Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝေ့ယီချီ၏ သစ္စာဖောက်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီမစ်ရှင်က သူ့ကို မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရောက်ခွင့် အရည်အချင်း ရရှိစေရုံသာမက လုချန်ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုလည်း လူတွေကြားထဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထင်ရှားသွားစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆေးတောင်ကြားမှ မှော်ဆေးပညာရှင်များဆိုသည်မှာ မူလကတည်းက အပြင်ထွက်ခဲပြီး ပြင်ပကိစ္စများကို သိပ်ဂရုမစိုက်တတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ သူတို့အားလုံး လုချန်၏ နာမည်ကို သိရှိသွားကြပြီး သူ့ကို ရိုးသားစွာပင် လေးစားအားကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောင်တစ်ချိန် သူတို့ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူဌေးလုအကြောင်း ပြောလာခဲ့လျှင် ဒီမှော်ဆေးပညာရှင်များက သေချာပေါက် လက်မထောင်ပြီး ချီးကျူးကြလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီကျပန်းမစ်ရှင်က လုချန် ပြီးမြောက်ခဲ့သမျှထဲတွင် အမြန်ဆန်ဆုံး မစ်ရှင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်က မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရောက်ခွင့် အရည်အချင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူရရှိခဲ့သည့်အရာက အဲဒီထက်မက ပိုများပြားလှသည်။ အဆင့်မြင့် မှော်ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရပ် ဆိုသည်က ကံစမ်းမဲမှ ရရှိသည့် စွမ်းရည်တစ်ခုနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆေးတောင်ကြားမှ လူများနှင့် ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လုချန်က တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သူက မစ်ရှင်မပြီးဆုံးခင် အခွင့်အရေးယူကာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အပန်းဖြေနေလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ အခြေအနေများက ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ။ လက်ရှိကိစ္စများကို သူ အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရခြင်းက ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။ အပြည့်အဝ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သေချာသည်က ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုရှိ ကိစ္စများကိုလည်း အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဥပမာ သူ့အပေါ် ရန်လိုမှု ရှိနေသူများကို ရှင်းလင်းခြင်းမျိုးပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ရှီကျင်းတိုနှင့် အခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်မည်အလုပ်တွင် ရှီကျင်းတိုကိုယ်တိုင် ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... ကျွန်တော် တင်ပြစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတို၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူဌေးလု ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော် အလုပ်များနေခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ စုံစမ်းနေရင်း တစ်ဝက်လောက်မှာတင် သဲလွန်စတွေက ပြတ်တောက်သွားပြီး ဆက်သွားလို့ မရတော့ပါဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ယီချီလေ... သူက အတွင်းသတင်းပေး ဖြစ်နေတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုက တိတိကျကျပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လုချန်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့သလို ဘာကိုမျှလည်း ထပ်မမေးခဲ့ပေ။ အတန်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက်မှ ဖြစ်စဉ်ကို ရှင်းပြရန် ရှီကျင်းတိုကို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု ပေးထားတဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း သူမက တိတ်တဆိတ် သယ်ထုတ်သွားခဲ့ပါတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် သခင်မလေးရှောက်ကို ခေါ်သွားတဲ့လူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကလည်း သူမဆီမှာပဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့တာပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လုချန်က ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက အလွန် အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးကြောင်း ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ‘အသုံးပြုမည့်သူကို ယုံကြည်ရမည်ဖြစ်ပြီး မယုံကြည်ရသူကို အသုံးမပြုရ’ ဟု ဆိုကြသော်လည်း ရှီကျင်းတိုပြောသည့်အတိုင်းသာ မှန်ကန်ပါက ဝေ့ယီချီက တကယ်ပဲ ပြဿနာရှိနေနိုင်ပြီး သူမကို သူ အထင်လွဲမှားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဝေ့ယီချီထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူမက ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းက ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း အပြင်းအထန် ပြသနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက အဘိုးကြီးလျိုထံ နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ခေါ် ခေါ်လိုက်ပြီး မြို့တော်တွင် တပ်စွဲထားသော အဝီစိတောင်မှ တပည့်များကို ဝေ့ယီချီအား ခေါ်လာရန် စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မမျှော်လင့်ဘဲ အဝီစိတောင်မှ တပည့်အမြောက်အမြားက နာရီပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဝေ့ယီချီ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရသလို အပြင်ဘက်ရှိ သူတို့၏ အဆက်အသွယ်များကလည်း သူမကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမြင်လဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုက ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းဘာသာမင်း အရင်စုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦး... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ မင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပါပြီ...”</p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုက ပြန်ဖြေပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံ၌။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့မိသားစုဝင်များ ဒီနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က သူတို့တွင် အကန့်အသတ်ဖြင့်သာရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအားလုံးမှာ လုချန်ကို ရန်စခဲ့မိသောကြောင့် စရန်ငွေအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်ရသည်။ ဝေ့ယီချီက နှစ်အတန်ကြာ စုဆောင်းထားခဲ့သော်လည်း ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံအတွင်း လူဦးရေ များပြားလွန်းမှုကြောင့် အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများ အဆမတန် မြင့်တက်နေသဖြင့် သူတို့က အတော်လေး ခေါင်သောနေရာမှ အိမ်တစ်လုံးကိုသာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီနေရာတွင် နေထိုင်သူအများစုမှာ ဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့မိသားစု၏ တံခါးပွင့်လာပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာသည်။ သူက အခြားမိသားစုများ၏ တံခါးများကို တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ပေါက် ခေါက်ကာ အထုပ်များကို အထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြားအခန်းများမှ လူများက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လက်ခံရယူကြပြီး အထုပ်များကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ချက်ချင်း လွင့်ပျံ့လာသည်။ အထဲတွင် ဘဲကင်နှင့် မန်ထိုအဖြူများ ပါဝင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့က ဝေ့မိသားစုမှ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် အစားအစာများကို ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့မိသားစု ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိသားစုတိုင်းနီးပါး ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရာအားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးစီးသွားသောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့ကြီးကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ပင် ညှီစော်နံနေသည်။ ဤအနံ့ကြီးက ရက်အတော်ကြာကတည်းက စွဲထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝေ့ယီချီသည် ခုံတစ်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုအေးစက်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝေ့ဇီချင်းက အခြားသော ဝေ့မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။ ဝေ့ဇီချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အခန်းတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များက ထိုသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ သူမက ဝေ့ယီချီ၏ ဒေါ်လေးသုံး ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးအိုင်တစ်အိုင် ရှိနေသည်။ ဒေါ်လေးသုံးက ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူရော်နေကာ မျက်လုံးများက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေပြီး အသက်ရှူသံက အလွန် တိုးညင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကလည်း ဒူးဆစ်မှနေ၍ အဖြတ်ခံထားရရာ တကယ်ကို အသည်းကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ယီချီ... ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာတည်းလေ... နင်က ဒီလောက် ပိုက်ဆံလေးနည်းနည်းနဲ့ အဲဒီလူအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာလား...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝေ့ယီချီ သူမထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သော ငွေများပါရှိသည့် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က သူမက ဝေ့ယီချီထံသို့ ဒေါ်လေးသုံး၏ လက်တစ်ဖက်ပါရှိသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို လူလွှတ်ကာ ပို့ခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ဇီချင်း... နင် တကယ် ရက်စက်လွန်းတယ်... ကိုယ့်မိသားစုဝင်အပေါ်ကိုတောင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်ရတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မိသားစုဝင်တွေ... ဝေ့ယီချီ... နင်လည်း ငါ့မိသားစုဝင် မဟုတ်သလို၊ အမြဲတမ်း နင့်ဘက်ကရပ်တည်ပြီး ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နေတဲ့ ဒီအဘွားကြီးကတော့ ပိုတောင် မဟုတ်သေးတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက ပြောရင်း ဒေါ်လေးသုံး၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ သူမ၏ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒေါ်လေးသုံးက နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်သော်လည်း သူမ၏အသံက အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ ဤသုံးရက်အတွင်း အော်ဟစ်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ လည်ချောင်းများပင် အက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်း၏ အနင်းခံလိုက်ရမှုကြောင့် ဒေါ်လေးသုံး၏ မကျက်သေးသော ဒဏ်ရာမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ပြန်ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မလုပ်ပါနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခွေးမ... နင် မလုပ်ပါနဲ့ပြောတိုင်း မလုပ်ရမှာလား...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက သူမ၏ခြေထောက်ဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဖိနင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အခုချိန်မှာ ငါနဲ့ အလျှော့အတင်းလုပ်ဖို့ နင့်မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးလို့လား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ယီချီ... ဒေါ်လေးသုံးအတွက်... စိတ်... စိတ်မပူပါနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒေါ်လေးသုံး၏ တိုးညင်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဘွားကြီး... နင့်ကို ဘယ်သူက စကားပြောခိုင်းလို့လဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဖြန်း’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဝေ့ဇီချင်း၏ လက်ဝါးက ဒေါ်လေးသုံး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင် လက်ငါးချောင်းရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ဇီချင်း...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက မကြည့်ရက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“နင် တကယ် ဘာလိုချင်နေတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရိုးရိုးလေးပါပဲ... နင့်အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လိုက်...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက ဝေ့ယီချီကို လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အရင်တုန်းက နင်က အရမ်း နာမည်ကြီးတယ် မဟုတ်လား... နင့်ဆီမှာ ဘာတွေကများ သဘောကျစရာကောင်းနေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ပါရစေဦး... နင့်အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လိုက်... သုံးအထိ ငါ ရေတွက်မယ်... သုံးအထိ ရေတွက်ပြီးလို့မှ နင် မလှုပ်သေးရင် ဒီအဘွားကြီးရဲ့ နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်ကိုပါ ငါ ခုတ်ဖြတ်ပစ်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ချွင်’ ဟူသော ခပ်တိုးတိုး သံမဏိသံနှင့်အတူ ဝေ့ဇီချင်း၏ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်လက် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သုံး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ယီချီ... သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့... ဒေါ်လေးသုံးက သိပ်ကြာကြာ အသက်မရှင်နိုင်တော့ပါဘူး... ဒေါ်လေးသုံးကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဘွားကြီး...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက ဓားမြှောင်ဖြင့် ဒေါ်လေးသုံး၏ လက်မောင်းကို စိုက်ချလိုက်ရာ ဒေါ်လေးသုံးမှာ ထပ်မံ၍ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ယီချီ... သူ မသေခင်မှာ လူမဆန်တဲ့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုတွေကို ခံစားရစေရမယ်လို့ နင့်ကို ငါ ကတိပေးတယ်... အခု နှစ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက သူမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ... ငါ ချွတ်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝေ့မိသားစု၏ ပင်မတံခါးကြီးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အမျိုးသားတစ်စု ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ကြက်ကင်စားပြီးခါစမို့ သူတို့၏ လက်များမှာ ဆီများ ပေကျံနေဆဲပင်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဒါကလည်း ဝေ့ဇီချင်း အထူးစီစဉ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချွတ်လေ... ဘာလို့ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ... ဒီလောက် ဖျော်ဖြေမှုအပြည့်ပေးနိုင်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို လူတိုင်း ကြည့်စေချင်တာကတော့ သဘာဝပဲလေ...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်း၏ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အမျိုးသားတစ်စုက ဝေ့ယီချီကို လောဘပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ယီချီ... သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချွတ်လိုက်စမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများမှ မျက်ရည်စီးကြောင်းများ စီးကျလာပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save