Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">( ခေါင်းတလားကို ဖွင့်ခြင်း )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက် လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုတစ်ကြိမ်တွင် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ သူတို့ နန်ချွေထိပ်ပေါ်ရှိ ဂူထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။</p> <p>ယင်းမှာ လင်းရန် ထိုအချိန်က ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ဂူပင်ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်မှ တတိယမြောက် ဂူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်အက်ကြောင်း ရေမျက်နှာပြင် မီတာ ၁၀၀ ကျော် မြင့်တက်လာမှုကြောင့် ဂူသည် သဘာဝကျစွာ ရေဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းရန် ယခု ရေကာပုလဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရေကာနေရာ၏ အကူအညီဖြင့် သူနှင့် ရီရှင်းချန်တို့ မထိခိုက်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲဒီ ယင်အစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်က ရှိနေသေးတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ဂူကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ ချက်ချင်းပင် ပါးလွှာသော ယင်စွမ်းအင် အလွှာတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>နန်ချွေထိပ်ပေါ်တွင် ယင်အစီအရင်၏ ဗဟိုချက် တည်ရှိပေသည်။ ယင်ယန်နဂါးချိတ်ပိတ်အစီအရင် ပျက်စီးသွားသော်လည်း အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်သာ ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ လင်းရန် ယင်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိနိုင်သည်။ ယင်းက ယခင်ကထက် များစွာ ပါးလွှာသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယင်အစီအရင်၏ ဗဟိုချက် ရှိနေသေးပြီး ရွှေ့ပြောင်းခြင်း မခံရသေးကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။</p> <p>လင်းရန် စိတ်ထဲ ဝမ်းသာသွားသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူက ယင်ယန်ကျင့်စဥ်ကို ကျင့်ကြံပြီး သုံးရက်အတွင်း ချီသန့်စင်ခြင်း အလယ်အဆင့်သို့ တက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ အလိုအပ်ဆုံးမှာ ယင်ချီ နှင့် ယန်ချီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာက သူ့အတွက် အဆင့်တက်ရန် ပြီးပြည့်စုံနေပေသည်။</p> <p>“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့...”</p> <p>လင်းရန် ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်။ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ တာဝန်ယူပြီး ရီရှင်းချန်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးဆောင်သွား၏။ ထိုနှစ်ယောက် ပျံသန်းသွားပြီး မကြာမီ လမ်းခွဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ကျောက်တုံးနံရံပေါ်၌ ဂူနှစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာပေသည်။ ယင်းတို့က မူလ ဂူများနှင့် အတိအကျ တူညီပေသည်။</p> <p>"သေခြင်းတရား တံခါးထဲ ဝင်... ညာဘက်က တစ်ခု..."</p> <p>လင်းရန် ရီရှင်းချန်ကို သယ်ဆောင်လျက် သေခြင်းတရားတံခါးထဲသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဂူသည် အေးစက်လာပြီး ယင်စွမ်းအင်သည် ပို၍ပင် အားကောင်းလာ၏။</p> <p>လင်းရန် သနားညှာတာမှု မပြပေ။ သူ ယင်ယန်ကျင့်စဥ်ကို တမင်တကာ အသက်သွင်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖြည့်တင်းရန် ယင်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ဂူက အလွန် ကျဥ်းမြောင်းသော်လည်း ထိုနှစ်ယောက် မီတာ ၃၀ ကျော် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူတို့ရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော ဂူတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယင်စွမ်းအင်က ပို၍ပင် အားကောင်းလာကာ အပူချိန် ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွား၏။</p> <p>လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ ညာဘက်သို့ ကွေ့လိုက်ကြသည်။ သူ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြပြီး ရီရှင်းချန်ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှေ့ဆက်သွားရင် လင်းနို့ဂူပဲ... အဲဒီ သွေးစုပ်လင်းနို့တွေ ရှိနေသေးလား ကိုယ် သိချင်တယ်..."</p> <p>"သွေးစုပ်လင်းနို့တွေ ဟုတ်လား... ကျွန်မတို့ အက်ဝပ်ဒ် နဲ့ ချက်စတာတို့ကို ခေါ်သင့်လား..."</p> <p>သွေးစုပ်လင်းနို့များအကြောင်း ကြားသောအခါ ရီရှင်းချန် ချက်ချင်းပင် လင်းရန်ကို အကြံဉာဏ် ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ကိုယ် သူတို့ကို ခေါ်ကြည့်ပြီး သူတို့ ကိုယ့်စကားကို ကြားနိုင်မလား ကြည့်မယ်..."</p> <p>လင်းရန် ထိုတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ သူ အက်ဝပ်ဒ် နှင့် ချက်စတာ၊ လင်းနို့များအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်အက်ကြောင်း၏ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ဂူတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဗန်ပိုင်းယား အစေခံ နှစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က လင်းရန် မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်းကို စုဆောင်းရန် အလျင်လိုနေသဖြင့် သူတို့ကို မခေါ်ခဲ့ပေ။ ယခု သူတို့ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်မှာ မဆန်းချေ။</p> <p>သို့ဖြစ်ရာ လင်းရန် သူ့ နတ်ဘုရားအာရုံကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး နဂါးဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ "အက်ဝပ်ဒ်... ချက်စတာ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ကောင်းကင်အက်ကြောင်းကို စောင့်ရှောက်စရာ မလိုတော့ဘူး... အခုချက်ချင်း ဒီကို လာခဲ့..."</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အမှောင်ထဲတွင် ကြီးမားသော ခရမ်းရောင် လင်းနို့ နှစ်ကောင် ဂူထဲတွင် ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့က လင်းနို့တောင်ပံလူပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်မိစ္ဆာ နှစ်ပါးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာကာ မကြာမီ လင်းရန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>"ဘော့စ်နဲ့ ဘော့စ်ကတော်... ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခါ ပြန်တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်..."</p> <p>ဆင်းသက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ကို အက်ဝပ်ဒ် နှင့် ချက်စတာတို့ လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"အင်း..."</p> <p>လင်းရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။ "အက်ဝပ်ဒ်... ချက်စတာ... ရှေ့က ဂူကြီးထဲမှာ သွေးစုပ်လင်းနို့တွေ ရှိတယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် အဲဒီကို သွားပြီး သူတို့ကို ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်..."</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ ဘော့စ်... ကျွန်တော်တို့တာဝန် ထားလိုက်ပါ..."</p> <p>ထိုသတင်းကောင်းကို ကြားသောအခါ အက်ဝပ်ဒ်နှင့် ချက်စတာတို့ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး တုံ့ပြန်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ တဆက်တည်း သူတို့၏ ဗန်ပိုင်းယား အမှောင်မှော်ပညာကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... အခု အဆင်ပြေသွားပြီ... သွားကြစို့..."</p> <p>လင်းရန် သူ့ နတ်ဘုရားအာရုံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဂူ၏ နံရံ လေးဘက်တွင် ဇောက်ထိုး ချိတ်ဆွဲနေသော သွေးစုပ်လင်းနို့များ အမှန်တကယ် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ </p> <p>လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ ပျံသန်းလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း မီတာ တစ်ရာကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လင်းနို့ဂူသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ကျောက်တုံးတံခါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းရန်၏ နတ်ဘုရားအာရုံက ယခု အလွန် အားကောင်းနေပြီး ထိုနေရာရှိ အမှောင်သည် သူ့အပေါ် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ သူ လျင်မြန်စွာ ကျောက်တုံးတံခါး ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ကျောက်တုံးခလုတ်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်တုံးတံခါး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ အတွင်းသို့ လျှောဝင်သွားကြ၏။ ထိုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျောက်တုံးတံခါးကို ပိတ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူတို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့ရှေ့တွင် ကြေးခေါင်းတလားကြီးကြီး ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ကြေးခေါင်းတလား အတွင်းရှိ လူမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်နိုင်သည်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းရန်၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ သူ လေသံလေးလေးဖြင့် ရီရှင်းချန်ကို ပြောလိုက်၏။ "ရှင်းချန်... နောက်ဆုံးအကြိမ်က ကိုယ် ဒီကျောက်တုံးတံခါးထဲ ပြေးဝင်ပြီးနောက် ဒီကြေးခေါင်းတလားကို ဖွင့်ပြီး သွေးနတ်ဘုရားဓား နဲ့ နဂါးသွေးကြောဓားကို ရခဲ့တာ..."</p> <p>ရီရှင်းချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အလွန် လေးနက်နေသည်။ သူမ ပျံသန်းနေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးမြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ လင်းရန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... ကျွန်မတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ..."</p> <p>"ခေါင်းတလားကို ဖွင့်မယ်..."</p> <p>သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လင်းရန် ခေါင်းတလားကို ဖွင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရီရှင်းချန်က မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် ခေါင်းတလား၏ ပိုင်ရှင်က မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို အတည်ပြုနိုင်ချေ ရှိပေသည်။</p> <p>"အက်ဝပ်ဒ်... ချက်စတာ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကို လာပြီး ခေါင်းတလားအဖုံးကို တွန်းဖွင့်လိုက်..."</p> <p>အက်ဝပ်ဒ် နှင့် ချက်စတာတို့က မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းကြပေသည်။ </p> <p>"ဂျိန်း..."</p> <p>ကီလိုဂရမ် ထောင်ပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော ခေါင်းတလားအဖုံး ကျောက်တုံးကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကျောက်တုံးအခန်း တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ကြစမ်း..."</p> <p>လင်းရန် မနေနိုင်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ ခေါင်းတလားထဲတွင် တကယ် သူ့အမေ၏ ဘိုးဘေးများ ပါဝင်နေခဲ့လျှင် ဘိုးဘေးများကို နှောင့်ယှက်ရာ ကျမည် မဟုတ်ပေလား။</p> <p>သို့သော် ထိုအတွေးများ ရှိနေသော်လည်း လင်းရန် သွေးနတ်ဘုရားဓားကို လက်ထဲသို့ ယူဆောင်ထားပြီး ဖြစ်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများအတွက် ရွှေနဂါးလှံတံကို ဆင့်ခေါ်ထားပေသည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်တုံးအခန်းက ရွှေနဂါးလှံတံ၏ တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှင့် သွေးနတ်ဘုရားဓား၏ သွေးနီရောင် တောက်ပမှုတို့ဖြင့် လင်းထိန်သွားသည်။ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပလွန်းသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ ဂူကြီးပင် လင်းထိန်သွားပြီး ကျောက်တုံးနံရံများပေါ်မှ သွေးစုပ်လင်းနို့များကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေစေသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် လင်းရန် သူ့ နတ်ဘုရားအာရုံ နှင့် ယင်ယန်နတ်မျက်လုံးများကို သူ့ အစွမ်းကုန် တွန်းအားပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းတလား အတွင်းပိုင်းကို မြင်တွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ နတ်ဘုရားအာရုံနှင့် အကြည့်ကို သေးငယ်သော ခေါင်းတလားဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး ယင်းကို လုံးဝ မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။</p> <p>"အကြီးအကဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးလကျော်က ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီကနေ အဖိုးတန် ဓားနဲ့ ဓားရှည်ကို ကံကောင်းစွာ ရရှိခဲ့ပါတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ကျေနပ်နေပြီးသား ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ထာဝရ အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပါဘူး..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် ဒီအဖိုးတန် ဓားက သွေးနတ်ဘုရားဓား ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်အမေရဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ် ဖြစ်တယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီကို တစ်ခါ ပြန်လာရုံကလွဲရင် တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... အရာအားလုံးရဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အနှောင့်အယှက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပါ အကြီးအကဲ..."</p> <p>လင်းရန်၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်နေပြီး သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းတလား အတွင်းရှိ အခြေအနေ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူ အနည်းဆုံးတော့ လေးလေးစားစား ပြောဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတလားကို ဖွင့်ပြီးနောက် မည်သို့သော ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူက သိမည်နည်း။</p> <p>စကားပြောပြီးနောက် လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မျက်လုံးများ ဆုံစည်းသွားပြီး တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>လင်းရန် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ ကြေးခေါင်းတလားထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း..."</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းရန်၊ ရီရှင်းချန် နှင့် ဘေးတွင် ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်နေသော အက်ဝပ်ဒ် နှင့် ချက်စတာတို့ပင်လျှင် အားလုံး ကြောင်သွားကြသည်။</p> <p>လူတိုင်း အံ့ဩသွားသည်မှာ ခေါင်းတလားထဲတွင် အကြွင်းအကျန်များ မရှိခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် အလောင်းများ မရှိသော်လည်း အခြား အရာတချို့ ရှိနေ၏။ ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံး၊ ရွှေစာအုပ် နှင့် တောက်ပသော အဝါရောင် ပိုးထည် တစ်စတို့ပင်။</p> <p>"ထိပ်တန်း ဆေးလုံး..."</p> <p>လင်းရန်၏ နတ်ဘုရားအာရုံက ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် ယင်းတို့အားလုံး ထိပ်တန်း ဆေးလုံးများ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ထိပ်တန်း ဝိညာဥ်ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းတို့သည် ပုလင်းများထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း တစ်ခုစီတိုင်းသည် တောက်လောင်နေသော အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးက အရောင် သုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ ရွှေ၊ အနက် နှင့် သွေးနီရောင်တို့ပင်။ အရောင် သုံးမျိုး၏ အလင်းက အတော် ပြင်းထန်ပြီး ထိပ်တန်း ဆေးပုလင်းများပင်လျှင် သူတို့၏ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် တောက်ပခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးမှ အလင်းက ရွှေစာအုပ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံထားရဆဲ ဖြစ်၏။ ရွှေစာအုပ်မှ အလင်းမှာ အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် လင်းရန် သူ့ မျက်လုံးများကို မနည်း ဖွင့်နေရပြီး ယင်းကို တည့်တည့် မကြည့်နိုင်ပေ။</p> <p>တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ လင်းရန် သူ့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးလုံး နှင့် ရွှေစာအုပ်ကို သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူ တောက်ပသော အဝါရောင် ပိုးထည်ကို ကောက်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>"ခေါင်းတလားကို ဖွင့်သူ... ဧကရာဇ် အမိန့်တော်ကို လက်ခံ..."</p> <p>မျက်စိထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသည်မှာ တောက်ပသော အနီရောင် သွေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာလုံးကြီး ငါးလုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့ခေါင်းတလားကို ဖွင့်သူသည် သွေးနတ်ဘုရားဓား၊ နဂါးဖြူနတ်ဓား နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ရွှေစာရွက်ကို ရရှိမည်... ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးလည်း ရှိသည်... သွေးမိစ္ဆာဆေးလုံး၊ နက်ရှိုင်းယင်ဆေးလုံး နှင့် ရွှေနဂါးဆေးလုံး ဖြစ်သည်... အားလုံးမှာ ထိပ်တန်း အဖိုးတန် ဆေးလုံးများ ဖြစ်သည်... သင်သည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံအဆင့်အလိုက် ယင်းတို့ကို ယူဆောင်ရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်..."</p> <p>"ရှန်မင်းဆက် ပျက်စီးခြင်း၏ အရှက်တရားကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်... ငါ့ခေါင်းတလားကို ဖွင့်သူ... ငါ မင်း ငါနဲ့ ကံကြမ္မာ ပါလာသူ ဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးတဲ့အခါ မင်း ခွန်လွန်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး အိုးကိုးလုံးကို ရှာဖွေကာ ရှန်းမင်းဆက် ပျက်စီးခြင်းကို လက်စားချေရမယ်..."</p> <p>"မည်သူမဆို မနာခံပါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက သည်းခံမည် မဟုတ်..."</p> <p>အောက်ခြေဆုံးတွင် ယင်ကျိုယိုဟု လက်မှတ် ပါရှိချေသည်။</p> <p>ဖတ်ပြီးနောက် လင်းရန် ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>"ဒုန်း..."</p> <p>ထိုစဥ် ရီရှင်းချန် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ထူးဆန်းသော ဧကရာဇ် အမိန့်တော်ကို ဖတ်ပြီးနောက် မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်သွား၏။</p> <p>ရီရှင်းချန်သည် ယင်ကျိုယို ဟူသော နာမည်ကို သဘာဝကျစွာ ကြားဖူးပြီး ထိုစာအုပ်ကို ရေးသားသူသည် ယင်ချင်းရွှမ်၏ ဘိုးဘေးမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>"အက်ဝပ်ဒ်... ချက်စတာ... မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင် ထွက်သွား..."</p> <p>ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းရန် ချက်ချင်းပင် ဗန်ပိုင်းယား အစေခံ နှစ်ယောက်ကို ကျောက်တုံးအခန်းမှ ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၅၃ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save