Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၂၆ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ယောက္ခထီး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်ချန်က လင်းဖန်ရင်းကို မလေးမစားလုပ်တာကို မြင်တော့ ဆစ်ဝေမင်းက ဒေါသတကြီး ပြောတယ်။ "ရှောင်ချန်... မင်း ငါ့အပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအမေက ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး မင်းတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာလေ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ပြီး သူ့အပေါ် ဒီလို ဆက်ဆံရက်ရတာလဲ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အမြင်မှာတော့ မိဘတွေရဲ့ ကျေးဇူးက ကြီးမားလှတယ်။ မိဘတွေက ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ သားသမီးတွေက သူတို့အကြောင်း အဆိုး မပြောသင့်ဘူးလို့ ခံစားနေတာ။</p> <p>​သူနဲ့ လင်းဖန်ရင်းကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက သူတို့အမှား ဆိုတာ မှန်ပေမယ့်၊ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူက ကလေးသုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တာလေ။ သူတို့အမှားက ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားပါစေ၊ ဒါက ပေးဆပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြီလို့ သူ ထင်နေတယ်။</p> <p>​သားအကြီးဆုံး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆစ်ချန်က သူ့အမေအပေါ် မလေးမစား လုပ်ပြီး နာကျင်စေမယ့် စကားတွေ အမြဲပြောနေတာက မှားယွင်းတယ်လို့ သူ မြင်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး သူ့အသံက အေးစက်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "သူက ခင်ဗျားရဲ့ မရီးဆိုတာကိုတော့ ခင်ဗျား မှတ်မိသားပဲ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမကို ကိုယ့်အမေလို သဘောထားပြီး လေးစားရမယ် ဆိုတာကိုကော ခင်ဗျား ကြားဖူးရဲ့လား"</p> <p>​"..."</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဆစ်ချန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိတယ်။ ဆစ်ဝေမင်းအပေါ် ပြောလိုက်တဲ့ သူ့စကားတွေက ဒီလောက်အထိ ထက်မြက်ပြီး လှည့်ထွက်စရာ လမ်းမချန်ထားပေးလိမ့်မယ်လို့ သူ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။</p> <p>​အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်တဲ့ ဆစ်ချန်က ဆစ်ဝေမင်းအပေါ် ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် ဆက်ဆံပြီး လင်းဖန်ရင်းအပေါ်ကိုလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်လောက်အောင် အဲဒီတုန်းက ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ဖောက်ပြန်ခဲ့လို့ သက်သက်ပဲလား။</p> <p>​ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုက ယောက္ခထီး သေဆုံးရတာနဲ့ တကယ်ပဲ ဆက်စပ်နေလို့လား။</p> <p>​ထုန်ယောင် ခေါင်းထဲမှာ ဖောက်ပြန်မှုတွေ၊ မိသားစု ခြယ်လှယ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးစုံကို တွေးကြည့်ပြီးမှ တစ်ခုချင်းစီကို ပြန်ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်။ ဆစ်ချန်ရဲ့ စရိုက်ကို သူ သိထားတာမို့၊ တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး သူ့ယောက္ခထီးကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဆစ်ချန်က တရားဥပဒေလမ်းကြောင်းကနေ တရားမျှတမှုကို ရှာမှာ သေချာတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ မျက်နှာက အကြီးအကျယ် မည်းမှောင်သွားပြီး သိသိသာသာကို ရှက်ရွံ့သွားတယ်။ သူ တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာဘူး။ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး ဖြူရော်နေကာ မြေကြီးဟသွားရင် ဝင်ပုန်းချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပုံပဲ။ အခန်းထဲမှာ ထုန်ယောင်အတွက် အသက်ရှူကြပ်လောက်အောင် ထူးဆန်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကြီးစိုးသွားတယ်။</p> <p>​ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြောင်အော်သံ ကြားလိုက်ရပြီး အပြင်ကနေ ကြောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင် ခုန်ဝင်လာတော့မှပဲ ဆစ်ဝေမင်း သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ သူက ဆစ်ချန်ကို မကျေမနပ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းဖန်ရင်းနဲ့အတူ အမြန် ထွက်သွားတော့တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် လေပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဆစ်ချန်ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ကဲပါလေ... အမေက ကျွန်မကိုတင် မကတော့ဘဲ ရှင့်ကိုပါ စိတ်ဆိုးသွားလောက်ပြီ"</p> <p>​ဆစ်ချန် မျက်နှာ နည်းနည်း ပျော့သွားတယ်။ "သူ စိတ်ဆိုးဆိုး မဆိုးဆိုး ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ တို့တွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီထက် ပိုဆိုးသွားစရာမှ မရှိတော့တာ"</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်တယ်။ "အဲဒီတုန်းက အဖေ ဘယ်လို ဆုံးသွားတာလဲ"</p> <p>​သူ့စကားကို ကြားတော့ ဆစ်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဲဒီဝမ်းနည်းမှုတွေက ထုန်ယောင်ကို သူ့ရဲ့ နာကျင်စရာ အတိတ်ကို ဆက်မမေးရက်အောင် ဖြစ်သွားစေလို့ သူ အမြန် ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီတိုင်း ရမ်းမေးကြည့်တာပါ။ ရှင် မဖြေချင်လည်း ရပါတယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန် ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ထုန်ယောင်က သူ ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲ သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်။ "သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာ"</p> <p>​ခဏလောက် ရပ်သွားပြီးမှ သူက ဆက်ပြောတယ်။ "ပိုးသတ်ဆေး သောက်ပြီး သေသွားတာ"</p> <p>​"..."</p> <p>​ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာတဲ့လား။</p> <p>​ဒီသတင်းကြောင့် ထုန်ယောင် လုံးဝ အံ့သြမှင်သက်သွားတယ်။ သူ သိထားသလောက်က သူ့ယောက္ခထီးက အရင်ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကြောင့် သေဆုံးသွားတာလို့လေ။ ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ ဖြစ်သွားရတာလဲ။</p> <p>​သူ့မိန်းမနဲ့ သူ့ညီတို့ ဖောက်ပြန်နေတာကို သိသွားပြီး အဲဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်လို့များလား။</p> <p>​အဲဒီခေတ်တုန်းက လူတော်တော်များများက ဂုဏ်သိက္ခာကို အသက်တမျှ တန်ဖိုးထားကြတာ။ အရှက်ကွဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားကြတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရာအားလုံးထက် တန်ဖိုးထားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဒီလိုသတင်းမျိုးကို ရုတ်တရက် သိလိုက်ရရင်၊ အဲဒီ လှုပ်ခတ်မှုကို မခံနိုင်တာက မဆန်းပါဘူး။</p> <p>​ဒါကို သဘောပေါက်သွားတော့ ထုန်ယောင်က ဗြုန်းခနဲ မေးလိုက်မိတယ်။ "အဲဒီတုန်းက အဖေက ဘာလို့ ဆေးရုံ ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချခဲ့ရတာလဲ"</p> <p>​စကားလွတ်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ထုန်ယောင် နောင်တရသွားတယ်။ ဆစ်ချန်က ဒီကိစ္စကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးဘူးလေ။ သူက ရုတ်တရက်ကြီး လှမ်းမေးလိုက်တာက၊ သူကွယ်ရာမှာ သူ့မိသားစု ကိစ္စတွေကို လိုက်စုံစမ်းနေတယ် ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းကြီး ဖော်ပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ မိသားစု ကိစ္စတွေကို လိုက်စုံစမ်းမိလို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတဲ့အပြင် အခုလို လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားတော့ ထုန်ယောင် နည်းနည်း ပြာယာခတ်သွားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်မှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​ထုန်ယောင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ဆစ်ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "သူက ညစ်ပတ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို သိသွားပြီး အဲဒီလှုပ်ခတ်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့တာ"</p> <p>​"အာချန်..." ထုန်ယောင် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်ပေမယ့် ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။ တစ်ဖက်မှာက ဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်တဲ့ ဖခင်၊ နောက်တစ်ဖက်မှာက သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ မိခင်။ ကြားထဲမှာ ညပ်နေတဲ့ သူ ဘယ်လောက်တောင် ခံစားရခက်နေမလဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ အတွေးတွေကို မြင်ဖောက်ထွင်းသိနေသလိုမျိုး ဆစ်ချန်က သူ့ဆံပင်လေးတွေကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးတယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း တကယ် သိချင်ရင်... ကိုယ် ပြောပြပါ့မယ်"</p> <p>​တခြားသူတွေဆီက ကြားရတာထက် သူ့ပါးစပ်ကနေ ကိုယ်တိုင် ကြားရတာက ပိုကောင်းမှာပေါ့။</p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့၊ တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း အရမ်းကြီး သိချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ထုန်ယောင် အမြန် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "အစကတော့ ကျွန်မ ရှောင်ဟွေးကို ရိုက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်း ရှင့်ကို လူချင်းတွေ့ပြီး ပြောပြမလို့ပါပဲ။ ဦးလေးလေးနဲ့ အမေ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ တကယ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားတယ်၊ သူ သားဖွားအနားယူချိန် ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကိုတောင် ထည့်မတွက်မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာကို နောင်တမရပါဘူး။ သူများ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး စော်ကားရဲရင် ထပ်ရိုက်ဦးမှာပဲ။ ကြားထဲကနေ ရှင် နေရခက်မယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ စိတ်ချပါ၊ ရှောင်ဟွေးက ကျွန်မကို တမင်သက်သက် ပြဿနာ လာမရှာသရွေ့ သူ့ကို ကျွန်မ အနိုင်မကျင့်ပါဘူး"</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဟွေးကို ရိုက်ခဲ့ပြီဆိုမှတော့ ဆစ်ချန်ကို အသိပေးဖို့က သူ့တာဝန်လို့ ထုန်ယောင် ခံစားရတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ စကားတွေကိုတော့ ထုန်ယောင် နားမထောင်ချင်ဘူး။ လူတိုင်းက ကိုယ့်မိဘအတွက်တော့ ပထမဆုံး သားသမီးတွေချည်းပဲကို၊ သူက ဘာလို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို အလျှော့ပေးနေရမှာလဲ။</p> <p>​ဒီနေ့သာ သူ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို သည်းခံလိုက်ရင်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူ့ခေါင်းပေါ် တက်ရဲမှာပဲ။ ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရုံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ ကိစ္စကို အခြေအနေတွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတဲ့အထိ သူ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို တင်းမာသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီနေ့ကိစ္စက မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း နစ်နာခဲ့ရတာပါ။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက အပြင်လောကက လူတွေဆီက သင်ခန်းစာ ရတာထက်စာရင် ကိုယ့်လူတွေဆီကနေ သင်ခန်းစာ ရတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်တာနဲ့ အရိုးကျိုးမသွားပါဘူး။ ဦးလေးနဲ့ အမေ ကိစ္စကိုတော့ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ဘာသာ ပြဿနာရှာချင် ရှာပါစေတော့"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ လင်းဖန်ရင်းတို့ရဲ့ အမြင်တွေကို တကယ် ဂရုမစိုက်တာပါ။ အတိတ်က ကိစ္စတွေက လွန်ခဲ့တာ ကြာပြီ ဆိုပေမယ့်၊ တချို့ကိစ္စတွေက လူတိုင်း ရင်ဆိုင်ရမယ့် လက်တွေ့ အမှန်တရားတွေလေ။ သေဆုံးသွားတဲ့ သူကိုယ်စား ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ဘယ်သူ့မှာမှ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။</p> <p>​သူက သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိဘကျေးဇူးဆပ်ဖို့ တာဝန်ကိုတော့ ကျေပွန်အောင် လုပ်ပေးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက်တော့ ပိုမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က သူ့ဆီကနေ အများကြီး မမျှော်လင့်သင့်ဘူးလေ။</p> <p>​အဆုံးကျတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတွေက သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးလို့ မရဘူးလေ။</p> <p>​"အာချန်... ရှင်က ဒီလောကမှာ တကယ် ရှားပါးတဲ့ အမြင်ရှင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ ရှင့်ကို လက်လွတ်မခံခဲ့ရတာ ကျွန်မ ကံကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် အိပ်မက်ထဲမှာတောင် သွားကြိတ်ရလောက်အောင် နောင်တရနေမိမှာ။ ရှင့်လို လူကောင်းမျိုးနဲ့ ဆုံရအောင် ကျွန်မ အရင်ဘဝက နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကြီးကိုများ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသလားပဲ"</p> <p>​စိတ်လှုပ်ရှားသွားတဲ့ ထုန်ယောင်က ဆစ်ချန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ညင်ညင်သာသာ တွန်းဖယ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဆစ်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။ "မင်းရဲ့ စကားချိုချိုတွေကို ကိုယ် ရေချိုးပြီးတဲ့အထိ ခဏ သိမ်းထားလိုက်ပါဦး"</p> <p>​သူ အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ သူ့အမေနဲ့ ဦးလေး ရောက်လာကြတော့ သူ ရေချိုးဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူးလေ။</p> <p>​ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ရောဂါအမည်တပ် မှားနေတဲ့ အရေပြား လူနာတစ်ယောက်ကို သူ ကုသပေးခဲ့ရတယ်။ သူတို့ အထိအတွေ့က မကြာလိုက်ဘူး ဆိုပေမယ့်၊ အရေပြားရောဂါ တချို့က ကူးစက်တတ်တာမို့ ဘေးကင်းအောင် နေတာက ပိုကောင်းတယ်လေ။</p> <p>​"ဒါဆို ရှင် အမြန်သွား ရေချိုးတော့၊ ကျွန်မ ရှင့်အဝတ်အစားတွေ သွားယူပေးမယ်" ထုန်ယောင်က ပြုံးစစနဲ့ ဆစ်ချန်ကို ရေချိုးခန်းဘက် တွန်းပို့လိုက်တယ်။</p> <p>​အရင်က စိတ်ရှုပ်စရာတွေ အားလုံး လွင့်စင်သွားသလိုပဲ။ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက် သူ နစ်နာတယ်လို့ မခံစားရတော့ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒါ တခြားလူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အခုအချိန်မှာ ဆစ်ချန်နဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ကမ္ဘာလေး ရှိနေဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၂၆ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save