Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရောက်ခွင့် အရည်အချင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ တောင်ကြားသခင်စွန်းက အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ရှအင်ပါယာ မြို့တော်သို့ ရောက်ဖူးပြီး လုချန်၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မည်မျှကြီးမားကြောင်း နားလည်ထားသည်။ အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်တောင် အဝီစိတောင်၏ မဟာအကြီးအကဲကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ‘ဆရာဦးလေးငယ်’ ဟု ရိုရိုသေသေ ခေါ်ဝေါ်ရပြီး ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်များအားလုံးက လုချန်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက နားလည်သော်လည်း အခြားသူများကတော့ နားမလည်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် တောင်ကြားသခင်ဟုန် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဂျူနီယာ... ဟို စွန်းဆိုတဲ့ကောင်က မင်းကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားရုံနဲ့ ဒီလောက် မောက်မောက်မာမာ ပြောလို့ရပြီ ထင်နေတာလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်း ရောက်လာလျှင်တောင်မှ တောင်ကြားသခင်ဟုန်က ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ လုပ်ချင်သောအရာက လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ရန်မဟုတ်ဘဲ ဆေးတောင်ကြားမှ ထွက်ခွာသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဇယ်ထျန်းဆေးလုံးက သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ကာ အဘိုးကြီးလျို ပို့ထားသော ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ငွေရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် အာကာသသခင်သည် အာကာသတံခါးတစ်ခုကို ဖန်တီးနေပြီး နောက်ထပ် ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က နောက်ပြန်ရေတွက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက တောင်ကြားသခင်ဟုန်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသူများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်သွားရသည်။ ထိုအထဲမှ လူအနည်းငယ်ကို သူကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရပ်လိုက်ကြတော့... သူဌေးလု ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ကြပါနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုချန် ခုနစ်အထိ ရေတွက်လိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုချန် စောစောက ပြောခဲ့သော စကားကို သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သည်။ တကယ်လို့ ဤလူများက ဆယ်စက္ကန့်ပြည့်သည့်တိုင် နောင်တမရသေးပါက သူတို့ တကယ် သေသွားနိုင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ စေတနာနှင့် အကြံပေးစကားများက သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟို စွန်းဆိုတဲ့ကောင်... ကြင်နာတတ်ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်တော့... ငါတို့က လမ်းခွဲပြီးပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို အပြတ်ရှင်းကြတာပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်း၏ တပည့်ဟောင်းက ဤအချိန်တွင် အော်ဟစ်လိုက်ရာ တောင်ကြားသခင်စွန်းမှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စွန်းရှောင်ရှောင် မခံစားနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းရှင်း... နင်က လူရော ဟုတ်ရဲ့လား... ငါ့အဖေက နင့်ကို သူ့ရဲ့ ပညာတွေအကုန် သင်ပေးခဲ့တာကို နင်က ဒီလိုမျိုး ကျေးဇူးဆပ်တာလား... အဲဒီတုန်းက နင့်မိဘတွေအတွက် ဘယ်သူက ကလဲ့စားချေပေးခဲ့လဲဆိုတာ နင် မေ့သွားပြီလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းရှင်းဟုခေါ်သော တောင်ကြားသခင်ဟုန်၏ တပည့်က မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူ့ဆီက ပညာအများစုကို ငါ တတ်မြောက်ပြီးပြီလေ... ရေဆိုတာ နိမ့်ရာကို စီးဆင်းသလို လူဆိုတာလည်း မြင့်ရာကို တက်လှမ်းရတာ သဘာဝပဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သုံး...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ အသံက ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံး နောက်ပြန်ရေတွက်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူများကိုကြည့်ကာ တကယ်ကို မကြည့်ရက်တော့ပေ။ လူအများအပြားက သူ့ကို ဆန့်ကျင်သွားကြသော်လည်း သူတို့က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားမည်ကို သူ မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးပဲ... ရပ်လိုက်ကြတော့... အချိန်မရှိတော့ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဆက်လက် ဖျောင်းဖျနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟို စွန်းဆိုတဲ့ကောင်... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ဒီနေ့ ငါ ဟုန်ရဲ့ ခေါင်းကို ယူသွားလိုက်စမ်းပါ...”</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်ဟုန်က အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တစ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ နောက်ဆုံးစကားလုံး အဆုံးသတ်သွားပြီးနောက် သူက အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဟင်းလင်းပြင်က ရုတ်တရက် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ထိုဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကြားသခင်ဟုန်အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ လူရိပ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး လူတိုင်းက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ကိုယ်စားပြုသော ကိုယ်ထင်ပြခြင်းပုံရိပ်များနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျို ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကိုယ်ပွားပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မီတာတစ်ရာအထိ ကြီးမားသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီ ဟုန်ဆိုတဲ့ ကလေးပေါက်စ... ငါ့ဆရာဦးလေးငယ်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ... သေစမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့် ပညာရှင်ကြီးပါလား...”</p> <p style="text-align:justify">ဆေးတောင်ကြားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အာမေဋိတ်သံဖြင့် အော်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကိုယ်ပွားပုံရိပ်က ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့် ပညာရှင်များသာ ပိုင်ဆိုင်သော သီးသန့်စွမ်းရည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်ဟုန်၏ မျက်နှာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအခြေအနေများက သူ၏ မျှော်မှန်းထားမှုများကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တောင်ကြားသခင်စွန်းကလည်း လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုလုံးမှ ထိပ်တန်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါက ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ စောစောက မောက်မာနေခဲ့ကြသူများသည် ဤမျှ ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် မတ်တပ်ပင် ရပ်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက်အရိုအသေပေးရန်သာ ဆန္ဒရှိနေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... သူတို့ကို သတ်ပစ်ရမလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သတ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ကြားသခင်ဟုန်မှာ အဘိုးကြီးလျို၏ လက်ဝါးကြီးအောက်တွင် သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ သုတ်သင်ခံလိုက်ရသဖြင့် တောင်ကြားသခင်ဟုန်၏ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သူများကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">များစွာသောသူများက နောက်ဆုံးတွင် နောင်တရသွားကြပြီး တောင်ကြားသခင်စွန်းက စောစောက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးအနက် ဖျောင်းဖျနေခဲ့ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူက သူတို့ကို ကူညီပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဟုန်ဆိုသည့်လူကတော့ သူတို့ကို သေတွင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စောစောက မထီမဲ့မြင်ပြုနေခဲ့သော ကျန်းရှင်းက ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏အမှားကို ကျယ်လောင်စွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံမကောင်းစွာဖြင့် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်များက လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သွေးနံ့များက လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းက တောင်ကြားသခင်စွန်း၏ ထောက်ခံသူများကို ဆွံ့အမှင်တက်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့သော တောင်ကြားသခင်ဟုန်သည် ယခုအခါ အလောင်းပင်မကျန်ဘဲ သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ရှေ့ရှိ သခင်လေး၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အာကာသကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပညာရှင် အမြောက်အမြားကို ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ အရပ်မရှည်သလို ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကိုလည်း မပြသထားသော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်စိထဲတွင်တော့ သူက ကမ္ဘာလောကကို အုပ်စိုးသော အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပညာရှင်များက သူ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်နိုင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤရှင်းလင်းရေးက မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် လုချန်ကို ဆန့်ကျင်သူများအားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီး သတိလစ်မေ့မြောနေသော မှုန်ကုပ်ကုပ်လူငယ်ပင် အပါအဝင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ်... သူဌေးလုရဲ့ ပစ္စည်းကိုတောင် လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်က သူ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ဂရုထဲသို့ ပို့လိုက်ကာ မရောက်လာသေးသူများကို ကိစ္စပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တောက်... ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ ကျုပ်ကို မစောင့်တာလဲ... ဒေါသထွက်လိုက်တာ... အလောင်းတွေရော ကျန်သေးလား... သူတို့ကို ကျုပ် ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ချင်သေးတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသို့ အကြောင်းပြန်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အလောင်းကို ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်တာက လွန်လွန်းပါတယ်ဗျာ... သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ကိုးဆက်လုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ဖို့ ကျုပ်နဲ့ ဘယ်သူလိုက်မလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်ယောက်က ထိုသို့ ပြောလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူတို့က နောက်ဆုံးတွင် လုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ အဘိုးကြီးလျိုက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူတိုင်းက ကိုယ့်လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ်တာဝန်ယူရမယ်... မျိုးဆက်ကိုးဆက်လုံးကို မျိုးဖြုတ်တာကတော့ မလိုအပ်ပါဘူး... လူတိုင်း အဲဒီလိုလုပ်တာကို ကျုပ်ရဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်က သဘောကျမယ် မထင်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကိစ္စများက မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာပြီး ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့တွင် ဆေးတောင်ကြားမှ မှော်ဆေးပညာရှင်များသည် အားကောင်းသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပထမဦးစွာ နာရီဝက်အတွင်း ကြယ်ခြောက်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ထို့နောက် အာကာသကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပညာရှင်အသီးသီးက တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးက သူတို့ရှေ့ရှိ သခင်လေးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့အထဲတွင် တောင်ကြားသခင်စွန်းက အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားနေရသည်။ သူက မူလက သူ၏ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး ဆေးတောင်ကြားမှ ထွက်ခွာရန် ယနေ့ ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေများက ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ သူဌေးလု၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဆေးတောင်ကြား၏ တောင်ကြားသခင် ရာထူးကို သူ ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[ကျပန်း မစ်ရှင် ပြီးဆုံးပါပြီ... မစ်ရှင်ဆုလာဘ် - မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရောက်ခွင့် အရည်အချင်း ကို ရရှိပါသည်...]</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘အရည်အချင်း... ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ ပြောပြလေကွာ...’</p> <p style="text-align:justify">သူက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်လည် ဆဲရေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု...”</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက လုချန်၏ အနီးသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တောင်ကြားသခင်စွန်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက ဦးစွာ လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလုရဲ့ အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်တွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေ့ကြုံခဲ့ရပါပြီ... ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုက ကျယ်ဝန်းတယ်ဆိုပေမယ့် သူဌေးလုရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အပြည့်အဝ ပြသဖို့တော့ မလုံလောက်သေးပါဘူး... ဒီတစ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူဌေးလုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဆေးတောင်ကြားရဲ့ အောက်ဘက်မှာ အာကာသတံခါးတစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒီဘေးက ကျောက်စာတိုင်မှာ အဲဒါက မဟာတောရိုင်းနယ်မြေဆီကို ဦးတည်တယ်လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်... မဟာတောရိုင်းနယ်မြေဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သေချာနားမလည်ပေမယ့် ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရတော့ အဲဒါက ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပညာရှင်တွေ သွားလာကျက်စားတဲ့နေရာ၊ ဒီကုန်းမြေတိုက်ရဲ့ ဗဟိုချက်လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်း၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လုချန် နားလည်သွားသည်။ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရောက်ခွင့် အရည်အချင်း ဆိုသည်မှာ ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီ အာကာသတံခါးက မဟာတောရိုင်းနယ်မြေကို တိုက်ရိုက် ရောက်နိုင်သလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မှတ်တမ်းတွေကတော့ အဲဒီလို ပြောပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆေးတောင်ကြားကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကနေ အခုအချိန်အထိ လူတစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီကို သွားခဲ့ဖူးတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်း ရည်ညွှန်းသောလူမှာ ခရမ်းရောင်လော့ အစွန်းရောက်မီးတောက်၏ ယခင်ပိုင်ရှင်၊ ကုန်းမြေတိုက်ငါးခု၏ နံပါတ်တစ် မှော်ဆေးပါရမီရှင်၊ တောင်ကြားသခင်ဟုန်၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနေ့တွင် လုချန်နှင့် တောင်ကြားသခင်စွန်းတို့က အာကာသတံခါးအကြောင်း အများကြီး စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လုချန် အနေဖြင့် သွားချင်သည်ဆိုပါက အချိန်မရွေး သွားရောက်နိုင်ကြောင်း တောင်ကြားသခင်စွန်းက သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရမ်းကောင်းတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မြင့်တက်လာသည်။ ဤနေရာရှိ နောက်ဆုံးကိစ္စ အနည်းငယ်ကို အပြီးသတ်နိုင်သရွေ့ သူ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းက အနာဂတ်တွင် သူ၏ အဓိက စစ်တလင်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save