Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား တောင့်တင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ကျစ်ချင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ သူမသည် မိခင် စိုက်ကြည့်နေသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ၊ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားတော့၏။</p> <p>မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသည့် ဧည့်သည်မှာ လော့ဟန် ပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့ သားအမိ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့ဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ မဲ့ပြုံးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားချေပြီ။ ထို့နောက် သူသည် မှန်တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ၊ သံမဏိသော့ခလောက်မှာ သူ့အတွက်တော့ အကာအကွယ်တစ်ခုမျှပင် မဖြစ်ခဲ့ချေ။</p> <p>သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ရှောင်ကျစ်ချင်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာ၏။ သူမသည် ညဝတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ကိုပင် သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်နေပြီး၊ ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဝမ်မားကို အခန်းအပြင်သို့ အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>“မေမေ ထွက်သွား... အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားတော့”</p> <p>ဝမ်မားသည်လည်း ဤအမျိုးသားမှာ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်၏။ သူမက ရှောင်ကျစ်ချင်းကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ချင်းအာ... သမီး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ အမေ့ကို မတွန်းနဲ့လေ သမီးရဲ့”</p> <p>“အော်... ဒါက မင်းရဲ့ အမေအရင်းပေါ့။ ကြည့်ရတာတော့ အတော်လေး ဆင်သားပဲ”</p> <p>လော့ဟန်က သူမတို့ သားအမိကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် လသာဆောင်ပေါ်သို့ လူရိပ် နှစ်ခု ထပ်မံ ခုန်ဆင်းလာကြပြန်၏။  လော့ရှောင်ရှောင် နှင့် လော့လေ တို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်းနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့ .. လော့ရှောင်ရှောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ.. မျက်နှာထားများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p>“နင်လား”</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသည့်အလား လော့ရှောင်ရှောင်ကို လက်ညှိုးတထိုးထိုးဖြင့် ဒေါသတကြီး ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါက နင့်ကို ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ယန်ချန် ကိုတောင် နင့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ အသနားခံခဲ့တာလေ”</p> <p>လော့ရှောင်ရှောင်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှောင်ကျစ်ချင်းက သူမကို သူလျှိုအဖြစ် သံသယဝင်နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p>မျှော်လင့်မထားသော စွပ်စွဲချက်ကြောင့် လော့ရှောင်ရှောင် တစ်ယောက် ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့ချေ။ သူမသည် ခေါင်းကိုသာ တရစပ် ရမ်းပြရင်း မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆန်နေသော်လည်း၊ လော့ဟန် မည်သို့ ရောက်လာသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူမ ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p>ဝမ်မားမှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရလေ၏။ သူမသည် ဖိနပ်ဆိုင်တွင် လော့ရှောင်ရှောင်နှင့် တွေ့ဖူးထားပြီး၊ ထိုမိန်းကလေးမှာ ယန်ချန်နှင့် ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေပေသည်။</p> <p>'ဒီကလေးမက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ’</p> <p>လော့ဟန်၏ မျက်နှာမှာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ကျတော့မည့်အလား မှောင်မှိုင်းနေ၏။ သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချလိုက်လေ၏။</p> <p>“ဒီခွေးမ... မင်းက ငါ့ကို အာခံရဲတယ်ပေါ့လေ။ စိတ်ကူးယဉ် နယ်မြေကနေ ထွက်ပြေးရုံတင် မကဘူး၊ ငါ့ရှေ့မှာတင် တခြားတစ်ယောက်ကို 'ယောကျာ်း' လို့ ခေါ်နေသေးတယ် ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ အဆင့်အတန်းကို မေ့သွားပြီ ထင်တယ်”</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်း၏ နှလုံးသားလေး လေးလံသွားရသည်။ သူမ အနေဖြင့် ၎င်းတို့လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားလေ၏။ ယန်ချန် လည်း အနားမှာ မရှိသလို၊ အနီးအနားတွင်လည်း အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများ မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို တွန်းလှန်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>အမှန်တကယ်တော့၊ လော့လေ ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရို့စ် သို့မဟုတ် ချိုင်နင် တို့ အနားမှာ မရှိခြင်းကိုပင် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရမိ၏။ အကယ်၍ ယန်ချန်က သူမတို့ နှစ်ဦးကို သူမအား ကာကွယ်ရန် ချန်ထားခဲ့လျှင်ပင်၊ လော့လေ ကို ယှဉ်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>လော့မျိုးနွယ်စု၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ လော့ချန်းချိုးသည် လော့ဟန်ကို လော့ရှောင်ရှောင်ထက် ပိုမို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လိုသဖြင့် လော့လေ အား အစောင့်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လော့မျိုးနွယ်စု၏ အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ သူ၏ စွမ်းအားမှာလည်း အံ့မခန်း ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>“ရှင်တို့ ကျွန်မကို ပြန်ခေါ်သွားချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ကျွန်မ မတွန်းလှန်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မေမေ ကိုတော့ လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်းသည် ဝမ်မား၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ သူတို့၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်မား၏ ရင်ထဲ၌ စူးခနဲ နာကျင်သွားရလေသည်။ သူမသည် အသည်းအသန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ် ရပ်တည်လိုက်၏။</p> <p>“မရဘူး ၊ ဘယ်သူမှ ငါ့သမီးကို ငါ့ဆီကနေ ခေါ်သွားလို့ မရဘူး”</p> <p>သမီးဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့နိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ၎င်းတို့အား သမီးကို ခေါ်သွားခွင့် ပေးလိုက်ရန်မှာ သူမအတွက်တော့ သေတာထက် ပို၍ နာကျင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဝမ်မားမှာ လူအ မဟုတ်ပါချေ။ ရှောင်ကျစ်ချင်း၏ အတိတ်အကြောင်းများကို သူမ အတော်များများ သိထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ဟက်... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ဒီလောကီကမ္ဘာမှာ အသုံးမကျတဲ့ လူတွေ တော်တော် များတာပဲ။ မင်းက ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား”</p> <p>လော့ဟန်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ဒီခွေးမကို နှိပ်စက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာနေတာနဲ့တင် အတော်ပဲ။ ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်တာကနေပဲ  စတင်လိုက်မယ်။ ဒါက ပထမဆုံး အပြစ်ပေးမှုပေါ့-”</p> <p>“မလုပ်နဲ့”</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝမ်မားကို ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဝမ်မားမှာမူ သမီးကို လုံးဝ လက်မလွှတ်ခဲ့ပါချေ။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ အခန်းအတွင်းတွင် ငိုရှိုက်သံများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>လော့ရှောင်ရှောင် တစ်ယောက် ဆက်လက် ကြည့်မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမသည် လော့ဟန်အား တိုးတိတ်စွာဖြင့် အသနားခံလိုက်လေ၏။</p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ သူက-”</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း နင့်မှာ စကားပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူး”</p> <p>လော့ဟန်က သူမအား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် နင်လည်း အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ ငါနဲ့ အဖေ့ကို ဒီကိစ္စတွေ ဖုံးကွယ်ထားရဲတယ်ပေါ့လေ”</p> <p>လော့ရှောင်ရှောင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် စကားမဆိုရဲတော့ပါချေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏ အသနားခံမှုများကို အစ်ကိုဖြစ်သူက နားထောင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>လော့လေ က ကြားဝင်၍ တိုက်တွန်းလိုက်လေ၏။</p> <p>“သခင်လေး... သခင်ကြီးက ရှောင်ကျစ်ချင်း ကိုပဲ ဖမ်းလာဖို့ အမိန့်ပေးထားတာပါ။ လောကီကမ္ဘာက ကိစ္စတွေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ဟုန်မန် နဲ့ တခြား မျိုးနွယ်စုကြီး နှစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်တင်ကြလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ထည့်တွက်ပေးပါ”</p> <p>လော့ဟန်သည် ထိုစကားကို နားဝင်သွားပုံ ရ၏။ ရှောင်ကျစ်ချင်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း၊ သူ၏ အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... အဘိုးလေ ရဲ့ စကားကို ထောက်ထားပြီး၊ ဒီမိန်းမကြီးကို ငါ အသက်ချမ်းသာ ပေးလိုက်မယ်”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့်၊ သူသည် ဝမ်မားနှင့် ရှောင်ကျစ်ချင်းတို့၏ အရှေ့တွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီး သူမတို့ နှစ်ဦးကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခွာလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်မားမှာ လည်ပင်းမှ ဆွဲမခံရပြီး နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရလေ၏။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားပြီး သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ရရှာလေတော့သည်။</p> <p>“မေမေ”</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်း အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေသော်လည်း၊ လော့ဟန်၏ လက်တွင်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p>လော့ဟန်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်ကျစ်ချင်း၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အစစ်အမှန် ယွမ် စွမ်းအင်တစ်စကို ထိုးနှက် စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p>သူမသည် အပျိုစင် မဟုတ်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင်မူ၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် မှောင်မှိုင်းသွားတော့၏။</p> <p>“ဒီခွေးမ ၊ မင်းက ဟိုလူယုတ်မာနဲ့ အိပ်ခဲ့တာလား ၊ မင်းရဲ့ ကိုးပါးယင် သွေးကြော နဲ့ သူ့ကို ..ဘာလို့ သေအောင် အဆိပ်မခတ်ခဲ့တာလဲ၊ ငါ စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ မိန်းမကို ဘယ်သူမှ ထိခွင့်မရှိဘူး ၊ ကောင်းပြီလေ... မင်းက အပျိုစင် မဟုတ်တော့မှတော့၊ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပနေဖို့လည်း မလိုတော့ဘူး။ မင်း တစ်သက်လုံး လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ စမ်းသပ်ခံ သက်ရှိ တစ်ခုအဖြစ်ပဲ နေသွားရတော့မယ်”</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်း၏ ပါးပြင်ထက်သို့ မျက်ရည်များ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာသော်လည်း၊ သူမ၏ အကြည့်များမှာ သတိလစ်နေသော ဝမ်မားဆီမှာသာ ရှိနေလေ၏။ သူမ ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေဆိုးကိုပင် သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါချေ။</p> <p>သူမက သူ့အား အရေးမစိုက်ဟု ထင်မှတ်ကာ၊ လော့ဟန်သည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ကျစ်ချင်းမှာ မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားမျှ မရှိသဖြင့်၊ သူ၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို နီမြန်းပြီး ဖောင်းတက်သွားရလေ၏။</p> <p>“သခင်လေး... သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပါပြီ။ သခင်ကြီးက တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာဖို့ မှာထားတာပါ...”</p> <p>“သိတယ်”</p> <p>လော့ဟန်က ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့၊ သူသည် ရှောင်ကျစ်ချင်းကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။</p> <p>လော့လေ က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး၊ လော့ရှောင်ရှောင်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ၎င်းတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေတော့၏။</p> <p>……</p> <p>ပေကျင်းမြို့၊ ကျုံးနန်ဟိုင် ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်ထားသော ရုံးခန်းတစ်ခု၏ အရှေ့တွင်၊ ယန်ချန်နှင့် ယန်ကုန်းမင် တို့သည် နီရဲနေသော သစ်သားတံခါးကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ ဘေးတွင်မူ သက်တော်စောင့် နှစ်ဦး ရပ်နေကြ၏။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ကြီး နံပါတ်တစ်က ထိုသူတို့အား ခေါ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အလုပ်ကိစ္စများ ဖြေရှင်းနေရသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ချက်ချင်း အတွေ့မခံဘဲ စောင့်ခိုင်းထားခြင်းပင်။</p> <p>သူတို့ စောင့်နေခဲ့သည်မှာ မိနစ် (၁၅) ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ချန်သည် သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ ထိုအရာရှိကြီးမှာ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ 'ကြည့်ရတာ ဒီအဘိုးကြီးက ငါ့ကို အသာစီး ယူချင်နေတာပဲ'</p> <p>အကယ်၍သာ ယန်ကုန်းမင်က တားမထားခဲ့လျှင်၊ ယန်ချန် တစ်ယောက် ထိုတံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့မိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ထို့နောက် ထိုအရာရှိကြီး၏ ကော်လာကို ဆွဲမကာ "ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု ဟိန်းဟောက် မေးမြန်းမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ၊ သူ ထိုကဲ့သို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါချေ။ အကြောင်းမှာတော့ သူ ကြောက်ရွံ့နေ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ယန်ကုန်းမင် နှင့် ကျန်ရှိနေသော မိသားစုဝင်များကို ဒုက္ခမရောက်စေလိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ကြီး နံပါတ်တစ် တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် စစ်သူကြီး ယန်ကုန်းမင်အား ဤမျှ ကြာမြင့်စွာ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ စောင့်ဆိုင်းနေအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“အဘိုး... ကြည့်ရတာ သူ အလုပ် အရမ်းများနေပုံပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့ဖို့ အကြာကြီး စောင့်ရဦးမယ် ထင်တယ်။ အဲဒီအစား အပြင်ထွက်ပြီး ပဲနို့လေး ဘာလေး သွားသောက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲဟင်”</p> <p>ယန်ချန်က ပြုံးရင်း အကြံပေးလိုက်၏။</p> <p>ယန်ကုန်းမင်က သူ့အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ပဲနို့ ဟုတ်လား... ငါ မသောက်ရတာ နှစ်တွေ အတော်ကြာပြီပဲ။ အဲဒီ အရသာကို ငါ တကယ် လွမ်းမိသား... သွားသောက်ကြတာပေါ့”</p> <p>“ဒါဆို ဘာစောင့်နေသေးတာလဲ။ သွားကြစို့လေ”</p> <p>ယန်ချန်က သူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p>ယန်ကုန်းမင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်ကြီး နံပါတ်တစ် နဲ့ တွေ့ပြီးမှပဲ သွားကြတာပေါ့”</p> <p>ယန်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ တွန့်ချိုးသွားရ၏။</p> <p>“သူက တမင်တကာ လုပ်နေတာပဲ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကလေးဆန်နေရတာလဲ။ ဒီအတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောလို့ ရသားနဲ့၊ ဘာလို့ ဒီလို ဉာဏ်ကစားနေရတာလဲ မသိဘူး”</p> <p>“အဲဒီလို မပြောစမ်းနဲ့။ မင်းမှာ ဝေဖန်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး”</p> <p>ယန်ကုန်းမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆုံးမလိုက်သည်။</p> <p>ဟူး။</p> <p>ယန်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။</p> <p>သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိလှပါချေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တရုတ်ပြည် တစ်ခုလုံးကိုရော၊ စိတ်ကူးယဉ် နယ်မြေက အင်အားစုတွေကိုပါ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော ဒီအရာရှိကြီးရဲ့ နောက်ကြောင်းကို သူ မသိရှိထားသဖြင့်၊ မောက်မာစွာ မပြုရဲခြင်းပင်ပါ။</p> <p>အရိုးရှင်းဆုံး ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် ယန်ကုန်းမင်ကို ယုံကြည်၏။ အဘိုးဖြစ်သူမှာ အန္တရာယ်များကို ကြောက်ရွံ့တတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း၊ မိသားစု တစ်ခုလုံးကိုတောင် သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးရဲသလို၊ စစ်တပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရချိန်တွင်တောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သို့ရာတွင်၊ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးကပင် ဤအရာရှိကြီး၏ ရှေ့တွင် ဤမျှ ရိုသေကိုင်းညွတ်နေသည် ဆိုပါက၊ ဤအရာရှိကြီးမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ရင်ဆိုင်၍ ရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>ယန်ချန် တစ်ယောက် ဘယ်လောက်အထိ ထပ်စောင့်ရဦးမလဲဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင်၊ ရုံးခန်းအတွင်းမှ အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရလေ၏။</p> <p>ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ တံခါးမှာ အတွင်းဘက်မှ ပွင့်လာလေတော့သည်။ ဆံပင်များကို အနောက်သို့ သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသော၊ အနည်းငယ် ဝဖြိုးသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ၎င်းတို့၏ ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် စစ်သူကြီးယန်။ စောစောက အလုပ်ကိစ္စလေးတွေ ဖြေရှင်းနေရလို့ပါဗျာ”</p> <p>ခေါင်းဆောင်ကြီး နံပါတ်တစ်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း၊ ယန်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“မင်းက ယန်ချန် မဟုတ်လား။ ဟားဟား... မင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ ငါ မျှော်လင့်နေတာ ကြာပြီ။ ကဲ... အထဲကို ဝင်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save