Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာမြေ၏ နှလုံးခုန်သံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ဂိုင်ယာရဲ့ နှလုံးသား စတင်ခုန်လှုပ်လာချိန်တွင် နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်အမှတ်အသား ရှိကြသော နတ်ဘုရားများ အားလုံး ထိုအရာကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဟောလိဝုဒ် တွင် ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းတစ်ခု၌ မိတ်ကပ်လိမ်းနေသော ခရစ္စတင်း သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်မိသည်။</p> <p>သူမက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ 'သူ... သူ ရူးသွားပြီလား'</p> <p>လန်ဒန် ရှိ စံအိမ်ကြီးတစ်ခုတွင်မူ ကာမစည်းစိမ် ခံစားနေကြသော စုံတွဲသည် သူတို့၏ ညည်းတွားသံများကို ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>အဲလစ် ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်ပမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စတန်း က မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ထိုစုံတွဲသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှာကြားလိုက်ကြ၏။ “စတင်လိုက်ပြီပေါ့”</p> <p>ဒူဘိုင်း ရှိ ဇိမ်ခံဟိုတယ်အခန်းတစ်ခုတွင်မူ မိမိအမြတ်နိုးဆုံး သေနတ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော အဲရက်စ် သည် ဆိုဖာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်လေ၏။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟားတိုက်ရယ်လျက် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြန်လာနေပြီဟေ့”</p> <p>ဟိုနိုလူလူ ရှိ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်တစ်ခု၏ မီးဖိုချောင်တွင်မူ အမှုဆောင်စားဖိုမှူးကြီးသည် ဆယ်လ်မွန်ငါးဟင်းလျာကို ချက်ပြုတ်နေစဉ်တွင် သူ၏ ယောက်မကို ငါးပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိချလိုက်ရာ ငါးမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေးများအောက်တွင် တောက်ပနက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးအစုံ ရှိနေပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အီတလီ ရှိ ရဲတိုက်တစ်ခု၏ မှောင်မည်းသော အခန်းအတွင်း၌ ဂန္ထဝင်အော်ပရာတေးဂီတများ ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။</p> <p>ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ရာဖေးလ် သည် လူဖြူအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထား၏။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရာဖေးလ် က သူမ၏ လည်ပင်းကို အစွယ်ဖြင့် ဖောက်ကာ သွေးစုပ်နေသည်ကို မသိဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျင်းရိစွာ မှီတွယ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်ဆန်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူသည် အမျိုးသမီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p>အမျိုးသမီး၏ အလောင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် သွေးစက်များမှာ အခန်းအနှံ့ လွင့်စဉ်သွား၏။</p> <p>“ဟားဟား... ဟားဟား... အက်သီနာ... မင်းကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမပဲ... ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး အောင်မြင်သွားတာလား”</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း သူ ရယ်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် ငိုကြွေးနေခြင်းလော ဆိုသည်မှာ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>---</p> <p>တိုကျို မြို့တွင် နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ချန် သည် တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့သော ထိုင်ခုံပေါ်မှ ထရပ်လိုက်၏။ သူ၏ စိတ်အာရုံအတွင်းရှိ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်အမှတ်အသား လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယခုအချိန်အထိ သူသည် ထိုနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်အမှတ်အသား၏ သဘောတရားကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးချေ။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားများ၏ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အရိုးရှင်းဆုံး ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်၏။ လူသားတိုင်းတွင် မတူညီသော လက်ဗွေရာများ ရှိသကဲ့သို့ နတ်ဘုရားတိုင်းတွင်လည်း ထူးခြားသော ဝိညာဉ်အမှတ်အသားများ ရှိကြ၏။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများမှာ တိုးမြင့်လာနေကြောင်း သူ အာရုံခံမိလိုက်လေ၏။</p> <p>မည်သည့် ကြိုတင်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုမို အားကောင်းလာစေခြင်းပင်။</p> <p>သူသည် ဟင်းလင်းပြင် နိယာမများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားများမှာ ကြီးမားစွာ တိုးမြင့်လာတော့မည်ကို ယန်ချန် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။</p> <p>'ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... ငါတစ်ယောက်တည်းပဲလား ဒါမှမဟုတ် တခြားနတ်ဘုရားတွေလည်း အတူတူပဲလား'</p> <p>ယန်ချန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဟန်ညာ ၏ အသံသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“သခင်ကြီး”</p> <p>ခရစ္စတင်း ကို နောက်မှ ဖုန်းဆက်မည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ သံသယများကို မြိုသိပ်ကာ ဟန်ညာ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p>“မင်းက...”</p> <p>ဟန်ညာ တစ်ယောက် "မုန့်ယွဲ့" အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p>ဝတ်စုံလည်း အတူတူ၊ ရုပ်ရည်လည်း အတူတူ ဖြစ်သည့်အပြင် ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် အရှိန်အဝါပါ တစ်ထပ်တည်း ကျနေလေ၏။</p> <p>ယန်ချန် က ပြုံးလိုက်ပြီး မြှောက်ပင့်လိုက်၏။ “မဆိုးဘူးပဲ... ရုပ်ရည်ရော အမူအရာရော ကြည့်ရတာ မုန့်ယွဲ့ အစစ်အတိုင်းပဲ။ မေးမြန်းတာတွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>"မုန့်ယွဲ့" က ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလျက် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ... အဲဒီမိန်းမက ယောကျာ်းတွေ အများကြီးရဲ့ စော်ကားတာကို ခံရမှာ ကြောက်နေတော့ ကျွန်မ မေးတာတွေကို အကုန်ဖြေပါတယ်”</p> <p>“သူက ငပိန်း မဟုတ်ပါဘူး။ ခေါင်းမာနေရင်လည်း ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ သူ့ကို အရှင်ထားလိုက်ဦး... အသုံးဝင်သေးတယ်။ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သူ့ကို မနှိပ်စက်ဖို့ မှာထားလိုက်။ စောင့်ကြည့်ထားရုံပဲ လုပ်ပါ”</p> <p>ယန်ချန် သည် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ... ငါ မင်းကို မုန့်မိသားစုဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်။ ကျန်တာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး”</p> <p>သူ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်၏။ မုန့်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် တောင်ပိုင်း တရုတ် ဂိုဏ်းသား အမြောက်အမြား သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ မုန့်ယွဲ့ တစ်ယောက်တည်း ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ပြန်ပေါ်လာလျှင် သူတို့ သံသယ ဝင်ကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ညာ အနေဖြင့် မုန့်ယွဲ့အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရာတွင် ပိုမို လွယ်ကူစေရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု သူ ဖန်တီးပေးရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူက ဟန်ညာ အား မှာကြားလိုက်၏။ “ငါ့အတွက် အမည်းရောင် ပိတ်စတစ်ခု ရှာပေးပါ... ပြီးတော့ အပ်ချုပ်သမား တစ်ယောက်ပါ ခေါ်ခဲ့ဦး”</p> <p>ဟန်ညာ က ဘာမျှ ပြန်မမေးဘဲ သူ၏ အမိန့်ကို ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်လေတော့သည်။</p> <p>နင်ဂျာများ၏ ထိရောက်သော လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် အပ်ချုပ်သမားသည် ခဏချင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာလေ၏။ ယန်ချန် သည် သူ ရေးဆွဲထားသော ပုံစံအတိုင်း မုန့်ချီ ၏ ဝတ်ရုံနက်ကို ချုပ်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>ဝတ်စုံအဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ ယန်ချန် သည် ထိုဝတ်ရုံပေါ်တွင် တိုက်ပွဲကြောင့် ပေါက်ပြဲသွားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် တမင်တကာ အပေါက်များ ဖောက်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ထိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်၏။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ယန်ချန် သည် အဘိုးအို တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ဟန်ညာ က အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>“သခင်ကြီး... ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲဟင်” ဟန်ညာ သည် နင်ဂျစ်ဆု ကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ပုံရိပ်ယောင်ဖြင့် ရုပ်ပြောင်းလိုက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာ သိနေ၏။ သူမပင် သတိမထားမိနိုင်သော နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အကြီးအကဲ "မုန့်ချီ" သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို သပ်ရင်း လေးနက်စွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။</p> <p>“ဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိမှာပါ” ဟု ယန်ချန် က ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ အကြီးအကဲ မုန့်ချီ ပါ” ဟန်ညာ သည် သူမ၏ တာဝန်အတွက် မိသားစု၏ အရေးပါသော အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးကို မှတ်သားထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ချန် သည် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိသဖြင့် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်ကွယ်ပြု သစ်ရွက် ၏ အစွမ်းကိုလည်း သူ အတော်လေး သဘောကျသွားရ၏။ သူကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်း အလွန်မြင့်မားသော သူတစ်ဦးအတွက် ဤကဲ့သို့သော မှော်ပစ္စည်းရှိနေခြင်းက လူတိုင်းကို လှည့်စားရန် အလွန် လွယ်ကူစေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အခြေတည် ဝိညာဉ် အဆင့် သို့ လျှော့ချ သတ်မှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ဟန်ညာ ကို ဆွဲခေါ်လိုက်၏။</p> <p> “သွားကြရအောင်... အကြီးအကဲတွေက မင်းကို ကာကွယ်ပေးပြီး ယန်ချန် ရဲ့ လက်ထဲကနေ ကယ်ထုတ်လာခဲ့တာလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်။ ကျန်တဲ့ အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်နဲ့ တခြားမိသားစုဝင်တွေကတော့ တိုက်ပွဲထဲမှာ သေဆုံးသွားပြီလို့ ပြောပေါ့။ ငါက လူအများရှေ့မှာ ပေါ်လာပြီး မုန့်မျိုးနွယ်စုကို မင်းပဲ အုပ်ချုပ်စေချင်တယ်လို့ ကြေညာပေးမယ်။ ပြီးရင် ငါက ဒဏ်ရာရထားလို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မယ်လို့ ဟန်ဆောင်လိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို အာခံရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>ဟန်ညာ ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး... အာ... မဟုတ်ပါဘူး... အကြီးအကဲ”</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယန်ချန် သည် ဟန်ညာ ကို မုန့်အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မုန့်မျိုးနွယ်စုမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေချေပြီ။ အဓိကအားဖြင့် ကျန်ရှိနေသော မုန့်မျိုးနွယ်ဝင်များနှင့် တောင်ပိုင်း တရုတ် ဂိုဏ်းသားများကြားတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"မုန့်ချီ" နှင့် "မုန့်ယွဲ့" တို့ အတူတူ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြရ၏။</p> <p>ယန်ချန် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူတို့ကို အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> “မင်းတို့က ပုန်ကန်ချင်နေကြတာလား”</p> <p>သူတို့ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းမှာ ဒူးထောက်ကာ အသနားခံ တောင်းပန်ကြလေတော့၏။</p> <p>မုန့်ချီ၊ မုန့်ယွဲ့ နှင့် အခြား အကြီးအကဲများ၏ အလောင်းကို ရှာမတွေ့သဖြင့် သေဆုံးသွားပြီဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု သူတို့၏ ရှေ့တွင် အသက်ရှင်လျက် ပေါ်လာပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ ပုန်ကန်ရန် မဝံ့တော့ချေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် ထိုအဘိုးအိုကို ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိသော သာမန် လူသားများသာ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ယန်ချန် သည် စိတ်ထဲမှ တခွီးခွီး ရယ်နေမိ၏။ 'တခြားလူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကိစ္စတွေ လုပ်ရတာ တကယ် ပျော်စရာကောင်းသားပဲ'</p> <p> နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် အခြားကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် ရှိနေသဖြင့်သာ ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင်တော့ ဤနေရာ၌ ဆက်နေပြီး ပျော်ပါးနေမိဦးမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် "မုန့်ယွဲ့" အား မိသားစု ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ကြောင်း အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့၏။</p> <p>ဟန်ညာ သည် မုန့်ယွဲ့အဖြစ် ဆက်လက် သရုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ မုန့်ယွဲ့နှင့် လုံးဝ မခြားနားသော အသံ၊ အမူအရာများဖြင့် သူမသည် မိသားစုကို ပြန်လည် စုစည်းရန် အမိန့်များ ပေးနေလေ၏။</p> <p>ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယာမာတာ ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်း နင်ဂျာများမှာ မုန့်မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာကြမည် ဖြစ်ပြီး၊ မုန့်မျိုးနွယ်ဝင်များကို သူမ၏ လူများဖြင့် အစားထိုးနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမ တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသည်နှင့် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများ ပေါ်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်တော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>---</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ချန် သည် သူ၏ မူလရုပ်သွင်ကို ပြန်လည် ယူလိုက်ပြီး လော့စ်အိန်ဂျလိစ် မြို့သို့ ထွက်ခွာလာခဲသည်။</p> <p>သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သလို၊ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်အမှတ်အသား အကြောင်းကိုလည်း သူမအား မေးမြန်းလိုသဖြင့် သွားရောက် လည်ပတ်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p>သူ အမေရိကသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်နေချေပြီ။ မကြာမီမှာပင် ခရစ္စတင်း သူမ၏ အိမ်မှာ ရှိနေကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်နိုင်၏။</p> <p>သူသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ခရစ္စတင်း ၏ စံအိမ် ဒုတိယထပ်ရှိ လသာဆောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေ၏။ အရင်တစ်ခေါက် သူ ဒီကို လာတုန်းက အစေခံမလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ပြုစုမှုကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ အဲဒီကောင်မလေး အခုထိ ရှိနေဦးမလား။</p> <p>ယန်ချန်  တွေးနေမိ၏။</p> <p>ခရစ္စတင်း သည်လည်း သူ ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။ သူမ၏ လှပလှသော ရွှေရောင် ဆံနွယ်ရှည်များသည် သူမ၏ ရင်သားများပေါ်သို့ ဝဲကျနေပြီး၊ သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူရှိရာသို့ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ အချစ်တော် ဟေးဒီးစ်... ရှင် နေ့ဘက်မှာ ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ။ အခုတော့ ဒီလောက် ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ကျွန်မကို အံ့သြအောင် လာလုပ်တာပေါ့လေ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save