Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က စာအုပ်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကွမ်လုက နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ စကားစလာခဲ့သည်။ "နင် သင်ချင်လား၊ သင်ချင်ရင် ငါ သင်ပေးနိုင်တယ်နော်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p> </p> <p>သူမ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး ကွမ်လုကို ကြည့်ကာ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောခဲ့သည်။ "နင် အစ်မလန်တို့နဲ့အတူ စာသင်ဝိုင်း သွားနေတာ မြင်လို့လေ၊ စာလုံးတွေ သင်ချင်တယ် ထင်လို့ပါ။ ငါက အိမ်မှာပဲ အမြဲရှိနေတာ၊ ငါတို့တွေကလည်း အိမ်ချင်းနီးတာဆိုတော့ ငါ နင့်ကို သင်ပေးလို့ရတယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က ငြင်းပယ်ချင်သော်လည်း အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သူမမှာ ကျေးလက်ကလာသည့် စာမတတ်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။ ကွမ်လုက ရိုးရိုးသားသားနှင့် သူမကို ကူညီချင်နေသလို သူမနှင့် ရင်းနှီးအောင် မည်သို့လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျန်းနျန်၏ စိတ်မှာ ပျော့ပြောင်းသွားကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လု၏ ထိန်းချုပ်ထားသော အပြုံးမှာ ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားပြီး ပို၍လည်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်တွင် ကွမ်လုနှင့် ရင်းနှီးအောင်လုပ်ရသည့် အခြားရည်ရွယ်ချက်လည်း ရှိသေးသည်။ သူမ မုယောနို့ကို တစ်ငုံသောက်ကာ အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ မိဘတွေက ပါမောက္ခလင်ကို သိလား။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒီနေ့ စစ်တန်းလျား အပြင်ဘက်မှာ ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက ပါမောက္ခလင်ရဲ့ သမီးလေ။ သူ့မိဘတွေက ငါ့မိဘတွေရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေပေါ့။"</p> <p> </p> <p>သူမက ခဏရပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး မေးခဲ့သည်။ "ဒါနဲ့ နင်က ပါမောက္ခလင်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။ "ပါမောက္ခလင်က ကျွန်မတို့ရွာက ပညာတတ်လူငယ်တွေ နေတဲ့နေရာနားက နွားတင်းကုပ်မှာ နေတာလေ၊ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးတယ်။"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပါမောက္ခလင်ကို အထူးတလည် သွားတွေ့ခဲ့ကြောင်း သို့မဟုတ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြောင်းကိုမူ မပြောခဲ့ပေ။ အချို့သော ကိစ္စများမှာ မပြောဘဲ ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်လု၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာပြီး လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ခွက်အနားသတ်ကို ပွတ်နေမိသည်။ "ဦးလေးလင်က နင်တို့ဆီ ရောက်သွားတာကိုး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ မေးလိုက်သည်။ "ပါမောက္ခလင်ရဲ့ ဇနီး ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိလား။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုက သက်ပြင်းချကာ ပြောပြခဲ့သည်။ "အဲဒီနှစ်က ကင်းနီတပ်သားတွေ အိမ်ကို ဝင်မွှေကြတုန်းက အဒေါ်ဟန်က နှလုံးရောဂါရှိတော့ အဲဒီရုန်းရင်းဆန်ခတ်ကြားမှာပဲ ဆုံးသွားရှာတယ်။ ဦးလေးလင်လည်း အဖမ်းခံရရော၊ လင်မုန့်ရှန်းကိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ခေါ်သွားတာ၊ ဘယ်ကိုလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် ကြာတော့မှ သူ့ကို ပြန်တွေ့တာ။ သူက စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့အတူ သူ့ပစ္စည်းတွေ လာသယ်ပြီး ထွက်သွားတာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် စကားကို ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုလျှင် လင်မုန့်ရှန်းနှင့်အတူ ရှိနေသော စစ်ဗိုလ်မှာ ကုရှစ်ကျိုး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းကာ သွယ်ဝိုက်၍ မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ်ဟန်ရဲ့ လက်ရာက ဘယ်လိုလဲဟင်၊ ကျွန်မ ပါမောက္ခလင်နဲ့ စကားပြောရင်း သူ့ဇနီးအကြောင်း သိချင်လာလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လု ပြုံးလိုက်သည်။ "အဒေါ်ဟန်က နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ခဲ့တာဆိုတော့ တရုတ်ဟင်းတွေကို ကောင်းကောင်း မချက်တတ်ဘူး၊ အိမ်က ဟင်းတွေကို အများအားဖြင့် စားဖိုမှူးကပဲ ချက်ပေးတာလေ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ သူမသည် လုယွီရှေ့တွင် ဖုံးမရဖိမရ ပေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က သူမသည် လုယွီကို ပါမောက္ခလင် ပြောပြသည့် အဒေါ်ဟန်၏ နည်းနာများအတိုင်း ချက်ပြုတ်တတ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အခုတော့ အဒေါ်ဟန်က ဟင်းပင် မချက်တတ်ရှာပေ။ လုယွီ၏ ယနေ့စကားများကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ကျန်းနျန်မှာ ခေါင်းပင် ကျိန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။</p> <p> </p> <p>လုယွီကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရပါ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လုယွီ တွေးနေသော အတွေးများကိုပင် မဆိုထားနှင့်၊ သူမကိုယ်တိုင်ပင် လုယွီကို ရင်ဆိုင်ရန် အရှက်ကြီးရှက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကွမ်လုက စိုးရိမ်တကြီး မေးခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ နင်တို့တွေ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတာပဲလို့ တွေးမိလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လု ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယနေ့ ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောရသည်မှာ သူမ၏ ရင်ဖွင့်ဖော်ကို ရှာတွေ့လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ယွဲ့ချောင်၊ လင်မုန့်ရှန်းတို့နှင့် တစ်ဝင်းတည်းမှာ နေသော်လည်း ထိုဝင်းကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသလို သူတို့အကြားတွင် ခြားထားသော နံရံကြီးက လူသားနှစ်ဦးကို မတူညီသော ကမ္ဘာနှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စများ ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ယွဲ့ချောင်အနားသို့ မကပ်ရဲတော့ပေ။ မိမိကြောင့် သူတို့အတွက် ဒုက္ခမဖြစ်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "လက်ပတ်နီတပ်သားတွေ အိမ်ကို ဝင်မွှေခင်မှာ ငါတို့မိဘတွေက သတိပေးချက်တစ်ခု ရခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့အိမ်က စားဖိုမှူးကို ငါ့ကိုခေါ်ပြီး ပုန်းခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီစားဖိုမှူးက ငါတို့အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ ငါတို့ကိုလည်း ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြည့်လာတာ။ သူက ငါ့ကို ကျေးလက်ကို ခေါ်သွားပြီး နှစ်အနည်းငယ် ပုန်းနေခဲ့ကြတယ်။ သူ့မိသားစုနဲ့ ချန်ယိရဲ့ မိသားစုက ရွာချင်းအတူတူပဲလေ။ နှစ်သစ်ကူးတစ်ခုမှာ ချန်ယိ ပြန်လာတုန်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမှုနဲ့ ငါနဲ့ ဆုံခဲ့တာ။ အဲဒီလိုနဲ့ ငါတို့တွေ လက်ထပ်ဖြစ်သွားကြတာပဲ။"</p> <p> </p> <p>သူမက အပြစ်မကင်းသလို ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ငါ့ရဲ့ မိသားစု နောက်ခံကြောင့် နိုင်ငံရေးစိစစ်မှုမှာ ကျရှုံးတော့မလို့ပဲ။ ချန်ယိကသာ အတင်းအကျပ် လက်ထပ်မယ်လို့ မပြောခဲ့ရင် ငါတို့တွေ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နှင့် ကွမ်လုတို့ ဤသို့ ဆုံစည်းခဲ့ကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ ကွမ်လုက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ချန်ယိက ငါ့ကို လက်ထပ်ခဲ့လို့ သူ့ရဲ့ ရာထူးတိုးဖို့ အခွင့်အရေးက နှောင့်နှေးခဲ့ရတယ်။ ငါ သူ့အပေါ် အများကြီး အကြွေးတင်နေသလို ခံစားရတယ်။ ငါ့ကိုသာ မလက်ထပ်ခဲ့ရင် သူ အခုလောက်ဆို တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုအတွက် လော့ချန်ယိမှာ သူမ၏ ကယ်တင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမထက် ကိုးနှစ်ကြီးသော်လည်း လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ချန်ယိသည် သူမကို တစ်ခါမှ မစော်ကားခဲ့ပေ။ အိမ်က ငွေကြေးများကို စီမံခွင့်ပေးသလို သူမ၏ သုံးစွဲမှုများကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မညည်းညူခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လော့ရှောင်ယွဲ့နှင့် ပတ်သက်လျှင် ချန်ယိအတွက် အခက်အခဲမဖြစ်စေရန် သူမက အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံခဲ့သည်။ သို့သော် အကန့်အသတ်တော့ ရှိသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ ညဘက်တွင် လော့ရှောင်ယွဲ့၏ နှောင့်ယှက်မှုကို မခံလိုပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ရှောင်ယွဲ့က သူမ၏ မိခင်အရင်းနှင့် အမြဲဆက်သွယ်နေပြီး မိမိကို မုန်းတီးနေသည်ကို သူမ သိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိမိ၏ နောက်ခံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းကိုပင် စတေးခဲ့သော လော့ချန်ယိကို လက်ထပ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ကလေးအပေါ်တွင် အကျိုးအကြောင်းမရှိဘဲ ခက်ခဲအောင် မလုပ်ချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ယခုမှ ကွမ်လု အဘယ်ကြောင့် လော့ချန်ယီကို လက်ထပ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က တကယ်ကို သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လု ပြုံးခဲ့သည်။ "မိသားစုတိုက်ခန်းက လူတိုင်းက ဒီအကြောင်းတွေကို သိကြတယ်။ သူတို့က ငါ့အနားကို မကပ်ချင်ကြဘူး။ ငါတို့အထပ်က အစ်မဟဲတစ်ယောက်ပဲ ငါနဲ့ စကားပြောတာ။"</p> <p> </p> <p>သူမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလြိက်သည်။ "ပြီးတော့ နင်ပေါ့၊ ငါနဲ့ သူငယ်ချင်းလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့သူလေးလေ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က ဘာမှအများကြီး မပြောခဲ့ချေ။"နင် ဘာမှမမှားခဲ့ဘူးလေ၊ ဒါတွေကို သည်းခံနေစရာ မလိုပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ဤခေတ်ကာလ၏ အမှားများက လူများစွာကို မတရားသောပြစ်ဒဏ်များနှင့် မလိုအပ်သော ပါဝင်ပတ်သက်မှုများကို ခံစားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုက ခွက်ကိုချကာ ထရပ်လိုက်သည်။ "ငါ စာအုပ်နဲ့ ဘောပင် သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်စများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်နှင့် စကားအများကြီး ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်သည် ကျေးလက်တောရွာမှ လာသူတစ်ယောက်နှင့် မတူသလို ပညာမတတ်သူတစ်ယောက်နှင့်လည်း လုံးဝမတူကြောင်း သူမ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။ ကျန်းနျန်သည် စကားပြောဆိုရာတွင် သင့်တော်လျော်ကန်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိကာ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စရိုက်ရှိသည်။ ဤအရာများသည် သူမအတွက် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေခြင်းဖြစ်ပြီး တကူးတက အတုခိုးထားခြင်း သို့မဟုတ် သင်ယူထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုသည် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ယူဆောင်လာကာ ကျန်းနျန်ကို စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာရေးခြင်းတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် စိတ်ပါလက်ပါ သင်ယူခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ရေးများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လှပလာခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ခါတရံ ကွမ်လု၏ နူးညံ့သော အသံသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ အပြင်မှ တံခါးပွင့်လာပြီး လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မှောင်တော့မည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ယခင်ကကဲ့သို့ ချိုသာသော အပြုံးမျိုး မရှိတော့ဘဲ ပြောခဲ့သည်။ "အဒေါ်ကျန်း၊ ရောက်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"</p> <p> </p> <p>လော့ရှောင်ယွဲ့ ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ ကွမ်လု၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် အကြာကြီး မနေတော့ဘဲ ကွမ်လုကို စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ညစာ ပြင်ဆင်ရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး မှောင်စပျိုးချိန်တွင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် တံခါးပိတ်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေပြီး လုယွီကို မည်သို့ ထွက်၍ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသေချာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားခြင်းကြောင့် အငိုက်မိသွားသော ကျန်းနျန်သည် မြေကြီးထဲသို့သာ ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် စောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ အိပ်ပျော်ချင်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်လာပြီး တည်ငြိမ်သော ခြေသံများသည် ကုတင်နားသို့ နီးကပ်လာသည်။ ကျန်းနျန်သည် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး စောင်အစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ အပေါ်သို့ အလေးချိန်တစ်ခု ဖိကျလာပြီး ငြိမ်နေရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုန်ရင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီ - ....</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ စောင်ကို မလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။ သူ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်နဲ့ တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေတာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပါးများ နီမြန်းသွားပြီး ချောင်းအသာဟန့်ကာ စောင်နှင့် မျက်နှာကို ပြန်အုပ်လိုက်သည်။ "အိုးထဲမှာ ဟင်းတွေ အဆင်သင့်ရှိတယ်။ ကျွန်မ ပင်ပန်းလို့ အရင်အိပ်တော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>"အိပ်ဖို့ အစောကြီး ရှိသေးတယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် သူမ၏ ဘေးတွင် လှဲချလိုက်ပြီး စောင်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ရှက်သွေးဖြန်းနေသော မျက်နှာကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ခဏမျှ ကြောင်သွားခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ။"</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းလောက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်လိုက်ရင် မပင်ပန်းတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်သည် အတော်လေး ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မှိန်ပျပျ အခန်းထဲတွင် လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ အသက်ဝင်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "နျန်နျန်၊ ပြောပါဦး၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းလျပြီး သတိဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်မိသည်။ "ကျွန်မက ကျန်းနျန်"</p> <p> </p> <p>သူမ ဘာပြောလိုက်သည်ကို သတိရသွားသောအခါ ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများသည် သူမနှင့် နီးကပ်နေသော အမျိုးသားထံသို့ အာရုံစိုက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။ "ကျွန်မက အမြဲတမ်း ကျန်းနျန်ပါပဲ၊ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝင်နေလိုက်သည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ၊ ရှင် အိပ်မက်တွေကို ယုံလား။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ စိုက်ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းများသည် ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာပြီး သူ၏ လက်သည် ကျန်းနျန်၏ ဂုတ်ပိုးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ "ယုံတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>သူ ပြောပြီးနောက်တွင် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ အကြည့်များ နက်ရှိုင်းလာပြီး သူမ အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလာစေရန် လမ်းကြောင်းပေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုတွေက အိပ်မက်ထဲမှာ သင်ခဲ့တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အရမ်း အဆင့်မြင့်တဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို ရောက်နေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီမှာ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဆီကနေ ဒီပညာတွေကို သင်ခဲ့တာ။ အိပ်မက်ထဲက အရာအားလုံးက တကယ့်အစစ်အမှန်လိုပဲ။ အဲဒီမှာဆိုရင် ပစ္စည်းတွေကို လက်မှတ်တွေ မလိုဘဲ ပိုက်ဆံနဲ့ပဲ ဝယ်လို့ရတယ်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက နိုင်ငံပိုင် ဖြစ်စရာ မလိုဘူး။ အဲဒီလို အိပ်မက်တွေ အများကြီး မက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှု့ချန် ဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း အိပ်မက် မမက်တော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရှင်းပြချက်သည် အတော်လေး ကသိကအောက်နိုင်ပြီး ယုံကြည်ရခက်မှန်း သူမ သိသဖြင့် လုယွီ ယုံမည်မဟုတ်ဟု ထင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကို ပွေ့ဖက်ထားသော လက်မောင်းများသည် သူ့အရိုးထဲသို့ သူမကို ပေါင်းစပ်ပစ်တော့မည့်အတိုင်း ပို၍ တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းနျန်" လုယွီ ခပ်တိုးတိုးအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအိမ်ဟောင်းသည် အရေးကြီးသော အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်မိသည်။ အကယ်၍ ကျန်းနျန်သာ ထိုအိမ်ကို ပြန်သွားလျှင် ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသံဩဩဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ဟောင်းကို ထပ်မသွားပါနဲ့တော့။ နှစ်သစ်ကူးကြရင် ကိုယ်တို့ ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူပြီး ရှု့ချန်နဲ့ ဦးလေးရှု့ဆီကို သွားလည်ကြမယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ လက်လှမ်း၍ ထိုမျက်ခုံးများကို ဖြေလျှော့ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့က ကျန်းနျန်သည် ယခင်က လူနှင့် မတူတော့ကြောင်း သူ အခု သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်က လာလဲ၊ ဘာကြောင့် သူ့မရီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်နေသလဲ သူ မသိသော်လည်း သူမကို ထိုအိမ်ဟောင်းနှင့် ပြန်လည် မပတ်သက်စေရန် သူ သေချာပေါက် တားဆီးရမည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤကျန်းနျန်ကို သူ့အနားတွင် ထာဝရ ထားရှိချင်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သူမအား ခေါ်ဆောင်သွားခွင့် မပြုချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်၏ နားမလည်သော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ကို ပါရမီပါတာပဲ၊ အိပ်မက်ထဲကနေ ဟင်းချက်တာနဲ့ ပန်းထိုးတာတွေကို သင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတော့။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>သူ့စကားထဲက အရွှန်းဖောက်မှုကို သူမ မည်သို့ မကြားဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သော်လည်း မှန်ကန်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။  "ကျွန်မက သဘာဝအတိုင်း ပါရမီပါတာလေ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ထပ်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းက သဘာဝအတိုင်း တကယ့်ကို ပါရမီပါတာ ကိုယ်လည်း မြင်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>လုယွီ ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မမေးတော့သည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျန်းနျန် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားသည်။ သူမသည် စာအုပ်ကမ္ဘာ၏ အပြင်ဘက်မှ လာသူဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ ကမ္ဘာသည် စာအုပ်တစ်အုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ပြောပြ၍ မရသလို ဤစာအုပ်၏ အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက်မှာ စွင်းယင် ဖြစ်သည်ကိုလည်း သူမ လုံးဝ မပြောချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် သူမကို ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပြီး သူမကို အရင်စားခိုင်းသည်။ ထို့နောက် သူသည် အိပ်ရာခင်းများကို လဲလှယ်ပြီး လျှော်ဖွတ်ပေးနေရာ ကျန်းနျန် စားရင်းဖြင့် သူ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ပြီးသောအခါ လုယွီသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် မှီလျက် နင်ရှို့၏ ပန်းချီအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ထို့နောက် သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးတာ ပြီးသွားရင် ကျွန်မတို့ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ဆိုင်ကို သွားပို့မယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မကောနဲ့ နင်ရှို့ရဲ့ ပန်းချီကိစ္စကို ပြောပြဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တနင်္ဂနွေနေ့ကြမှ သွားကြရအောင်။ တနင်္ဂနွေက ကိုယ့်ရဲ့ နားရက်ဆိုတော့။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အိုကေ။"</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လန်ဟွေ့သည် ကျန်းနျန်ထံ ရောက်လာပြီး ဆရာက အသစ်တွေ သင်ပေးမည် ဖြစ်သဖြင့် စာတတ်မြောက်ရေး အတန်းတက်ရန် ခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဟွေ့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မဖျက်ချင်သဖြင့် ကျန်းနျန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမတို့ လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ် ဟဲယွဲ့နှင့် ချန်ပင်တို့ ပြန်လာသည်နှင့် ဆုံရာ သူတို့လည်း အတူတူ ခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟဲယွဲ့ - ....</p> <p> </p> <p>ချန်ပင် - ....</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ စာတတ်မြောက်ရေးတန်းတွင် လူမများပေ၊ အကြောင်းမှာ အိမ်နီးချင်း ရွာတွင် ဈေးနေ့ ဖြစ်နေသဖြင့် စစ်သည်ဇနီး အများစုမှာ ဈေးဝယ်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟဲယွဲ့က ကျန်းနျန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "ဒါမှန်းသိရင် ငါလည်း ဈေးကို သွားလိုက်ပါတယ်။ အခုတော့ ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ငိုက်နေရတယ်။"</p> <p> </p> <p>ချန်ပင်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်ရည်များပင် ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>စာတတ်မြောက်ရေးတန်းသည် ထိုနှစ်ယောက်အတွက် တကယ်ပင် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save