Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ဘေးအန္တရာယ်အသွယ်သွယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အူး.....”</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးသည် ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာဖြင့် ထမင်းဟင်းချက်ရန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ အခြားကြောင့်မဟုတ်၊ တစ်ဂိုဏ်းလုံးတွင် သူ့ကို ‘ညီလေး သမင်’ ဟု ခေါ်ဝေါ်သည်မှာ စီနီယာအစ်ကို လင်းရှန့်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ထို ‘ညီလေး သမင်’ ဟူသော အခေါ်အဝေါ်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ အားရကျေနပ်လျက် လဝက်ခန့်မျှ ပျော်ရွှင်နေတတ်ပေရာ၊ သတ္တဝါတို့မည်သည် နွေးထွေးသော ဆက်ဆံမှုကို တောင့်တကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာအစ်ကို... စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ‘ နေဝန်းမီးဖိုကျင့်စဉ်’ က မကြာခင်မှာပဲ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ကို ရောက်တော့မှာပဲ”</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အစားအသောက်များကို မြည်းစမ်းရင်း ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အဆင့်မြင့်လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို မေးမြန်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> “ဒါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို... ကျင့်စဉ်တစ်ခုရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်အတန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်တော်သိထားတာက အခြေခံ၊ အသင့်အတင့်၊ အဆင့်မြင့်နဲ့ ပြီးပြည့်စုံခြင်းဆိုပြီး လေးဆင့်ပဲ ရှိတာပါ။ အဲဒီထက် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်တွေ ရှိပါသေးသလား”</p> <p>“ညီလေး... မင်း လူမှန်ကို မေးလိုက်တာပဲ”</p> <p>လင်းရှန့်သည် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို အကုန်မော့ချလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလျက် ပြောလေသည်။</p> <p> “ငါ တပည့်အဖြစ် စတင်ဝင်ရောက်စဥ်က ငါ့ဆရာဟာ သေရည်ရှိန်တက်လာတဲ့အခါ ငါတို့တပည့်တွေကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြဖူးတယ်။ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ မင်းပြောသလို လေးဆင့်ပဲ ရှိတာမှန်ပေမဲ့၊ ပါရမီရှင်တွေအတွက်တော့ ပြီးပြည့်စုံခြင်းဆိုတဲ့ အတားအဆီးကိုတောင် ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်။ အဲဒီအထက်မှာ နောက်ထပ် အဆင့်နှစ်ဆင့် ရှိပါသေးတယ်”</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အလိုက်သင့်ပင် ဝိုင်အိုးကိုယူ၍ ဖြည့်ပေးလိုက်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိ၏။</p> <p> “စီနီယာအစ်ကို ဆက်ပြောပါဦး”</p> <p>လင်းရှန့်က အားရပါးရ ရယ်မောပြန်သည်။</p> <p>“ပြီးပြည့်စုံခြင်းအထက်က ပထမအဆင့်ကိုတော့ ‘ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်’ လို့ ခေါ်တယ်။ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အဲဒီအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်သူဟာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူလို့ ဆိုရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဆင့်ရဲ့ အထက်မှာတော့ ‘မူလသဘောသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း’ ဆိုတဲ့ အဆင့်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်”</p> <p>“ငါ့ဆရာ့စကားအရဆိုရင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုရဲ့ ‘ပြီးပြည့်စုံခြင်း’ ဆိုတာ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို တီထွင်ခဲ့သူရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ။ ‘ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲခြင်း’ ဆိုတာကတော့ ဆရာ့ထက် လက်စွမ်းထက်ပြီး နောက်ထပ်ခြေတစ်လှမ်း ပိုတက်လှမ်းနိုင်တာကို ဆိုလိုတယ်။ ‘မူလသဘောသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း’ ကတော့ အလွန်ကို နက်နဲလွန်းလှတယ်။ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူဟာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ယှဉ်ဖက်ကင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲလို့ ငါ့ဆရာက ဆိုခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအဆင့်ဟာ ကောင်းကင်နှင့် လူသားတို့ တစ်သားတည်းကျသွားတဲ့ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုလို့ပဲ”</p> <p>“အံ့ဩစရာပါပဲ...”</p> <p>နင်တောက်ရန်က စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်မိ၏။ သူ ထင်မြင်ယူဆထားသည်မှာ မှန်ကန်နေချေပြီ။ ‘ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ကျင့်စဉ်’ ၏ ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် အောက်တွင် ‘မူလသဘောသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း’ ဆိုသည့် အဆင့်တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ တောင်ပေါ်တွင် နှစ်အနည်းငယ်မျှ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရင်း ‘ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ကျင့်စဉ်’ ကို ထိုအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပါမူ... ဤကျင့်စဉ်သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ တွေးတောမိရင်း သူသည် မသိမသာ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>“ညီလေး... ဒီဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေးလုံးကို သောက်ပြီး တစ်လလောက်ကျင့်ကြံကြည့်ပါဦး။ အကယ်၍ မင်းသာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းကို အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်လာဖို့ ငါ အာမခံတယ်” လင်းရှန့်က လေသံကိုနှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဟို... ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားပါရစေဦး။ ကျွန်တော့်အရည်အချင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ယုံကြည်မှုမရှိလို့ပါ။ အတွင်းစည်းထဲရောက်ရင် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ရမှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိတယ်”</p> <p>“ဟွန်း...” လင်းရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ညီလေးနင်... မင်း ဒီလိုတွေးတာ မမှန်ဘူး။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တုံ့ဆိုင်းနေရတာလဲ။ ငါတို့ လူသားတွေအပေါ် ကောင်းကင်ဘုံက ဘယ်တုန်းကမှ သနားငဲ့ညှာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ဟာ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကျင့်ကြံနေကြတာ။ ရေဆန်ကို ခဲခဲယဉ်ယဉ် တက်နိုင်မှသာ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင် ရှိမှာ။ ရေလိုက်ငါးလိုက် နေနေမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး သာမန်လူသားအဖြစ်ပဲ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>သူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ဆက်ပြော၏။ “ဒီစကားကို ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကြား သံယောဇဉ် ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ပဲ”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ စီနီယာအစ်ကို။ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ လမ်းစဉ်က မတူညီနိုင်တာကိုတော့ နားလည်ပေးစေချင်ပါတယ်” နင်တောက်ရန်က ခေါင်းညိတ်၍ အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>တစ်နေ့သော နံနက်ခင်းဝယ်။</p> <p> (၇၇)ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း ခြံဝင်း၏ ဒုတိယထပ် ဝရန်တာတွင် နင်တောက်ရန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးရင်း စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းနေမိသည်။</p> <p> ဘေးနားရှိ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာလည်း ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ထိုလက်ဖက်ရည်မှာ သိပ်အရသာမရှိကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောနေလေသည်။</p> <p>ယခုအခါ နင်တောက်ရန်သည် ဂိုဏ်းထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ခွဲခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၁) မှ အဆင့် (၃) သို့သာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အပြင်စည်းတပည့်များကြားတွင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ကျင့်ကြံမှုအချိန် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကျော်ကို အသုံးပြု၍ ‘ဝိညာဉ်မိုးသွန်းကျင့်စဉ်’ ကို အဆင့် (၄) သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံလိုက်လေပြီ။</p> <p>ထိုသို့ အဆင့်မြှင့်တင်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဆင့် (၂) ရှိသော ‘စိမ်းလဲ့ဝါး ဝိညာဉ်ကောက်နှံ’ ကို စိုက်ပျိုးနိုင်ရန် ဖြစ်၏။</p> <p>ယခုအခါ နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ကောက်နှံမျိုးစေ့များ ရယူရန် ပင်မတောင်ထိပ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ အပြင်စည်းတာဝန်ခံ အဘိုးအိုက မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “မင်းက ‘ဝိညာဉ်မိုးသွန်းကျင့်စဉ်’ ကို အဆင့် (၄) ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ထားတယ် ဟုတ်လား”</p> <p>“မှန်ပါတယ် ဆရာကြီး”</p> <p>နင်တောက်ရန်က လက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် အပြာရောင်ရေငွေ့တိမ်တိုက်ကလေးတစ်ခု လှပစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“အမှန်တကယ်ပဲ အဆင့် (၄) ပါလား” တာဝန်ခံအဘိုးအိုမှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွား၏။</p> <p>“လူငယ်လေး... မင်း ဒီကျင့်စဉ်ကို နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် အဆင့် (၄) ထိ ရောက်အောင် ကျင့်နိုင်တာလဲ”</p> <p>“ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိပါဘူး။ နေ့တိုင်း လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ အာရုံစိုက်နေရင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်လာတာပါပဲ” နင်တောက်ရန်က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း အူကြောင်ကြောင်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီတွင် နင်တောက်ရန်သည် ‘စိမ်းလဲ့ဝါး ဝိညာဉ်ကောက်နှံ’ မျိုးစေ့ ပိဿာ ၂၀ နှင့်အတူ ချုန်းပီတောင်ထိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ချုန်းပီတောင်ထိပ်ရှိ (၇၇)ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း၌ နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်ကြီးတို့သည် အလုပ်များနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောက်နှံဟောင်းများကို ရိတ်သိမ်း၊ လယ်မြေကို ပြုပြင်ပြီးနောက် မျိုးစေ့အသစ်များကို ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးကြလေသည်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>လယ်ကွင်းဘေးတွင် အဘိုးကြီးလုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုး၍ ချလိုက်မိ၏။ “အဘိုးကြီးလု... တစ်ခုခု စိတ်မကောင်းစရာ ရှိလို့လား” နင်တောက်ရန်က သမင်ကြီးနှင့်အတူ ဖြတ်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွယ်။ ငါလည်း အသက်ကြီးလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တိုးတက်မလာဘူး။ ဒီအတိုင်း အသက်ကုန်သွားမယ့်အစား နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်လောက် စွန့်စားကြည့်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အလယ်အလတ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မလားလို့ ကြိုးစားကြည့်ချင်လို့ပါ”</p> <p>ထိုစဥ် ရှင်းယန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“မိတ်ဆွေလုမှာလည်း ဒီဆန္ဒရှိနေတာပဲလား။ ကျွန်တော်လည်း မကြာသေးခင်ကမှ ‘တောင်ပိုင်းထင်းရှူး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ’ ရဲ့ အစီအရင်တွေ လျော့ရဲလာတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး အဲဒီကို သွားဖို့ ပြင်နေကြပြီ။ မိတ်ဆွေလုရော လိုက်ချင်ပါသလား”</p> <p>“ဒါပေါ့... လိုက်ရမှာပေါ့” အဘိုးကြီးလုက တွေးတောပြီးနောက် နင်တောက်ရန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၏။</p> <p>“မိတ်ဆွေနင်ရော... မင်းလည်း အဆင့် (၃) မှာ ကြာနေပြီဆိုတော့ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား”</p> <p>“ကျွန်တော်ကတော့ မလိုက်တော့ပါဘူး။ ခရီးစဉ်မှာ ကံကောင်းကြပါစေ” နင်တောက်ရန်က အေးဆေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p>ဘေးအန္တရာယ်ရှိနိုင်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ သူ လုံးဝ ရှောင်ကြဉ်သည့် အလုပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>နှစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>အပြင်ဘက်သို့ အခွင့်အရေးရှာရန် ထွက်သွားကြသောအဘိုးကြီးလုနှင့် ရှင်းယန်တို့အနက် အဘိုးကြီးလုမှာ ပြန်မလာတော့ကြောင်း သတင်းရရှိလေသည်။</p> <p>ရှင်းယန်၏ ပြောပြချက်အရ အဘိုးကြီးလုမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အဆိပ်ငွေ့များကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။</p> <p>ညောင်ပင်ကြီးအောက်ဝယ် အဘွားယွင်စွေ့သည် ငေးမောနေမိသည်။ ဤသည်ကား လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတို့၏ ကံကြမ္မာပင် မဟုတ်လော။</p> <p>ကျူံးယန်မှာမူ မိမိ၏ ချစ်သူ ရှင်းယန် ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရနေလေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... ရှင်းယန်သည် မိမိ၏ ဇနီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည့် ခဏဝယ် သူ၏ ဝတ်ရုံအောက်တွင် ဝှက်ထားသော ‘ခရမ်းရောင် ဓားငယ်လေး’ ၏ ဓားရိုးကို နင်တောက်ရန် မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားမိတော့၏။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘေးအန္တရာယ် ထူပြောလွန်းလှချေတည်း။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save