမှာ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း အားကောင်းကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် သမင်အူကြောင်ကြီးနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>နင်တောက်ရန် ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင်...လျိုရှီးအရောင်းဆိုင်၏ နောက်ခန်းမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့် (၆) အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ လုပ်တော့မလို့လား” ဆိုင်ရှင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း ရူးနေသလား၊ ဒီလူငယ်က ဝိညာဉ်ကောက်နှံ ပိဿာနှစ်ရာကို တစ်ခါတည်း ရောင်းနိုင်တာ၊ သူဌေးသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p>“ဟ” အဘိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “ဘယ်သူဌေးသားက ဝိညာဉ်စပါးကို ကိုယ်တိုင်လာရောင်းမှာလဲ” ဟု ဆိုကာ ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> “သူက အနန္တဂိုဏ်းက တပည့်ဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ၊ အဆင့် (၂) ကျင့်ကြံသူလေးကို သတ်လိုက်လို့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း ဒီအဆင့်မှာ ရပ်နေတာ ကြာပြီ၊ စွန့်စားကြည့်မှပဲ ရှေ့ဆက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိတော့မယ်...”၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ လောဘဇောများ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။</p> <p> “သူက အနန္တဂိုဏ်းကသာ ဆိုရင် သူ့ဆီမှာ အဖိုးတန် မှော်လက်နက်တွေ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ၊ ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာ အခွင့်ကောင်းပဲ”</p> <p>ဆိုင်ရှင်က သက်ပြင်းချကာ “မင်းသွားမယ်ဆိုရင်လည်း သွားပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်” ဟု ဆိုလိုက်ရာ အဘိုးအိုမှာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် အပြင်သို့ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>…</p> <p>တောင်တောတောင်တန်းများကြားဝယ် ငှက်သံတေးဆိုလျက် ပန်းမာန်တို့ ဖူးပွင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ နင်တောက်ရန်သည် သမင်အူကြောင်ကြီးနှင့်အတူ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့ရာ လမ်းခရီးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် မသက်မသာဖြစ်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်၏။</p> <p>တစ်စုံတစ်ဦးက မိမိကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သမင်အူကြောင်ကြီးမှာမူ ဘာမှမသိဘဲ လမ်းဘေးရှိ မြက်နုကလေးများကို စားရင်း အေးအေးလူလူ လျှောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“သမင်ကြီး”</p> <p>နင်တောက်ရန်က လေသံကို နှိမ့်ကာ “ငါတို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေသလိုပဲ၊ ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးကို ကြည့်ထား” ဟု ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ထက်ရှသွားတော့သည်။</p> <p>“အူးးးး~~~”</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားကာ နဖူးပေါ်တွင် အကြောများပင် ထောင်လာ၏။ မိမိနှင့် မိမိ၏ အစ်ကိုကြီးကို ရန်ပြုမည့်သူ ရှိနေသည်မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်လော။</p> <p>“ဟဲဟဲ... မိတ်ဆွေက သတိကြီးသားပဲ”</p> <p>ထိုစဉ် တောအုပ်အတွင်းမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ နင်တောက်ရန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စိမ်းလဲ့လဲ့ ဓားငယ်လေးတစ်စင်းကို တင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒီအဖိုးကြီး အကြံပေးပါရစေ၊ ထွက်ပြေးဖို့လည်း မကြိုးစားပါနဲ့၊ ခုခံဖို့လည်း မပြင်ပါနဲ့။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနဲ့ ပထမအဆင့် အလတ်စား မှော်လက်နက် ရှေ့မှာတော့ မင်းလို အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူလေးအတွက် ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိပါဘူး”</p> <p>“ဟ... မိတ်ဆွေက ကျွန်တော့်ကို လက်နက်ချခိုင်းတာလား”</p> <p>“လက်နက်ချခိုင်းတာတင် မဟုတ်ဘူး” အဘိုးအိုက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “မင်းက အနန္တဂိုဏ်းက တပည့်ဖြစ်သလို ငါ့ရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း မြင်သွားပြီဆိုတော့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ခွင့်ရမယ်လို့ ထင်နေသလား”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p>တစ်ဖက်လူက သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ရှိနေမှတော့ သူလည်း အသက်ရှင်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ နင်တောက်ရန်သည် သမင်အူကြောင်ကြီး၏ ကျောပေါ်မှ အပြာရောင်နဂါးဝိညာဉ်လှံ တစ်ဝက်ကို ယူလိုက်၏။ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မြေကြီးထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>လေပြင်းတစ်ချက် အဝှေ့တွင် နင်တောက်ရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားကာ သူသည် နေရာမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ဆိုသလို အဘိုးအို၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“မြန်လှချေလား”</p> <p>အဘိုးအိုမှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားရ၏။ တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်လျက် လက်ထဲမှ ဓားငယ်လေးကို စေခိုင်းလိုက်ရာ ဓားငယ်လေးမှာ စိမ်းလဲ့သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နင်တောက်ရန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဓားကလေးမှာ နင်တောက်ရန်၏ လည်ပင်းနားမှ ကပ်၍ ဖြတ်သွားသဖြင့် ဝတ်စုံစကလေးမှာ စုတ်ပြတ်သွားကာ အနည်းငယ်မျှ ရှနာသွားခဲ့သည်။ အဘိုးအိုမှာမူ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ မိမိ၏ ပထမအဆင့် အလတ်စား မှော်လက်နက်က ထိုကောင်လေး၏ လည်ပင်းကို မဖြတ်နိုင်ပါလား။</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ် ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်၏ အစွမ်းဖြင့် ကြံ့ကြံ့ခံလျက် လှံဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူသည် တိုက်ခိုက်မှု အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသဖြင့် အချိန်ဆွဲနေပါက မိမိအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း သိထားရာ၊ အဘိုးအိုကိုသာ အဓိကထား၍ အမြန်ဆုံး အပြတ်ရှင်းရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးအိုမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ လက်ကောက်ဝတ်အတွင်းမှ မန္တန်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွား၏။ သို့သော်လည်း နင်တောက်ရန်၏ ပြင်းထန်လှသော လှံချက်အောက်ဝယ် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ တုန်ခါသွားရရှာသည်။</p> <p>ထိုစဉ် သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ မြေအောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုးအို၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။ နင်တောက်ရန်ကလည်း အခွင့်ကောင်းကို ယူကာ အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းကို လှံဖြင့် အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်ရာ... ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း ကြေမွသွားရလေတော့သတည်း။</p> <p>…</p> <p>“ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...”</p> <p>နင်တောက်ရန်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အပြင်သို့ ထွက်မတတ် ပြင်းထန်နေ၏။ သူသည် အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခြေရာလက်ရာများကို ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ဖျက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအဘိုးအိုမှာ အလွန်ပင် ဆင်းရဲလှသဖြင့် သူ့ထံမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်နှင့် အနှီးထုပ်အတွင်းမှ ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာတစ်အုပ်ကိုသာ ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>【ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဉ် - ထူးကဲအဆင့် အနိမ့်တန်း (ကျင့်ကြံမှု မရှိသေး)】</p> <p>ယင်းမှာ ထူးကဲအဆင့် ရှိသော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် နင်တောက်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံမှုအချိန်များကို အသုံးပြု၍ ထိုကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်းပင် စတင်ကျင့်ကြံလိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save