Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၂၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;">စားနိုင်သောက်နိုင်နဲ့ နေရာတကာ လျှောက်သွားနိုင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီလေ" ထုန်ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "ဦးလေးလေးက ဒီကိစ္စကို ရှင်းချင်နေတာ ကွက်တိပဲ။ တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးမယ့်သူ မရှိမှာကို သမီး တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ အမေက ဘေးနားကနေ နားပင်း ဆွံ့အဟန်ဆောင်ပြီး ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုနေတော့၊ ဦးလေးလေးက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲ ဆိုတာကို သမီး တကယ် သိချင်နေတာ"</p> <p>​"ယောင်ယောင်..."</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်ကို စကားဆက်မပြောအောင် တားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဆစ်ချန်က ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ယောင်ယောင် ပြောတာ ဆုံးပါစေ"</p> <p>​"..."</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာတယ်။ သားနဲ့ ချွေးမက သူ့ကို ဝိုင်းအုံဆန့်ကျင်နေကြတော့ သူက ရန်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူ့ကို ရန်သူလို သဘောထားတဲ့ သားတစ်ယောက်ကို သူ ဘယ်လိုများ ပြုစုပျိုးထောင်မိသွားတာပါလိမ့်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ထုန်ယောင်ကို မေးလိုက်တယ်။ "အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြစမ်း"</p> <p>​နေ့လယ်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဆစ်ဝေမင်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေးဆီကနေ တစ်စွန်းတစ်စလောက်ပဲ ကြားခဲ့ရတာလေ။ အသေးစိတ်ကိုတော့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က ရှောင်ဟွေးကို ရိုက်ခဲ့တာကတော့ အမှန်ပဲမို့၊ ထုန်ယောင်ဘက်ကနေ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ဖို့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိမယ်လို့ သူ မယုံကြည်ဘူး။</p> <p>​ဒီတူမချွေးမက သူ့မိသားစု ချမ်းသာပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အနည်းငယ် ပိုင်ဆိုင်ထားလို့သာ သူ့မရီးနဲ့ ရှောင်ဟွေးကို အထင်သေးနေတာ ဖြစ်မယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ဘာမှမပြောဘဲ ထုန်ယောင်ရဲ့ လက်ကို ညင်ညင်သာသာ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းလင်းနေပါတယ်၊ ဘာတွေပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ သူ ထုန်ယောင်ဘက်က ရပ်တည်မယ် ဆိုတာပါပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်လေးတွေက လခြမ်းကွေးလေးတွေလို ကွေးညွတ်သွားတယ်။ ဆစ်ချန်က သူ့ဘေးမှာ ရပ်တည်ပေးနေသရွေ့ တခြားဘယ်သူ့အမြင်ကိုမှ သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။</p> <p>​အဲဒီအတွေးနဲ့ပဲ ထုန်ယောင်က မေးလေးမော့ပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေးက သမီးဆိုင်ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်တာကို ထည့်မပြောတော့ဘူး။ သူက သမီးကို 'ဥမဥတဲ့ ကြက်မ' လို့ ခေါ်ခဲ့တာလေ။ အဲဒီတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ ပါးရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ဦးလေးလေး မထင်ဘူးလား"</p> <p>​ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဆစ်ချန် မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး၊ လင်းဖန်ရင်းကတော့ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တိတ်လေးပဲ နေနေတယ်။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ ဆစ်ဝေမင်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူ ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်စကားကို မငြင်းဆန်တာကို သတိထားမိတော့မှ မချင့်မရဲနဲ့ ပြောတယ်။ "ရှောင်ဟွေးက မင်း သူ့ကို အရင်စော်ကားတာလို့ ပြောတယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူ ပြန်လည် တုံ့ပြန်တာက နားလည်ပေးလို့ ရတဲ့ ကိစ္စပဲလေ"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ကာကွယ်ပြောဆိုနေပေမယ့် ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ လေသံက အရင်ကလောက် မတင်းမာတော့ဘူး။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင်ကို အဲဒီလို မစော်ကားသင့်ဘူး ဆိုတာကို သူလည်း သိနေတာ ရှင်းပါတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူက ဘောလုံးကို လင်းဖန်ရင်းဆီ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်တယ်။ "အမေလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှောင်ဟွေးက မီးလောင်ရာ လေပင့် လုပ်နေတုန်းက အမေ သူ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် မတားခဲ့ဘူးမလား"</p> <p>​"ငါ... အဲဒီအချိန်တုန်းက မေ့သွားလို့ပါ" လင်းဖန်ရင်းက အရမ်းရှက်သွားလို့ ထုန်ယောင်ကိုတောင် မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲဘူး။</p> <p>​အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားတော့မှပဲ ထုန်ယောင်က ဒါကြောင့် ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ရိုက်ခဲ့တာ ဆိုတာကို ဆစ်ဝေမင်း နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ရှောင်ဟွေးက တကယ်ပဲ အရိုက်ခံရတာနဲ့ ထိုက်တန်ပုံပေါ်တယ်။</p> <p>​ဒါကို သူ သိနေရင်တောင်မှ သမီးဖြစ်သူ အရိုက်ခံရတာကိုတော့ ဆစ်ဝေမင်း သည်းခံမကြည့်နိုင်သေးဘူး။</p> <p>​"ရှောင်ဟွေး မင်းကို စော်ကားတာက မသင့်တော်ဘူး ဆိုတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ထက် အသက်ကြီးတဲ့ သူတစ်ယောက် အနေနဲ့ မင်းက ပိုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးသင့်တာပေါ့။ သူက မင်းကို နည်းနည်းပါးပါး စော်ကားရင်လည်း လွှတ်ထားလိုက်သင့်တယ်လေ၊ အဲဒါက မင်းကို ဘာမှ ထိခိုက်သွားစေတာမှ မဟုတ်တာ။ သူက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျထားပြီး အပြည့်အဝ မကျန်းမာသေးဘူး၊ အရိုက်ခံရလို့ မနက်ခင်း တစ်ခုလုံး ငိုထားရတာ။ တကယ်လို့ သူ နာတာရှည် ကျန်းမာရေး ပြဿနာ တစ်ခုခု ရသွားရင် တစ်သက်လုံးစာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် - ...</p> <p>​နာမည်ကြီး တီဗွီဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခုထဲက "မင်းက ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားတာပါ၊ သူကတော့ အချစ်ကို ဆုံးရှုံးသွားတာလေ" ဆိုတဲ့ စကားစုက သူ့ဘဝထဲမှာ တကယ် လက်တွေ့ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှ မထောက်ထားဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။ "ဦးလေးလေး... ဦးလေးလေးက ဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းပြီး သူများတွေကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် ပြောတတ်လိမ့်မယ်လို့ သမီး မထင်ထားဘူး။ ရှောင်ဟွေး ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတာ သမီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သမီးက ဘာလို့ သူ့ကို အလိုလိုက်နေရမှာလဲ။ သူ့ဗိုက်ထဲက ကိုယ်ဝန်က သမီးကလေးမှ မဟုတ်တာ။ သမီးနဲ့ သူက သွေးသားတော်စပ်တာလည်း မဟုတ်သလို၊ သူ့ဆီက ဘာကျေးဇူးမှလည်း မခံစားဖူးဘူး၊ သမီးက ဘာလို့ ခွင့်လွှတ်ပေးရမှာလဲ။ ဦးလေးလေးက ဖျောင်းဖျတတ်လိုက်တာ၊ ဘာလို့ ရှောင်ဟွေးကို ပိုပြီး ခွင့်လွှတ်တတ်အောင် သွားမပြောတာလဲ။ ဒါဆို ပြဿနာက ရှင်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဒီကိုလာပြီး ရှောင်ဟွေးအတွက် ရှေ့ထွက်ပြောပေးနေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ"</p> <p>​လူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရတဲ့ နေရာမှာ ထုန်ယောင်က တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ဆိုတာ ဝန်ခံရမယ်။ သူက ဆစ်ဝေမင်းကို နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမချန်ထားပေးဘဲ လေထဲမှာ တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေအောင် လုပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ မျက်နှာက စိမ်းလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်သွားပြီး တူမချွေးမရဲ့ ပြန်လည်ချေပမှုကို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ အခန်းထဲမှာ တင်းမာပြီး နေရခက်တဲ့ လေထု ကြီးစိုးသွားချိန်မှာတော့ လင်းဖန်ရင်းက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောတယ်။</p> <p>​"ဒီကိစ္စ အားလုံးက ငါ့အမှားပါ။ နင့်ဦးလေးကို အရာအားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြခဲ့သင့်တာ။ နင်တို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ချင်ရင် ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်ပါ။ ငါက အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ ယောက္ခမတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ ဘယ်လိုနေရမလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး။ နင်တို့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေ အားလုံးကို ငါ့ဆီပဲ ပုံချလိုက်ပါ၊ နင့်ဦးလေးဆီ မသွားပါနဲ့"</p> <p>​"မရီး..." ဆစ်ဝေမင်းက နေရခက်စွာနဲ့ ခေါ်လိုက်တယ်။ သူက မရီးနဲ့ ရှောင်ဟွေးအတွက် လာပြီး ဒေါသထွက်ပေးမလို့ပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးတော့ မျိုးဆက်သစ်တွေရှေ့မှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားရတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ဆယ်စုနှစ်များစွာသော ဘဝသက်တမ်းမှာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ဖူးတာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က အပြောအဆို ထက်မြက်ပြီး သူပြောတဲ့ အချက်တွေက ခိုင်လုံတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူ ဝန်ခံရမယ်။</p> <p>​"အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ။ တခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ပြန်ကြတော့လေ။ နောင်ကျရင် ဒေါသလာထွက်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် အခြေအနေကို အရင် သေချာနားလည်အောင် လုပ်ပါဦး" ဆစ်ချန် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ထွက်သွားဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​သူက 'ခင်ဗျားတို့' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးသွားတယ်။ ဆိုလိုရင်းက အားလုံး မြင်တဲ့အတိုင်း ရှင်းပါတယ်၊ လင်းဖန်ရင်းကိုပါ ထွက်သွားဖို့ သူ ပြောလိုက်တာပဲ။</p> <p>​ချွေးမရှေ့မှာ သားအရင်းက နှင်ထုတ်တာကို ခံလိုက်ရတော့၊ လင်းဖန်ရင်းမှာ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို သားဖြစ်သူက မြေကြီးပေါ် နင်းခြေလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာပြီး ဆို့နင့်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ရှောင်ချန်... မင်း မျက်လုံးထဲမှာ ငါက တကယ်ပဲ အရေးမပါတော့ဘူးပေါ့လေ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး 'ယောက္ခမကြီးက ဒုက္ခသည်ဟန်ဆောင်ပြီး သနားအောင် လုပ်တဲ့ ဗျူဟာကို သုံးနေတာလား' လို့ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ဘယ်သူက သိမှာလဲ၊ ဆစ်ချန်က အဲဒီအကွက်ထဲ လုံးဝ မဝင်သွားဘူး။ ခံစားချက်မဲ့တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူက ပြောလိုက်တယ်။ "အိမ်မှာတုန်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ သက်သောင့်သက်သာ နေခဲ့ရတာကို၊ ဒီကို ပြေးလာပြီး ပြဿနာရှာဖို့ တက်ကြွနေတာကိုး။ ဒီလို စကားမျိုးတွေ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားတယ်။ နေရခက်နေတဲ့ ဆစ်ဝေမင်းဆီကနေ "မရီး... ဘာမှ ဆက်မပြောကြတော့နဲ့။ သွားကြစို့" လို့ ပြန်တုံ့ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​တူဖြစ်သူက သူ့အပေါ် အငြိုးရှိနေတယ် ဆိုတာ တကယ့်ကို ရှင်းလင်းနေပါတယ်။ စကားသာ ဆက်ပြောနေရင် တူဖြစ်သူက သူတို့ရဲ့ အတိတ်က အငြင်းပွားမှုတွေကို ဖွင့်ချလာမှာကို သူ ကြောက်နေတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက သဘောပေါက်သွားတယ်— အတိတ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အမြဲတမ်း မှားနေခဲ့တာပဲ။ သူတို့ ဆက်နေရင် အရှက်ရဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။</p> <p>​သူနဲ့ တူဖြစ်သူ ကြားက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီဖြစ်တဲ့ ပြဿနာတွေက ဒီဘဝမှာ ဖြေရှင်းလို့ ရနိုင်တော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။</p> <p>​"ရှောင်ချန်" လင်းဖန်ရင်းက တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တားလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူ ဒီကို လာတာ သားနဲ့ ဦးလေးကြားမှာ အဆင်မပြေ ဖြစ်မှာကို တားဆီးချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်ကပဲ ပြဿနာကို စတင်မီးမွှေးမိသလို ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​နေ့ခင်းက သူ ရှောင်ဟွေးဘက်ကို ဘက်လိုက်ခဲ့မိတယ် ဆိုတာကိုတော့ ဝန်ခံရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သူ လိုချင်တာက ထုန်ယောင်ရဲ့ ရဲတင်းမှုကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ချချင်ပြီး မိသားစု ဘဝကို စတင်ဖို့ တွန်းအားပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ။</p> <p>​သားဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကျတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီ၊ မြေးရမယ့် အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရသေးဘူးလေ။ ရွာထဲမှာ အတင်းအဖျင်းတွေ ပြန့်နေတော့ သူလည်း စိုးရိမ်လာတာပေါ့။</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ခင်ဗျား နေချင်တဲ့ နေရာမှာ နေလို့ ရတယ်။ အဲဒီကို ပြန်မသွားချင်ရင် ဒီမှာ တစ်ညအိပ်လို့ ရပါတယ်။ မနက်ဖြန် ခင်ဗျားအတွက် ဘတ်စ်ကား လက်မှတ် ဖြတ်ပေးမယ်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ သားဖြစ်သူရဲ့ အေးစက်တဲ့ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ပြီး သူ့နှလုံးသားလေး နာကျင်စွာ ညှစ်ခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု လီစီးတီးကို ပြန်သွားဖို့ ဆိုတာကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>​လောလောဆယ် သူက ဆစ်ရှောင်ဟွေး၊ ဆစ်ဝေမင်းတို့နဲ့အတူ မိသားစု တစ်ခုလို အတူတူ နေထိုင်နေတာလေ။ ဒါက လင်းဖန်ရင်းရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်မက်ဖြစ်ပြီး ဒီပျော်ရွှင်မှုကို သူ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တယ်။</p> <p>​"ရှောင်ဟွေးက အခု ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းသေးဘူး၊ ငါ သူ့အနားမှာ ခဏလောက် နေပေးချင်လို့ပါ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ အလိမ်အညာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ထောက်ပြလိုက်တယ်။ "သူက စားနိုင်သောက်နိုင်နဲ့ နေရာတကာ လျှောက်သွားနိုင်တယ်၊ ပြဿနာလည်း ရှာနိုင်သေးတာပဲ။ သူက ဘယ်နားများ နေမကောင်း ဖြစ်နေလို့လဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း မျက်နှာက ခရမ်းချဉ်သီးလို နီရဲသွားပြီး သားဖြစ်သူရှေ့မှာ ခေါင်းတောင် မမော့ရဲတော့ဘူး။ သူ့အမေရဲ့ ကြည့်မကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အားလုံးကို သားဖြစ်သူက သိနေတယ်ဆိုတဲ့ အသိက သူ့ကို အရမ်း နှိပ်စက်နေတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၂၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save