Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၂၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;">သြော် နင်က လင်းမန်ကိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးဖြစ်ပြီးသွားတော့ အားလုံးရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တော်တော်လေး ကျဆင်းနေတယ်။ မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ လင်းဖန်ရင်း တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘဲ နောက်နေ့မနက် အစောကြီး နိုးလာတယ်။</p> <p>​အစကတော့ ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်းကို ဘူတာရုံအထိ တိုက်ရိုက် လိုက်ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် လင်းဖန်ရင်းက မပြန်ခင် သားဖြစ်သူကို တွေ့ချင်နေတယ်။ ဆရာဝန် ဆစ်ချန်က အလုပ်လုပ်နေချိန် ဖြစ်သလို လူအများကြီးနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် မကြာသေးခင်ကမှ ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ဆစ်ချန်တို့ကြားမှာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ထားတာဆိုတော့ ဆစ်ဝေမင်းက အပြင်ကနေပဲ စောင့်နေပြီး လင်းဖန်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံထဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း သိထားတာက ဆစ်ချန်က ဒီမှာ ခွဲစိတ်ဆရာဝန် လုပ်နေတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ၊ အသေးစိတ်ကိုတော့ သိပ်မသိဘူး။ သူ ဘယ်လူနာခန်းမှာ အလုပ်လုပ်လဲ ဆိုတာကိုတောင် မသိဘူးလေ။</p> <p>​ဆေးရုံရောက်တော့ သူ့ကို ဘယ်မှာရှာရမှန်း မသိဖြစ်နေတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဖြတ်သွားတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်လို့ အမြန်တားပြီး မေးလိုက်တယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်၊ ဒေါက်တာဆစ်ချန်က ဘယ်လူနာခန်းမှာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား"</p> <p>​"ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်ဆောင် ဒုတိယထပ်က တတိယမြောက် လူနာခန်းမှာပါ" လို့ သူနာပြုလေးက ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​"အော်... ကျေးဇူးပါပဲကွယ်" လင်းဖန်ရင်းက အထပ်ထပ်အခါခါ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ကို သွားရှာဖို့ အပေါ်ထပ်ကို တက်မလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ နောက်ထပ် သူနာပြု တစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းတားတယ်။</p> <p>​"မင်္ဂလာပါ၊ အန်တီက ဒေါက်တာဆစ်ကို လာရှာတာလား" လင်းမန်က လင်းဖန်ရင်းနား ကပ်လာပြီး ဖော်ဖော်ရွေရွေ ပြောတယ်။ "သမီးလည်း ဒုတိယထပ်ကို သွားမလို့လေ။ အန်တီ့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"</p> <p>​လမ်းပြပေးမယ့်သူ ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ လင်းဖန်ရင်း ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့ကွယ်၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"</p> <p>​"ရပါတယ်ရှင်။ သမီးနောက်က လိုက်ခဲ့ပါ" လင်းမန်က လင်းဖန်ရင်းကို ခေါ်ပြီး လှေကားပေါ် တက်လာရင်း လင်းဖန်ရင်းကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ အကဲခတ်နေတယ်။ တောဆန်ဆန် အဝတ်အစားနဲ့ လီစီးတီးလေသံ ပေါက်နေတာကို သတိထားမိတော့ လင်းမန်က သိချင်စိတ်နဲ့ ဆက်မေးလိုက်တယ်။ "အန်တီက ဒေါက်တာဆစ်ဆီမှာ ဆေးလာစစ်တာလား"</p> <p>​"မဟုတ်ပါဘူး" လင်းဖန်ရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး နေရခက်တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "သူက အန်တီ့သားပါ"</p> <p>​လင်းမန် တစ်ခဏလောက် ကြက်သေသေသွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အံ့သြမှုတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ ဆစ်ချန်လို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ဒီလို ရိုးရိုးအေးအေး ပုံစံရှိတဲ့ မိခင်မျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အန်တီက ဒေါက်တာ့အမေကိုး။ သမီး အရင်က မမြင်ဖူးလို့ ချက်ချင်း မမှတ်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်"</p> <p>​လင်းမန်က အန်တီလို့ အရင်းနှီးကြီး ခေါ်လိုက်တော့ လင်းဖန်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။ "အယ်... သမီး လူမှားနေတာလား မသိဘူး။ အန်တီက သမီးကို မသိဘူးလေ"</p> <p>​"မမှားပါဘူး၊ သမီးနာမည်က လင်းမန်ပါ" လင်းမန်က လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ရှင်းပြတယ်။ "သမီးက ရှောင်ဟွေးရဲ့ သူငယ်ချင်းလေ။ ဒေါက်တာဆစ်ချန် ချင်းစီးတီးကို ကူညီကယ်ဆယ်ရေး သွားတုန်းက သမီးအသက်ကိုတောင် ကယ်ခဲ့ဖူးတာ။ ဒါကြောင့် အန်တီလို့ ခေါ်တာ မမှားဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>​"သြော်... နင်က လင်းမန်ကိုး"</p> <p>​အစကတော့ သားဖြစ်သူရဲ့ အမေက တောက ဆင်းရဲတဲ့ မိန်းမကြီးမှန်း သိသွားရင် လူတွေက သားကို အထင်သေးကြမှာ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့က ကောင်မလေးက လင်းမန်မှန်း သိလိုက်ရတော့ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။</p> <p>​ပူပန်စရာ မရှိတော့တာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောတယ်။ "ရှောင်ဟွေးက နင့်အကြောင်း အမြဲပြောပြတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် သူ ဆေးရုံတက်ရတုန်းက နင်ကူညီပေးခဲ့လို့ အရမ်း ကျေးဇူးတင်နေတာ။ သူ ကျိုတိုကို စရောက်တုန်းက လူသိပ်မသိတော့ နင်ကပဲ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတာကိုး"</p> <p>​လင်းမန် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။ "သမီးလည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ သူငယ်ချင်း သိပ်မရှိပါဘူး။ ရှောင်ဟွေး ဆေးရုံတက်တုန်းက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူ့ကို ပြုစုရမယ့် သူနာပြု ဖြစ်သွားတာ။ အတူတူ စကားပြောရင်းနဲ့ အချင်းချင်း သဘောကျသွားကြတာလေ။ နောက်မှ သူက ဒေါက်တာဆစ်ရဲ့ ညီမမှန်း သိရတာ။ တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းလေးပါပဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းကလည်း ဒါကို ရေစက်တစ်ခုလို့ ခံစားမိတယ်။ လင်းမန်ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ တက်ကြွတဲ့ စရိုက်လေးကို သူ သဘောကျသွားပြီး၊ သူက တောသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို အထင်မသေးဘူး ဆိုတော့ ပိုပြီးတောင် ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ တကယ့် ရေစက်ပဲ။ သမီး ဂရုစိုက်ပေးလို့သာ ရှောင်ဟွေး ဆေးရုံမှာ အဆင်ပြေခဲ့တာ"</p> <p>​"အန်တီကလည်း အဲဒီလိုကြီး ပြောတော့ သမီး နေရခက်တာပေါ့။ လာ... ဒေါက်တာဆစ်ဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ သူ အလုပ်စဝင်ခါစဆိုတော့ သိပ်မရှုပ်လောက်သေးဘူး"</p> <p>​ညီအစ်မတွေလိုပဲ လင်းမန်က လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လက်မောင်းကို ချစ်ချစ်ခင်ခင် ချိတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ ဆစ်ချန်ရဲ့ ရုံးခန်းဆီ ရောက်သွားကြတယ်။ ရုံးခန်းတံခါးဝ ရောက်တာနဲ့ လင်းမန်က သူ့ရဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပုံစံကို ဖယ်ထားလိုက်ပြီး အလုပ်သဘောဆန်ဆန် နေလိုက်တယ်။ သူ တံခါးခေါက်လိုက်ပြီး "ဒေါက်တာဆစ်... ဧည့်သည် လာပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ပြောပြီးတာနဲ့ သူ အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​သားအကြီးဆုံးရဲ့ အကြည့်နဲ့ ဆုံသွားတော့ လင်းဖန်ရင်းက အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး "ရှောင်ချန်" လို့ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ "ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"</p> <p>​သူ့ရဲ့ ဂရုမစိုက်တဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်တော့ လင်းဖန်ရင်း ရင်ထဲ စူးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ "ဒီနေ့အတွက် ရထားလက်မှတ် ဝယ်ပြီးပြီ၊ လီစီးတီးကို ပြန်တော့မယ် ဆိုတာကို လာပြောတာပါ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က အနားလျှောက်လာပြီး အိတ်ကပ်ထဲကနေ ယွမ် နှစ်ဆယ် ထုတ်လိုက်တယ်။ ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူက ပြောတယ်။ "လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားပါ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဒီပိုက်ဆံပဲ ပါတယ်၊ လမ်းမှာ သုံးဖို့ ယူသွားလိုက်"</p> <p>​ပုံမှန်အခြေအနေအရဆိုရင် သားက အမေကို ပိုက်ဆံပေးတာက လေးစားမှုပြတဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး အမေတစ်ယောက်ကို ပျော်ရွှင်စေသင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ အေးစက်တဲ့ ဟန်ပန်ကြောင့် လင်းဖန်ရင်း စိတ်ဆင်းရဲသွားရတယ်။ သူ့ကို သနားကြင်နာမှု မရှိဘူးလို့ ညည်းတွားချင်ပေမယ့်၊ အတိတ်က သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကြောင့် သားအကြီးဆုံးရှေ့မှာ ခေါင်းမမော့ရဲ ဖြစ်နေရတယ်။</p> <p>​ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လင်းဖန်ရင်း ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို သတိထားမိတော့ သူ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်တယ်။ "ရှောင်ချန်... မင်း မိန်းမကို မင်းချစ်တယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟွေးက မင်းညီမလေ။ သူက ဘာမှသိတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါနဲ့ နင့်ဦးလေးလေးအပေါ် ထားတဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကို သူ့အပေါ် သွားမပုံချဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နင် တစ်ယောက်ယောက်ကို မုန်းချင်ရင် ငါ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မုန်းပါ"</p> <p>​သားအကြီးဆုံးရော ယွမ်ချိုင်ကျိန်းပါ သူနဲ့ ဆစ်ဝေမင်း ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို သိနေကြပြီဆိုတော့၊ ဒါက ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် လင်းဖန်ရင်းက အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူပြောတာတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်သလိုမျိုး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတာပါ။ တခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ရထားမီအောင် ဘူတာရုံကို သွားတော့လေ။ အိမ်ရောက်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ"</p> <p>​"..." လင်းဖန်ရင်း တစ်ခုခုပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် စကားထွက်မလာဘူး။ အချိန်အတော်ကြာမှ မျက်ရည်ဝဲတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူက ပြောတယ်။ "မင်း ငါ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ သွားတော့မယ်"</p> <p>​ခဏရပ်သွားပြီးမှ သူက ဆက်ပြောတယ်။ "မင်းနဲ့ ယောင်ယောင် လက်ထပ်ထားတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီလေ။ ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားသင့်နေပြီ။ မင်းတို့ထက် လအနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ ယူတဲ့ လီကျွမ်းတောင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ငါ ငယ်ရွယ်ပြီး ကျန်းမာရေး ကောင်းနေတုန်း ကလေးစောစောယူရင် ငါ ကူပြီး ထိန်းပေးလို့ ရသေးတယ်"</p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ ကလေးယူမယ့် ကိစ္စကို ခင်ဗျား ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ယောင်ယောင်နဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ ကလေးရလာရင်တောင် ခင်ဗျား အကူအညီ မလိုပါဘူး။ အိမ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ သေချာ ဂရုစိုက်နေလိုက်ပါ" ဆစ်ချန်က လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ကလေးယူဖို့ တိုက်တွန်းချက်ကို တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကလေးလာထိန်းပေးစေချင်တဲ့ ဆန္ဒ မရှိဘူးဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီခေတ်မှာ ယောက္ခမက မြေးထိန်းပေးတယ် ဆိုတာက ရှားပါတယ်။ ယောက္ခမက အဲဒီလို လုပ်ပေးဖို့ သဘောတူတဲ့ ဘယ်မိသားစုမဆို အရမ်းကို အထင်ကြီးလေးစား ခံရတာလေ။ လင်းဖန်ရင်းက သားအကြီးဆုံးနဲ့ တင်းမာနေတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပြေလည်စေချင်လို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်တာကို၊ သားဖြစ်သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ စေတနာကို လုံးဝ လျစ်လျူရှု ခံလိုက်ရတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း ပြောသလိုပဲ၊ အတိတ်က အရှက်ရစရာ ကိစ္စတွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ် ဆိုရင်တောင်၊ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူ ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက နစ်နာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီလေ။ ငါ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ပါဘူး။ နင်တို့ သဘောအတိုင်းသာ လုပ်ကြပါ။ ငါ့ကို လာတွေ့ချင်ရင်လည်း လာခဲ့၊ မလာချင်ရင်လည်း ဒီလောကမှာ ငါ မရှိဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြတော့။ ငါ နင်တို့ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး"</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာပဲ လူနာတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လှည့်ထွက်ပြီး လူနာခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သားဖြစ်သူ နောက်ကနေ လိုက်လာမလားလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် လှေကားကို ရောက်တဲ့အထိ သားဖြစ်သူက ထွက်တောင် မလာခဲ့ဘူး။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတဲ့ အမှန်တရားကို နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူနဲ့ သူ့သားကြားက ကွဲအက်မှုကို ဒီဘဝမှာ သူ ဘယ်တော့မှ ဖြေရှင်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။</p> <p>​ဒီလိုဖြစ်လာမယ်မှန်းသာ သူ သိခဲ့ရင်၊ အဲဒီတုန်းက ဆစ်ဝေမင်း၊ ရှောင်ဟွေးတို့နဲ့အတူ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်သွားခဲ့မှာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အခုလို သားနဲ့ ချွေးမရဲ့ အထင်သေးမှုကို ခံရပြီး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေရတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၂၉ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save