Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၂၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆစ်ဝေမင်း... တရားရုံးမှာပဲ တွေ့ကြတာပေါ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ချိုင်ကျိန်း... နင်ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝေမင်းကို မကွာရှင်းပါနဲ့။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူးလို့ ဘုရားစူးရဲပါတယ်။ အားလုံး ငါ့အမှားပါ၊ ငါ ကျိုတိုကို မလာခဲ့သင့်ဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေသရွေ့ ငါ မနက်ဖြန် ပြန်သွားပါ့မယ်၊ ကျိုတိုကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလာတော့ပါဘူး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ လက်ကို လှမ်းကိုင်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက နောက်ဆုတ်သွားတယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဆစ်ဝေမင်းကို ရွံရှာသလိုပဲ လင်းဖန်ရင်းကိုလည်း ရွံရှာသွားတယ်။ "ဟန်ဆောင်မနေကြနဲ့တော့။ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေမှတော့ နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ယုံရမှာလဲ။ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို လုပ်ရဲပြီး ဝန်ခံဖို့ သတ္တိမရှိကြဘူးပေါ့လေ။ နင်တို့က အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေရင် ရှောင်ဟွေးကို ခေါ်သွားပြီး မျိုးရိုးဗီဇ စစ်ဆေးကြည့်ကြပါလား၊ သူ့မိဘအရင်းက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိရအောင်လို့လေ"</p> <p>​'မျိုးရိုးဗီဇ စစ်ဆေးမယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်နှာတွေ ဖြူရော်သွားကြတယ်။ ဘယ်သူမှ အသံမထွက်ရဲကြတော့ဘူး။ အခုခေတ်မှာ မျိုးရိုးဗီဇ စစ်ဆေးတယ်ဆိုတာ တကယ်ရှိနေပြီမို့ သွေးသားတော်စပ်မှုကို အတည်ပြုလို့ ရနေပြီလေ။</p> <p>​တကယ်လို့သာ တကယ် စစ်ဆေးလိုက်ရင် အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားမှာဖြစ်ပြီး ရှောင်ဟွေးတို့တွေလည်း ဆက်ပြီး ရပ်တည်လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် လင်းဖန်ရင်းရော ဆစ်ဝေမင်းပါ အဲဒီစမ်းသပ်မှုကို သဘောမတူရဲကြဘူး။</p> <p>​သူတို့ရဲ့ အပြစ်ရှိနေတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးတွေပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့တယ်။ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အသားတစ်ဖဲ့ကိုတောင် ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် သူ ဒေါသထွက်နေမိတယ်။</p> <p>​သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရွံရှာမှုတွေနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "ဆစ်ဝေမင်း... တရားရုံးမှာပဲ တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ထွက်သွားပြီး အတန်ကြာမှပဲ လင်းဖန်ရင်း သတိပြန်ဝင်လာပုံရတယ်။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ကွာရှင်းချင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကြောင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုနဲ့အတူ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ သူ့ဆီမှာ ရောယှက်နေတယ်။ သူက တွေးလိုက်မိတယ်။</p> <p>​သူတို့သာ တကယ် ကွာရှင်းလိုက်ရင် ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ဆီ ပြန်လာပြီး ရှောင်ဟွေးနဲ့အတူ မိသားစုတစ်ခုလို ပေါင်းသင်းနေထိုင်သွားမလားလို့ပေါ့။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေးတွေကို ထုတ်ပြောလို့ မရဘူးဆိုတာ လင်းဖန်ရင်း သိတယ်။ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ မှိုင်တွေနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့ မျက်ရည်တွေကို မျိုသိပ်ကာ သူက ပြောလိုက်တယ်။ "ဝေမင်း... အခု ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ အားလုံး ငါ့အမှားပါ။ ငါ ကျိုတိုကို လုံးဝ မလာခဲ့သင့်ဘူး။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင် ချိုင်ကျိန်းဆီ သွားပြီး သေချာ ရှင်းပြလိုက်ပါ။ နင်တို့ အိမ်ထောင်ကျတာ ဒီလောက်ကြာနေပြီ၊ ကလေးလည်း ရှိနေပြီဆိုတော့ ကွာရှင်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး။ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားပြီဆိုမှတော့ သူ့အိမ်ထောင်ရေးကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပဲ ဆိုတာကို သူ သိနေတယ်။</p> <p>​"မရီး... တကယ်ပဲ အခု အခြေအနေက မလွယ်တော့ဘူး။ ချိုင်ကျိန်းက တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပတ်သက်မှု ရှိနေတယ်လို့ ယုံကြည်သွားပြီဆိုတော့၊ သူက တစ်ခဏလောက်တော့ ပြဿနာ ဆက်ရှာနေဦးမှာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း မရီးကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မရီးနဲ့ ရှောင်ဟွေး လောလောဆယ် လီစီးတီးကို အရင် ပြန်သွားကြမလား။ ဒီဘက်က ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းပြီးသွားတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ကျွန်တော် ပြန်ခေါ်လာပါ့မယ်"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက သူတို့ကို တကယ်ပဲ ပြန်လွှတ်ချင်နေတယ် ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းဖန်ရင်းက သိပ်မပြန်ချင်ပေမယ့်၊ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ လေးနက်နေတဲ့ မျက်နှာထားကြောင့် သဘောတူလိုက်ရတယ်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ငါ မနက်ဖြန် ပြန်သွားပါ့မယ်။ နင် ချိုင်ကျိန်းနဲ့ သေချာ စကားပြောကြည့်ပါ၊ တတ်နိုင်သလောက်တော့ မကွာရှင်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါဦး။ ကလေးလည်း တော်တော် ကြီးနေပြီဆိုတော့၊ ကွာရှင်းလိုက်ရင် ကလေးကိုလည်း အများကြီး ထိခိုက်စေမှာပဲ"</p> <p>​"ကျွန်တော် သိပါတယ်" လို့ ဆစ်ဝေမင်းက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။ ဒီကိစ္စတွေ ဖြစ်ပြီးသွားတော့ သူ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ယှဉ်ပြီး အတူမလျှောက်ရဲတော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ကို သီးခြားစီ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့က ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း နေကြာစေ့စားကာ နာမည်ကြီး ဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခုကို ကြည့်နေကြတယ်။</p> <p>​သူတို့ကို လီစီးတီး ပြန်လွှတ်မယ့် အစီအစဉ်ကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားတယ်။ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ နေကြာစေ့တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်တယ်။ "သမီး မပြန်ဘူး။ ဦးလေးလေး... သမီးကို ကျိုတိုမှာ ဆိုင်ဖွင့်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ အခု တီဗွီလေး တစ်လုံး ဝယ်ပေးပြီးတာနဲ့ သမီးကို ရှင်းထုတ်ပစ်ချင်နေပြီပေါ့လေ"</p> <p>​အစကတော့ ကူညီပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီး အခုကျမှ ပြန်လွှတ်မယ်ဆိုတော့ ဘယ်သူက ဒီလို အပြောင်းအလဲကို လက်ခံနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​ဒါ့အပြင် သူက မရီးကိုလည်း အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားခဲ့ပြီးပြီလေ။ အခု လီစီးတီးကို ပြန်သွားရင် သူ့ကိုယ်သူ မီးတွင်းထဲ ပစ်ချသလို ဖြစ်မနေဘူးလား။</p> <p>​ဒါကို တွေးမိတော့ ရှောင်ဟွေးက ဆက်ပြီး ကန့်ကွက်တယ်။ "ဦးလေးလေး... ဒါက ထုန်ယောင်ရဲ့ အကြံပဲ ဖြစ်ရမယ်နော်"</p> <p>​"ဒါက သူနဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး" ဆစ်ဝေမင်းက ရှောင်ဟွေးကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိဘူး။ အခုချိန်မှာ ရှောင်ဟွေးရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထည့်တွေးပေးဖို့ သူ့မှာ ခွန်အား မရှိတော့ဘူး။ "ရှောင်ဟွေး... နင် အရင် ပြန်သွားပြီး ခဏလောက် နေလိုက်ဦး။ ဒီက ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ နင့်ကို ပြန်ခေါ်လာပါ့မယ်"</p> <p>​သူ့ကိုယ်ပိုင် မိသားစုလေးတောင် ပြိုကွဲလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေချိန်မှာ ဆစ်ဝေမင်းက ရှောင်ဟွေးကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အားမရှိတော့ဘူးလေ။</p> <p>​"ဦးလေးလေးက သမီးကို ဘာလို့ ပြန်လွှတ်ချင်ရတာလဲ" ရှောင်ဟွေးက အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ငိုတော့တယ်။ "သမီးကို ဆိုင်ဖွင့်ပေးမယ်လို့ ပြောထားပြီးတော့။ အခု ဆိုင်မဖွင့်ပေးတဲ့အပြင် သမီးကိုတောင် နှင်လွှတ်ချင်နေတယ်။ လူတိုင်းက မြို့ကြီးပြကြီးမှာ ပျော်ပျော်ကြီး နေနေပြီး သမီးကိုကျမှ ငှက်တောင်မနားတဲ့ တောရွာခေါင်ခေါင်ကို ပြန်လွှတ်နေတယ်။ တို့ရွာက လူနေလို့ ရတဲ့ နေရာမျိုးလား"</p> <p>​ရှောင်ဟွေးက အရူးမှ မဟုတ်တာ။ သူသာ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်သွားရရင် မြို့ပေါ် ပြန်လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ဘူးလို့ သူ သိတယ်။</p> <p>​သူ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ သူ့ဦးလေးလေးက အခုလိုမျိုး သူ့ကို ဆက်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါ့မလား။</p> <p>​ပုံမှန်ဆိုရင် ရှောင်ဟွေး ပြဿနာရှာတာကို သည်းခံပေးပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ ဆစ်ဝေမင်း အကြီးအကျယ် စိတ်ရှုပ်နေတာ။ ရှောင်ဟွေး ငိုယိုပြီး ပြဿနာရှာနေတာကို ကြားတော့ သူ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ လေသံမာမာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေး... ဆိုင်ကိစ္စကို ခဏထားလိုက်စမ်းပါ။ မင်းကို ဆိုင်ကူဖွင့်ပေးမယ်လို့ ငါ ကတိပေးထားပြီးပြီမို့ နောင်ကျရင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ အခု လီစီးတီးကို အရင်ပြန်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နေလိုက်။ အဲဒါမှ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ငါ မင်းအတွက် လီစီးတီးမှာပဲ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးလို့ ရသေးတာပဲ"</p> <p>​လီစီးတီးမှာ ဆိုင်ဖွင့်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ အလားအလာကြောင့် ဆောင်ယုရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပေမယ့်၊ ရှောင်ဟွေးကတော့ ကျိုတိုမှာပဲ ဆက်နေချင်နေတယ်။</p> <p>​"ဦးလေးလေး... သမီး လီစီးတီးမှာ ဆိုင်မဖွင့်ချင်ဘူး၊ ကျိုတိုမှာပဲ ဖွင့်ချင်တာ။ လီစီးတီးလို ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ နေရာမှာ ဆိုင်ဖွင့်ရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ။ ဘာလို့ ထုန်ယောင်က ကျိုတိုမှာနေပြီး သူ့ဆိုင်သူ ဖွင့်ခွင့်ရှိပြီးတော့၊ သမီးကျမှ လီစီးတီးကို ပြန်ရမှာလဲ။ သမီး မပြန်ချင်ဘူး"</p> <p>​လီစီးတီးမှာ သူ့နာမည်ပျက်နေတာကို၊ သူက ဘာကိစ္စ ပြန်သွားရမှာလဲလေ။</p> <p>​ကျိုတိုမှာ နေရတာက အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဦးလေးလေးနဲ့လည်း နီးတယ်၊ ကျောထောက်နောက်ခံလည်း ရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံလိုရင်လည်း ရနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ လီစီးတီး ပြန်သွားရပြီး ဦးလေးလေးက သူ့ကို ဆက်ဂရုမစိုက်တော့ရင်၊ သူ ငိုစရာ နေရာတောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​လွယ်လွယ်ပြောရရင် ရှောင်ဟွေးက ဒီငွေတွင်းကြီးကို အဆုံးရှုံး မခံချင်တာပါပဲ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း စိတ်မရှည်တော့တာကို မြင်တော့ လင်းဖန်ရင်းက အခြေအနေကို အမြန်ထိန်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ "နင့်ဦးလေး စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးလေ။ သူက နင့်ကို လီစီးတီး ပြန်ခိုင်းနေရင်လည်း ပြန်သွားလိုက်ပါ။ လီစီးတီးမှာ ဆိုင်မဖွင့်ချင်ရင်လည်း အရင်ပြန်ပြီး ခဏသွားလည်လိုက်ပေါ့၊ ပြီးမှ ပြန်လာလည်း ရတာပဲ"</p> <p>​"မပြန်ဘူး" ရှောင်ဟွေးက အော်ငိုတယ်။ "သမီး ကျိုတိုမှာပဲ နေမှာ။ ဘာဖြစ်ဖြစ် သမီး မပြန်ဘူး။ အတင်း ပြန်ခိုင်းရင် သမီး သေလိုက်မှာပဲ"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဆောင်ယု ခေါင်းတွေ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် စိုးရိမ်သွားတယ်။ ဆက်မကြည့်နေနိုင်တော့ဘဲ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေး... နင့်အမေနဲ့ ဦးလေးစကား နားထောင်ပြီး တို့တွေ အရင် ပြန်သွားကြရအောင်။ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး တို့တွေ မင်္ဂလာဆောင်လိုက်လို့ ရတာပဲလေ။ ဦးလေးလေး ဒီဘက်က ကိစ္စတွေ ရှင်းပြီးရင် နင်နဲ့အတူ ငါ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ တကယ်တော့ လီစီးတီးမှာ ဆိုင်ဖွင့်တာလည်း မဆိုးပါဘူး။ တို့တွေ အမှတ် (၂) အထက်တန်းကျောင်းနားမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်လို့ရတာပဲ။ သေချာပေါက် ပိုက်ဆံရမှာပါ"</p> <p>​"နင် ပြန်ချင်ရင် ပြန်၊ ငါကတော့ မပြန်ဘူး။ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ရင် သတ်သေလိုက်မှာပဲ" ဘယ်သူကမှ သူ့ဘက်မပါတာကို မြင်တော့ ရှောင်ဟွေးက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဖဲချပ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့ လေးယောက် သန်းခေါင်ယံအထိ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ရှောင်ဟွေးကို ဖျောင်းဖျလို့ မရတဲ့အဆုံး အပေးအယူ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ဆောင်ယုနဲ့ ရှောင်ဟွေးကို တခြား အငှားတိုက်ခန်း တစ်ခုဆီ ပြောင်းခိုင်းပြီး အလုပ်အရင်ရှာခိုင်းဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။ ဆိုင်ကိစ္စကိုတော့ ခဏစောင့်ရမှာ ဖြစ်ပြီး၊ လီစီးတီးကို ပြန်စရာမလိုသရွေ့တော့ ရှောင်ဟွေးလည်း ဒီအပေးအယူကို လက်ခံရတော့တာပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ကတော့ နောက်နေ့မှာပဲ လီစီးတီးကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>​သားအမိ နှစ်ယောက်ကို နေရာချပေးပြီးတဲ့နောက်မှပဲ ဆစ်ဝေမင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့တယ်။ သူ့မိန်းမက သူ့မရီးနဲ့ တူမကို မမြင်ရသရွေ့တော့ သူ့ဒေါသတွေ အများကြီး ပြေကျသွားမှာ သေချာတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၂၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save