Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ညဉ့်နက်မှ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ၊ ဟန်ညာ၏ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာကြည်နူးမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးသွားချေပြီ။</p> <p>ဤမျှ ထိလွယ်ရှလွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ ဟန်ညာသည် သူမ၏ ညည်းတွားသံများကို မထွက်ပေါ်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေရလေ၏။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ၊ အခြားသော နင်ဂျာများမှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ပါက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားမည်ကို သိသဖြင့် အလိုက်တသိ အဝေးတွင် နေပေးကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယန်ချန်ကမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကိုသာ ဆန့်ထုတ်ကာ ဘေးဘက်သို့ ကားထားလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။</p> <p>“ဟန်ညာ... မင်း အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့။ ငါက မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ ကြည့်နေတယ် ဆိုပေမယ့်၊ အလှအပ တစ်ခုကို အားပေးကြည့်ရှုနေရုံ သက်သက်ပါ။ မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ငါ စိတ်မကူးထားပါဘူး”</p> <p>“သခင်ကြီးသာ အလိုရှိမယ် ဆိုရင်၊ ကျွန်မရဲ့ အရာအားလုံးကို သခင်ကြီးဆီ အမြဲတမ်း ပေးအပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ”</p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြင်းပြလှသော တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေ၏။</p> <p>“ဟက်...”</p> <p>ယန်ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>“ငါ့မှာ မိန်းမတွေ မရှားပါဘူး။ မင်း ငါ့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာကိုလည်း ငါ သိပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ ယာမာတာ ဂိုဏ်းကို ယုံကြည်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်လက်ထဲ လွှဲပေးပြီး၊ သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်လိုပဲ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ ငါ အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးမှာပါ”</p> <p>“ဟင့်အင်း... ကျွန်မက သခင်ကြီး တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ယုံကြည်တာပါ”</p> <p>ဟန်ညာက ပြတ်သားစွာ ကြွေးကြော်လိုက်၏။ သူမ၏ ခေါင်းမာလှသော ပုံစံလေးက ယန်ချန်၏ အမြင်တွင် ကလေးဆန်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း၊ ယန်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမအား ဆက်လက်၍ တိုက်တွန်းခြင်း မပြုတော့ချေ။ နင်ဂျာမလေး တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ အတွေးအခေါ်များက အလွန်ပင် ခေတ်နောက်ကျနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူမ၏ လုပ်ရပ်မှာ မိုက်မဲနေသည် ဆိုသော်ငြား၊ ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်ဟု သူ တွေးမိလေ၏။</p> <p>“မုန့်ယွဲ့ ကို ငါ ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာရသလဲ ဆိုတာ မင်း သိချင်နေမှာပေါ့။ အကြောင်းကတော့ ဒီလိုပါ...”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာ အားလုံးကို သူမအား အစအဆုံး ရှင်းပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>အလုပ်ကိစ္စများအကြောင်း ပြောဆိုချိန်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ဟန်ညာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရှက်သွေးဖြာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။</p> <p>“ကျွန်မကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲဟင်”</p> <p>သူမက သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။</p> <p>ယန်ချန်သည် သတိလစ်နေသော မုန့်ယွဲ့အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် မှာကြားလိုက်၏။</p> <p>“မုန့်မျိုးနွယ်စုကတော့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားပြီ။ အခု သူကပဲ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရစ်သူ အမာခံ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်နေတာ။ တကယ်တော့ ငါ ဆိုလိုတာက တောင်ပိုင်း တရုတ် ဂိုဏ်းကို ပြောတာပါ။ မုန့်မျိုးနွယ်ဝင်တွေ အများကြီးကို ငါ သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့အတွက်၊ မုန့်မျိုးနွယ်စု အတွင်းမှာရော၊ ဂိုဏ်းအတွင်းမှာပါ ပြဿနာတွေ သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မုန့်မျိုးနွယ်စုသာ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်၊ မြေအောက် အဖွဲ့အစည်းတွေလည်း ပြိုကွဲကုန်ပြီး လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် ခေါင်းဆောင်ကြီး နံပါတ်တစ် က စိတ်ပျက်သွားမှာပေါ့။ သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို ငါ မသိသေးပေမယ့်၊ သူက ငါ သွားပြီး ရန်စသင့်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ပြီးတော့ သာမန် ပြည်သူလူထု ထိခိုက်မှာကိုလည်း ငါ မလိုလားဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့်မို့လို့ တောင်ပိုင်း တရုတ် ဂိုဏ်းနဲ့ မုန့်မျိုးနွယ်စုကို ငါ့စိတ်ကြိုက် အသုံးချနိုင်အောင် တစ်ယောက်ယောက်က စနစ်တကျ ပြန်ပြီး စုစည်းဖို့ လိုအပ်နေတာ။ ဒါမှသာ မုန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားတွေကို ငါ ပိုပြီး သိနိုင်မှာ ဖြစ်သလို၊ ဟို ခေါင်းဆောင်ကြီး နံပါတ်တစ် ငါ့နောက်ကို လိုက်လာမှာကိုလည်း တားဆီးနိုင်မှာပေါ့။ မုန့်ယွဲ့ က တကယ်တော့ အုပ်ချုပ်တဲ့ နေရာမှာ တော်တဲ့သူပဲ။ သူက မျိုးရိုး တိုက်ရိုက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ ပန်းနီဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သလို၊ ဟွာကျုံး စက်မှုလုပ်ငန်းစု ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌလည်း ဖြစ်နေတော့၊ ဒီကိစ္စကို သူပဲ တာဝန်ယူသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းကို ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလွန်းတယ်။ သူ့ကို ငါ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးမှ၊ သူက ကိုယ်ကျင့်တရား လုံးဝ မရှိတဲ့သူမှန်း သိလိုက်ရတာ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ငါ အသုံးမပြုနိုင်ဘူး။ သူက မာနကြီးတဲ့ ခွေးမ တစ်ယောက်ပဲ”</p> <p>ဟန်ညာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။</p> <p>“ဒါဆို... သခင်ကြီးက ကျွန်မကို မုန့်ယွဲ့ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး မုန့်မျိုးနွယ်စုထဲကို ခိုးဝင်စေချင်တာပေါ့”</p> <p>“ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးပဲ”</p> <p>ယန်ချန်က ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“မင်းမှာ လျိုမျိုးနွယ်စုကို အစားထိုး သိမ်းပိုက်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိပြီးသားပဲ။ ဒီတစ်ခါက ပိုပြီး ခက်ခဲမယ် ဆိုပေမယ့်၊ မင်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေါ့... တကယ်လို့ မုန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ပေါ်လာပြီး မင်းကို ဖမ်းမိသွားမယ် ဆိုရင်တော့၊ ငါ ကူညီပေးမှာပေါ့။ အမှန်တိုင်း ပြောရရင် သူတို့တွေ မင်းကို ဖမ်းမိသွားတာကိုပဲ ပိုပြီး လိုလားသေးတယ်။ အဲဒါမှ သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ငါ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်လား”</p> <p>“မုန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပတ်သက်မှု ကွန်ရက်က အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးလွန်းတော့ နည်းနည်းတော့ ခက်လိမ့်မယ်။ မုန့်ယွဲ့ ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက် အမြောက်အမြားကို ရအောင် ယူရမှာ ဖြစ်သလို၊ အဲဒါတွေကိုလည်း အမှားအယွင်း မရှိ မှတ်သားထားရမယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီကိစ္စကို လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ တခြားလူကို လွှဲပေးထားဖို့က စိတ်မချရလို့ပါ”</p> <p>“မင်းမှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူးနော်။ ဒီည လူတွေ အများကြီး သေသွားခဲ့ပြီ။ မုန့်ယွဲ့ ပါ ပျောက်သွားပြီ ဆိုရင်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သူတို့တွေ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကုန်ကြလိမ့်မယ်။ မင်း အနေနဲ့ မိုးမလင်းခင် မုန့်ယွဲ့ ဆီကနေ လိုအပ်တဲ့ သတင်းတွေကို အကုန် ရအောင် ယူရမယ်။ ပြီးရင် နင်ဂျာတချို့ကို ခေါ်ပြီး မုန့်မျိုးနွယ်စုထဲကို ဝင်သွား၊ ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ သူတွေကို အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်။ ယန်ကွမ်း သံတပ်မဟာ နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့တော့၊ ငါ ဗိုလ်ချုပ်ချိုင် ကို ဆက်သွယ်ပြီး မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောထားလိုက်မယ်။ ငါ့ရဲ့ ပတ်သက်မှုတွေနဲ့ ဆိုရင် ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့လည်း မုန့်မျိုးနွယ်စု ပျက်စီးသွားမှာကို မလိုလားကြဘူးလေ”</p> <p>ယန်ချန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် မှာကြားလိုက်၏။</p> <p>အချိန်က အရမ်းကို တန်ဖိုးရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့်၊ ဟန်ညာ တစ်ယောက် ရေပူစမ်းထဲတွင် ဆက်လက် မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>သူမက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p>“သခင်ကြီး... ဒါဆို မုန့်ယွဲ့ ကို စစ်ဆေးပြီးရင် သတ်ပစ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်ချမ်းသာ ပေးရမလားဟင်”</p> <p>ယန်ချန်က ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“မင်း တစ်ညတည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို သင်ယူနိုင်မှာပါ။ သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ထားလိုက်ဦး။ မင်း သိချင်တာ ရှိရင် အချိန်မရွေး ထပ်မေးလို့ ရတာပေါ့။ ကဲ... အလုပ်တွေ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားအောင်၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေကို ငါ ဖျက်ဆီးပေးလိုက်မယ်။ သူက သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ ဆိုရင်တော့၊ မင်းမှာ သူ့ကို ဆုံးမဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိမှာ သေချာပါတယ်”</p> <p>ဟန်ညာက သူ့အား ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည် ပြသလိုက်လေသည်။</p> <p>“သူက အပျိုစင် စစ်စစ် ဖြစ်နေတုန်းပဲ ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ယာမာတာ ဂိုဏ်း ရဲ့ ပြည့်တန်ဆာတန်း က ဟိုတယ်တွေမှာဆိုရင်၊ သူ့လို အမျိုးသမီးကို အဆင့်မြင့် ပြည့်တန်ဆာမ တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုလားကြမှာ သေချာပါတယ်။”</p> <p>“ဟားဟား... အဲဒါကတော့ မင်းသဘောပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်ကတော့၊ မနက်ကျရင် မုန့်ယွဲ့ အဖြစ်နဲ့ မင်းကို ငါ မြင်ချင်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး”</p> <p>ဟန်ညာက ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ် နာခံလိုက်လေတော့၏။</p> <p>...</p> <p>မုန့်ယွဲ့၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ယန်ချန် အတွက်တော့ အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် မကြာမီမှာပင်၊ မုန့်ယွဲ့အား ဟန်ညာ၏ လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p>မုန့်ယွဲ့ တစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်၊ သူမသည် မှိန်ပျပျ လင်းနေသော အခန်းတစ်ခု အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ လုံးဝ မရှိတော့ကြောင်းနှင့်၊ သူမ၏ ရှေ့တွင် ဟန်ညာ နှင့်အတူ ဝတ်လစ်စားလစ် မျက်နှာဖုံးစွပ် ယောကျာ်း တစ်အုပ် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ၊ သူမ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ ယန်ချန် ဘယ်မှာလဲ။ သခင်ကြီး ဘယ်မှာလဲလို့”</p> <p>ဟန်ညာသည် ကိုယ်ကျပ် သားရေ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ သူမသည် လက်ဝါးပေါ်တွင် ကြာပွတ်တံလေးကို တဖြည်းဖြည်း ပုတ်ရင်း၊ မုန့်ယွဲ့အား ငုံ့ကြည့်ကာ ရာဇသံ ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါပြောတာ နားထောင်စမ်း။ အခု မင်းက ဘာမှ မဟုတ်တော့တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ပဲ။ အသက်ရှင်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ငါမေးသမျှကို အမှန်အတိုင်း ဖြေ။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုလောက် မြင်လိုက်ရတာနဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကိုတော့ မဖျက်ဆီးပါဘူး။ ဒါကြောင့်... ငါပြောတာကို နားထောင်တာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>မုန့်ယွဲ့မှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူမ၏ ဦးနှောက်များ ခြာခြာလည်လာပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူမ၏ မျက်ဆန်များမှာ အပေါ်သို့ လန်တက်သွားကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ရပြန်လေတော့သည်။</p> <p>ဟန်ညာ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အထင်သေးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေနဲ့ အဆင့်အတန်းတွေ မရှိတော့တာနဲ့၊ ဒီလောက်တောင် အားနည်းသွားရသလား။ ဟက်... သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်တဲ့ မိန်းမပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိစ္စတွေကို ပိုပြီး လွယ်ကူသွားစေတာပေါ့။</p> <p>ထို့နောက် ဟန်ညာသည် မုန့်ယွဲ့အား ရေအေးများဖြင့် ပက်ကာ သတိပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ မေးမြန်း စစ်ဆေးမှုများကို စတင်လိုက်လေတော့၏။</p> <p>……</p> <p>ကျုံးဟိုင်မြို့တွင်တော့ ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မည်းနေချေပြီ။</p> <p>ရှီကျောင်း အိမ်ရာ တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေလေ၏။ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော ပုစဉ်းရင်ကွဲများ၏ အော်သံမှလွဲ၍၊ မည်သည့် အသံမျှ မကြားရချေ။</p> <p>အနက်ရောင် အော်ဒီ အေ (၈) ကားလေး တစ်စင်းသည် စံအိမ်ကြီး တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ဆိုက်ရောက် လာ၏။</p> <p>အနက်ရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော နင်ကွမ်းယောင်သည် ကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ ပုံမှန် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ဝတ်စုံပြည့်ကြီးကို မဝတ်ထားသည့် အခါတွင်မူ၊ သူသည် သာမန် သဘောကောင်းသော လူကြီး တစ်ယောက်နှင့်သာ တူနေလေတော့သည်။</p> <p>စံအိမ် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ သူသည် လူခေါ်ဘဲလ်ကို နှိပ်လိုက်လေ၏။</p> <p>အတွင်းဘက်မှ ဝမ်မား၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“လာပြီ... လာပြီ”</p> <p>ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာလေ၏။ အိမ်အတွင်းမှ တီဗီ ဇာတ်လမ်းတွဲ လွှင့်နေသော အသံများကို ကြားနေရသဖြင့်၊ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်မား တစ်ယောက် တီဗီကြည့်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ၊ သူမ အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ရလေ၏။ သူမက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>“ဝ... ဝန်ကြီးချုပ် နင် ပါလား”</p> <p>နင်ကွမ်းယောင် တစ်ယောက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ လင်ရော့ရှီးနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုမှာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဟု ကြားသိထားသော်ငြား၊ ဤကဲ့သို့ ညဉ့်နက်မှ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>“နေကောင်းရဲ့လား ဝမ်မား။ ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ လာနှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ နေ့ဘက်မှာကျတော့ ကျွန်တော် အချိန်မရလို့ပါ။ ရော့ရှီး အိမ်မှာ ရှိလားဟင်”</p> <p>နင်ကွမ်းယောင်က သူမအား ညင်သာစွာ ပြုံးပြရင်း မေးမြန်းလိုက်လေ၏။</p> <p>အစပိုင်းတွင် လင်ရော့ရှီးအပေါ် သူ မတရားခဲ့ကြောင်း သူမ သိထားသော်ငြား၊ ယခုကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် စကားပြောဆိုလာသောအခါ ဝမ်မား အနေဖြင့် သူ့အပေါ် အလိုလိုနေရင်း အထင်ကြီးသွားမိလေတော့သည်။</p> <p>“သခင်မလေး... သခင်မလေးက-”</p> <p>သူမ၏ စကားပင် မဆုံးလိုက်၊ ဧည့်ခန်းအတွင်းမှ အေးစက်လှသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။</p> <p>“ဝမ်မား... ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save