BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၇၉</h2>

နောက်တစ်နေ့ မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ထျန်မိုင်နှင့် နင်ရှို့ကို ခေါ်ကာ မြို့ထဲသို့ သွားခဲ့သည်။ နင်ရှို့အတွက် အိမ်နှင့်ဝေးရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးထွက်ခြင်းဖြစ်ရာ သူမသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေပြီး ထျန်မိုင်ကို တင်းတင်းဖက်ထားခဲ့သည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် သူမသည် ထိုင်ခုံအောက်ထဲအထိ တိုးဝင်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားရင်း ဆရာမက နင်ရှို့ကို လက်ခံနိုင်ခြေ နည်းလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေမိသည်။

နင်ရှို့သည် လက်ရှိတွင် ထျန်မိုင်နှင့် မခွဲနိုင်သေးဘဲ ဆရာမအနေဖြင့်လည်း ဖြစ်လာနိုင်သော ပြဿနာများကြောင့် သူမကို လက်ခံရန် ဝန်လေးနေနိုင်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆရာမက မရောက်သေးဘဲ ကောမိန်မှာလည်း အထည်စက်ရုံမှ ခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာသည်။ နင်ရှို့ကို မြင်သောအခါ ကလေးမလေး၏ အခြေအနေမှာ ကျန်းနျန် ပြောပြထားသည်ထက် ပိုဆိုးနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ နင်ရှို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် ကလေးမလေးက ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်နားက ခုံတန်းတွင် အတူရှိနေပေးသည်။ မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာပြီးနောက် ဆရာမ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အသက် ၄၀ ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပန်းချီဆွဲပုံးကို ကိုင်ထားကာ ဆံပင်ကို ခပ်နိမ့်နိမ့် စည်းထားသည်။ သူမက ကောမိန်နှင့် ခဏစကားပြောပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်နားက နင်ရှို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကောမိန်က မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါက ပန်းချီဆရာမ ရဲဘော် ကျီရှောင်ထင်ပါ။" ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကိုလည်းညမိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါက ကျွန်မပြောတဲ့ ပန်းထိုးပညာရှင် ရဲဘော် ကျန်းနျန်ပါ။"

ကျီရှောင်ထင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို လက်ကမ်းနှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ကျန်းနျန်၊ ရှင့်ရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာတွေကို ကျွန်မ တွေ့ဖူးပါတယ်။ တကယ်ကို ပြီးပြည့်စုံပါတယ်။ ရှင်ထိုးခဲ့တဲ့ ပုံတူသုံးပုံကို မှတ်မိသေးလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "မှတ်မိပါတယ်။"

ကျီရှောင်ထင် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါတွေကို ကျွန်မ ဆွဲခဲ့တာလေ။ အစ်မကောက ရှင့်ရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာတွေကို ပြတဲ့အခါ တကယ့်ကို အသက်ဝင်နေတာ တွေ့ရတယ်။ ရှင့်ကို တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီ၊ အခုမှပဲ အချိန်ပေးနိုင်တော့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့ ဆုံကြပြီပေါ့။"

ကျန်းနျန်သည် ပန်းချီဆရာမက သူမ၏ ပန်းထိုးလက်ရာကို တန်ဖိုးထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ သူတို့ ခဏတာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ စကားပြောနေရင်း ကျန်းနျန်က နင်ရှို့၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်မှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နင်ရှို့၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ချွေးများ ပြန်နေကြသည်။

ကျီရှောင်ထင်သည် နင်ရှို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ပန်းချီဘုတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထိုဘုတ်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဆွဲထားသော ကျွန်းတစ်ကျွန်း၏ ရှုခင်း၊ ပင်လယ်ပေါ်တွင် မျောနေသော လှေတစ်စင်းနှင့် ကမ်းခြေတွင် ဂဏန်းဖမ်းနေသော တံငါသည်တစ်ဦး၏ ပုံတို့ ပါဝင်သည်။ ထိုပုံက နင်ရှို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ပြီး သူမသည် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ခဏတာ မေ့လျော့သွားကာ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော နေရာ၏ ပန်းချီကားကို စပ်စုကြည့်နေမိသည်။

ပင်လယ်၊ လှေများနှင့် ပြာလွင်သော မိုးကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော လှပသည့် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်...။

နင်ရှို့၏ အကန့်အသတ်ရှိသော အတွေ့အကြုံအရ သူမသည် ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ ခွေးကဲ့သို့သော သာမန်သတ္တဝါများနှင့် လူကြီးတွေပြောပြတတ်သော ငှက် သို့မဟုတ် ကျား တို့ကိုသာ မြင်ဖူးသည်။ ဤရှုခင်းအသစ်ကို မြင်ရခြင်းက သူမ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ အရင်က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကုပ်ကုပ်လေး နေတတ်သော နင်ရှို့သည် ပန်းချီကားရှေ့တွင်မူ ကွဲပြားခြားနားသွားသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မှောင်မိုက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထောင့်စွန်းမှ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်ထဲသို့ ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျီရှောင်ထင် မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်နေရာလဲ သိလား။"

သူမက ပန်းချီကားကို ညွှန်ပြရင်း နင်ရှို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ နင်ရှို့က သူမကို မသိမသာ မော့ကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် နင်ရှို့က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါပြခဲ့သည်။

ကျီရှောင်ထင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်းတစ်ကျွန်းလေ။ ကျွန်းပေါ်မှာ ရေတပ်သားတွေ၊ တံငါသည်တွေနဲ့ သင်္ဘောတွေ ရှိတယ်။ ဒီမှာ မရှိတဲ့ ရေအောက်သတ္တဝါတွေလည်း ရှိတယ်။"

နင်ရှို့က ပန်းချီဘုတ်နားသို့ ပိုတိုးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီရှောင်ထင်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်းတွေအပြင် မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အဦးတွေ၊ တောက်ပြောင်တဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ငါတို့ဒေသနဲ့ မတူတဲ့ ရှုခင်းတွေ ရှိတဲ့ ဆိပ်ကမ်းမြို့တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောပြီး ငါတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အံ့သြစရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ သမီးဘေးနားက အပင်တိုင်း၊ အရာဝတ္ထုတိုင်းက ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ငါတို့ကမ္ဘာမှာ တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်၊ စူးစမ်းတတ်တဲ့ အမြင်နဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်တဲ့ သတ္တိတွေ လိုအပ်တယ်။ သမီး ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက သမီးရဲ့ စိတ်ထဲက အတားအဆီးကို ကျော်လွှားဖို့ပဲ။"

နင်ရှို့က စကားမပြောသော်လည်း ကျီရှောင်ထင်ကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်ခဲ့သည်။

ကျီရှောင်ထင်က အနားသို့ တိုးကပ်ကာ နင်ရှို့နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံစေပြီး စမ်းသပ်သည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ "ပြောပါဦး၊ သမီး ဘယ်သူ့ကို အကြောက်ဆုံးလဲ။"

ထိုအခါ နင်ရှို့မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ထျန်မိုင်၏လက်ကို ဖမ်းကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့သွားကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ကျန်းနျန်နှင့် ကောမိန်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ထျန်မိုင်က တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ကျီရှောင်ထင်က တားလိုက်ပြီး နင်ရှို့ကို ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "သမီး ပန်းချီဆွဲရတာ ဝါသနာပါလား။"

နင်ရှို့က တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကျီရှောင်ထင်က ထပ်မေးပြန်သည်။ "သမီး အဲဒီရှုခင်းတွေကို ရှာဖွေဖို့နဲ့ တွေ့ကြုံဖို့ ဆရာမပြောတဲ့ နေရာတွေကို သွားချင်လား။"

နင်ရှို့က ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်သည်။ ကျီရှောင်ထင်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "သွားချင်တယ်ဆိုရင် သတ္တိရှိရှိ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ သမီးက အခွံထဲမှာပဲ အမြဲပုန်းနေပြီး သမီးရှေ့က အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ ရှုခင်းတွေကိုပဲ မြင်နေရလိမ့်မယ်။"

နင်ရှို့၏ တုန်ယင်မှုမှာ သက်သာသွားပြီး ကျီရှောင်ထင်က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ပြောပါဦး၊ သမီး ဘယ်သူ့ကို အကြောက်ဆုံးလဲ။"

နင်ရှို့က စကားပြောရန် ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သဖြင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကျီရှောင်ထင်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် ထပ်မေးပြီးနောက် နင်ရှို့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဘွား။"

ထျန်မိုင်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး အဘွားကြီးဝူကို ရန်သွားတွေ့ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ထိုအဘွားကြီးသာ မရှိလျှင် သူမသမီး ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ကျီရှောင်ထင်က ထျန်မိုင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပြီး စိတ်အေးအေးထားရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် နင်ရှို့ကို ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "သမီးရဲ့ အဘွားက အခု သမီးနဲ့အတူ ရှိနေသေးလား။"

နင်ရှို့က ခေါင်းခါပြရာ ကျီရှောင်ထင်က မေးလိုက်သည်။ "သမီး ဘယ်သူ့ကို အချစ်ဆုံးလဲ။"

နင်ရှို့က အသံသေးသေးလေးဖြင့် ဖြေခဲ့သည်။ "မေမေ။"

ထျန်မိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။ ကျီရှောင်ထင်က ပြုံးပြီး သူမ၏ အသံမှာ ပို၍ နူးညံ့လာသည်။ "ပြောပါဦး၊ သမီးရဲ့ အဘွားက အခု သမီးနဲ့အတူ ရှိနေသေးလား။"

နင်ရှို့က ထျန်မိုင်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ အားစိုက်ထားသဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ သူမ ဒီမှာ မရှိဘူး။"

ကျီရှောင်ထင် ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ဒီမှာ မရှိရင် သမီးက ဘာလို့ ကြောက်နေသေးတာလဲ။"

ဤမေးခွန်းက နင်ရှို့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိမှန်သွားပြီး သူမကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ကောမိန်တို့လည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။ နင်ရှို့သည် အဘွားကြီးဝူ၏ နှစ်ရှည်လများ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ထိုရက်စက်မှုများက သူမ၏ စိတ်နှလုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်များ ဖြစ်စေခဲ့ကာ သူမကို မလုံခြုံသလို ခံစားရစေပြီး ထပ်အရိုက်ခံရမည်ကို အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျီရှောင်ထင်သည် နင်ရှို့၏ ကြောက်ရွံ့မှု အရင်းအမြစ်မှာ မရှိတော့ကြောင်း သိမြင်စေရန်နှင့် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးမှ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းထွက်လာရန် လမ်းပြပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကျီရှောင်ထင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်မိသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် ဤခရီးစဉ်မှာ အလကားဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ နင်ရှို့အတွက် အခွင့်အလမ်း ရှိလာပုံရသည်။

ကျီရှောင်ထင်က နင်ရှို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ "သူမ ပြန်လာမှာကို ကြောက်နေတာလား။"

ခဏအကြာတွင် နင်ရှို့က ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်က ဤအခြေအနေကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ အဘွားကြီး ထွက်သွားကတည်းက ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့၊ နင်ချန့်တို့နှင့် အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူအိပ်ခဲ့သည်။ ညတိုင်း နင်ရှို့သည် ကြောက်လန့်တကြား နိုးလာတတ်ပြီး "အဘွား၊ သမီးကို မရိုက်ပါနဲ့" ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောတတ်သည်။

ထိုအချိန်တိုင်း ထျန်မိုင်သည် အဘွားကြီးအပေါ် ဒေါသတကြီး ခံစားရလေသည်။

ကျီရှောင်ထင် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာမ ကျီက သမီးကို ကတိပေးတယ်၊ သူမ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူး။ သူမက သမီးရဲ့ ကမ္ဘာထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ သမီးရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတော့ဘူး။ သမီး ဘယ်သွားသွား သူမကို တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား သမီးက ကျယ်ပြောတဲ့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွေနဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အသစ်အဆန်းတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ သမီးကို ချစ်ပြီး အသစ်အဆန်းတွေကို တွေ့ကြုံဖို့ ကူညီပေးမယ့် လူအများကြီးနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို သမီး မျှော်လင့်လား။"

နင်ရှို့က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပြီး ကျီရှောင်ထင်ကို ကြည့်လိုပ်သည်။ သူမ၏ အရင်က မှိန်ဖျော့ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်လုံးများတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလင်းရောင်လေး တစ်ချက် လက်သွားသည်။

သူမ စကားမပြောသော်လည်း ရှိနေသူအားလုံး ထိုအပြောင်းအလဲကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမနှင့် အနီးဆုံးရှိသော ထျန်မိုင်မှာ အသိသာဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက နင်ရှို့၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ညှစ်လိုက်ပြီး ကျီရှောင်ထင်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျီရှောင်ထင်က ဆက်မေးခဲ့သည်။ "သမီး ဘယ်သူ့ကို အယုံကြည်ဆုံးလဲ။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နင်ရှို့ မတုံ့ဆိုင်းတော့ပေ။ "မေမေ"

ကျီရှောင်ထင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သမီးရဲ့ အဘွား ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မေမေ့ကိုပဲ ပြောခိုင်းလိုက်မယ်။"

ထျန်မိုင်သည် ကျီရှောင်ထင်၏ စကားနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်ကာ နင်ရှို့၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ ကတိပေးတယ်၊ အဘွားက ငါတို့ရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတော့ဘူး။ သမီး သူမကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ဘူး။ မကြောက်နဲ့နော်။ အခု အိမ်မှာ ချန်အာရယ်၊ ဖေဖေရယ်၊ မေမေရယ်ပဲ ရှိတော့တာ။ သူမ ဒီမှာ ဘယ်တော့မှ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ကျီရှောင်ထင် မေးလိုက်သည်။ "သမီးနာမည်က နင်ရှို့ မဟုတ်လား။"

နင်ရှို့က ကျီရှောင်ထင်ကို ကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းငုံ့ကာ အသာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျီရှောင်ထင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"သမီးနာမည်လေးက လှလိုက်တာ။ နင်ရှို့… ခံ့ညားထည်ဝါတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေပေါ့။ သမီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အဲဒီလို ခံ့ညားထည်ဝါတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေကို သမီးရဲ့ လက်လေးနဲ့ ဆွဲကြည့်ချင်လား။"

ပန်းချီအကြောင်း ပြန်ရောက်သွားသောအခါ နင်ရှို့ ခေါင်းမော့လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သမီး... သမီး ဆွဲချင်ပါတယ်။"

ကျီရှောင်ထင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆရာမနဲ့အတူ နေချင်လား။ ဆရာမက သမီးကို ခံ့ညားထည်ဝါတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေကို လိုက်ပြမယ်၊ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အလှအပနဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်၊ သမီးအတွက် အကောင်းဆုံး လက်ရာတွေ ဖန်တီးနိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ ဆရာမနဲ့အတူ ရှိနေရင် အဘွားကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်။"

နင်ရှို့သည် ပန်းချီဘုတ်ပေါ်ရှိ ကျွန်းရှုခင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထျန်မိုင်သည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသလို ကျန်းနျန်လည်း ထို့အတူပင်။ သူမသည် ကျီရှောင်ထင်ကို အသစ်တစ်ဖန် လေးစားသောအမြင်ဖြင့် ကြည့်မိသည်။ သူမသည် ပန်းချီဆရာမ တစ်ဦးထက် ပိုသည်ဟု ခံစားရသည်။

နင်ရှို့၏ ကိစ္စ ပြေလည်သွားသောအခါ ကျီရှောင်ထင်က သူမသည် မြို့ထဲတွင် လဝက်ခန့် နေမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအချိန်အတွင်း နင်ရှို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ နင်ရှို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် လက်ရှိအခြေအနေအရ ခရီးအဝေးကြီး သွားရန် မသင့်တော်သေးပေ။ လောလောဆယ်တွင် သင်ယူခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်မည်ဖြစ်သည်။ နှစ်လတစ်ကြိမ် ကျီရှောင်ထင်သည် မြို့သို့ ၁၀ ရက်ခန့် ပြန်လာမည်ဖြစ်ပြီး နင်ရှို့ အရွယ်ရောက်လာပြီး ပို၍ အဆင်သင့်ဖြစ်သည်အထိ သူမနှင့် အချိန်ကုန်ဆုံးမည် ဖြစ်သည်။

ကျီရှောင်ထင်က နင်ရှို့ကို ခေါ်သွားချိန်တွင် ကလေးမလေးက အနည်းငယ် ရုန်းကန်သော်လည်း ထျန်မိုင်က သူမ၏ သမီးကို ထာဝရ မကာကွယ်ပေးနိုင်မှန်း သိသည်။ ကျီရှောင်ထင်၏ အဆောင်မှာ အနီးအနားတွင်ပင် ရှိသည်။ သူတို့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်က ကျီရှောင်ထင်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မေးကြည့်သည်။

ကောမိန်ထံမှ သိရသည်မှာ ကျီရှောင်ထင်သည် ကွာရှင်းထားသူဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ကလေးဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် တစ်ယောက်တည်းသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ယခု အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်တွင် ကျီရှောင်ထင်သည် နင်ရှို့၏ ဘဝတွင် အရေးပါသော လမ်းပြဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ကျန်းနျန် ခံစားရသည်။

ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့၏ အဆောင်သို့ သွားကြည့်ရာ သူမသည် ကျီရှောင်ထင်နှင့် အခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူနေရမည် ဖြစ်သည်။ ကျီရှောင်ထင်က ထျန်မိုင်ကို နင်ရှို့၏ အဝတ်အစားနှင့် အသုံးအဆောင်များကို နောက်တစ်နေ့တွင် ယူလာပေးရန် မှာကြားသည်။ သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီ ပြင်ဆင်ထားသော နေ့လယ်စာ စားချိန်နှင့် အတော်ပင် ကိုက်ညီနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားကာ သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး နင်ရှို့အကြောင်း ပြောပြသည်။

သူမ၏ တောက်ပသော အပြုံးကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမ၏ မျက်လုံးလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ ကျွန်မ ဗိုက်ဆာနေပြီ။"

လုယွီက ဟင်းလျာများနှင့် ထမင်းပူပူလေး ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပုံမှန်ထက်ပို၍ ထမင်းတစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်အောင် စားလိုက်သည်။ ပန်းကန်များ ဆေးကြောပြီးနောက် လုယွီက ရေချိုးရန်သွားစဉ် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပန်းထိုးဒီဇိုင်းများအကြောင်း တွေးနေသည်။ သူမ၏ နောက်ဘက်မှ ခြေသံကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် သူမ၏ နောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူမကို နောက်မှနေ၍ ဖက်လိုက်ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် ပိုက်ဆံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အံ့သြသွားပြီး ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ အကြွေရော အကြီးရော စုစုပေါင်း ယွမ် တစ်ထောင့်ငါးရာ ရှိသည်။

သူမ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ။"

လုယွီ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက ကိုယ်တို့ မင်္ဂလာဆောင်က ပိုတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကိုယ့်လစာတွေပါ။"

ဒါက တစ်နှစ်စာ လစာနီးပါး ရှိမှန်း ကျန်းနျန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဘယ်လောက်ကုန်ကျလဲဆိုသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့သော်လည်း လုယွီ ဝယ်ပေးထားသော လက်ပတ်နာရီမှာ ယွမ် ရာဂဏန်းတန်ဖိုး ရှိပြီး စက်ဘီး၊ အပ်ချုပ်စက်နှင့် မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲတို့လည်း ရှိသေးသည်။ ယခုကဲ့သို့ ယွမ် တစ်ထောင့်ငါးရာ စုဆောင်းနိုင်ခြင်းက သူ၏ လဝက်လစာနှင့် စရိတ်စကများမှာ အတော်အတန် များပြားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဤပိုက်ဆံများသည် သူ၏ အသက်နှင့်ရင်း၍ ရရှိခဲ့ခြင်းမှန်းလည်း ကျန်းနျန် သိသည်။

လုယွီသည် ထိုလဝက်အတွင်း သူ ဘာတွေကြုံခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အမာရွတ်များကိုမူ ဖျောက်ဖျက်၍ မရပေ။ သူ တော်တော်လေး ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရမည်မှန်း သူမ သိသည်။

ကျန်းနျန် လှည့်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ သန်မာသော ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံတွင် ချွဲနွဲ့သည့် လေသံလေး ပါနေသည်။ "လုယွီ၊ ကျွန်မကို ကတိပေးပါ၊ ရှင် တာဝန်နဲ့သွားတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမယ်နော်။ တာဝန်က အရေးကြီးပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ ရှင်က ပိုအရေးကြီးတယ်။ ရှင် တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို ကျွန်မ မလိုလားဘူး။ ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်း အတူတူရှိချင်တယ်၊ ရှင် နာကျင်တာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်ဘူး။"

ဒါဟာ ကျန်းနျန်က လုယွီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဖွင့်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ နာကျင်တာကို မကြည့်ရက်ဘူးဟု ပထမဆုံး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီ၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းဖက်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ တော်တော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

***

Book List