BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၇၈</h2>

လော့ရှောင်ယွဲ့နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စပြီးနောက် လဝက်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း ကွမ်လုသည် သူမကို အမြဲ သတိထားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်စိအောက်တွင် မရှိသော မည်သည့်ရေကိုမျှ မသောက်သလို ညဘက်တွင်လည်း တံခါးကို သေချာ ပိတ်အိပ်လေ့ရှိသည်။ ကွမ်လုသည် နေ့တိုင်း ကျန်းနျန်၏ အိမ်သို့ လာလေ့ရှိပြီး မွန်းတည့်ချိန်ကြမှ အိမ်ပြန်လေ့ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သည့် လဝက်မှာ အေးချမ်းခဲ့ပြီး မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က လော့ရှောင်ယွဲ့ကို ကျောင်းပြောင်းရန် စီစဉ်နေသည်ဟု လုယွီ ပြောခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် သတိရလိုက်သော်လည်း လဝက်ကြာသည့်တိုင် ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးပေ။ သူမက ကွမ်လုကို အကဲခတ် မေးမြန်းကြည့်သော်လည်း ကွမ်လုမှာမူ ထိုအခြေအနေကို မသိရှိပုံရပေ။

ကျန်းနျန်သည် ထိုကိစ္စမှာ လက်စပျောက်သွားပြီဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် တပ်ရင်းအပြင်ဘက်၌ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

တစ်နေ့လယ်တွင် ကျန်းနျန် ပန်းထိုးနေစဉ် တံခါးကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ လာခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အမြန်ပြေးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဟဲယွဲ့နှင့် ယွဲ့ချောင်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွဲ့ချောင်က သူမကို ဆွဲခေါ်ထုတ်သွားရင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာတက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။

ကျန်းနျန်သည် တံခါးကို အမြန်ပိတ်ကာ ဟဲယွဲ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ဟဲယွဲ့က ရှင်းပြသည်မှာ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့၏ ယောက္ခမဟောင်းနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်လာပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နှင့် လော့ရှောင်ယွဲ့တို့ကို တွေ့ခွင့်ပေးရန် အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုပြဿနာမှာ တော်တော်လေး ဆူညံသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ချန်ပင်နှင့် အခြားသူများမှာ သမဝါယမဆိုင်မှ အပြန်တွင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ယွဲ့ချောင်ကို အသိပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်လျှင် သူတို့လည်း သိကြမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်နှင့် ယွဲ့ချောင်တို့ အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် လုံခြုံရေးဌာနက အပြင်ကလူများကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို မမြင်လိုက်ရသလို အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကိုလည်း မသိလိုက်ကြပေ။

ယနေ့တွင် လန်ဟွေ့နှင့် ထျန်မိုင်တို့လည်း ရှိနေကြသည်။ ထျန်မိုင်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ စစ်အခြေစိုက်စခန်း အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကို ဦးအောင် ပြောပြခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်သူများမှာ လီဖန်တိ၏ မိခင်အရင်းနှင့် လီဖန်တိနှင့် မရှင်းမလင်း ပတ်သက်မှုရှိသည့် သူတို့ရွာမှ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်လာသောအခါ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ကို တွေ့ခွင့်တောင်းပြီး လော့ရှောင်ယွဲ့ကို သူတို့ထံ ပြန်ပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

လော့ရှောင်ယွဲ့သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့၏ ကလေးမဟုတ်ဘဲ လီဖန်တိနှင့် ထိုအမျိုးသားတို့၏ ကလေးဖြစ်သည်ဟု သူတို့က ဆိုသည်။ လီဖန်တိ၏ မိခင်ကမူ ဤအချက်ကို အလွန်ပင် သေချာနေပုံရသည်။

လန်ဟွေ့ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါက အမှန်လားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

ဟဲယွဲ့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အမြန်မေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က ဘာပြောလဲ။"

ထျန်မိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က ထွက်မလာဘူး။ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို လုံခြုံရေးဌာနက ခေါ်သွားတယ်။ ကျွန်မထင်တာတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က လုံခြုံရေးဌာနကို တန်းသွားပုံရတယ်။ လော့ရှောင်ယွဲ့ကတော့ ကျောင်းမှာပဲ ရှိသေးတော့ ဒါတွေကို မသိသေးဘူး။"

ယွဲ့ချောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ထိုအမျိုးသားသည် လီဖန်တိနှင့် မရှင်းမလင်းဖြစ်နေသည့် သူဆိုသည်မှာ ဟုတ်မဟုတ်ကို သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ လောင်လိန်ကို မေးရန်သာ စိတ်ကူးထားလိုက်သည်။ ထို့ပြင် လီဖန်တိ၏ မိခင်နှင့် ထိုအမျိုးသားသည် စစ်အခြေစိုက်စခန်းအထိ လာပြီး အဘယ်ကြောင့် ပြဿနာရှာရသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း သူမ သိချင်နေသည်။

ထျန်မိုင်က ကျန်းနျန်နားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။ "ငါ ခုနက ဘာတွေ့ခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး။"

ကျန်းနျန် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ့ခဲ့လို့လဲ။"

ထျန်မိုင် လေသံကိုနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "လော့ရှောင်ယွဲ့က အဲဒီလူနဲ့ တော်တော်တူတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ သူတို့က သားအဖတွေလို့ ငါ ထင်လိုက်တာ။ ဒီနေ့ သူတို့က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ကို လာတွေ့ပြီး လော့ရှောင်ယွဲ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာကို ကြည့်ရင် ဒါနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ သံသယရှိတယ်။"

သူမ ခဏရပ်ပြီး စကားပြောနေကြသည့် အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "လော့ရှောင်ယွဲ့က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ရဲ့ သမီး မဟုတ်တာ ဖြစ်နိုင်မလား။ လီဖန်တိနဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ ကွာရှင်းခဲ့တာကလည်း သူမက တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ ဖြစ်နိုင်လား။"

ထျန်မိုင်၏ ခန့်မှန်းချက်သည် တကယ်တမ်းတွင် မှန်ကန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းနျန်က ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူတို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ယွဲ့ချောင်သည် ကွမ်လုထံသို့ အရင်သွားပြီး အကြောင်းစုံကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် ကျန်းနျန်ထံသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ပြီး ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကာ မရပ်မနား စကားပြောလေတော့သည်။ ယွဲ့ချောင်သည် ထိုအမျိုးသားကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း လောင်လိန် ပြောပြသည်ကို ကြားဖူးသည်။ ယခုမူ သူမသည် ထိုအမျိုးသားမှာ လော့ရှောင်ယွဲ့၏ ဖခင်အရင်းဖြစ်ပြီး သမီးကို လာရှာခြင်း ဖြစ်နိုင်မလားဆိုသည်ကိုသာ အာရုံရောက်နေသည်။

ကိစ္စတွေက ဒီအထိ ကြီးလာချိန်မှာ လီဖန်တိက ဘယ်မှာလဲ။

မိုးချုပ်ခါနီးမှ ယွဲ့ချောင် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ ညစာချက်ရင်း လုယွီ အပြန်ကို စောင့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း စားသောက်၊ သိမ်းဆည်းပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန်လောက်တွင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်သဖြင့် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားပြီး ထလာခဲ့သည်။ လုယွီက ဖရဲသီးနှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။ "ဒါကို အပြင်ကနေ ဝယ်လာတာ၊ တော်တော်ချိုမှာပါ။"

ဖရဲသီး စားချင်နေသော ကျန်းနျန်သည် တစ်လုံးကို ချက်ချင်း မီးဖိုချောင်ထဲ ယူသွားကာ အစိတ်လေးတစ်ခု လှီးလိုက်သည်။ စားနေရင်းနှင့် လုယွီကို နေ့လယ်က သတင်းကြီးအကြောင်း မေးလိုက်သည်။ လုယွီသည် စွပ်ကျယ်နှင့် ဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူက သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ သူမကို မချီပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဖောင်းနေသော ပါးကို နမ်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာကို စုံစမ်းချင်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများက ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။ သူမက ဖရဲသီးရည်များ ပေနေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ သူမ ပြန်ခွာမည်အလုပ်တွင်မူ လုယွီက သူမ၏ လည်ကုပ်ကို ထိန်းကိုင်ကာ သူမ၏ သွားများကို စေ့စပ်စွာ ပွင့်စေပြီး လျှာချင်း ထိတွေ့စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏လက်က သူမ၏ ဗလာဖြစ်နေသော ခါးတစ်ဝိုက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး မျက်လုံးများက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဖရဲသီးက ချိုရဲ့လား။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုအနမ်းကြောင့် စိတ်လွတ်သွားပြီး လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခဏတာ မှီတွဲနေကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ချိုတယ်။"

ထို့နောက် လော့ရှောင်ယွဲ့၏ ကိစ္စကို သတိရသွားကာ အသက်တစ်ချက်ရှူပြီး လုယွီကို မော့ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ နေ့လယ်က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ ကိစ္စက ဘယ်လိုလဲ။"

သူမ တကယ်ကို သိချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ဖရဲသီးခင်းထဲမှ ဖရဲသီးစားရင်း ကောလာဟလတွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နားထောင်ချင်နေသည့် ရက်ကွန်းလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

လုယွီ ပြောပြခဲ့သည်။ "လော့ရှောင်ယွဲ့က လော့ချန်ယိနဲ့ လီဖန်တိတို့ရဲ့ ကလေးမဟုတ်ဘူး။ သူမက လီဖန်တိနဲ့ ချီတဝမ်တို့ရဲ့ သမီးပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်က လီဖန်တိက လော့ချန်ယိနဲ့ မလက်ထပ်ခင်မှာ တစ်ရွာတည်းသား ချီတဝမ်နဲ့ မရှင်းမလင်း ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့တယ်။ လီဖန်တိရဲ့ အမေက ဗိုလ်ကြီးအဆင့်ရှိတဲ့ သမက်တစ်ယောက် ရထားတာကို ကျေနပ်နေတော့ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ လော့ချန်ယိ သိသွားပြီး လီဖန်တိကို ကွာရှင်းလိုက်တာပဲ။"

ဒီလိုကိုး။

ချီတဝမ်ဆိုသည်မှာ ယနေ့ လီဖန်တိ၏မိခင်နှင့်အတူ လိုက်လာသော အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖရဲသီးကို စားပြီး ဖရဲသီးခွံကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ "ချီတဝမ်က လော့ရှောင်ယွဲ့က သူ့သမီးမှန်း အရင်က မသိဘူးလား။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲတွင် မြုပ်ဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူမ၏ မေးလေးမှာ သူ၏ ညှပ်ရိုးပေါ်တွင် တင်နေသည်။ သူ၏ မှန်မှန်အသက်ရှူသံကို နားထောင်နေရင်း ခဏအကြာတွင် သူပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "သူ မသိဘူး။"

ထို့နောက် သူက ယနေ့ လုံခြုံရေးဌာနတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကျန်းနျန်ကို အကုန်ပြောပြခဲ့သည်။

လီဖန်တိ၏ မိသားစုမှာ သားကို အလေးပေးပြီး သမီးကို အရေးမထားသော မိသားစုဖြစ်သည်။ သူမသည် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး မောင်နှစ်ယောက် ရှိသည်။ လီဖန်တိ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ဒုတိယမောင်က ယခုနှစ်တွင် လက်ထပ်သော်လည်း မိသားစု၏ ငွေအားလုံးမှာ လီဖန်တိ၏ မင်္ဂလာဆောင်တွင် ကုန်သွားခဲ့သည်။ လီဖန်တိ၏ မိခင်သည် ချီတဝမ်က လီဖန်တိကို ချစ်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ တတိယမြောက်သားကို မိန်းမပေးစားရန်အတွက် တင်တောင်းငွေရရှိရန် ချီတဝမ်နှင့် လီဖန်တိကို လက်ထပ်ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ချီတဝမ်က တင်တောင်းငွေ အများကြီးမပေးသဖြင့် အဘွားကြီးက အကြံတစ်ခု ရခဲ့သည်။ သူမက ချီတဝမ်ကို လော့ရှောင်ယွဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ လီဖန်တိက သူ့အတွက် သမီးတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့ကြောင်း၊ ထိုသူမှာ လော့ရှောင်ယွဲ့ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ တစ်ခုဝယ် တစ်ခုလက်ဆောင် ဆိုသည့် အပေးအယူမျိုးမှာ ရှာရခဲသည် မဟုတ်ပါလား။

ချီတဝမ်သည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လော့ရှောင်ယွဲ့ကို ပြန်ခေါ်ပေးမည်ဆိုသည့် အခြေအနေဖြင့် အဘွားကြီးကို တင်တောင်းငွေ ယွမ် ၄၀၀ ပေးရန် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ အဆုံးတွင်မူ ဤသမီးကို နောင်တွင် တင်တောင်းငွေ အများကြီးဖြင့် ပြန်ပေးစားနိုင်သလို လီဖန်တိကိုလည်း လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် မည်သို့ပင်ကြည့်ကြည့် တွက်ခြေကိုက်သည့် အပေးအယူပင် ဖြစ်သည်။

ငွေမျက်နှာကြောင့် မျက်စိကန်းနေသော အဘွားကြီးသည် ချီတဝမ်ကို စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ခေါ်လာပြီး ပြဿနာရှာကာ အမှန်တရားအားလုံးကို ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းပင်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီပြောပြသော နောက်ဆက်တွဲများကို ဆက်နားထောင်ခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့သည် လော့ရှောင်ယွဲ့ကို လီဖန်တိ၏ မိခင်နှင့် ချီတဝမ်တို့ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့ပြင် အစောင့်များကိုလည်း လီဖန်တိ သို့မဟုတ် သူမ၏ မိသားစုက ထပ်မံ၍ ပြဿနာရှာလာပါက သူတို့ကို တွေ့မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် လုံခြုံရေးဌာနကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ရန် ပြောကြားခဲ့သည်။

ဒါတွေအားလုံးကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းနျန် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့သည် တကယ်ကို ကံဆိုးလှသည်။ ၉ နှစ်တိုင်တိုင် ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီးမှ မိမိ၏ ဇနီးဟောင်းနှင့် သူမ ရည်စားဟောင်းတို့၏ သမီးဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ထိုသမီးတုသည် သူ၏ ကလေးအရင်းကိုပင် အန္တရာယ်ပြုလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကွမ်လုမှာ ဘေးကင်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပါက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့သည် ယခုထက် ပို၍ စိတ်ထိခိုက်ရပေမည်။

သို့သော် ကျန်းနျန်က ဤကိစ္စသည် ယခုအချိန်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်ဟု ယူဆသည်။

လော့ရှောင်ယွဲ့သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့၏ ကလေးမဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူမ သံသယရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုမှ အမှန်တရားက ပေါ်လာသည်။ လော့ရှောင်ယွဲ့ကို ကျေးလက်သို့ ပြန်ပို့လိုက်မည်ဟု သူမ ထင်ထားသော်လည်း လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းက ကွမ်လုအတွက်ရှိနေသော အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤအတွေးကို လုယွီနှင့် ဝေမျှလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီကာ သူ၏ လည်ဇလုတ်ကို မသိမသာ နမ်းလိုက်သည်။

ဤသို့ အမှတ်မထင် ချစ်ခင်မှုကို ပြသလိုက်ခြင်းက လုယွီ၏ ကြွက်သားများကို တင်းမာသွားစေခဲ့သည်။ သူက သူမ၏ ခါးကို မကာ သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်ကလေးများမှာ လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေပြီး ပါးများမှာလည်း ရဲတက်နေသည်။ သူမ၏ စွပ်ကျယ်တိုလေးကြောင့် သူမ၏ ခါးသွယ်လေးမှာ ပေါ်နေပြီး လုယွီ၏ လက်က ထိုခါးလေးတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်တက်လာသည်။

ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူသံများ မြန်လာပြီး လက်ချောင်းများက လုယွီ၏ ပခုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ အချက်တစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ လည်ဇလုတ်ကို မတော်တဆ မထိသင့်ပေ။

ထိမိသွားလျှင်…

မီးတောက်ကို စတင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ခုံတန်းလျားမှသည် စားပွဲတင်ခုံ၊ ထို့နောက် အိပ်ရာအထိ တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် နုံးချိစွာ လဲလျောင်းနေပြီး ပါးများမှာ နီရဲနေဆဲပင်။ လုယွီက သူမကို မချီကာ ရေချိုးခန်းထဲတွင် သန့်စင်ပေးပြီး အဝတ်အစားလဲပေးကာ အိပ်ရာပေါ် ပြန်တင်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ခါးကျိုးတော့မတတ် ခံစားနေရသည်။

သူမက လုယွီကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ရာ သူက သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းကိုင်ပြီး ခြေသလုံးကို ညှစ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ် သွားစားတော့မယ်။"

ကျန်းနျန် - …

သူ ဗိုက်ဆာနေတာကို သိနေသေးတယ်ပေါ့။

လော့ရှောင်ယွဲ့ ထွက်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကွမ်လုက ကျန်းနျန်ထံသို့ လာလည်ခဲ့သည်။ သူမက ကျန်းနျန်အတွက် သင့်တော်သော စာအုပ်နှစ်အုပ် ယူလာပေးပြီး အပြုံးများက ပို၍ တောက်ပနေကာ စကားလည်း ပိုပြောလာသည်။ လော့ရှောင်ယွဲ့ ထွက်သွားခြင်းက သူမကို စိတ်သက်သာရာ ရစေပုံရသည်။

ကျန်းနျန် နားလည်ပါသည်။ လော့ရှောင်ယွဲ့ ရှိနေစဉ်တွင် ကွမ်လုသည် အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့ရသည်။ ကြာလာလျှင် မည်သူမဆို ပင်ပန်းလာမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကွမ်လုထံမှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်မှာ ယွဲ့ချောင်သည် လောင်လိန်၏ ဒုတိယအဒေါ်အိမ်သို့ သွားသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုအဒေါ်မှာ လီဖန်တိနှင့် တစ်ရွာတည်းသား ဖြစ်သည်။ သူမက အလည်သွားသည်ဟု ပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ သတင်းသွားစုံစမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သေချာပါသည်၊ ယွဲ့ချောင်သည် တတိယမြောက်နေ့ နေ့လယ်တွင် ပြန်ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ကွမ်လုအိမ်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ သူမ စုံစမ်းရရှိသည်များကို ပြန်ပြောပြသည်။ ထိုအချက်အလက်များမှာ လုယွီ ပြောပြသည်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုယွီ မပြောပြခဲ့သော အချက်တစ်ချက် ရှိနေသည်။

လီဖန်တိ၏ မိခင်က ချီတဝမ်ကို လော့ရှောင်ယွဲ့၏ ဖခင်အရင်းအကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို အကြံပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အဘွားကြီးက ဆိုသည်။ ထိုသူမှာ မည်သူမှန်း မသိသော်လည်း ကျန်းနျန် ခံစားမိသည်မှာ လော့ရှောင်ယွဲ့၏ ဖြစ်ရပ်ပေါ်ပေါက်လာသည့် အချိန်မှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

ယွဲ့ချောင်က လီဖန်တိသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမည်ဟု ပြဿနာရှာနေပြီး ချီတဝမ်နှင့် လက်မထပ်လိုကြောင်းနှင့် စစ်အခြေစိုက်စခန်းတွင် ပြဿနာသွားရှာချင်ကြောင်း ပြောသည်။ သို့သော် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူက သူမကို ရိုက်နှက်ကာ မိန်းမယူရန် တင်တောင်းငွေရရှိရေးအတွက် ချီတဝမ်နှင့် အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် တွေးမိသည်မှာ... သနားစရာကောင်းတဲ့လူတွေမှာ မုန်းတီးစရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိတတ်ကြတာပဲဟူ၍ပင်။

လီဖန်တိသည် သနားစရာ ကောင်းသော်လည်း သူမသည် လော့ရှောင်ယွဲ့ကို ကောင်းမွန်စွာ မပြုစုခဲ့သည့်အပြင် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အန္တရာယ်ပြုရန် ကလေးကို ခိုင်းစေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ ထိုက်တန်လှပေသည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး လကုန်ခါနီးတွင် ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိသည်။ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးက နင်ရှို့၏ ပန်းချီကားကို မြင်ပြီး ထိုကလေးမလေးကို တွေ့ချင်နေကြောင်း ပြောသည်ဟုဆိုသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် မနက်ဖြန် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ လာခဲ့ရန် ပြောရာ ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။  "ကောင်းပါပြီ၊ မနက်ဖြန် နင်ရှို့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ကောမိန်က ခေတ္တရပ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမားတော့ မထားနဲ့ဦးနော်။ ဒီပန်းချီဆရာမက နင်ရှို့ရဲ့ အခြေအနေကို သိထားပြီး ဒီကလေးကို လက်ခံနိုင်မလားဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ။ အကယ်၍ သူမ လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် နင်ရှို့ အရွယ်ရောက်လာပြီး အခြေအနေ ပိုကောင်းလာမှပဲ ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ထျန်မိုင်အိမ်သို့ သွားပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်က အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ကျေးဇူးတင်မဆုံး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်၏ စိုးရိမ်မှုကိုလည်း ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်နေသော နင်ရှို့ကို ကြည့်ကာ သူမဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး လက်လေးကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။

"ရှို့အာ၊ အကယ်၍ သမီးက ဆရာမဆီမှာ ပန်းချီသင်ဖို့ မေမေနဲ့ ခွဲနေရမယ်ဆိုရင် သမီး သဘောတူရဲ့လား။"

နင်ရှို့က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ ထွက်နေသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တစ်ခွန်းမှ မပြောသဖြင့် သူမ၏ ဆန္ဒကို ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းရ ခက်နေသည်။

ထျန်မိုင်က နင်ရှို့၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဆရာမကို အရင်ပြကြည့်တာပေါ့။ အဆင်မပြေရင်လည်း ရှို့အာ ကြီးလာမှ သင်တာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

***

Book List