Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုးဆင့် စု ကျင့်စဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ထိုချောမောခန့်ညားသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ စိတ်ကူးယဉ် နယ်မြေအတွင်းရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် (၁၀) ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် လော့မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲ လော့ချန်းချိုး ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် လက်ထဲမှ စာရွက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။</p> <p>“ဝမ်မြန်... ငါ့နောက်ကနေ စာကြည့်တိုက်ကို လိုက်ခဲ့”</p> <p>သူက အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားကို အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။</p> <p>ဝမ်မြန်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသော်လည်း၊ ဘာမျှ ပြန်မမေးရဲဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ နာခံလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>လော့ချန်းချိုးသည် လသာဆောင်မှ ခုန်တက်ကာ အထပ် (၂) ထပ်ရှိသော အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။</p> <p>ဝမ်မြန်ကလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွား၏။ 'သခင်ကြီးက ငါ့ရဲ့ ဝမ်မိသားစုကို ဒီတစ်ခေါက် လုပ်ဆောင်ချက်အတွက် ဆုအနေနဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုခု ပေးမလို့လား မသိဘူး'</p> <p>အတွေးတစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိလေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်မိသားစုတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်များစွာ ရှိသော်လည်း၊ လော့မျိုးနွယ်စု၏ ကျင့်စဉ်များလောက်တော့ အစွမ်းမထက်လှပေ။</p> <p>စိတ်ကူးယဉ် နယ်မြေအတွင်းရှိ ထိပ်တန်း မျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုအနက်၊ ရှောင်မိသားစုမှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းတွင် ကျော်ကြားပြီး၊ နင်မိသားစုမှာ မှော်လက်နက်များ ဖန်တီးရာတွင် နာမည်ကြီးကာ၊ လော့မျိုးနွယ်စုမှာမူ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>လော့ချန်းချိုးသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ အဝင်ဝ တံခါးပေါ်တွင် 'လော့' ဟူသော ရှေးဟောင်း စာလုံးကြီး တစ်လုံးက အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။</p> <p>တံခါးပေါ်ရှိ အခင်းအကျင်းက ခေတ္တမျှ တောက်ပသွားပြီးနောက်၊ တံခါးကြီးမှာ အထဲသို့ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားလေတော့သည်။</p> <p>လော့ချန်းချိုးသည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားပြီး ဝမ်မြန်ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေ၏။</p> <p>စာကြည့်တိုက်မှာ အထပ် (၂) ထပ်သာ ရှိသော်ငြား၊ အမြင့်မှာ ပေ (၄၀) ခန့် ရှိပေသည်။ စင်ပေါ်တွင် စာအုပ်များ၊ သားရေလိပ်များနှင့် ကျောက်စိမ်းလိပ်များစွာကို စီတန်းထားသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်လေ၏။</p> <p>ဝမ်မြန်သည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ ရောက်တိုင်း ရောက်တိုင်း မနာလိုစိတ်များဖြင့် မျက်နှာ စိမ်းရွှေသွားရလေ့ ရှိပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပါချေ။ လော့မျိုးနွယ်စုတွင် ထိပ်တန်း သိုင်းသမား မြောက်မြားစွာ ရှိနေသဖြင့်၊ မည်သူကမျှ လာရောက် ခိုးယူရန် မဝံ့ရဲကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>လော့ချန်းချိုးသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သာမန်ကာလျှံကာ ထောင့်တစ်ခုရှိ စင်ပေါ်မှ သားရေလိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။</p> <p>ထိုသားရေလိပ်မှာ မည်သည့်ခေတ်ကာလက ရေးသားထားသည်ကို ဝမ်မြန် အနေဖြင့် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ဘဲ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>လော့ချန်းချိုးက ထိုသားရေလိပ်ကို သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေ၏။</p> <p>“ဒီကျင့်စဉ်ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်”</p> <p>ဝမ်မြန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ အစပိုင်းတွင် သူက ၎င်းကို ဆုလာဘ်တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အထဲမှ စာသားများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ လုံးဝ မှားယွင်းသွားကြောင်း သိလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>သူက အံ့သြလွန်းသဖြင့် စကားပင် ထစ်အသွားရရှာ၏။</p> <p>“ဒီကျင့်စဉ်ကို ကိုးဆင့် စု ကျင့်စဉ် လို့ ခေါ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း (၅၀,၀၀၀) ကျော်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတာ ဖြစ်ပြီး၊ နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကျင့်စဉ် တစ်ခုပဲ။ သူ့နာမည်က ကိုးဆင့် လို့ ဆိုပေမယ့်၊ အမှန်တကယ်တော့ ရှစ်ဆင့်ပဲ ရှိတာ။ နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်ကတော့ နာမည်ပဲ ရှိပြီး ဘာကျင့်စဉ်မှ မပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါက မပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ။</p> <p>ဒါ့အပြင် ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ စွမ်းအားက ငါတို့ဆီမှာရှိတဲ့ တခြားကျင့်စဉ်တွေထက် အများကြီး နိမ့်ကျလွန်းတယ်။ အရင်က စီနီယာတချို့ဟာ သတ္တမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ စွန့်ခွာခြင်း အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကြပေမယ့်၊ သူတို့ဟာ ရှန်းထျန်း အဆင့်ကိုပဲ ရောက်ခဲ့ကြတာ။ ဒီကျင့်စဉ်က အရမ်း အားနည်းလွန်းတာကြောင့်၊ ငါတို့ စွန့်ပစ်ထားတာ ကြာပါပြီ။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒါကို တစ်ခါ ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒီကျင့်စဉ်မှာ ယုတ္တိမရှိတဲ့ အချက်တွေ အများကြီး ပါနေတော့၊ ကျင့်တဲ့သူဟာ စိတ်ဖောက်ပြန်ဖို့ အရမ်း လွယ်ကူတယ်။ ပြီးတော့ ကျင့်လေလေ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေ ဖြစ်လာမှာပဲ။ နဝမအဆင့်ရဲ့ နာမည်ကတောင် တကယ်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်”</p> <p>ဝမ်မြန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဒီကျင့်စဉ် နှစ်ခုက တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေတာပဲ... ယန်ချန်က ကျွန်တော့်ကို ကျင့်စဉ်အတု ပေးလိုက်တာလား”</p> <p>လော့ချန်းချိုးက ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် တွေးတောလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ ကိုးဆင့် စု ကျင့်စဉ် ဆိုတာက အဖိုးတန်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ မျိုးနွယ်စုတိုင်းမှာ ဒီလိုမျိုး မပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ ရှိတတ်ကြတာပဲလေ။ နာမည်တွေပဲ ကွဲချင် ကွဲနေမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် ရှေးဟောင်း သိုင်းမိသားစုတွေဆီမှာရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက ဒီမှာရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ တူနေတာက ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ယန်ချန် တစ်ယောက် ဒီကျင့်စဉ် ရှိနေတာကို သိပြီး ရေးပေးလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”</p> <p>“သခင်ကြီးတောင်မှ ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ ထူးခြားချက်ကို ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင်တော့၊ ဒါက အတုဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ ဒီလို အားနည်းတဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး ကပ်ဘေး (၉) ဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မှာလဲ။ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ ကောင်ပဲ ငါတို့ကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့လေ”</p> <p>ဝမ်မြန်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ၊ နေ့လယ်တုန်းက ဂုဏ်ယူနေခဲ့မိသည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှက်ရနေလေတော့သည်။</p> <p>လော့ချန်းချိုးသည် မျက်လုံးများကို မှေးစိုက်လိုက်လေ၏။ သူသည် မိမိ၏ ပါရမီအပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသူ ဖြစ်ရာ၊ ဤ ကိုးဆင့် စု ကျင့်စဉ် သည် 'အဆုံးမဲ့ ဖြေရှင်းချက် ပြန်လည် ထူထောင်ခြင်းကျမ်း' ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင် ထိပ်တန်း သိုင်းသမားများစွာက ဤကျင့်စဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ယန်ချန် တစ်ယောက် သူတို့ထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းနေပြီး ဤမပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်နှင့် ထိုက်ချင်း ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုး ကပ်ဘေး အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟုလည်း သူ မယုံကြည်နိုင်ပါချေ။</p> <p>သူသည် လက်ချောင်းကို တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ၊ သိုင်းကျမ်း ရေးထားသော စာရွက်မှာ ရွှေနီရောင် မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ ကိုးဆင့် စု ကျင့်စဉ် သားရေလိပ်မှာမူ မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။</p> <p>လော့ချန်းချိုးက ဝမ်မြန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်လေ၏။</p> <p>“ကဲ... ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် စိတ်မပျက်ပါနဲ့တော့။ ယန်ချန်က ယန်မိသားစုရဲ့ သွေးသားလေ။ ဟိုအဘိုးကြီး ရှိနေသရွေ့တော့၊ ငါတို့ သူ့ကို ဘာမှလုပ်လို့ မရသေးဘူး။ သိုင်းကျမ်းကို မရခဲ့တာက မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်တစ်နှစ် ဆိုရင် 'မိုးနတ်မိစ္ဆာ မျက်လုံး' ပွင့်တာ နှစ်တစ်ရာ ပြည့်တော့မယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ လူငယ်တွေကိုလည်း ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေ တိုးတက်လာအောင် တိုက်တွန်းထားလိုက်ဦး။ အဲဒါမှ ငါတို့ အကျိုးအမြတ် ရမှာပေါ့”</p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း၊ သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်မြန်အား ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။</p> <p>“ဒီ ထောင်သောင်း မာယာ ရေခဲတိမ်တိုက် ကျင့်စဉ်က အရမ်းကြီး နက်နဲတဲ့ ကျင့်စဉ် မဟုတ်ပေမယ့်၊ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တွေကိုတော့ အချိန်တို အတွင်းမှာ တိုးတက်စေနိုင်တယ်။ ဒါကို ယူသွားပြီး သင့်တော်တဲ့သူတွေကို ပေးလိုက်ပါ”</p> <p>ဝမ်မြန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည် 'မိုးနတ်မိစ္ဆာ မျက်လုံး' ပွင့်မည့် ကိစ္စကို အလွန် အလေးထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် စာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး လော့ချန်းချိုးအား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ စာကြည့်တိုက်အတွင်းမှ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>သူ ထွက်သွားသည်နှင့် လော့ချန်းချိုးသည်လည်း စာကြည့်တိုက် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး တံခါးကို ပြန်လည် ပိတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ အပြာရောင် လက်ရှည် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာသည်။ သူမသည် ဆံပင်များကို အပေါ်သို့ သိမ်းစည်းထားသဖြင့်၊ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော လည်တိုင်လေးမှာ ပေါ်လွင်နေလေ၏။</p> <p>သူမက လော့ချန်းချိုးအား တပ်မက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မောင်... ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီကို၊ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ဘာကျင့်စဉ်တွေ ဖတ်နေရတာလဲဟင်”</p> <p>ဤအမျိုးသမီးမှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ လင်ချန်းချိုး ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အမည်တွင် 'ချန်းချိုး'ဟူသော စာလုံး ပါဝင်နေခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကို မွေးကတည်းက လူကြီးချင်း စေ့စပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ မွေးဖွားလာချိန်တွင် လင်မိသားစုနှင့် လော့မိသားစုတို့က နာမည်ပေးရာတွင် ထိုစာလုံးကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လော့ချန်းချိုးကမူ ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့်သာ မေးလိုက်၏။</p> <p>“မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”</p> <p>လင်ချန်းချိုး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အလိုမကျမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>“မောင်က ကျွန်မကို ဒီလိုပဲ ပြောရက်သလား။ မောင် စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာ တစ်လကျော်ပြီလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက မောင့်ကို လာတွေ့တာပေါ့”</p> <p>“မင်း ပျင်းနေတယ် ဆိုရင်လည်း၊ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံလို့ ရတာပဲ”</p> <p>သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>“မောင်ကလည်း... ကျွန်မက ကျင့်ကြံရတာ မကြိုက်ဘူး ဆိုတာ သိသားနဲ့”</p> <p>သူမသည် အမျိုးသား၏ အေးစက်လှသော အမူအရာကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။</p> <p>“ဟန်အာ အပြင်ထွက်သွားတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီလေ။ သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာ မောင် သိလားဟင်”</p> <p>“မကြာခင် ပြန်လာမှာပေါ့”</p> <p>လော့ချန်းချိုးက သိပ်ပြီး တွေးမနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် စကားပြောနေရန် စိတ်မပါတော့သဖြင့်၊ သူ၏ စာကြည့်ခန်းရှိရာဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>လင်ချန်းချိုးသည် သူ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေတော့၏။</p> <p>……</p> <p>မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းရှိ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကုန်းမြေပြင်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမည်းရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အက်သီနာ သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေ၏။ သူမသည် လောကကြီး၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် ရပ်တည်နေသည့်အလား၊ အေးစက်လှသော ရေခဲပြင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>သူမ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ၊ ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သံမဏိ မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသား တစ်ဦးသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>ထိုပစ္စည်းမှာ ကြက်ဥပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး၊ မှိန်ပျပျ ဝါကျင်ကျင် အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်နေလေ၏။ အနီးကပ် သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်မည် ဆိုပါက၊ ၎င်းမှာ ဂိုင်ယာရဲ့ နှလုံးသား ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့ရာတွင်၊ အရင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းမှာ များစွာ ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>“အချိန်နီးလာပြီ...”</p> <p>အက်သီနာက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သူ့ကို ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါချေ။</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ဂိုင်ယာရဲ့ နှလုံးသား သည် သူမ၏ လက်ပေါ်မှ လွင့်ပျံသွားလေတော့သည်။</p> <p>ဝါကျင်ကျင် အလင်းတန်းများ ဝန်းရံလျက်၊ ဂိုင်ယာရဲ့ နှလုံးသား သည် လေထဲမှနေ၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး၊ အမြဲတမ်း အေးခဲနေသော ရေခဲပြင်ကြီးကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။</p> <p>မကြာမီမှာပင်၊ ၎င်းသည် သမုဒ္ဒရာ အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားပြီး၊ ကမ္ဘာမြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မြေဆီလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြွယ်ဝလှသော မြေဆီလွှာများကို ခံစားမိလိုက်ချိန်တွင်မှ၊ ဂိုင်ယာရဲ့ နှလုံးသား သည် ရပ်တန့်သွားလေ၏။။</p> <p>ဖြည်းညင်းစွာဖြင့်၊ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် ၎င်းဆီသို့ စုစည်း ရောက်ရှိလာကြလေတော့သည်။</p> <p>ဂိုင်ယာရဲ့ နှလုံးသား သည် လူသားတို့၏ နှလုံးသား တစ်ခုအလား တုန်ခါလျက်၊ ကျုံ့လိုက် ပွလိုက်ဖြင့် စတင် လှုပ်ရှားလာချေပြီ။</p> <p>ထိုစဉ်၊ ကောင်းကင်ယံတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားမှာမူ သူ၏ သိချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>“ဒါပဲလား။ ဘာလို့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာသေးတာလဲဟင်”</p> <p>ထိုအခါ၊ အက်သီနာ၏ အသံမှာ ပဲ့တင်သံ တစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“မင်းက နတ်ဘုရား တစ်ပါး မဟုတ်တဲ့အတွက်၊ အာရုံမခံနိုင်တာက သဘာဝပါပဲ။ ဂိုင်ယာရဲ့ နှလုံးသား ပြန်လည် နိုးထလာမှုကို ဘယ်သူမှ တားဆီးလို့ မရတော့ဘူး။ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးဟာ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာတော့မှာပါ။ အနှစ် တစ်သောင်းကျော် ကြာခဲ့တဲ့ နာကျည်းမှုတွေကို ဖြေရှင်းရမယ့် အချိန် ရောက်လာပါပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save