Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မစ္စတာမို... အချိန်ရရဲ့လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အမျိုးသားပြတိုက်သို့ ဆက်လက်လည်ပတ်သည့်တစ်လျှောက် တရုတ်အဖွဲ့သားများမှာ မိမိတို့ယဉ်ကျေးမှု၏ ခံ့ညားထည်ဝါမှုကို ကြည့်ရှုရင်း အံ့အားသင့်တသ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ကိုရီးယားအဖွဲ့မှာမူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရသည်။ </p> <p>ပြသထားသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတိုင်းသည် တရုတ်ပြည်၏ နက်ရှိုင်းလှသော သမိုင်းအစဉ်အလာကို သက်သေထူနေသဖြင့် သူတို့ကြည့်လေလေ မိမိတို့၏ အနှစ်မဲ့မှုကို ပို၍ခံစားရလေလေ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့တို့အဖွဲ့က သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေကို ရိပ်မိသော်လည်း မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အပေါ်ယံ ယဉ်ကျေးမှုကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားကြပြီး ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများမှ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ရင်းဖွင့်ပြနေရန် မလိုဟု မှတ်ယူထားကြသည်။ </p> <p>အချို့က ဝမ်းမြောက်နေကြပြီး အချို့က ဝမ်းနည်းနေကြသော်လည်း အားလုံးက အမျိုးသားပြတိုက် လည်ပတ်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုခြင်းမှာ ခေတ်ကာလများ၏ အပြောင်းအလဲကို မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မင်းဆက်များ၏ ထွန်းကားခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ပုံရိပ်လွှာတို့မှာ မင်ယွဲ့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ </p> <p>သူမ၏ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ သိမြင်မှုများက ဤပစ္စည်းများ၏ သမိုင်းအလေးချိန်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ အတိတ်ကာလနှင့် မျက်မှောက်ခေတ်ကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ် စကားပြောနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ပြတိုက်အတွင်းမှ ထွက်လာသည့်တိုင်အောင် ထိုသမိုင်းဝင် လှုပ်ရှားမှုများက သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်"</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်း ခရီးစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကိုရီးယားအဖွဲ့မှာလည်း ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရန်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် သူမတို့တစ်နေကုန် လိုက်ပါနေရန် မလိုတော့ပေ။ </p> <p>အရေးကြီးသော တာဝန်ရှိသူအချို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများကို လူစုခွဲခွင့်ပြုလိုက်သဖြင့် မင်ယွဲ့လည်း အဖွဲ့မှ ခွဲထွက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ၊ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ" </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က သူမဘေးရှိ မိန်းကလေးကိုကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ကျောင်းကိုပါ"</p> <p>"တက်လေ"</p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားအဆုံးတွင် မိန်းကလေးသည် ဝမ်းသာအားရ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ </p> <p>သူမ၏ အပြုံးလေးကြောင့် ပါးချိုင့်နှစ်ဖက်မှာ သိသိသာသာ ထင်ဟပ်လာသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဘေးခုံတွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို သဘောကျမိသဖြင့် ပိုမိုရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီကားက နင်ကိုယ်တိုင် ဝယ်ထားတာလား၊ တကယ်တော်တာပဲ" </p> <p>ဟု သူမက အားကျတသ ရေရွတ်သည်။</p> <p>"အင်း၊ ကိုယ်တိုင်ဝယ်တာပေါ့၊ နင်လည်း တစ်နေ့ ဝယ်နိုင်မှာပါ"</p> <p>၎င်းမှာ အားပေးစကားသက်သက် မဟုတ်ပေ။ </p> <p>နိုင်ငံတကာ ဧည့်သည်တော်များကို လက်ခံတွေ့ဆုံရာတွင် ပါဝင်ခွင့်ရသူတစ်ဦးမှာ အရည်အချင်း မနိမ့်ပါးနိုင်ပေ။ </p> <p>ယခု ကျောင်းသားဘဝတွင် မသိသာသေးသော်လည်း အလုပ်ခွင်ဝင်ရောက်ချိန်တွင် ဤအရည်အချင်းများမှာ ငွေကြေးဓနအဖြစ် ပြောင်းလဲလာမည်ဖြစ်ရာ ကားတစ်စီးမှာ သူမအတွက် မခဲယဉ်းသော အရာပင်။</p> <p>ယွမ်ပေါ့နှင့် မဆုံတွေ့မီကပင် မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ </p> <p>ဝေးလံသော တောင်ပေါ်ရွာလေးမှ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သက်သေပင်။ သို့သော် အလုပ်ခွင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သစ္စာဖောက်ခံရမှုနှင့် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုများက သူမအား တန်ဖိုးရှိသော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။</p> <p>"ကိုယ့်ရဲ့ အရည်အချင်းက မိသားစုနောက်ခံလောက် အရေးမပါဘူး" </p> <p>ဟူသော သင်ခန်းစာပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယွမ်ပေါ့ ပေါ်လာပြီးနောက် သူမအား မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုမိုပြည့်စုံအောင် လေ့လာသင်ယူနိုင်မည့် အချိန်နှင့် နေရာများကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ </p> <p>သူမသည် အရင်ကလည်း မညံ့ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လူတကာ ငေးမောရလောက်အောင် ထူးချွန်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> ထို့ကြောင့် လူတစ်ယောက်သည် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပလာချိန်မှသာ လူမှုရေးစည်းမျဉ်းများက သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးတတ်ကြသည်ကို သူမ သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>"နင်က ငါ့အတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ ယွဲ့ယွဲ့" </p> <p>ဟု မိန်းကလေး ဆူခဲက ရွှင်လန်းစွာ ဆိုသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စကားစမြည်ပြောဆိုနေရင်း အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>"ဆူခဲ... ရောက်ပြီနော်"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားကို ပီကင်းတက္ကသိုလ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ယန်ကျင်းနှင့် ပီကင်းမှာ ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားမှု တူညီကြသလို ကျောင်းချင်းလည်း မဝေးလှပေ။</p> <p>"ကျေးဇူးပဲနော်၊ အခု အားလား၊ ငါ ညစာကျွေးပါရစေ" </p> <p>ဟု ဆူခဲက ဖိတ်ခေါ်သည်။</p> <p>"မအားဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူဆီ သွားရဦးမယ်" </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဆူခဲသည် မင်ယွဲ့၏ ထိုကဲ့သို့သော အပြုံးမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ချစ်သူနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန်ကြည်နူးနေပုံရသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... နင်က အရမ်းလှတာဆိုတော့ အချစ်ကြောင့် မျက်စိမကန်းစေနဲ့ဦးနော်၊ သေချာစဉ်းစားဆုံးဖြတ်ဦး" </p> <p>ဟု ဆူခဲက စိုးရိမ်တကြီး သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ချစ်သူက သူမကို ဖုန်းမဆက်သည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် လှပညို့ယူဖွယ်ကောင်းသော မင်ယွဲ့လေး လူလိမ်နှင့် တွေ့နေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"သိပါပြီ၊ ငါ့ရဲ့ အထိန်းတော်မလေးရယ်"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ ဆူခဲ၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။ </p> <p>နူးညံ့လှသော အထိအတွေ့မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ လှပသော မျက်နှာလေး ရုတ်တရက် နီးကပ်လာသဖြင့် ဆူခဲ၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်ဆန်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p>"ဟားဟား... အပြစ်ကင်းတဲ့ မိန်းကလေးလေး၊ ဘာလို့ မျက်နှာနီသွားတာလဲ"</p> <p>မင်ယွဲ့က သူမ၏ နားရွက်လေးကို ထိကာ စနောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက မင်ယွဲ့ကို အလွန်ပင် ရယ်မောစေသည်။</p> <p>"ဘယ်သူပြောလဲ၊ ငါ့မှာလည်း ချစ်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်" </p> <p>ဟု ဆူခဲက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဝါး... ငါ့ရဲ့ ရှောင်ခဲက တကယ်တော်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာမတက်အောင်တော့ သတိထားဦးနော်"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆူခဲ၏ စကားမှာ ကလေးကလားသာဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း သူမ၏ ချစ်စဖွယ် အပြုအမူကြောင့် ဆက်လက်စနောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"မပြောနဲ့တော့... မပြောနဲ့တော့" </p> <p>ဟု ဆူခဲက ရှက်ဒေါသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကဲ... ကဲ... နောက်တာပါ၊ သွားပြီနော်"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် အရှုံးပေးသည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ ကားကို စတင်မောင်းထွက်ခဲ့ပြီး ရှင်းယောင်အုပ်စုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>"မစ္စတာမို... ယွဲ့ဟွာနည်းပညာနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဆက်လုပ်သင့်သလား၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က တုံ့ပြန်ချက်တွေက တော်တော်ကောင်းပါတယ်"</p> <p>လက်ထောက်လင်သည် ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းအတွင်း အစီရင်ခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"တုံ့ပြန်ချက် ကောင်းနေမှတော့ ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့"</p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အဖြေကို လက်ထောက်လင် မအံ့သြပေ။ အနာဂတ် သူဌေးမလေး၏ ကုမ္ပဏီနှင့် မပူးပေါင်းဘဲ နေပါမည်လော။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒါဆို ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မှာ အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ်ပန်းခြံကို သွားကြည့်ဖို့ အချိန်ရမလား"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံက သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝင်ခဲ့"</p> <p>မိုဟန်ကျီက ခေါင်းမဖော်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ လက်ထောက်လင်က ဝင်လာသူကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့က လက်ကာပြသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မစ္စတာမို... ဘယ်တော့ အချိန်ရမလဲ"</p> <p>ရင်းနှီးသော အသံလေးကြောင့် မိုဟန်ကျီ အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"</p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်ကာ မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ သူထိုင်နေကျ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး သူကမူ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းလာခဲ့တာပေါ့၊ မစ္စတာမိုက ကျွန်မကို အချိန်ရ၊ မရ မဖြေရသေးဘူးနော်"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရုံးခန်းထိုင်ခုံကို လှည့်လိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။ </p> <p>လက်ထောက်လင်မှာမူ အလိုက်သိစွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားကာ တံခါးကို အသာအယာ </p> <p>ပိတ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင်မူ ဝန်ထမ်းများက လက်ထောက်လင်၏ အပြုံးကိုကြည့်ကာ အမျိုးမျိုး ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။</p> <p>"မစ္စတာမိုရဲ့ ချစ်သူ ရောက်နေတာပဲ"</p> <p>ရုံးခန်းအတွင်း၌မူ မိုဟန်ကျီသည် ထိုင်ခုံ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လက်ကို ထောက်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့ဘက်သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ကာ -</p> <p>"အချိန်ရတာပေါ့၊ မင်းအတွက်ဆိုရင် အမြဲတမ်း အချိန်ရှိပါတယ်" </p> <p>ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>နက်ရှိုင်းသော အသံနှင့် အလွန်နီးကပ်လှသော အကွာအဝေးကြောင့် မင်ယွဲ့၏ ရင်ခုန်သံမှာ ဗုံတီးသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save