Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၈၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို အကြာကြီး ဖက်ထားခဲ့ပြီး ဘေးအိမ်က ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့ ကျောင်းသွားသံ ကြားမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းမော့ကာ လုယွီ၏ မျက်နှာကျကို ကြည့်ပြီး နောက်ပြောင်လျက် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ပိုက်ဆံတွေ ခိုးစုထားတာ ရှိသေးလား။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။  "စုထားတာ ရှိပါသေးတယ်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် မင်းကို ကျန်းရှောင်ဆီ ခေါ်သွားမယ်၊ ပြီးရင် ဗိုလ်ကြီးထန်နဲ့ တခြားသူတွေကို ကိုယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲအတွက် ဖိတ်ပြီး ထမင်းကျွေးကြမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများက အပြုံးကြောင့် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ခန့်မှန်းတာ မှန်တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ဒီနေ့ ခွင့်လျှောက်ထားတာ ခွင့်ခုနစ်ရက် ရမယ်။ ဒီတော့ ခုနစ်ရက်နေရင် ထွက်ကြမယ်။ ကျူးကျွင်းကို ဖုန်းဆက်ပြီးပြီ၊ ကျန်းရှောင်က ကလေးမွေးတော့မယ်တဲ့။"</p> <p> </p> <p>လုယွီက အရာအားလုံး စီစဉ်ထားပြီး သူမ ဘာမှပူစရာမလိုအောင် လုပ်ပေးထားလိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"သန်ဘက်ခါ တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ကုရှစ်ကျိုးနဲ့ ချန်ယောင်တို့ နေ့လယ်စာလာစားလိမ့်မယ်။ ချန်ယောင်က မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာ ရှိတယ်တဲ့။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။ "သူက ကျွန်မနဲ့ ဘာပြောချင်လို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီကြရင် မင်း သိရမှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်၏ စပ်စုချင်စိတ်က ထကြွလာသည်။ လောလောဆယ်တွင် လုယွီထံမှ ဘာမှ သိရမည်မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းနျန်သည် ထျန်မိုင်နှင့်အတူ နင်ရှို့အတွက် အဝတ်အစားနှင့် အသုံးအဆောင်များ ပို့ရန် မြို့ထဲသို့ သွားခဲ့သည်။ နင်ရှို့သည် ထျန်မိုင်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏လက်ကို မလွှတ်တမ်း ကိုင်ထားသည်။ ကျီရှောင်ထင်က အနားသို့ လာပြီး ညင်သာစွာ မေးခဲ့သည်။ "မနေ့ညက ဆရာမနဲ့ အိပ်တော့ အဘွားကို မြင်လိုက်သေးလား။"</p> <p> </p> <p>နင်ရှို့က ခေါင်းခါပြရာ ကျီရှောင်ထင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ။ ဒီနေ့ညလည်း ဆရာမနဲ့ အိပ်မယ်နော်၊ အဘွားကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်။"</p> <p> </p> <p>ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့နှင့် ခဏတဖြုတ် အတူနေပေးခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သင်တန်းကြေးကိစ္စကို ကျီရှောင်ထင်နှင့် ဆွေးနွေးသည်။ ကျီရှောင်ထင်က ယွမ် ၅ ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ထိုငွေမှာ လဝက်စာ သင်တန်းကြေးနှင့် နေထိုင်စားစရိတ်အတွက် ဖြစ်သည်။ သူမက ထျန်မိုင်ကို လေးရက်တစ်ကြိမ် လာတွေ့ရန် ပြောသည်။ ထိုသို့မှသာ ကလေးမလေးက သူမကို သူမ၏ မိခင်က စွန့်ပစ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြန်လမ်းတွင် ထျန်မိုင်က ပန်းသီးတစ်ထုပ်ဝယ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို အတင်းပေးကာ ကျေးဇူးတင်မဆုံး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းနျန်သည် သူမ သမီးရှို့အာ၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သာ လမ်းပြမပေးလျှင် ရှို့အာတွင် ပန်းချီပါရမီ ရှိသည်ကို သူမနှင့် လောင်နင်တို့ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် ပန်းသီးများကို လက်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တနင်္ဂနွေနေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုယွီသည် မိုးမလင်းမီ ထလေ့ရှိပြီး မနက်စာပြင်ကာ ကျန်းနျန် နိုးလာသည်အထိ စောင့်နေတတ်သည်။ သူက သူမကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှုပ်ပြီး အဝတ်အစားလဲပေးသည်။ သူမ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အတူတူ မနက်စာ စားကြသည်။ ထို့နောက် နေ့လယ်တွင် လာမည့် ကုရှစ်ကျိုးတို့အတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်း ရှိသောကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ရန်မလိုပေ။ ရိက္ခာဌာနမှ အသားအချို့ ဝယ်ရန်သာ လိုသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရိက္ခာဌာနသို့ သွားကြသည်။ ထိုနေရာမှာ တော်တော်လေး ဝေးသည်။ လုယွီက သူ၏ စက်ဘီးကို ထုတ်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို နောက်ထိုင်ခုံပေါ် မတင်ပေးကာ ရိက္ခာဌာနသို့ နင်းသွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က ဟဲယွဲ့နှင့် လိုက်သွားစဉ် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သတိရပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်က သူ၏ ကျောကို လာထိကာ သိမ့်သိမ့်လေး တုန်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများကို ညှစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် ဟဲယွဲ့၏ စက်ဘီးနောက်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပုံကို ပြောပြသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်လေးများမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသော်လည်း လုယွီကမူ တည်ငြိမ်စွာ နင်းနေသည်။ သူမ၏ ပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုယွီက အဓိကအချက်ကို တိကျစွာ ဖမ်းမိသွားသည်။ "ကုရှစ်ကျိုးက မင်းကို ဖမ်းလိုက်တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးမှ လုယွီ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူက ထပ်မေးခဲ့သည်။ "သူက မင်းရဲ့ ခါးကို ကိုင်လိုက်တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p> </p> <p>သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရာ လုယွီက သူမ၏ လက်ချောင်းများကို အားစိုက်ပြီး ထပ်ညှစ်လိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် နာသွားသည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဖြေလေ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး ဒါကို ဘာလို့ သွားပြောမိပါလိမ့်။ ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာမိပြီ။</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ လက်က သူမ၏ လက်ထိပ်များမှတစ်ဆင့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မက သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်နေတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p> </p> <p>လုယွီ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ် အဖြေကို သိပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် အမြဲတမ်း အကဲခတ်ကောင်းပြီး စဉ်းစားဉာဏ် လျင်မြန်သူဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ လုယွီ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို လက်ချောင်းဖြင့် ထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။  "နိုင်ငံရေးမှူးကုက ကျွန်မကို ကယ်လိုက်တာလေ။ သူသာ အချိန်မီ မဖမ်းလိုက်ရင် ကျွန်မ ပြုတ်ကျသွားမှာ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သိပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူ ဘာတွေးနေလဲဆိုသည်ကို ကျန်းနျန် မသိနိုင်ပေ။ လုယွီသည် တပ်ထဲတွင် စုန့်ပိုင်နှင့် မကြာခဏ လက်ဝှေ့ထိုးလေ့ကျင့်လေ့ရှိပြီး နှစ်ယောက်လုံး အညိုအမည်း စွဲတတ်သည်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ စိတ်မသန့်သဖြင့် သူမသည် လုယွီ၏ ကျောကို မှီကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် နိုင်ငံရေးမှူးကုနဲ့တော့ လက်ဝှေ့ သွားမထိုးဘူး မဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ - …</p> <p> </p> <p>သူက တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။ "မထိုးပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ အကယ်၍ လုယွီက ကုရှစ်ကျိုးနှင့် လက်ဝှေ့ထိုးလျှင် သူမသည် နိုင်ငံရေးမှူးကုကို မည်သို့ မျက်နှာပြရမည်မှန်း သိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူက သူမကို ကယ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူမကြောင့် ဒုက္ခမရောက်စေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် စက်ဘီးနင်းရင်း ကျန်းနျန်ကို စစ်အခြေစိုက်စခန်းမှ ရိက္ခာဌာနသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်သည်ဇနီးများက ကျန်းနျန်ကို အားကျတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ လူနေရပ်ကွက်တွင် စက်ဘီးရှိသော မိသားစု အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး စုစုပေါင်း လေးစီးထက် မပိုပေ။ ထို့ပြင် လုယွီ၏ စက်ဘီးမှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်လာရုံသာမက သူ၏ ဇနီးကိုလည်း လက်ပတ်နာရီ၊ စက်ဘီး၊ အပ်ချုပ်စက်တို့ဖြင့် အလိုလိုက်ထားကာ ကိုယ်ပိုင်စိုက်ခင်းကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် လုပ်ကိုင်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို အလုပ်မလုပ်ခိုင်းပေ။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အမျိုးသားမျိုးမှာ မီးအိမ်ထွန်းရှာလျှင်ပင် တွေ့နိုင်ခဲသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်ကို မည်သူက အားမကျဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လုယွီနှင့် ကျန်းနျန် ရိက္ခာဌာနသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချန်ယောင်၊ ယွီလျန်တို့နှင့် တိုးခဲ့သည်။ ယွီလျန်၏ လက်မောင်းမှာ သက်သာသွားပြီဖြစ်သော်လည်း အားစိုက်၍ မရသေးဘဲ အချိန်ယူ အနားယူရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသား နှစ်ပေါင်ခန့် ဝယ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အသားတစ်တုံး၊ ငါးတစ်ကောင်၊ ကြက်တစ်ကောင်နှင့် နံရိုးအချို့ ဝယ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယောင်က ရွှင်ပျစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မရီး။"</p> <p> </p> <p>ယွီလျန်ကလည်း သူမကို မရီးဟု နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီ စက်ဘီးရပ်လိုက်မှ ကျန်းနျန် စက်ဘီးပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်တာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ခုပဲ မရီဆီ လာမလို့လေ။"</p> <p> </p> <p>ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာသဖြင့် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အားနာသွားသည်။ ချန်ယောင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က မရီးဆီမှာ အမြဲတမ်း လာစားနေရတာလေ။ ကျွန်တော်တို့က အစားကြီးတဲ့သူတွေဆိုတော့ ကြာလာရင် မရီး စိတ်မပျက်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က အလကားစားနေရတာ ရှက်လာလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>ယွီလျန်ကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံခဲ့သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ပေးဝယ်လိုက်ပါ။"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ခေါက်တွင် ကျန်းနျန် ဘာမှ မဝယ်တော့ပေ။ သူမသည် လုယွီ၏ မချီပေးမှုဖြင့် စက်ဘီးနောက်ထိုင်ခုံပေါ် ပြန်ရောက်သွားသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယောင်က နောက်လိုက်သည်။ "မရီး၊ ဒီတစ်ခါတော့ တင်းတင်းကိုင်ထားဦးနော်၊ ပြုတ်မကျစေနဲ့ဦး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ အဲဒါကိုပဲ ပြန်ပြန်ပြောနေကြတာလဲ။</p> <p> </p> <p>လုယွီက ကျန်းနျန်ကို အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပို့သည်။ လမ်းဘေးတွင် သူတို့သည် ယွဲ့ချောင်၊ ဗိုလ်ကြီးလိန်တို့နှင့် တိုးလေရာ သူတို့မှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဗိုလ်ကြီးလိန်က လုယွီကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု။"</p> <p> </p> <p>လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ပျော်နေကြတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ချောင်သည် ဗိုလ်ကြီးလိန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုင်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ခုမှ သိရတာ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်၏ မျက်ခုံးများက အပြုံးကြောင့် မြင့်တက်သွားသည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ချောင်၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်ရော ဘယ်တော့ ကလေးယူဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်၏ အပြုံးမှာ ခဏတာ တန့်သွားသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် လုယွီက ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ မလောသေးပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ချောင်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ဗိုလ်ကြီးလိန်က သူမကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ "ကဲပါ၊ ဆရာဝန်က မင်းကို အနားယူရမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ အင်း၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင် နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြသဖြင့် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အားကျစိတ် ဖြစ်မိသည်ကို ငြင်း၍မရပေ။ သူမသည် လုယွီကို ချစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ကလေးတစ်ယောက် ရချင်သည်။ သို့သော် လုယွီက သုံးနှစ်ကြာမှ ကလေးယူမည်ဟု ပြောထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်း သူမ မသိသော်လည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တွင် အကြောင်းရင်း ရှိမည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ သူမသည် သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုလိုပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်သောအခါ လုယွီက ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးလေးများ ငိုင်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူက သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူမက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မော့ကြည့်လာသောအခါ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို အပြစ်တင်လား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က သူ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သည်။ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်မှာ အကြောင်းရင်း ရှိမှာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း အချိန်တွေကို သုံးနှစ်လောက် ပိုပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကုန်ဆုံးလို့ ရတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပြေလျော့မသွားဘဲ အနည်းငယ် ပို၍ တွန့်သွားသည်။ သူက ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ရာ သူမကို သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ မပြောနိုင်သော အရာအချို့ ရှိနေသည်။ သူမကို ပြောပြလိုက်လျှင် သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်စေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်းနျန်အတွက် ဘာကိုမှ ပူပန်စရာမလိုဘဲ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာမလိုသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဆိုသည်ကို စူးရှစွာ ခံစားမိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပြောမှသာ သိနိုင်မည့် ကိစ္စမျိုးဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင်နားလည်နိုင်ရန် သို့မဟုတ် လက်လှမ်းမီရန် ခက်ခဲသော အရာမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ လုယွီနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို ယခုလောက် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ဖူးသည်မှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည်လည်း ဤအခိုက်အတန့်မှာတင် အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားစေချင်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချန်ပင်နှင့် ဗိုလ်ကြီးရန်တို့၏ အသံများမှာ လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်လာသည်။ ချန်ပင်မှာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့၏ ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ဖက်ထားမှုကို မြင်သွားသဖြင့် မျက်နှာရဲသွားကာ အရှက်သည်းစွာဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ လူမြင်ကွင်းတွင် ချစ်ကြည်နူးပြနေခြင်းမှာ မသင့်တော်ကြောင်း သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ပြီး ဗိုလ်ကြီးရန်နှင့် ချန်ပင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာလေး နီမြန်းနေသော ကျန်းနျန်ကို အိမ်ထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ပင်က သူတို့ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က တော်တော်လေး ချစ်ကြတာပဲ၊ ဘယ်တုန်းက စတွဲခဲ့ကြပါလိမ့်။"</p> <p> </p> <p>ဗိုလ်ကြီးရန်က ခပ်အုပ်အုပ်လေး ဆူလိုက်သည်။ "ဘယ်တုန်းက စတာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး၊ အခု အတူရှိနေဖို့ပဲ အရေးကြီးတာ။ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်းပါ၊ ကောလာဟလတွေ လျှောက်မဖြန့်နဲ့။"</p> <p> </p> <p>ချန်ပင် - ....</p> <p> </p> <p>သူမက ဗိုလ်ကြီးရန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။  "ရှင်က အမြဲတမ်း မှန်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်မက တစ်ခွန်းပြောရင် ရှင်က သုံးခွန်းပြန်ငြင်းတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဗိုလ်ကြီးရန် - ....</p> <p> </p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ မနားရသေးမီမှာပင် ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများ ရောက်လာကြပြီး ကုရှစ်ကျိုးလည်း ထက်ကြပ်မကွာ ရောက်လာသည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာ လက်ကို ပတ်တီးသိုင်းထားရန် မလိုတော့သော်လည်း ယွီလျန်ကဲ့သို့ပင် လက်ကို အားအပြည့် အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။ သူက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို မြင်ပြီး သူ၏ မှောင်မှောင်မှေးမှေး မျက်လုံးများမှာ ရယ်ချင်သယောင် တောက်ပသွားသည်။ "ခယ်မလေး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဝင်လာပြီး ထိုင်ကြပါဦး။"</p> <p> </p> <p>ကုရှစ်ကျိုးသည် နို့နှစ်ပုလင်း၊ သကြားလုံး အမျိုးမျိုးနှင့် အစားအစာ ဘူးနှစ်ဘူးတို့ကို ယူလာခဲ့ရာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ငွေအတော်အတန် ကုန်ကျမည့်အရာများ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် အားနာသွားကာ ပြောလိုက်သည်။  "ဘာမှ ယူလာဖို့ မလိုပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မပါဘဲ လာစားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ ယူလာချင်တယ်ဆိုလည်း ထားလိုက်ပါ။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကျန်းနျန်ကို နေ့လယ်စာပြင်ရာတွင် ကူညီရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ ကုရှစ်ကျိုးကလည်း လုယွီ ကြက်သားကိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကူညီရန် လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ သူက အိတ်ထဲမှ ငါးကို ထုတ်ကာ စတင် သန့်စင်ပေးသည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု၊ ကူညီဖို့ မလိုပါဘူး၊ လုယွီနဲ့ ကျွန်မပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>လုယွီက ကုရှစ်ကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းလက်က မနာဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>ကုရှစ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ငါးအကြေးခွံများကို ခြစ်နေသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ ချန်ယောင်နှင့် ယွီလျန်တို့ စကားပြောနေကြသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကုရှစ်ကျိုးသည် ငါးသန့်စင်ပြီးသွားသဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ကမ်းပေးရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို သူ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "ပရော်ဖက်ဆာလင်ရဲ့ သမီးလား။"</p> <p> </p> <p>ကုရှစ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကျန်းနျန်၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာလေးကို အပြုံးရိပ်ဖြင့် ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီက ကုရှစ်ကျိုးထံမှ ငါးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "ချန်ယောင်တို့ဆီ သွားလိုက်တော့။"</p> <p> </p> <p>ထမင်းဟင်းပြင်ဆင်ရန် တစ်နာရီခန့် ကြာသွားသည်။ ကျန်းနျန်က ထမင်းချက်လိုက်ပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများက ဟင်းပန်းကန်များကို ဝိုင်းကူသယ်ကြသည်။ ဟင်းလျာများကို မြင်သောအခါ ချန်ယောင်က အနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မွှေးလိုက်တာ။ မရီးရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကြိုက်ရင် အများကြီးစားနော်။"</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်က ယနေ့ သူမကို ပြောစရာရှိသည်ဟု လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က လုယွီ ပြောပြထားသည်။ သူမ တစ်နေ့လုံး စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ထိုအရာက ဘာဖြစ်မလဲဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုယွီက ဗီရိုဆီသို့သွားပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပေးထားသော သမင်ချိုအရက်ပုလင်းကို ထုတ်လာသည်။ သူက ၎င်းကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ကုရှစ်ကျိုးကို မေးလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် သောက်ကြမလား။"</p> <p> </p> <p>ကုရှစ်ကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သောက်တာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ဒါကို မြင်သောအခါ ချန်ယောင်နှင့် ယွီလျန်တို့လည်း ပြောလိုက်သည်။  "ကျွန်တော်တို့လည်း ပါမယ်လေ တပ်ရင်းမှူးလု။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>ဒါက သမင်ချိုအရက်လေ။</p> <p> </p> <p>ဒီလို သန်စွမ်းတဲ့ အမျိုးသားသုံးယောက် ဒါကို သောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်ညလုံး အိပ်နိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်တောင်လေးခတ်ကာ လုယွီကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ အတွေးတစ်ခုက သူမ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဒီလူကြီးက ထပ်ပြီး သဝန်တိုနေပြန်ပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက ကုရှစ်ကျိုးကို တမင်သက်သက် အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p>


Save