Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆေးမဖော်စပ်နိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲက စတင်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ လုချန်ကတော့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီအတွက် ပြဿနာနှစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်ကတော့ ၁၂ ရှီချန် (၂၄ နာရီ) ဆိုတာက အရမ်းကြာလွန်းသည်။ လုချန်က အရင်က တစ်ခါမှ ဆေးမဖော်စပ်ဖူးဘူးဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဆေးဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အချိန်ကို နာရီဝက်အတွင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအချက်ကတော့ ကြယ်ခြောက်ပွင့်အောက် ဆေးလုံးတွေကို သူ ဖော်စပ်လို့မရဘူး ဆိုတာပင်။ ဒါက အဆင့်မြင့်  မှော်ဆေးပညာရှင်တွေအတွက် ကိုယ်တိုင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ နောက်ထပ် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ အဲဒါကတော့ ကြယ်သုံးပွင့်အထက် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုခွင့် မရှိဘူးဆိုတာပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ဆေးတောင်ကြားက လူတွေအတွက်တော့ မှုန်ကုပ်ကုပ်လူငယ်က မဖြစ်နိုင်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လုချန်အတွက်တော့ တစ်ဖက်လူ လုပ်နေတဲ့အရာက အရမ်းကို ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်။ တကယ်လို့များ လုချန်က အခုချိန်မှာ နာရီဝက်အတွင်း ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို သုံးပြီး ကြယ်ခြောက်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးကို ဘယ်လိုဖော်စပ်ရမလဲဆိုတာ တွေးတောနေမှန်း တခြားသူတွေသာ သိသွားခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားရလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အချိန်စမှတ်နေပြီလေ... သူက ဘာလို့ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လုချန် ဒီအတိုင်း ထိုင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှုပ်ရှားနိုင်မှာလဲ... ဟုန်ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာကြီးက ရှင်းရှင်းကြီး လိမ်လည်နေတာလေ... သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး လာခဲ့တာ... ၁၂ ရှီချန်အတွင်း ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို သုံးပြီး ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းကို သတ်မှတ်ထားတာ... ဘယ်သူက အဲဒါကို လုပ်နိုင်မှာလဲ... မင်း လုပ်နိုင်လား... ဒါမှမဟုတ် သူ လုပ်နိုင်လား...”</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ဟူး... ဒီပြိုင်ပွဲက မတရားပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ဆိုတဲ့ကောင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး လာတာမှန်ပေမဲ့ အဲဒီလူငယ်လေးက ၁၂ ရှီချန်အတွင်းမှာ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုးကို သူ ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆန်းကြယ်မီးတောက်လေ...”</p> <p>လုချန်အပေါ် အရင်က ဘာကြင်နာမှုမှ မပြခဲ့တဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ယခုအခါ မှုန်ကုပ်ကုပ်လူငယ် ရှိနေတဲ့ အထက်ဘက်က ကျောက်စင်မြင့်ဆီကို လေးနက်တည်ကြည်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအချိန်မှာတော့ မှုန်ကုပ်ကုပ်လူငယ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အနက်ရောင် မီးတောက်တစ်ခုက ဆက်တိုက် ခုန်ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ဆန်းကြယ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာလား... ဒါကြောင့်ကိုး... ဒါကြောင့် ဟုန်ဆိုတဲ့ကောင်က ဒီလိုစည်းမျဉ်းမျိုး သတ်မှတ်ရဲတာကိုး...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ တကယ်ကြီး ဆန်းကြယ်မီးတောက်ပဲ... အနက်ရောင်လေ... ဒါက... ခရမ်းရောင်အစွန်းရောက်မီးတောက်... သူက ခရမ်းရောင်အစွန်းရောက်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ... ဒါဆိုရင် ဒီလူငယ်က တကယ်တော့...”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... မှန်တယ်... သူက ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး မဟာတောရိုင်းနယ်မြေကို မထွက်ခွာခင်လေးမှာ လက်ခံခဲ့တဲ့ တပည့်ပဲ...”</p> <p>ဘေးဘက်ဆီမှနေ၍ တောင်ကြားသခင်ဟုန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူက သူတို့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဟိုဘက်က လူတွေကို ကြွားဝါနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ တကယ်ကြီး ဖြစ်နေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားသခင်ဟုန်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက တစ်ချိန်က ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှာ ထိပ်တန်း  မှော်ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုရဲ့ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့တောင် ဆိုနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အသက်သုံးဆယ်မှာ သူက ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအိုမှာလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ဖြစ်တဲ့ ခရမ်းရောင်အစွန်းရောက်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီတုန်းက ဆေးတောင်ကြားမှာ ၁၂ ရှီချန်အတွင်း ဆေးဖော်စပ်တာကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူဆိုလို့ တောင်ကြားသခင်ဟုန်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိခဲ့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆန်းကြယ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းက အဲဒီမီးတောက်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပဲ့တင်ထပ်စေနိုင်လို့ပင်။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ ဒီမှုန်ကုပ်ကုပ်လူငယ်ကလည်း ဆန်းကြယ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားခဲ့ပြီလေ။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ တောင်ကြားသခင်ဟုန်ရဲ့ ယုံကြည်မှုက ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို လူတိုင်း နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ သူက အဲဒီလူရဲ့ တပည့်သာဆိုရင် ၁၂ ရှီချန်အတွင်းမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို သုံးပြီး ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူက တစ်ချိန်တုန်းက ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို သုံးပြီး ခြောက်နာရီအတွင်း ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ကို အန်တုတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကိုတောင် ရရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီပြိုင်ပွဲက မစခင်ကတည်းက ရလဒ်ထွက်နေပြီ ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလူက တပည့်တစ်ယောက် ချန်ထားရစ်ခဲ့မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ လုချန်က အနိုင်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သလို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... စွမ်းအားကွာဟချက်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်... သူက လူငယ်လေးတစ်ယောက် သက်သက်ဆိုပေမဲ့ ဆန်းကြယ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာဆိုတော့ ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုရဲ့ နံပါတ်တစ်  မှော်ဆေးပညာရှင်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို အပြည့်အဝ ယှဉ်ပြိုင်လုယူနိုင်တယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>ဒီဆန်းကြယ်မီးတောက်တွေက အစစ်အမှန် သမာဓိမီးလောက် မကောင်းပေမဲ့ ဆေးမီးတောက်ထက်တော့ အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးက သူတို့က ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာလေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက အစစ်အမှန် သမာဓိမီးကို တိုက်ရိုက်သုံးပြီး ဆေးဖော်စပ်တာနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားသည်။</p> <p> </p> <p>အခု ဆေးတောင်ကြားက အစစ်အမှန် သမာဓိမီးကို ထွန်းညှိထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် လူတိုင်းက ငှားသုံးနေရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဥပမာ - ဟင်းချက်သလိုမျိုးပေါ့။ မီးပြင်းမလား၊ အေးမလားဆိုတာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထိန်းချုပ်လို့ရပေမဲ့ မီးတောက်က ဘယ်ဘက်ကို စုစည်းမလဲဆိုတာကို ထိန်းချုပ်လို့မရသလို ဟင်းရွက်ရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းကို မီးတောက်က အာရုံစိုက်ပြီး အပူပေးမလဲဆိုတာကိုလည်း ထိန်းချုပ်လို့ မရပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မီးတောက်က ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီလို လုပ်လို့ရသွားပြီလေ။</p> <p> </p> <p>ဒီအယူအဆလေး တစ်ခုတည်းကတင် အရည်အသွေးပိုင်းအရ ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားသလို ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက တူညီတဲ့အဆင့်မှာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုချန် မနေ့ညက မှတ်သားခဲ့တဲ့ အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရပ် မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ  မှော်ဆေးပညာရှင်အားလုံးဟာ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ သူတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆန်းကြယ်မီးတောက် ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ဖော်ပြထားသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေတာက သူ အရှုံးပေးလိုက်ပြီလို့ လူတိုင်းကို ထင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတော့ လုချန်ရဲ့ လက်ရှိ အတွေးတွေကလည်း ဗျောက်သောက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တယ်... မနေ့ညက ဖြတ်သန်းပြီးနောက်မှာ သူက တကယ်ကို အဆင့်မြင့်  မှော်ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း ဖော်မြူလာ မရှိဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>ကျိန်ဆဲလိုက်ချင်တယ်... ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း ဖော်မြူလာမှ မရှိတာ ဘာသွားဖော်ရမှာလဲ...</p> <p> </p> <p>လုချန်က သူ့ရင်ထဲမှာ မြက်ရွှံ့မြင်း သောင်းချီပြီး ပြေးလွှားနေသလို တကယ်ကြီး ခံစားနေရသည်။ ကံကောင်းလို့ ပေးထားတဲ့ အချိန်က အရမ်းများနေလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် သူ တကယ်ကြီး အခက်တွေ့သွားလောက်ပြီ။ (Grass Mud Horse မြက်ရွှံ့မြင်း - တရုတ်ဆဲရေးစကားနှင့် အသံထွက်ဆင်တူသော ဒဏ္ဍာရီလာသတ္တဝါ / အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်မှုကို တင်စားခြင်း)</p> <p> </p> <p>အချိန်များတယ်တဲ့လား...</p> <p> </p> <p>လုချန်က ၁၂ ရှီချန်အတွင်း ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်ရတာကို အချိန်များတယ်လို့ တွေးနေမှန်း လူတွေသာ သိရင် ရူးသွားလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်က တရားထိုင်အခင်းပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် မြင့်မားတဲ့ ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်ကနေ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ... သူ ဆေးမဖော်တော့ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဘာသွားဖော်စရာ ရှိတော့လို့လဲ... တကယ်လို့ မင်းသာ အပေါ်တက်သွားရင်ရော တစ်ခုခု ဖော်စပ်နိုင်မှာမို့လို့လား... သူက ဟုန်ဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရတာ ရှင်းနေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဟူး... တကယ်ပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ လုချန်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ စွမ်းအားမဲ့မှုတွေကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တယ်လေ... ဒီလိုစည်းမျဉ်းတွေနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူပဲ တက်သွားတက်သွား လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်က လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မနေ့က သူ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးနဲ့ ရှောင်နင်ကလွဲလို့ သူ သိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတာကြောင့် သူတို့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ကျွန်မ...”</p> <p>သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက စကားစလိုက်ပြီး တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုလေ...”</p> <p>လုချန်က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ သူ့ရဲ့ အမူအရာက အများကြီး ပိုပြီး လေးနက်သွားသည်။</p> <p>“ငါ့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်း တချို့ လိုတယ်... မင်းတို့ ပြင်ဆင်ပေးလို့ ရမလား...”</p> <p> </p> <p>လုချန်ရဲ့ ရုတ်တရက် လေးနက်တည်ကြည်သွားတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးနဲ့ ရှောင်နင်တို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ဒီလူငယ်လေးက အားကောင်းတဲ့ ယုံကြည်မှုတချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၁၂ ရှီချန်အတွင်း ဆေးလုံးကို တကယ်ဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး သူတို့ဆီမှာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တယ်လေ... တောင်ကြားသခင်စွန်း ခေါ်လာတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သာမန်လူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား...</p> <p> </p> <p>ခုနကတင် သက်ပြင်းချနေခဲ့ကြတဲ့ လူတွေက လုချန်ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ချက်ချင်း တက်ကြွလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ် သခင်လေး... ကျွန်မ အခုပဲ သွားပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းပေးပါ့မယ်...”</p> <p>ရှောင်နင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး... ပြီးတော့ ငါ့အတွက် ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း ဖော်မြူလာလေး တစ်ခုလောက်လည်း ရှာပေးပါဦး...”</p> <p> </p> <p>အားလုံး - “...”</p> <p> </p> <p>ဒီအခိုက်အတန့်မှာ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး သွေးဟောင်းတွေတောင် အန်ထွက်လာမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း ဖော်မြူလာ ရှာပေးရမယ်... အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို နောက်နေတာလား...  မှော်ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားဆီမှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း ဖော်မြူလာလေး တစ်ခုတောင် မရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း ဖော်မြူလာမရှိဘဲ ဘယ်လို ဆေးလုံးမျိုးကို သွားဖော်စပ်မှာလဲ...</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လုချန်က အနေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကလေ... ဟားဟား... ဟီးဟီး... ငါ ဆေးဖော်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ပါ... ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ... ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ...”</p> <p> </p> <p>လုချန်ရဲ့ စကားကြောင့် လူတစ်ယောက် မေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဆေးတစ်ခါမှ မဖော်ဖူးဘဲနဲ့ ပြိုင်ပွဲကို လာဝင်ယှဉ်ပြိုင်တယ်ပေါ့လေ... အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ... ဒီနေ့ပြိုင်ပွဲက ဆေးတောင်ကြားရဲ့ တောင်ကြားသခင် နေရာကို ဘယ်သူရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပေးမှာဆိုတာ ခင်ဗျား မသိဘူးလား...</p> <p> </p> <p>“ပြီးသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“ရှောင်နင်... သခင်လေးကို ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း ဖော်မြူလာတွေ သွားပြပေးလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p>ရှောင်နင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လုချန်ကို တောင်ကြားရဲ့ အပြင်ဘက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save