Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၁၇</h2> <h2 style="text-align: center;">စည်ကားနေသော ဆိုင်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>စုပင်းက သူ့အမေကို နှုတ်ဆက်ပြီး အပေါ်ထပ်က သူ့အခန်းထဲကို တက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ပြင်ရုံရှိသေး... အောက်ထပ်ကနေ သူ့အခန်းဆီ လျှောက်လာတဲ့ ခြေသံတွေကို ကြားလိုက်ရပြီး မကြာခင်မှာပဲ စုလင်းယွဲ့က တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ပြီး ဝင်လာပါတော့သည်။</p> <p>ဒီကောင်မလေးက တည်ငြိမ်ချင်ယောင် ဆောင်နေပေမဲ့ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို ရှောင်နေပုံကတော့ လုံးဝကို မတည်ငြိမ်နိုင်မှန်း အသိသာကြီးပါ။</p> <p>စုပင်းကတော့ သူ့ညီမ အခန်းထဲ ဝင်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုတွေးထားပြီးသားမို့ သိပ်တော့ မအံ့သြပါဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ စုလင်းယွဲ့ ဘာပြောလာမလဲဆိုတာကိုပဲ သူ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p>စုလင်းယွဲ့ကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသက်ရှူသံတွေကို ကြားနေရတဲ့အထိ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခြေအနေကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်ဖိစီးလာမိသည်။ စုပင်းရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာရုံတင်နဲ့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ပင်ပန်းရလိမ့်မယ်လို့ သူမ တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါဘူး။</p> <p>စုလင်းယွဲ့ က မသိမသာ‌လေး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ စုပင်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ပေမဲ့ စုပင်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြန်စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်တော့ ပိုပြီး စိတ်အိုက်လာရသည်။</p> <p>ဒါနဲ့ပဲ မအီမလည် အနေအထား မှာ စုလင်းယွဲ့ တသ်ယောက် ဒေါပွလာကာ မနေနိုင်တော့ပဲ......</p> <p>"...အကယ်ဒမီမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင် ငါ့ကို ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား?" စုလင်းယွဲ့က မျက်နှာသေနဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိုလဲ? ...ငါက နင့်ကို ဘာပြောဖို့ လိုလို့လဲ?"</p> <p>"နင်... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး—" စုလင်းယွဲ့ သွားကြိတ်လိုက်မိကာ "နင် ငါတို့ ကျောင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်ရသွားတာလဲ? ပြီးတော့ ဟို ငရဲမီးနဂါး ကိုရော ဘယ်ကနေ ခိုးလာတာလဲ?"</p> <p>"ဒါတွေကို နင့်ကို ငါဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ?" စုပင်းက သိပ်ပြီး လေသံအေးအေး၊ ခပ်ပြုံးပြုံးလေး ဖြင့်သာ ပြန်ပြောလိုက်ရာ  စုလင်းယွဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရလို့ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရပြီး.... "နင် ငါတို့ သိထားတာထက် အများကြီး စောပြီး နိုးထခဲ့တာ မဟုတ်လား?"</p> <p>စုပင်းကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး။</p> <p>စုလင်းယွဲ့က အသက်ကို ဝဝရှူပြီးမှ ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ဟို အရိုးစုလေး ကရော... နင် ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်လောက်တဲ့ အင်အားရှိနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား?" ဒါကို ပြောတဲ့အချိန်မှာ သူမ မျက်နှာလေး နီမြန်းနေပါ တော့သည်။ ဒီနေ့ သူမ မြင်ခဲ့ရတာတွေအရဆိုရင် သူမရဲ့ 'မီးတောက်မိစ္ဆာသားရဲ' က အဲဒီအရိုးစုကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်လို့မရပါဘူး။ တကယ်လို့ သူမအစ်ကိုသာ ငရဲမီးနဂါး ကိုပါ အရွယ်ရောက်အောင် မွေးမြူနိုင်ခဲ့ရင် သူမကို "ယှဉ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကို သုံးနေမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို ဖိခြေပစ်မှာပါ။</p> <p>သူမဟာ စုပင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့မှန်း သူမ သိလိုက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားကို စုပင်းဆီကနေ တိုက်ရိုက် ကြားချင်နေမိတာပါ။ အဲဒီစကားကို ကြားရရင် စိတ်တိုရမှာ မှန်ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း စိတ်အေးသွားရမလိုမျိုး ခံစားချက်မျိုး သူမ ခံစား နေရခြင်းပင်။</p> <p>"တောက်! ဒီကောင်မလေးကတော့ တကယ့် အနှောင့်အယှက်ပဲ" လို့ စုပင်း စိတ်ထဲကနေ ညည်းတွားလိုက်မိကာ....</p> <p>"အင်း... ဟုတ်တယ်"</p> <p>ငြင်းနေလည်း အပိုပါပဲ.... အရိုးစုလေး က သူမရဲ့ သားရဲတွေအားလုံးကို အပြတ်ရှင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို မြင်နိုင်တာပဲမို့ စုပင်း တိုက်ရိုက်သာ ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p>စုလင်းယွဲ့က ဒီအဖြေကို မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ တကယ်တမ်း ကြားလိုက်ရတော့ တကယ့်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိသည်။ ဘာလို့ သူမအစ်ကိုက ဘာအရိပ်အယောင်မှ မပြခဲ့ရတာလဲ? အခုအချိန်အထိ သူမက မနက်တိုင်း သူ့ကို ထိန့်လန့်အောင် လုပ်နေတုန်းပဲလေ။ သူက ဘာလို့ ပြန်မချခဲ့တာလဲ?</p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှာ အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်း တစ်ခု တွေးမိပေမဲ့ အဲဒါကိုတော့ မယုံချင်ပါဘူး။</p> <p>စုပင်းကတော့ သူ့ညီမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မိနစ်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေတာကြောင့် စိတ်မရှည်တော့ပဲ "ပြောစရာ မရှိတော့ရင်လည်း အခန်းကို ပြန်တော့။ ငါ ကျင့်ကြံဖို့ လိုတယ်" ဟု မောင်းထုတ်လိုက် တော့သည်။</p> <p>စုလင်းယွဲ့က စုပင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားပါတော့သည်။</p> <p>စုပင်းကတော့ ဒီထက်မကတဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ဖြေရဦးမယ်လို့ ထင်ထားတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူထင်ထားတာထက် အမေးအမြန်း သိပ်မရှီလို့ သူ ဝမ်းသာသွားတာတော့ အမှန်ပင်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ စုပင်း အောက်ထပ်ဆင်းလာတဲ့အခါ သူ့ညီမကို မတွေ့ရတာမို့  ဒါက ခပ်ရှားရှား အခြေအနေပါပဲ။  ပုံမှန်ဆိုရင် စုလင်းယွဲ့က ဒီအချိန်မှာ မနက်စာ စားနေကျပါ။</p> <p>"နည်းနည်း စိတ်ထိခိုက် သွားလို့ အိမ်ပေါ်ကများ ဆင်းသွားတာလား?"</p> <p>သူက အာရုံခံကြည့်လိုက်တော့ စုလင်းယွဲ့ရဲ့ အခန်းထဲကနေ ကြယ်တာရာ စွမ်းအင်တွေ ထွက်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြည့်ရတာ ဒီကောင်မလေး အိပ်ရာထ နောက်ကျနေတာ ထင်ပါရဲ့.... ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ စုပင်းက ထမင်းကို အမြန်စား၊ အမေ့ကို နှုတ်ဆက်၊ ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>စုပင်း ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ စုလင်းယွဲ့က အပြင်သွားမယ့် အဝတ်အစားတွေ အပြည့်အစုံနဲ့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာပါတော့သည်။သူမက အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စုပင်းရဲ့ နောက်ကို ခိုးလိုက်ဖို့ စောင့်နေတာပါ။ ဟို ငရဲမီးနဂါး ဘယ်က ရသလဲဆိုတာကို မေးရင်လည်း စုပင်းက ဖြေမှာမဟုတ်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူမဘာသာ ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဒီအပတ် ပိတ်ရက်မှာ စူမ အတွက်လဲ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတာလဲ ပါပါတယ်။</p> <p>"အမေ! သမီး သွားပြီနော်" စုလင်းယွဲ့က ပေါင်မုန့်ခြင်းထဲက ပေါင်မုန့်တစ်ခုကို ဆွဲယူပြီး တံခါးဆီကို အပြေးလေး ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဖြည်းဖြည်းသွားဦး သမီးရဲ့! နေဦး... ဒီနေ့ အိမ်မှာနားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"</p> <p>လီချင်းရုက မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာချိန်မှာတော့ စုလင်းယွဲ့က ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။</p> <p>"အလုပ်များနေလို့လား? ဒီ ကောင်မလေးကတော့...  ထားလိုက်ပါတော့လေ... သူ့ဘာသာသူ နေပါစေဦး"</p> <p>စုလင်းယွဲ့က လီချင်းရု ဈေးဝယ်ရင် စီးတဲ့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးကို ယူပြီး စုပင်းရဲ့ တည်နေရာကို ကြယ်တာရာ စွမ်းအင်နဲ့ အာရုံခံကာ ဆိုင်ဆီကို အမြန်ဆုံး မောင်းသွားပါတော့သည်။</p> <p>"နင် ငါ့ကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရစေရဘူး..." စုလင်းယွဲ့ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ရင်း...တစ်ခုခုကို တွေးမိသလိုနဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ ပြုံးလိုက်မိသည် ။</p> <p>နာရီဝက်လောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ စုပင်းက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဆိုင်ကို ရောက်ချလာပါတော့သည်။ဆိုင်တံခါးနဲ့ မီတာ အနည်းငယ် အကွာမှာတင် အေးစိမ့်နေတဲ့ မနက်ခင်း လေထုထဲမှာ စောင့်နေကြတဲ့ ကျောင်းသား အုပ်ကြီးကို စုပင်း တွေ့လိုက်ရသည်။အဲဒီထဲမှာ သူ မှတ်မိတဲ့ အရင်က ဖောက်သည်ဟောင်း တချို့လည်း ပါ ပါတယ်။</p> <p>ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့်လားတော့မသိ ကျောင်းသားတွေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုများနေတာကို စုပင်းသတိထားမိလိုက်သည်။ ဟိုတစ်နေ့က သင်ခန်းစာကြောင့် ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ သူ ပိုပြီး နာမည်ကြီးလာတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။</p> <p>ကျောင်းသားအချို့က စုပင်းကို မြင်တာနဲ့ သူ့ဆီကို ပြေးလာကြလို့ သူတောင် စက်ဘီးနဲ့ တိုက်မိ တော့မလို ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>လမ်းပိတ်နေတာကြောင့် သူ စက်ဘီးပေါ်ကနေ မဆင်းချင်ဆင်းချင်နဲ့ ဆင်းလိုက်သည်။။ "မင်္ဂလာပါ ဆရာစု!" "ဟေး... ဆရာ! ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိလား?" "ကျွန်တော့်သားရဲကို လေ့ကျင့်ပေးပါဦး ဆရာ!"</p> <p>စုပင်းက သူ့မျက်နှာနားအထိ ရောက်နေတဲ့ အရမ်းတက်ကြွနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို မတတ်သာတော့ပဲ "" လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး! ထုံးစံအတိုင်းပဲ တန်းစီပြီး စောင့်ကြ။ အရင်လာတဲ့သူ အရင်ရမယ်!" ဟု အော် ပြောရင်း...  စက်ဘီးကိုလည်း ခိုးမခံရအောင် သေချာ ပြန်သော့ခတ်နေရသေးသည်။ ကံကောင်းတာကတော့ ဒီလောက် ဈေးပေါတဲ့ စက်ဘီးကို သူ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးထားနေရတာလဲဆိုပြီး ဘယ်သူမှ မမေးကြတာပါပဲ။</p> <p>စုပင်းက ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး စောင့်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ....လူ ၃၀ လောက် ရှိသည်ကို တေွ့လိုက်ရသည်။ တကယ်လို့ အလယ်အလတ်တန်းစား သားရဲတွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အော်ဒါတွေ ရမယ်ဆိုရင် ဒီဖောက်သည်တွေဆီကနေ စွမ်းအင်မှတ် နှစ်သောင်းလောက် စုပင်း ရနိုင်ပါတယ်။</p> <p>"နာမည်၊ ဖုန်းနံပါတ်၊ ဘယ်လို ဝန်ဆောင်မှုယူမလဲ... သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ ရေးပေးကြပါ။"</p> <p>ရှေ့ဆုံးက ရပ်နေတဲ့ တစ်ယောက်က စပြောလာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်ပါ ဆရာ! ကျန်းပေါင်ရှင်း။ နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ရေး တစ်ကျော့လောက် ထပ်လုပ်ချင်လို့ပါ။"</p> <p>စုပင်း သူ့ကို မှတ်မိပါတယ်။ ဒီလူက အမြဲတမ်း အလယ်အလတ်တန်းစား သားရဲတွေကို လာလေ့ကျင့်ပေးနေကျပါ။ အခုအချိန်အထိ သူက ဆိုင်အတွက် စွမ်းအင်မှတ် ၃၀၀၀ ကျော်လောက် ပံ့ပိုးပေးထားတဲ့ ဖောက်သည်ကြီးပါပဲ။</p> <p>"အင်း... အမြဲစောစောထတဲ့တစ်ယောက်ပဲ" စုပင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရင်း....."ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းက အမြဲတမ်း တန်းစီရင် ရှေ့ဆုံးကပဲနော်။"</p> <p>"ဟဲဟဲ... ဆရာ...သိရဲ့လား ကျွန်တော် ဒီမှာ မနက် ၅ နာရီကတည်းက လာစောင့်နေတာဗျ။"</p> <p>"ဘာ! ဟုတ်လား..."</p> <p>နောက်မှာ တန်းစီနေတဲ့ တခြားဖောက်သည်တွေကလည်း သူတို့ မနက်စောစော ထလာပါရဲ့နဲ့ ဘာလို့ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိသွားကြပြီး နောက်တစ်ခါကျရင် ဒီထက် စောစောလာမယ်လို့ စိတ်ထဲကနေ တေးထားလိုက်ကြ တော့သည်။</p> <p>"အိုကေ..." စုပင်းက အော်ဒါအသစ်ကို ရေးမှတ်လိုက်တယ်။ "ပိုက်ဆံ အရင်ပေးပါဦး။"</p> <p>ဖောက်သည်ဟောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျန်းပေါင်ရှင်းက ၁၀၀,၀၀၀ ယွမ် ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ လွှဲပေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ 'မီးလျှံခွေး ' ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save