Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိုမျှသာလျှင် ဖြစ်ချေသည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နံနက်ခင်းအချိန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံ၌ သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ရွှေချည်ထိုးထားသော အဖြူရောင် အကြီးအကဲဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ချုန်းပီတောင်ထိပ်သို့ ဆင်းသက်လာချေသည်။</p> <p>ယင်းက အလွန်အမင်း လှပတင့်တယ်ရုံသာမက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတို့ကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နေပေရာ သူစိမ်းများမှာ အနားသို့ပင် မကပ်ရဲကြချေ။</p> <p>သူမကား အတွင်းစည်း၏ တတိယမြောက် အကြီးအကဲ၊ ဇီယွမ်တောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင် 'နင်ချင်း' ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အနန္တဂိုဏ်းအတွင်း၌ နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နာမည်ကျော်ကြားခြင်း မရှိသော်လည်း ဂိုဏ်း၏ အထက်တန်းလွှာ ပုဂ္ဂိုလ်များအကြောင်းကိုမူ အထိုက်အလျောက် နားလည်ထားပေသည်။</p> <p>တတိယအကြီးအကဲ နင်ချင်းသည် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဓိကတောင်ထိပ်လေးခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သော ဇီယွမ်တောင်ထိပ်ကို အုပ်ချုပ်ကာ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အသက်ပေး၊ အသက်ယူပိုင်ခွင့် အာဏာရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ နင်ချင်းသည် သူမ၏ တပည့်ရင်းအချို့နှင့်အတူ (၇၈) ကွက်မြောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းဝင်သွားလေသည်။</p> <p>"အံ့ဩစရာပဲ..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အံ့အားသင့်လျက် သမင်ကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို အဝေးမှ ကြည့်ရင်း "ညီမလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ တတိယအကြီးအကဲကိုယ်တိုင် လာပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံတယ်ဆိုတော့... တကယ့်ကို မွန်မြတ်လှပေတယ်" ဟု ဆိုကာ ရယ်မောမိလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက "ငါ့လိုလူမျိုးကို အတွင်းစည်းအကြီးအကဲက တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ဆိုတာ အိမ်မက်တောင် မမက်ရဲပါဘူးလေ" ဟု သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။</p> <p>"ဝူး..."</p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ ကြည်လင်သောအသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ သူ၏အမြီးကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းပြလေသည်။ ယင်းက သူ၏အစ်ကိုကြီးအား စိတ်မပျက်ရန် အားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေရာ ယခုအချိန်တွင် အကြီးအကဲများက အစ်ကိုကြီးကို အထင်သေးနေကြသော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် အစ်ကိုကြီး၏ ခြေဖျားကိုပင် မှီကြလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ အစ်ကိုကြီးကသာ ၎င်းတို့အား တပည့်အဖြစ် ပြန်လည် လက်ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုနေသည့်နှယ် ရှိချေသည်။</p> <p>---</p> <p>မကြာမီမှာပင် တတိယအကြီးအကဲ နင်ချင်းသည် ဟန်ပင်းအား တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံလိုက်ကြောင်း သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။</p> <p>နင်ချင်းက ဟန်ပင်းကို ခေါ်ဆောင်၍ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာသည့်အခါတွင်မူ နင်တောက်ရန်မှာ စိတ်အေးသွားရပေသည်။ နင်ချင်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အနား၌ရှိလျှင် ဟန်ပင်းအတွက် ဘေးကင်းမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>"ဆရာ..."</p> <p>ဟန်ပင်းသည် သူမ၏ဆရာအား ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ ထိုအခါ နင်ချင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။</p> <p>ဟန်ပင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့ကာ လယ်ကွက်အတွင်းရှိ ကန်သင်းရိုးအတိုင်း နင်တောက်ရန်ထံသို့ အပြေးလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သည့် ဓားကို ဖြုတ်ကာ</p> <p>"အစ်ကိုကြီးနင်... ကျွန်မ ဇီယွမ်တောင်ထိပ်ကို သွားရတော့မယ်၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အမေဆီကရတဲ့ လက်ဆောင်ပါ၊ ဒီဓားနာမည်က 'ချိုးရွှေဓား'  လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား မှော်လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ အားမနာဘဲ လက်ခံပေးပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>"ဟေ..."</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး "ညီမငယ်... မင်းက ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီဓားကို မင်းဆီမှာပဲ ထားလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်" ဟု ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"အားမနာပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး..." ဟန်ပင်းက ပြုံးလျက် "ဇီယွမ်တောင်ထိပ်ကို ရောက်ရင် ဆရာက ကျွန်မကို ပထမအဆင့် အထူးတန်းစား ဓားတစ်လက် ချီးမြှင့်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>အဝေးရှိ ဇီယွမ်တောင်ထိပ်မှ တပည့်ရင်းများနှင့် အတွင်းစည်းတပည့်များမှာ ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြကုန်၏။ နင်တောက်ရန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချိုးရွှေဓားကို အမြန်ပင် လက်ခံသိမ်းဆည်းလိုက်ကာ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ညီမငယ်၊ ဇီယွမ်တောင်ထိပ်မှာ ဘေးကင်းကျန်းမာပါစေ၊ မသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာလည်း အသက်ရှည်အနာမဲ့ပြီး အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ချေသည်။</p> <p>ဟန်ပင်းသည် ပြုံး၍ပင် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ဇီယွမ်တောင်ထိပ်မှ တပည့်များသည် နင်တောက်ရန်အား ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်းတို့၏ အထင်သေးစိတ်ကို မဖုံးကွယ်ကြတော့ချေ။ တတိယအကြီးအကဲ နင်ချင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပေသည်။</p> <p>ယင်းကား နင်တောက်ရန် အလိုရှိသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဇီယွမ်တောင်ထိပ်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်စိထဲ၌ မိမိအား "လောဘကြီးသူ" တစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်စေလိုသည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုသို့သောသူများမှာ အန္တရာယ်ကင်းသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>မဟုတ်ပါက ညီမငယ်၏ စေတနာကို ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် မိမိအား ရည်မှန်းချက် အလွန်ကြီးမားသူအဖြစ် ထင်မှတ်ကာ ပိုမို၍ အာရုံစိုက်ခြင်း ခံရနိုင်ပေရာ ထို့ပြင် ဤချိုးရွှေဓားမှာ အလယ်အလတ်တန်းစား မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ မိမိအတွက် အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်နေသည့်အရာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>---</p> <p>နင်ချင်းသည် ဝတ်စုံလက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်လှေတစ်စင်းကို ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် ဟန်ပင်းကို ခေါ်ဆောင်၍ လွင့်ပျံထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>"ပင်းအာ..."</p> <p>နင်ချင်းသည် ဓားနှလုံးသားပါရမီ ပါလာသော တပည့်မလေးကို ကြည့်ကာ "ဒီအစ်ကိုကြီးနင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ မင်းရဲ့အမေ ပေးခဲ့တဲ့ အဖိုးတန်ဓားကိုတောင် ဘာလို့ သူ့ကို ပေးလိုက်ရတာလဲ" ဟု ချစ်ခင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ဟန်ပင်းက "ဆရာ... ကျွန်မ ချုန်းပီတောင်ထိပ်မှာ ဝိညာဉ်စိုက်ပျိုးသူအဖြစ် နေခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ အစ်ကိုကြီးနင်က ကျွန်မကို အများကြီး စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်၊ သူက တကယ့်ကို စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူပါ" ဟု တိုးညင်းစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>စင်စစ်မှာမူ ဟန်ပင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ထုတ်မပြောနိုင်သော အချက်များ ရှိနေပေရာ - အဘိုးအိုလင်းမှာ လီိိရှို့၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> ထိုနေ့က အစ်ကိုကြီးနင် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည့်အခါတွင်မူ သူသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည့်ဟန် သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း လီရှို့မှာ တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံရောက်ရှိမလာတော့ချေ။</p> <p>ထိုမျှလောက်အထိ ထက်မြက်လှသော ဟန်ပင်းအနေဖြင့် ယင်း၏နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သို့လျှင် မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။ ဤမျှကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားအတွက် ချိုးရွှေဓားကို ပေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် မလုံလောက်သေးဟု သူမ ခံစားမိနေရှာသည်။</p> <p>---</p> <p>ညီမငယ် ဇီယွမ်တောင်ထိပ်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် (၇၈) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းကို 'မာချွမ်ယို' ဟုခေါ်သော ကြမ်းတမ်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက လာရောက်လွှဲပြောင်းယူလေသည်။</p> <p>၎င်းကား ပေါင်းသင်းရ လွယ်ကူသူဖြစ်သဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းနှင့် ရင်းနှီးသွားကာ 'အဘိုးကြီးမာ' ဟုပင် ခေါ်တွင်ကြလေသည်။</p> <p>အရာအားလုံးမှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် လူများ စုဝေးလေ့ရှိကြသည်။ အဘွားယွင်စွေ့မှာ အသက်ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်ရာ နင်တောက်ရန်က သမင်ကြီးနှင့်အတူ အဘွား၏ လယ်ကွက်အတွင်းရှိ ပေါင်းမြက်များကို ကူညီနုတ်ပေးလေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်၌မူ အချိန်များစွာ ရှိနေပေရာ ဝိညာဉ်ဆန်များ ကြီးထွားလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကျင့်ကြံမှုအချိန်များကို စုဆောင်းနေနိုင်ပေသည်။</p> <p>အဘွားယွင်စွေ့၏ မြေးမလေးမှာ သုံးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီးတို့နှင့် ဆော့ကစားရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ရှာသည်။</p> <p>ညောင်ပင်အောက်၌ နင်တောက်ရန်က ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးကို တပ်သားကစားနည်းများ သင်ပေးကာ ဆော့ကစားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်းမှာ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြကုန်၏။</p> <p>သို့သော် ကျူံးယန်တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မပျော်ရွှင်နိုင်ရှာချေ။ ရှင်းယန် ထွက်ခွာသွားသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်သတင်းမျှ မရရှိသေးပေရာ ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့နေရသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။</p> <p>---</p> <p>ထိုသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့မှာ တစ်နေ့သော မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက မကောင်းသော သတင်းကို သယ်ဆောင်လာပေရာ - ရှင်းယန်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအား အောင်မြင်စွာ စူးစမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၅) သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အတူလိုက်ပါလာသူ လင်နန်ညီအစ်ကို နှစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရကြောင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>"မိတ်ဆွေ... ဒါက ကျင့်ကြံသူရှင်းယန်ရဲ့ ကျန်ရစ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ" ဟု ဆိုကာ ထိုတပည့်က အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော အရာတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက..."</p> <p>ကျူံးယန်သည် အဝတ်ထုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေလိုက်သည့်အခါ ခရမ်းရောင် ဓားရိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။ ထိုခဏ၌ ကျူံးယန်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်၌ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် ထိုပစ္စည်းကို သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် (၈၀) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းဆီသို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကျူံးယန်မှာ အပြင်သို့ မထွက်တော့ဘဲ လယ်ကွင်းအတွင်း၌သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့ရာ လယ်ကွက်များမှာလည်း ပေါင်းမြက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ထွက်ရှိလာသော ဆန်စပါးများမှာလည်း နင်တောက်ရန်၏ စိမ်းလဲ့ဝါး ဝိညာဉ်ဆန်ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>တစ်နေ့သောအခါ (၈၀) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းရှေ့၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၆) ရှိသော 'ဟုန်မင်' ဟုခေါ်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပေသည်။ သူသည် ခြံရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေသည်။</p> <p>"သွားစမ်းပါ... ရှင်းယန် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကိုတော့ ကျွန်မ ထပ်ပြီး အဖတ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီစိတ်ကို လက်လျှော့လိုက်တော့"</p> <p>ကျူံးယန်၏ စကားကို ကြားသော်လည်း ဟုန်မင်က မည်သို့မျှ ပြန်လည်မပြောဘဲ သူ၏ဦးခေါင်းကိုသာ ကုတ်လျက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရှာသည်။ သူသည် ပြန်မသွားဘဲ ဝိညာဉ်ပေါက်တူးကို ဆောင်ယူကာ ကျူံးယန်၏ လယ်ကွက်အတွင်းရှိ ပေါင်းမြက်များကို ကူညီနုတ်ပေးလေတော့သည်။</p> <p>ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းတွင် (၈၀) ကွက်မြောက် လယ်ကွက်အတွင်းရှိ ကောက်နှံများမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ပေရာ နောင်နှစ်တွင် အထွက်နှုန်း ကောင်းမွန်မည့်ဟန် ရှိချေသည်။ ဟုန်မင်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း သူသည် နေ့စဉ် နံနက်မိုးမလင်းမီ ရောက်ရှိလာကာ ညနေ နေဝင်ချိန်တွင်မှ ပြန်သွားလေ့ရှိသည်။</p> <p>သူသည် ကျူံးယန်၏ တံခါးကို ခေါက်ခြင်းမပြုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လယ်ယာလုပ်ငန်းများကို ကူညီပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လအနည်းငယ် ကြာလတ်သော် -</p> <p>"ကျွီ..."</p> <p>ကျူံးယန်သည် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းတို့မှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပေသည်။ သူမက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။</p> <p>"ရှင်နဲ့ ကျင့်ကြံဖော်အဖြစ် နေဖို့ ကျွန်မ သဘောတူနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပြောတာ တစ်ခုကိုတော့ ကတိပေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ အခုချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားမှာပဲ"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ပြောပါ၊ မင်းပြောသမျှ အကုန်လုံးကို ငါ သဘောတူပါတယ်" ဟု ဟုန်မင်က အဖန်ဖန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ ဟုန်မင်သည် (၈၀) ကွက်မြောက် ခြံဝင်းအတွင်း၌ နေထိုင်ကာ အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်လာလေတော့သည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို လပေါင်းများစွာ ကြည့်နေခဲ့သူ တစ်ဦးသည် မြူခိုးများကြားမှ သက်ပြင်းအသာချကာ ခေါင်းခါယမ်းမိလေသည်။</p> <p>ထိုမျှသာလျှင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>---</p> <p>အချိန်တို့သည် မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>(၇၇) ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းမှာမူ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီးတို့သည် တိမ်တိုက်မြူခိုးအစီအရင်အတွင်း၌ နေ့စဉ် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။ ယခုအခါ စုဆောင်းမိသော ကျင့်ကြံမှုအချိန်မှာ နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းနီးပါးအထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်ကို ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။ မဟုတ်ပါက ဝိညာဉ်ရှာဖွေသည့်အခါ မြင်ကွင်းများမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားခြင်း မရှိဘဲ ဝေဝါးနေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>စုဆောင်းထားသော ကျင့်ကြံမှုအချိန်များကို ကျင့်စဉ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် -</p> <p>【(၁)နှစ်တွင် အရှင်သည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို ကြည့်ကာ ဘာကိုမျှ နားမလည်ဘဲ ရှိနေပါသည်။】</p> <p>【(၉၂) နှစ်မြောက်သို့ ရောက်သော်လည်း အရှင်၏ ကျင့်စဉ်မှာ အရှင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကဲ့သို့ပင် တိုးတက်မှု မရှိဘဲ ရပ်တန့်နေပါသည်။】</p> <p>【နှစ်ပေါင်း ၃၆၄၀ သို့ ရောက်သောအခါ အရှင်၏ စိတ်ထဲ၌ ပုံရိပ်အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အနည်းငယ် နားလည်လာခဲ့ခပါပြီ။】</p> <p>[ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်- ထူးကဲအဆင့် အနိမ့်တန်း (ပြီးပြည့်စုံခြင်း)]</p> <p>【နှစ်ပေါင်း ၄၁၂၄ တွင် အရှင်၏ ကျင့်စဉ်မှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပေရာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရှင်၏ စိတ်ထဲ၌ မသန့်ရှင်းသောအရာများ ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပါသည်။】</p> <p>【နှစ်ပေါင်း ၅၃၆၀ တွင် အရှင်သည် ဖားတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီး၍ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေကြည့်ရာ ရေထဲမှ ငါး၊ ပုစွန်နှင့် နှံကောင်များကို မြင်တွေ့ပါသည်။ အရှင်သည် ရူးသွပ်သွားပြီဟုပင် ထင်မှတ်ရပါသည်။】</p> <p>【နှစ်ပေါင်း ၈၁၄၀ သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါတွင်မူ အရာအားလုံး၏ အနှစ်သာရကို အရှင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါပြီ။】</p> <p>[ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ် - ထူးကဲအဆင့် အနိမ့်တန်း (လွန်ကဲသောနယ်ပယ်)]</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး ရောက်ရှိသွားသည့်အတွက် နင်တောက်ရန်မှာ သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သော အရာများစွာ စီးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခေါင်းမှာလည်း ဖောင်းကားလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။</p> <p> သို့သော် သူ၏ စိတ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ကြည်လင်လာခဲ့ပြီး စိတ်စွမ်းအားများလည်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ချေသည်။ သူသည် ထပ်မံ၍ ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>【နှစ်ပေါင်း ၁၀၃၄ တွင် အရှင်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လွန်စွာ မတည်ငြိမ်လှဘဲ လူများက သင့်အား လူရူး သို့မဟုတ် လူအ တစ်ဦးအဖြစ် ခေါ်ဝေါ်ကြပါသည်။ အရှင်သည် ညအခါ၌ ကောင်းကင်ယံရှိ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်များကို ကြည့်ရှုကာ သာမန်လူတို့ နားမလည်နိုင်သော အရာများကို သဘောပေါက်လာခဲ့ပါသည်။】</p> <p>【နှစ်ပေါင်း ၁၄၃၀၀ သို့ ရောက်သောအခါ အရှင်သည် အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ပါပြီး ဆံပင်များလည်း အကုန်အစင် ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကြေးမုံပြင်၌ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ အရှင်သည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ဆံပင်မရှိသော ပရိုဂရမ်မာဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသလားဟုပင် ထင်မှတ်ရပါသည်။】</p> <p>【နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီးနောက် အရှင်၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ ဆီမီးအိမ်မှာ တဖျတ်ဖျတ် စတင်လင်းလက်လာခဲ့ပါသည်။။】</p> <p>【ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့၏။ အရှင်၏ ခဏတာ တွေးတောဆင်ခြင်မှုသည် ဤမျှလောက်အထိ နက်နဲသော ရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု အရှင် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါ။】</p> <p>[ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ် - ထူးကဲအဆင့် အနိမ့်တန်း (ရိုးရှင်းခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း)]</p> <p>[ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံမှုအချိန် - ၁၃၉၄၄ နှစ်]</p> <p>---</p> <p>"မယုံနိုင်စရာပဲ..."</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်မှာ 'ထူးကဲအဆင့်' ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် မြန်ဆန်စွာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ သူ့တွင် ဤဘက်၌ ပါရမီထူးရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေရာ - သို့သော် ထိုခဏ၌ သူသည် ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>နင်တောက်ရန် တံခါးပြင်ပသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ နွေဦးလေညင်းအတွင်း ယိမ်းနွဲ့နေသော ပျိုးပင်ကလေးများကို တံခါးဘောင်မှတစ်ဆင့် အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရပေသည်။</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>သူသည် ဆွံ့အသွားမိလေတော့သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကိုသာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ကြည့်ရှုနိုင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာ၍ ပြင်ပလောကကိုပါ စူးစမ်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာနိုင်သွားသည့်အခါ ယင်းကို ဝိညာဉ်အာရုံဟု မခေါ်တော့ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ "ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသိစိတ်" ဟု ခေါ်ဆိုရပေသည်။ နင်တောက်ရန်မှာ လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားမိပေသည် ။</p> <p>အကြောင်းမူကား ဤ "ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသိစိတ်" ဟူသည်မှာ အုတ်မြစ်တည် ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ပညာရှင်ကြီးများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အစွမ်းထူး ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေတော့သတည်း။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save