Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဖိုးကြီး... မေးခွန်းကို သေချာနားထောင်စမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>【 (၁)နှစ်... အရှင်သည် 'ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဉ်' ကျမ်းစာကို ဖတ်ရှုရာတွင် နားမလည်နိုင်သော နတ်ဆိုးတို့၏ စာသားများအလား ထင်မှတ်နေမိ၏။ မိမိ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ခေါင်းပါးလှသည်ကို သိနားလည်ထားသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချနိုင်ပါတော့သည်။ 】</p> <p>【 (၁၁) နှစ်... အရှင်သည် ထိုကျမ်းစာကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက်ဆိုသလို စိတ်အာရုံထဲ၌ ဆီမီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းညှိလိုက်သကဲ့သို့ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ 】</p> <p>【 အရှင်သည် အမြင်အာရုံ ပွင့်လင်းသွားပါပြီ။ ဪ... ဤသို့ကိုး။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်မှာ နားမလည်နိုင်သော ကျမ်းစာမဟုတ်ပါတကား။ ဤလျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ်ကို တတ်မြောက်လိုပါက ဤသို့ ဤပုံ လုပ်ဆောင်ရရုံသာ ရှိပါသည်...။ 】</p> <p>【 ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဉ် - ထူးကဲအဆင့် အနိမ့်တန်း (အခြေခံအဆင့်) 】</p> <p>【 (၄၅) နှစ်... အရှင်သည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်ကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း အရှင်၏ ပါရမီကမူ အရှင်၏ ရည်မှန်းချက်ကို အမြဲတစေ</p> <p>း၏၏</p> <p> နှောင်နှေးစေခဲ့သည်။ ဤအတတ်ပညာ၏ ခက်ခဲနက်နဲမှုမှာ အရှင် ထင်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေပါတယ်။ 】</p> <p>【 (၅၂၈) နှစ်... အရှင်သည် ဦးနှောက်ခြောက်မတတ် ကြံစည်သော်လည်း ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်ကို မည်သို့ ရှေ့ဆက်ရမည်ကို နားမလည်ပါ။ 】</p> <p>【 အရှင်သည် ဘဝကိုပင် သံသယဝင်လာ၏။ ဤလျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ်မှာ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော လူတစ်ယောက်၏ လှည့်ကွက်မျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်လာမိပါသည်။ ဤသို့သော စုန်းအတတ်မျိုးကို မကျင့်ကြံတော့သည်ကမှ တော်ဦးမည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အရှင်၏ အိပ်မက်ထဲ၌ အမြဲခြောက်လှန့်နေသော အမျိုးသမီးကို သတိရမိရာမှ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်သစ်တစ်ခု ရရှိသွားပါတော့သည်။ 】</p> <p>【 ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဉ် - ထူးကဲအဆင့် အနိမ့်တန်း (အသင့်အတင့်အဆင့်) 】</p> <p>【 (၁၄၅၀) နှစ်... အရှင်သည် အစွမ်းကုန် လေ့လာသင်ယူပြီးနောက် လက်ထဲရှိ ကျမ်းစာအုပ်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေမိပါသည်။အရှင်သည် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ အသင့်အတင့်အဆင့်မှာ အရှင်၏ အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ 】</p> <p>【 (၂၃၄၃) နှစ်... ဆံပင်ဖြူဖွေးလျက် သူတောင်းစားတစ်ဦးအလား တောရိုင်းမြေတွင်  ကျင့်ကြံနေရင်း စိတ်ထဲမှ လက်ခနဲ ပေါ်လာမည့် အလင်းတန်းကလေးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေမိပါသည်။ 】</p> <p>【 အရှင်၏ သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပါသည်။ 】</p> <p>【 ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဉ် - ထူးကဲအဆင့် အနိမ့်တန်း (အဆင့်မြင့်အဆင့်) 】</p> <p>【 ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံမှုအချိန် - ၉၉၉ နှစ် 】</p> <p>... ...</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဗဟုသုတများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။</p> <p> ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်နှင့် ပတ်သက်သော နားလည်မှုများကို ပြန်လည် အစာချေဖျက်ရန် အချိန်လိုအပ်သေး၏။</p> <p>သို့သော် ယခုမှာ အချိန်ဆွဲနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။ အကယ်၍ အဘိုးအို၏ အလောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက် တွေ့သွားပါက သူသည် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားနိုင်ချေသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း"</p> <p>သူသည် အဘိုးအို၏ အလောင်းပေါ်သို့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်၏။ ခဏချင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော မှော်စွမ်းအားနှင့် စိတ်အာရုံစွမ်းအင်တို့ ပေါင်းစပ်ကာ အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"အ... အင်..."</p> <p>အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်မှာ မျက်လုံးအဖြူသားများ လန်လျက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ..."</p> <p>နင်တောက်ရန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ပြုံးယောင်သန်းသွား၏။</p> <p>"မင်း... မင်းက..."</p> <p>အဘိုးအိုမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လက်ခြေများ ယမ်းကာ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး ငါ့ဘဝတစ်ဝက်လုံး ကျင့်ကြံလာတာတောင် အခြေခံအဆင့်ကိုတောင် မရောက်တဲ့ ဒီအတတ်ကို... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တတ်မြောက်သွားတာလဲ"</p> <p>"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့။ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ကိစ္စကို လာမစပ်စုနဲ့"</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အပိုစကား မပြောတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရာ၊ အဘိုးအို၏ လျှို့ဝှက်ပုန်းအောင်းရာနေရာကို ချက်ချင်း သိရှိသွားတော့သည်။</p> <p> ခဏချင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်ကို ရုပ်သိမ်းကာ မီးလုံးတစ်လုံး ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ အဘိုးအို၏ အလောင်းမှာ ပြာဖြစ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းမှာ ထိုပြာများကို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့၏။</p> <p>... ...</p> <p>"အင်း..."</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သမင်အူကြောင်ကြီးကို ဦးစွာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးမှ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ ထို့နောက် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ မရှိစေရန်အတွက် အဘိုးအို၏ ပုန်းအောင်းရာနေရာကို သွားရောက်ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့သော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတို့၏ ကွန်ရက်မှာ ရှုပ်ထွေးလှပြီး ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်သူများမှာလည်း လူကောင်းများ မဖြစ်တန်ရာချေ။</p> <p>၎င်းတို့သည် တောင်အောက်သို့ အမြန်ဆင်းလာခဲ့ကြသော်လည်း မူလလမ်းမှ မသွားတော့ပေ။ နင်တောက်ရန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့်  ဟွမ်လုံဈေး၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>မှော်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရုပ်ဖျက်ထားသည်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ဟောင်းနွမ်းနေသော တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာတော့သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းကာ သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p>ယင်းမှာ အဘိုးအို၏ နေအိမ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းမှ ရရှိသော မှတ်ဉာဏ်များအရ နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ပုံနှင့် အဘိုးအို သိုလှောင်ထားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်အချို့ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စုဆောင်းမှုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်သည့် စိမ်းလဲ့လဲ့ ဓားငယ်လေးမှာမူ တိုက်ပွဲအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၇၃ တုံးအထိ ရှိနေခြင်းမှာပင် လုံလောက်လှချေပြီ။</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချမိ၏။ "မြင်းသည် ညဘက်မြက် မစားရလျှင် မဝဖြိုးနိုင်" ဆိုသည့်အတိုင်း ယခုတစ်ကြိမ် ရရှိလိုက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ တောင်ပေါ်၌ ဝိညာဉ်ကောက်နှံ စိုက်ပျိုးသည်ထက်ပင် များပြားနေသေးတော့သည်။ သို့သော်လည်း ဤကိစ္စမှာ အန္တရာယ်ကြီးလှသဖြင့် မတွေ့ရလျှင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီးတို့သည် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာလာပြီး ဟွမ်လုံဈေးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူသည် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခုရကာ ဝိညာဉ်ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်လိုက်၏။ သို့သော် ဆေးဝယ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဆေးပင် မျိုးစေ့များကိုသာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ယန်ဝိညာဉ်မြက်၊ ဝိညာဉ်စမ်းရေမြက်နှင့် သွေးသန့်စင်ဂျင်ဆင်း အစရှိသော အဆင့်နိမ့်ဆေးပင် မျိုးစေ့များအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်ကျော် အသုံးပြုခဲ့ရလေသည်။</p> <p>... ...</p> <p>အရာအားလုံး ပြီးစီးသောအခါတွင်မူ အနန္တဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မှောင်နေချေပြီ။ နွေဦးအစောပိုင်း ဖြစ်သဖြင့် တောင်လေမှာ အေးစိမ့်နေပြီး လမ်းဘေးဝဲယာတွင်လည်း နှင်းများ ကျန်ရှိနေသေး၏။ တောင်တောတောင်တန်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး စမ်းရေစီးသံကိုသာ အမြဲမပြတ် ကြားနေရသည်။</p> <p>"အူးး"</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ ခြေလှမ်းရပ်သွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေ၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ သမင်ကြီး"</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ သမင်အူကြောင်ကြီး ကြည့်နေသည့် ဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ "တစ်ခုခု ရှိလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အူးးး"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးက နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံပြီး ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြကာ လျှောက်သွားတော့သည်။ နင်တောက်ရန်လည်း နောက်မှ အမြန်လိုက်သွား၏။</p> <p>"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"</p> <p>နင်တောက်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်လာမိသည်။ ပူလောင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ရှေ့တွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး စမ်းချောင်းဘေးရှိ မအရည်ပျော်သေးသော နှင်းများမှာပင် အရည်ပျော်ကုန်ကြချေပြီ။</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်တိုးလိုက်သောအခါ စမ်းချောင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>၎င်းမှာ အနန္တဂိုဏ်း၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံ၏ အနားသတ်များတွင် မီးလျှံပုံစံများကို လက်ရာမြောက်စွာ ထိုးထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယင်းမှာ အကာအကွယ်ပေးနိုင်သော မှော်လက်နက် ဝတ်စုံတစ်ခုပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>ထိုလူငယ်မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားပြီး ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ အဆိပ်မိထားသကဲ့သို့ ညိုမည်းနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း မကောင်းသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ရစ်ပတ်နေချေသည်။ အကယ်၍ မကယ်တင်ပါက သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း နင်တောက်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ "ဤမှော်ဝတ်စုံကို ချွတ်ယူပြီး လူမသိအောင် ထွက်သွားလိုက်ရင်ကော..."။ ဤအတွေးမှာ ယုတ်ညံ့လှသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း လက်တွေ့ကျလှပေသည်။</p> <p>"အူးးးး~~~"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးကမူ ထိုလူကို ကယ်တင်ချင်ပုံရကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေရှာသည်။ နင်တောက်ရန်မှာ လူသားချင်းစာနာမှုနှင့် ကိုယ့်ဘေးလွတ်ကင်းရေးကြားတွင် ဒွိဟ ဖြစ်နေရတော့သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာ၏ ပထမဆုံးသော စည်းမျဉ်းမှာ အသက်ရှည်စေရန်အတွက် ကံကြမ္မာအကျိုးပေး များနှင့် မပတ်သက်ရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ရောက်မှရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တော့ ချွင်းချက်အနေဖြင့် ကယ်တင်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ ထိုတပည့်ငယ်ကို အေးစိမ့်သော စမ်းချောင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်မှာ မီးခဲကဲ့သို့ ပူလောင်လှချေပြီ။ နင်တောက်ရန်မှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ထိုအပူရှိန်ကို အနိုင်နိုင် ခုခံခဲ့ရလေသည်။</p> <p>... ...</p> <p>ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ နင်တောက်ရန်သည် ဒဏ်ရာရနေသော တပည့်ကို အပြင်စည်းတာဝန်ခံတစ်ဦးထံ အပ်နှံခဲ့ပြီး သမင်အူကြောင်ကြီးနှင့်အတူ လယ်ကွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>ကံကြမ္မာအကျိုးပေးတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်မိသွားပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် ပို၍ပင် လူမသိအောင် နေထိုင်ရတော့မည်ဟု သူ တွေးနေမိ၏။</p> <p>(၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း။</p> <p>"သမင်ကြီး... စာသင်ချိန် ရောက်ပြီ"</p> <p>အဆင့်နိမ့် တိမ်တိုက်မြူခိုး အစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နင်တောက်ရန်မှာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေသဖြင့် သမင်အူကြောင်ကြီးကို စာသင်ပေးရန် ကြေညာလိုက်တော့သည်။</p> <p>မသေမျိုးလမ်းစဉ်နှင့် မိမိတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် ဤသင်ခန်းစာကို သင်ပေးမှ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>"ဂျောက်..." ဟု မြည်လျက် နင်တောက်ရန်သည် ဝင်းခြံထဲ၌ ကိုယ်တိုင်လုပ် ကျောက်သင်ပုန်းအသေးစားလေးကို ချလိုက်၏။</p> <p>"အူးးးး~~~"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ သင်ယူလိုစိတ် အလွန်ထက်သန်လှသည်။ သူသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ဆွဲကာ ကျောင်းသားကလေးတစ်ဦးအလား ရှေ့တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဟင်း"</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် မီးသွေးခဲဖြင့် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲလိုက်ပြီး...</p> <p>"သမင်ကြီး... မေးခွန်းကို သေချာနားထောင်စမ်း"</p> <p>"အူးးးး~~~"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ ကိုယ်ကို ပို၍ပင် မတ်လိုက်၏။</p> <p>"ကဲ... ပြောစမ်း"</p> <p>နင်တောက်ရန်က ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်ရှိ စက်ဝိုင်းကို တဖျတ်ဖျတ် ပုတ်လျက် "အကယ်၍ မင်းဟာ လမ်းဘေးမှာ သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတဲ့ အားကိုးရာမဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရင်... မင်း ကယ်မှာလား၊ မကယ်ဘူးလား"</p> <p>"အူးးး"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးက ကယ်မည်ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"မှားတယ်"</p> <p>အဖြေမှာ ချက်ချင်းပင် အငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>"သမင်ကြီး... ငါပြောတာကို သေချာနားထောင်"</p> <p>နင်တောက်ရန်က "မင်း ဒီအမျိုးသမီးကို ကယ်တာ မမှားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ နာကျည်းချက်တွေ ရှိနေရင်ကော။ မင်းကယ်လိုက်လို့ သူ အသက်ရှင်သွားပြီး ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် ပညာတွေ သွားသင်မယ်။</p> <p>ပညာတတ်လာတဲ့အခါ သူ့ရန်သူကို သွားသတ်မယ်။ သူ့ရန်သူက သေထိုက်တယ် ဆိုဦးတော့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက ရန်သူရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... အပြစ်မရှိတဲ့ ကလေးငယ်တွေ သေဆုံးသွားရတာဟာ မင်းကယ်လိုက်တဲ့ အကျိုးဆက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း တကယ်ပဲ မှန်မှန်ကန်ကန် ကယ်တင်ခဲ့တာ ဟုတ်ရဲ့လား"</p> <p>"အူးးးး..."</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းပင် လျော့ကျသွားရှာသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လျက် "ငါ မင်းကို အရင်က ပြောဖူးသားပဲ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးပေးတွေမှာ အလွယ်တကူ ဝင်မပါနဲ့လို့။ မင်းကယ်လိုက်တဲ့ လူတိုင်းမှာ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေ အများကြီး ပါလာတတ်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကောင်းတာရှိသလို မကောင်းတာလည်း ရှိနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ထိခိုက်မလာဘူးလို့ မင်း ဘယ်လို အာမခံမလဲ"</p> <p>"အူးးးး"</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ ကိုယ်ကို မတ်ကာ ပြန်လည် ထူးလိုက်၏။ သူ နားလည်သွားချေပြီ၊ နောင်တွင် အစ်ကိုကြီး ပြောသမျှကိုသာ နားထောင်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရပေသည်။</p> <p>စာသင်ပြီးနောက် နင်တောက်ရန်မှာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီလျက် အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေမိသည်။ သူသည် ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေခြင်းအားဖြင့် ထိုသူတွင် မိတ်ဆွေမရှိကြောင်းနှင့် သက်တမ်းကုန်ခါနီးမှ စွန့်စားခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာ မရှိနိုင်ဟု ယူဆရသည်။</p> <p>သို့သော် လျိုရှီးအရောင်းဆိုင်ရှင်ကိုမူ မှတ်ထားရပေမည်။ အတွင်းစည်းတပည့်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ကိစ္စမှာမူ ရှေ့ဆက် ဘာဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>အတိုချုပ်ရသော်... သူသည် နောင်တွင် ပို၍ပင် လူမသိအောင် နေထိုင်ရမည် ဖြစ်ပြီး မိမိနှင့် သမင်ကြီး၏ တည်ရှိမှုကို ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်နေအောင် လုပ်ဆောင်ရပေတော့မည်။</p> <p>... ...</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်မူ နွေဦးကာလမှာ အစွမ်းကုန် ဝေဆာနေချေပြီ။ ယခင်ဖြစ်ရပ်များကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ထားလိုက်ပြီး နင်တောက်ရန်နှင့်သမင်အူကြောင်မှာ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝလေးကို ပြန်လည်စတင်ကြပြန်သည်။</p> <p>(၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း၊ ပေါင်းသင်ခြင်း အစရှိသည်တို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်ကြ၏။</p> <p> သူတို့သည် ဝိညာဉ်မိုးသွန်းကျင့်စဥ်ကိုလည်း ဒုတိယအဆင့်အထိ တတ်မြောက်ထားပြီ ဖြစ်ရာ ကောက်နှံများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် အသုံးပြုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ညနေခင်းဝယ် နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီးတို့ လယ်ကွင်းထဲ၌ ဆော့ကစားနေစဉ် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ အကြီးအကဲလုပြန်ရောက်လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>"မိတ်ဆွေနင်... နေကောင်းပုံရတယ်နော်"</p> <p>နင်တောက်ရန်က လှည့်၍ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ "မိတ်ဆွေလု... လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ပြန်လာပြီလား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ပြန်လာပြီ"</p> <p>အကြီးအကဲလုမှာ ပြုံးပျော်နေ၏။ သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ ခရမ်းရောင် ဓားငယ်လေးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာကာ "မိတ်ဆွေအချို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကျင့်ကြံသူဟောင်းရဲ့ အစီအရင်ကို ဖွင့်နိုင်ပြီး ပထမအဆင့် အနိမ့်တန်း မှော်လက်နက်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။ ခရီးထွက်ရကျိုး နပ်ပါတယ်ဗျာ"</p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ်... ဂုဏ်ယူပါတယ်"</p> <p>နင်တောက်ရန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်နေမိ၏။ ထိုစိမ်းလဲ့လဲ့ ဓားငယ်လေး၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူသည်လည်း မှော်လက်နက်များကို အလွန်ပင် လိုချင်တောင့်တနေမိတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရန် ဖိတ်ခေါ်ပါက သူသည် ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်မိမည်မှာ အသေအချာပင်။ အန္တရာယ်မှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး မလိုအပ်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ့အတွက်မူ ဝိညာဉ်ကောက်နှံများကို အေးအေးလူလူ စိုက်ပျိုးနေရုံသာ လိုပေသည်။ အချိန်ကာလမှာ သူ၏ ဘက်တော်သား မဟုတ်လော။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save